Menu
A+ A A-

ΟΜΙΛΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ ΤΗΣ ΝΔ ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΓΛΩΣΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ

«Κυρίες και Κύριοι συνάδελφοι,

Το νομοσχέδιο για την «Ελληνόγλωσση εκπαίδευση στο εξωτερικό» έρχεται σε μια ιστορική στιγμή για τη χώρα. Αναμένουμε, με κομμένη την ανάσα, τα αποτελέσματα της αυριανής Συνόδου Κορυφής στις Βρυξέλλες.

Δυστυχώς, η κυβέρνηση είναι απούσα, παρατηρητής του δράματος. Αναμένει ως θεατής τη λύση που θα δοθεί για εμάς χωρίς εμάς, όταν το αύριο προβάλει πλέον απειλητικό για την κοινωνική συνοχή.

Πέρα από τις ευθύνες για την καταστροφή και την κριτική για τις διαδοχικές αποτυχίες, τις δήθεν σωτήριες αποφάσεις της διετίας, ορθώνεται μπροστά μας το υπέρτατο καθήκον να κρατήσουμε όρθιο ο,τιδήποτε στηρίζει την ελληνική κοινωνία, στη δύσκολη αυτή περίοδο.

Μπορεί οι επαΐοντες των οικονομικών επιστημών να προβλέπουν ότι το βιοτικό επίπεδο, με αυτή την αδιέξοδη πολιτική, θα επιστρέψει στα επίπεδα της δεκαετίας του 1960 ή ακόμη και του 1950, οφείλουμε, όμως να μην ξεχνούμε ότι ένας έθνος δεν στηρίζεται μόνο στην οικονομία.

Η συνοχή, το ηθικό, η αποφασιστικότητά του βασίζονται πάνω και σε άλλους πυλώνες. Σε αρχές, σε αξίες, στη πολύτιμη κληρονομία του. Και νομίζω ότι σήμερα που δοκιμάζεται η εθνική μας αξιοπρέπεια είναι επίκαιρος όσο ποτέ, ο λόγος του εθνικού μας ποιητή «μήγαρις έχω άλλο στο νου μου, πάρεξ ελευθερία και γλώσσα».

Λυπούμαι διότι αυτή η παραίνεση, δεν φαίνεται να διατρέχει το πνεύμα του νομοσχεδίου που συζητούμε. Γιατί τι σημαίνουν αυτά τα «κορακίστικα» στην αιτιολογική έκθεση για «επιτακτική ανάγκη εκ νέου απεύθυνσης της ελληνικής παιδείας και πολιτισμού στους πολίτες του κόσμου με όρους προώθησης της ειρηνικής συμβίωσης…».

Τι σημαίνουν όλα αυτά;

Ότι έως σήμερα η ελληνική εκπαίδευση προωθούσε την εχθρότητα και την αντιπαλότητα με τους άλλους λαούς;

Ότι σήμερα δεν απαιτείται η εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας, γιατί τέλος πάντων σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης τι σημασία έχει να μιλάς ελληνικά, γερμανικά, σουαχίλι ή ό,τι άλλο θέλει ο καθένας;

Με τέτοια ιδεολογήματα μπορεί να υπηρετηθεί ο στόχος της ενίσχυσης της ελληνόγλωσης εκπαίδευσης στο εξωτερικό;

Κυρίες και Κύριοι συνάδελφοι,

Ήμουν αρχές του χρόνου στη Γερμανία, στο Μόναχο και έγινα αποδέκτης της έντονης ανησυχίας των ομογενών για τα σχέδια κατάργησης των ελληνικών σχολείων.

Γιατί, όμως θέλει η κυβέρνηση να καταργήσει τα αμιγή ελληνικά σχολεία του εξωτερικού;

Η αναπληρωτής Υπουργός κ. Γεννηματά υποστηρίζει ότι «το Ελληνικό Κράτος δεν μπορεί να συντηρεί σχολεία στο εξωτερικό που δεν επιτρέπουν την κινητικότητα των μαθητών στις επόμενες βαθμίδες εκπαίδευσης».

Έρχεται, όμως η Ομοσπονδία Ελληνικών Κοινοτήτων και τη διαψεύδει πανηγυρικά. Διαβάζω χαρακτηριστικά: «Η πρόσβαση στα γερμανικά ΑΕΙ είναι κατά τον ίδιο τρόπο δυνατή όπως και για τους αποφοίτους των ελληνικών λυκείων στην ημεδαπή. Υπάρχει πλήθος αποδήμων, που μετά από επιτυχή συμμετοχή τους στις πανελλήνιες εξετάσεις, έγιναν δεκτοί σε γερμανικά πανεπιστήμια».

(το καταθέτω στα πρακτικά)

Επίσης η κα υπουργός για να αιτιολογήσει τη χαμηλή ποιότητα των σχολείων της Διασποράς επικαλείται στατιστικά στοιχεία από τις ειδικές εξετάσεις του 2009 και 2010. Όπως αναφέρει: «Το 54% των υποψηφίων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση από αυτά τα λύκεια δεν έπιασαν τη βάση του 10, με αποτέλεσμα 2321 θέσεις σε Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι. να μείνουν ακάλυπτες».

Λησμονεί η κα υπουργός, Πρώτον: οι θέσεις που προβλέπονται για τους ομογενείς αποτελούν μια πολιτική θετικής διάκρισης και είναι επιπρόσθετες από τις θέσεις για τους αποφοίτους των ελλαδικών σχολείων. Άρα, η μη πλήρωσή τους από ομογενείς δεν στερεί θέσεις από υποψηφίους των πανελληνίων εξετάσεων και δεν δημιουργούν πρόσθετο κόστος.

Επίσης, αντίστοιχο φαινόμενο υπάρχει και στην άλλη ειδική κατηγορία υποψηφίων, των μουσουλμανοπαίδων της Δυτικής Θράκης, χωρίς αυτό να λειτουργεί προς την κατεύθυνση της κατάργησης της θετικής διάκρισης.

Δεύτερον: η επίκληση των χαμηλών επιδόσεων των ομογενών αποτελεί προσβολή για αυτά τα παιδιά, που όντας σε ξένες κοινωνίες παλεύουν να διατηρήσουν την ελληνικότητά τους και να σπουδάσουν στην πατρίδα μας.

Και σίγουρα συνιστά απέραντη υποκρισία του ΠΑΣΟΚ που κατήργησε τη βάση του 10, με την ακριβώς αντίστροφη επιχειρηματολογία από αυτή που χρησιμοποιεί σήμερα η κυβέρνηση για τα παιδιά των ομογενών. Επιτρέψτε μου να σας θυμίσω ότι από τους 85.600 υποψήφιους στις φετινές πανελλαδικές, οι 30.409 (ποσοστό 35,5%) έδωσαν γραπτά με βαθμολογίες κάτω από τη βάση.

Και τρίτον: αν πονάει το χέρι δεν το κόβεις, αλλά το θεραπεύεις. Αναβάθμιση χρειάζονται τα σχολεία και όχι κατάργηση.

Φέρνετε, λοιπόν, αυτό το νομοσχέδιο σήμερα, που ξαναφουντώνει το μεταναστευτικό κύμα, που η ανεργία ξαναπιάνει τα ποσοστά του 1960. Σαν να ζούμε ένα ριμέικ εκείνης της εποχής.

Και εσείς αποφασίζετε, με γνώμονα τις φαντασιώσεις σας για το παγκόσμιο χωριό, χωρίς διάλογο ούτε με την ομογένεια, ούτε με την ορθόδοξη εκκλησία, που είναι παράγοντας ενότητας και διατήρησης της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων της διασποράς, να κλείσετε τα ελληνικά σχολεία.

Κυρίες και Κύριοι συνάδελφοι,

Η εποχή μας απαιτεί την ενίσχυση και όχι την αναδίπλωση της εκπαιδευτικής μας παρουσίας στο εξωτερικό. Στόχος μας πρέπει να είναι όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι, κάθε εθνικής προέλευσης, να μάθουν ελληνικά, να μυηθούν στον ελληνικό πολιτισμό.

Γι’ αυτό και απαιτείται ένας θεσμός, όπως το ινστιτούτο Γκαίτε, που να έχει παρουσία στο εξωτερικό. Να γίνει ο πρεσβευτής της πνευματικής Ελλάδας. Και να λειτουργήσει με κριτήρια της αγοράς. Όχι με κρατικές επιδοτήσεις.

Και βέβαια, να διδάσκεται όχι μόνον η νέα ελληνική γλώσσα αλλά και τα αρχαία ελληνικά. Οι πρόγονοί μας μάς άφησαν μια βαριά κληρονομιά, που αναγνωρίζεται από όλους. Ας φανούμε αντάξιοι απόγονοί τους, ας δράσουμε επιτέλους έξυπνα. Και θα κερδίσουμε.

Κυρίες και κύριο συνάδελφοι

Ο απόδημος ελληνισμός έχει τεράστιο, ανεκμετάλλευτο πλούτο σε ανθρώπινο δυναμικό. Οφείλει η πατρίδα να τον θέσει στην υπηρεσία του έθνους και όχι να τον περιθωριοποιεί.

Κατανοούμε ότι η οικονομική συγκυρία είναι αρνητική. Συμφωνούμε ότι απαιτούνται μέτρα αναδιάρθρωσης της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης στο εξωτερικό. Μην βάζετε όμως στην κλίνη του Προκρούστη τα ελληνικά σχολεία του εξωτερικού».

Read more...

ΟΜΙΛΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ ΤΗΣ ΝΔ, ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ κ. ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΤΟΥ "ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ"

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι

Η συζήτηση του πολυνομοσχεδίου καταγράφεται ήδη ως η δραματική κορύφωση μιας πρωτόγνωρης και τραγικά αποτυχημένης κυβερνητικής πολιτικής. Το πολυνομοσχέδιο σφραγίζει το πολιτικό Βατερλό για το κυβερνών κόμμα, δυστυχώς όμως αποτελεί ένα ακόμη βήμα προς το γκρεμό για την ελληνική κοινωνία.

Σήμερα κορυφώνεται μια κυβερνητική διετία που κατακρήμνισε την οικονομία, εξουθένωσε τους πολίτες, διέλυσε τους αρμούς της κοινωνικής συνοχής, οδήγησε στην εθνική κατάθλιψη.

Προκαλεί απορία στο μέσο πολίτη αυτής της χώρας πώς είναι δυνατόν μετά τις τόσες τραγελαφικές σωτήριες παρεμβάσεις της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, τις τόσες διαψευδόμενες υποσχέσεις, που αρχίζουν από το «λεφτά υπάρχουν» και καταλήγουν στο κυριακάτικο «δεν έχω λύση για τη χώρα», ο πρωθυπουργός να επιμένει ότι ακολουθεί το μονόδρομο της σωτηρίας.

Και η θρασύτητα ξεπερνά κάθε όριο όταν ο πρωθυπουργός ενώ μας υβρίζει στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, ζητά στη συνέχεια από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης εθνική συνεννόηση. Ενώ εκφωνεί διχαστικές ομιλίες αξιώνει συναίνεση.

Είναι ύβρις προς την ιστορία να παρομοιάζει ο πρωθυπουργός –έστω εμμέσως- τον εαυτό του με τον πρώτο κυβερνήτης της Ελλάδος τον Ιωάννη Καποδίστρια ή τον εθνάρχη Ελευθέριο Βενιζέλο, που αν μη τι άλλο ήξεραν να διαπραγματεύονται ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές του έθνους. Μετά από πόλεμο και εθνικές καταστροφές.

Όπως επίσης είναι απαράδεκτη και άκρως επικίνδυνη η επίθεση στη δικαιοσύνη, που αποτελεί πυλώνα της δημοκρατίας. Παίζετε με τη φωτιά στοχοποιώντας τη δικαστική εξουσία. Απαξιώνοντας τη δικαιοσύνη στέλνετε λάθος μηνύματα στην ελληνική κοινωνία. Σε περιόδους κρίσεων η αμφισβήτηση του κράτους δικαίου ανοίγει το κουτί της Πανδώρες στη νομιμοποίηση της αυτοδικίας. Αυτό θέλετε;

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι

Ελάχιστα ενδιαφέρει αν το κυβερνών κόμμα είναι στα πρόθυρα της διάλυσης. Εκείνο που ανησυχεί όλους είναι το κενό εξουσίας που υπάρχει στη χώρα. Ο πρωθυπουργός είναι ωσεί παρών και ψάχνει οδούς διαφυγής. Πλέον στην Ευρώπη δεν μας δίνουν καν λογαριασμό για όσα αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς. Βεβαίως, και πριν δεν διαπραγματευτήκατε, αλλά τώρα δεν κρατούνται ούτε καν τα προσχήματα.

Ο αντιπρόεδρος πέφτει από γκάφα σε γκάφα, πελαγοδρομεί και δημοσίως θρηνεί για το πολιτικό του πεπρωμένο, που μάλλον διαφορετικά το έβλεπε έως πρόσφατα.

Η νεοπαγής τρόικα των υπουργών βγάζει μανιφέστα με το βλέμμα στην επόμενη ημέρα και λαμβάνει θέση στην κούρσα της διαδοχής. Φυσικά λησμονούν -και θέλουν να λησμονήσουμε και εμείς- τις μεγάλες ευθύνες τους ως πρωτοκλασάτοι υπουργοί που είναι για την παρακμή που βιώνουμε. Είναι συμμέτοχοι των κυβερνητικών αποφάσεων και άρα μέρος του προβλήματος.

Και τέλος οι βουλευτές της πλειοψηφίας αμήχανοι, ζαλισμένοι από την κοινωνική κατακραυγή, ακόμη μια φορά με το πιστόλι στο κρόταφο, καλούνται να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Γιατί πώς να δικαιολογηθεί η πληθώρα διατάξεων που περιλαμβάνονται σε αυτό το νομοθετικό έκτρωμα; Πώς να δικαιολογηθούν οι οριζόντιες περικοπές στους μισθούς των εργαζομένων;

Κτυπάτε τους χαμηλόμισθους χωρίς να σκεφθείτε τις κοινωνικές συνέπειες. Κανείς δεν διαφωνεί ότι χρειάζεται εξορθολογισμός στους μισθούς του δημοσίου τομέα. Οι στρεβλώσεις πολλές. Όπως και οι υπερβολές. Αλλά οι αλλαγές θα έπρεπε να είναι πρώτον δίκαιες και δεύτερον να διέπονται από τους κανόνες της λογικής. Στο πολυνομοσχέδιο δεν υπάρχει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Γιατί δεν είναι ούτε δίκαιο ούτε λογικό ένας δάσκαλος ή ένας γιατρός που ξεκινά την επαγγελματική του ζωή να παίρνει 600 ευρώ.

Το ίδιο θα επαναλάβω και για την δήθεν εργασιακή εφεδρεία, που ουσιαστικά συνιστά την απαρχή της απόλυσης. Χιλιάδες εργαζόμενοι θα βρεθούν σύντομα στον καιάδα της ανεργίας, που φθάνει σε πρωτοφανή ποσοστά και μετατρέπεται σε μπαρουταποθήκη οργής που απειλεί να τινάξει την κοινωνία στον αέρα.

Για δε τον φορολογικό Αρμαγεδδώνα είναι δύσκολο να περιγραφούν οι συνέπειες των όσων θα επιφέρει η εφαρμογή του. Και οι συνέπειες αυτές θα βαρύνουν όλους και κυρίως τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα. Θα βαρύνουν για άλλη μια φορά τους συνεπείς φορολογούμενους, σαν τιμωρία της ειλικρίνειάς τους. Η αποθέωση της αδικίας. Από ένα κόμμα που πριν από 30 ακριβώς χρόνια ήρθε στην εξουσία με σύνθημα να αποκαταστήσει, -με δανεικά είναι η αλήθεια-, τους μη προνομιούχους. Και τι κάνει σήμερα; Αφού μετέτρεψε τη μεσαία τάξη σε μη προνομιούχους τους σπρώχνει στα τάρταρα της απελπισίας.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Ο παραλογισμός και η αδικία που διέπουν τα μέτρα του νομοσχεδίου αποτυπώνονται ανάγλυφα στην αντιμετώπιση των τριτέκνων και πολύτεκνων. Στη χώρα που απειλείται από την υπογεννητικότητα, που το δημογραφικό πρόβλημα μάς οδηγεί σαν λαό σταδιακά στην εξαφάνιση, το κράτος τιμωρεί όσους κάνουν παιδιά. Και δεν υπερβάλω καθόλου. Το πολυνομοσχέδιο δεν εξαιρεί τους πολύτεκνους από τη μείωση των συντάξεων κατά 40% αν ο συνταξιούχος είναι κάτω των 55, ούτε στην πραγματικότητα από την προσυνταξιακή διαθεσιμότητα και την εργασιακή εφεδρεία. Η ίδια σκληρή τακτική ακολουθείται και στην φορολόγηση των πολυτέκνων, καθώς το αφορολόγητο μειώνεται με αποτέλεσμα, συνυπολογίζοντας και τις μειώσεις στις εκπίπτουσες δαπάνες, τα επιπλέον χαράτσια, τους φόρους αλληλεγγύης, να είναι εξοντωτική η φορολόγηση τους.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι

Η πολιτική των φόρων, η πολιτική των οριζόντιων περικοπών μισθών και συντάξεων, η πολιτική της «γονατογραφίας», αν μου επιτρέπετε το νεολογισμό, έχει αποτύχει οικτρά. Έχει μετατρέψει τη χώρα σε παρία της Ευρώπης, σε πειραματόζωο αποκρουστικών σεναρίων εκ μέρους οικονομικών παραγόντων, πολιτικών στελεχών, δημοσιογράφων και κάθε είδους σεναριογράφου. Σχέδια που τσαλακώνουν την εθνική μας κυριαρχία, την εθνική μας αξιοπρέπεια, το φιλότιμό μας.

Επιτέλους, ήλθε η ώρα να βάλουμε μια τελεία, ένα τέλος σε αυτή την κατηφόρα. Η κοινωνία έχει δείξει έως σήμερα αξιοσημείωτη αυτοσυγκράτηση και πολιτική ωριμότητα. Για πόσο όμως ακόμη; Η αγανάκτηση συσσωρεύεται, η αγωνία μεγαλώνει και η ελπίδα δεν φαίνεται όσο συνεχίζετε στον ίδιο αδιέξοδο δρόμο. Είναι η στιγμή που η καθεμιά και ο καθένας σε αυτή την αίθουσα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του απέναντι στην ιστορία».

Read more...

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΣΚΕΨΗΣ ΤΗΣ COSAC ΣΤΗ ΒΑΡΣΟΒΙΑ (3-4 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011)


«Κυρία πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Η 46η Διάσκεψη της COSAC, των Επιτροπών Ευρωπαϊκών Υποθέσεων των Κοινοβουλίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης πραγματοποιήθηκε στη Βαρσοβία σε μια εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία τόσο για την οικονομία της Ευρώπης όσο και για τις προκλήσεις που έχει να ξεπεράσει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Η διάσκεψη έγινε στη σκιά του έντονου προβληματισμού για το φαινόμενο της επικράτησης σε πολλές περιπτώσεις των στενά εννοούμενων εθνικών συμφερόντων στη λήψη των αποφάσεων, έναντι στης αναγκαιότητας για μια κοινή ευρωπαϊκή πολιτική με βάση τις αρχές της αλληλεγγύης.

Από τις ομιλίες έγινε φανερό ότι όλοι συνειδητοποιούν πως η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι και οι αποφάσεις που λαμβάνονται σήμερα θα καθορίσουν το μέλλον της Ευρώπης για πολλά χρόνια. Ο προβληματισμός για την ικανότητα της ευρωπαϊκής  πολιτικής ηγεσίας να αρθεί το ύψος των περιστάσεων δεν είναι μόνο ελληνικός.

Ανησυχία εκφράστηκε για την απειλή που επικρέμαται επί της κοινωνικής συνοχής, ιδιαίτερα στην ευρωπαϊκή περιφέρεια, που μπορεί να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Και ως εκ τούτου απαιτείται άμεσα μια σθεναρή και δυναμική πολιτική παρέμβαση ώστε να υπερκεραστεί η οικονομική κρίση στην κατεύθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Η ελληνική αντιπροσωπεία παρενέβη σε όλα τα θέματα όχι μόνον του άμεσου ελληνικού ενδιαφέροντος αλλά και σε ζητήματα ευρύτερης ευρωπαϊκής πολιτικής. Οι παρεμβάσεις μας εστιάστηκαν κυρίως στην απαίτηση για μια ευρωπαϊκή πολιτική της αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών-μελών.

Ιδιαίτερα για το πρόβλημα της κοινωνικής συνοχής και την αναγκαιότητα της ανάπτυξης υποστηρίχθηκε η πρόταση της Επιτροπής για την Πολιτική Συνοχής την περίοδο 2014-2020, καλώντας όμως για την θέσπιση πιο φιλόδοξων στόχων.

Στην παρέμβαση που είχα τη δυνατότητα να κάνω αναφέρθηκα στον προβληματισμό για την επιβολή ως όρο για τη χρηματοδότηση των Περιφερειών μέσω των διαρθρωτικών ταμείων, της προϋπόθεσης εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων, που τα κράτη-μέλη έχουν δεσμευτεί να υλοποιήσουν στο Εθνικό Πρόγραμμα Μεταρρυθμίσεων τους.

Η αντίρρησή μας εστιάζεται στο γεγονός ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο τιμωρούνται οι Περιφέρειες για ενδεχόμενες καθυστερήσεις της κεντρικής κυβέρνησης.

Διακοπή ή παύση της χρηματοδότησης των Περιφερειών αντιλαμβάνεστε ότι θα σήμαινε αναστολή κάθε αναπτυξιακής προσπάθειας στη χώρα, ακόμη βαθύτερη ύφεση και σφοδρότερη περιδίνηση στον φαύλο κύκλο των ελλειμμάτων και του χρέους.

Επιπλέον, επιμείναμε στην άποψη ότι η κατανομή των πόρων του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου θα πρέπει να συνεχίσει να αποτελεί αρμοδιότητα των κρατών μελών.

Και υποστηρίξαμε ότι εξαιρετικά για το Πρόγραμμα 2014-2020, δεδομένης της δυσχερούς οικονομικής συγκυρίας, το Ταμείο Συνοχής θα πρέπει να αφορά και εκείνα τα κράτη μέλη που έχουν προσφύγει σε μηχανισμό στήριξης της οικονομίας τους, ανεξαρτήτως ΑΕΠ.

Υπό αυτή την οπτική έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το γεγονός ότι και η COSAC στα συμπεράσματά της τονίζει ότι η Πολιτική τής Συνοχής σε συνδυασμό με μια δίκαιη και ισότιμη Κοινή Αγροτική Πολιτική αποτελούν ουσιώδη εργαλεία και διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην προώθηση της αλληλεγγύης, τη μείωση των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων μεταξύ των κρατών-μελών και την επίτευξη των στρατηγικών στόχων της ΕΕ. Και ο στόχος μας θα πρέπει να παραμένει η ανάπτυξη και η πρόοδος των λιγότερο αναπτυγμένων περιοχών.

Ωστόσο, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι ήδη ο αρμόδιος Επίτροπος προϋπολογισμού Λεβαντόφσκι στην πρωτολογία του μίλησε για μείωση του ποσοστού του κοινοτικού προϋπολογισμού που κατευθύνεται στην ΚΑΠ από το 40% που είναι σήμερα στο 33% για την περίοδο 2014-2020.

Αν συνυπολογίσουμε και  το γεγονός ότι η πλειοψηφία των χωρών που εντάχθηκαν πρόσφατα στην Ε.Ε. έχουν σημαντικό αγροτικό πληθυσμό και μεγάλη ανάγκη χρηματοδότησης από την ΚΑΠ εγείρονται κρίσιμα ερωτηματικά κατά πόσον η Ελλάδα στο προσεχές διάστημα θα μπορέσει να διασφαλίσει τα κεκτημένα και να μην έχει απώλεια πόρων που θα δημιουργήσουν πρόβλημα στον ήδη πληττόμενο αγροτικό τομέα της χώρας.

Ιδιαίτερα, σε μια περίοδο που η οικονομική κρίση και η ανάγκη ενός νέου αναπτυξιακού μοντέλου προβάλουν επιτακτικά και αναδεικνύουν την ποιοτική  γεωργία και την κτηνοτροφία σε μοχλό ανάπτυξης, είναι επιβεβλημένη η ενίσχυση του πρωτογενούς αγροτικού τομέα.

Κυρία Πρόεδρε,

Τελειώνοντας θα ήθελα να κάνω δύο επισημάνσεις:

Η πρώτη αφορά στο περιορισμένο χρόνο που έχουν στη διάθεσή τους οι ελληνικές κοινοβουλευτικές αντιπροσωπείες κατά τη συμμετοχή τους σε διεθνείς συναντήσεις, όπως η πρόσφατη COSAC.

Αν και είναι απόλυτα κατανοητή η ανάγκη οικονομικών περικοπών, λόγω της κρίσης, εντούτοις οι περικοπές αυτές δεν πρέπει να αποβαίνουν εις βάρος της ποιότητας του έργου των αντιπροσωπειών.

Σε μια εποχή που η διεθνής εικόνα της χώρας είναι στο ναδίρ, η ανάγκη των παρεμβάσεων αλλά και των διεθνών επαφών είναι αδήριτη. Η επί τροχάδην παρουσία στις όποιες συναντήσεις δεν μπορεί να έχει εκ των πραγμάτων τα θεμιτά αποτελέσματα. Θα πρέπει αυτό να το λάβει υπόψη της η Εθνική Αντιπροσωπεία.

Η δεύτερη επισήμανση έχει να κάνει με το έκδηλο ενδιαφέρον της πολωνικής πλευράς, όπως διατυπώθηκε στις σύντομες συναντήσεις που κατορθώσαμε να έχουμε κατά τη παραμονή μας στη Βαρσοβία, για την συνεργασία με την Ελλάδα στους τομείς του τουρισμού, καθώς είναι πολλοί οι Πολωνοί που θα ήθελαν να κάνουν διακοπές στη χώρα μας, αλλά και στην εισαγωγή ποιοτικών αγροτικών προϊόντων, όπως το ελαιόλαδο και οι ελιές.

Οι συνομιλητές μας εξέφρασαν την απορία τους για την έλλειψη ενδιαφέροντος ως σήμερα της Ελλάδας να προωθήσει στην Πολωνική αγορά αυτές τις δυνατότητες συνεργασίας και αναμένουν ότι σύντομα θα υπάρξει εκ μέρους μας η ανάλογη ανταπόκριση».

Read more...

ΔΕΥΤΕΡΟΛΟΓΙΑ ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΕΡΩΤΗΣΗ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΝΔ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΚΟΙΝΩΦΕΛΗ ΕΡΓΑΣΙΑ» ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΚΟ


«Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.

Κύριε Υπουργέ, η γυναίκα του Καίσαρα δεν πρέπει μόνο να είναι τιμία, αλλά και να φαίνεται τιμία. Όσο καλόπιστος και αν είναι κανείς, οι συμπτώσεις είναι πολλές. Δεν είναι μία, δεν είναι δύο, δεν είναι τρεις. Οι αποκαλύψεις που είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες μέρες πήραν τη μορφή χιονοστιβάδας, για κυβερνητικούς Βουλευτές, κομματικά στελέχη, πολιτευτές, συγγενείς, κουμπάρους Υφυπουργών και ο κατάλογος δεν έχει τέλος.

Αναμέναμε λοιπόν σήμερα, μετά τον ορυμαγδό των αποκαλύψεων, αν δείχνατε πραγματικά καλή πίστη, να παραδεχθείτε το λάθος σας, να εξαιρέσετε τις ΜΚΟ απ’ όλη αυτή την αμαρτωλή διαδικασία και να αναθέσετε εξ ολοκλήρου στο ΑΣΕΠ την επιλογή των συμβασιούχων του συγκεκριμένου προγράμματος.

Γιατί τέτοιος «σεβντάς» με τις ΜΚΟ, κύριε Υπουργέ; Αν δεν ακούτε εμάς και τις αντιδράσεις των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, ακούστε τους κυβερνητικούς Βουλευτές. Ακούστε τον Υπουργό Εσωτερικών, τον κ. Καστανίδη, ο οποίος σας «αδειάζει» μεγαλοπρεπώς διαχωρίζοντας τη στάση του.

Διαβάζω το σχετικό ρεπορτάζ που δημοσιεύθηκε στον «Ελεύθερο Τύπο», υπό τον τίτλο «πυρά Καστανίδη κατά ΜΚΟ». «Οι ΜΚΟ δεν είναι για να κάνουν αυτή τη δουλειά» λέει ο υπουργός Εσωτερικών. Γιατί λοιπόν εμμένετε στη μεσολάβηση των ΜΚΟ και μάλιστα με το αζημίωτο, με μεσιτικά της τάξης σχεδόν των 10.000.000 ευρώ; Σήμερα είπατε για 3%. Γιατί 3% και γιατί όχι καθόλου; Ποιο είναι το κόστος τέλος πάντων της διαμεσολάβησής τους;

Κύριε Υπουργέ, αναρωτιέμαι. Δεν διαβάσατε το πόρισμα της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής που μιλάει για όλο αυτό το θολό χώρο, για την απουσία ουσιαστικής αξιολόγησης και ελέγχου; Έφτασαν στο σημείο κάποιοι να κάνουν τις ΜΚΟ επάγγελμα. Καταθέτω το σχετικό πόρισμα- κόλαφο της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής.

(Στο σημείο αυτό ο Βουλευτής κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος καταθέτει για τα Πρακτικά το προαναφερθέν έγγραφο, το οποίο βρίσκεται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και  Πρακτικών της Βουλής)

Ελπίζαμε λοιπόν ότι θα δείξετε καλή διάθεση κατά τη σημερινή σας παρουσία εδώ. Αντ’ αυτού, ήρθατε με στόχο τη δημιουργία εντυπώσεων και μοιράσατε αυτή την απάντηση στο ερώτημά μου και στην αίτηση κατάθεσης εγγράφων για τις ΜΚΟ που έχουν χρηματοδοτηθεί μέχρι σήμερα, λησμονώντας κύριε Υπουργέ, ότι στο ερώτημα που σας κατέθεσα, ζητούσα να μας ενημερώσετε για τις ΜΚΟ που χρηματοδοτήθηκαν από το 1995 έως σήμερα. Το κάνατε επιλεκτικά για τις ΜΚΟ της περιόδου 2007-2009. Και πάλι όμως σφάλατε, γιατί στόχο είχατε τη δημιουργία εντυπώσεων.

Λησμονείτε ότι η χρηματοδότηση αυτή έγινε σε υλοποίηση προγράμματος του 2001 επί κυβερνήσεων Σημίτη από το Γ’ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης; Λησμονείτε ότι οι δράσεις αυτές υλοποιήθηκαν κατ’ επιταγήν της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Έτσι λοιπόν θα συνεχίσουμε να πολιτευόμαστε εν έτει 2011, εν μέσω αυτής της κρίσης που οφείλει να οδηγήσει όλους μας σε ορθότερες σκέψεις για τον τρόπο που πολιτευόμαστε;

Δεν μας απαντήσατε από πού θα έχετε διασφαλίσετε τους αναγκαίους πόρους. Ήρθατε στη Βουλή για να απαντήσετε σε συγκεκριμένη ερώτηση. Ερωτηθήκατε και στις 28 Ιουλίου, με συγκεκριμένη ερώτηση από τον κ. Χατζηδάκη και τον κ. Νικολόπουλο και δεν μπορείτε να απαντήσετε στο στοιχειώδες, από πού είναι οι πόροι.

Ακόμη, γιατί δεν έχετε εντάξει το ΑΣΕΠ στη διαδικασία υλοποίησης αυτού του προγράμματος; Είπε ο κ. Βέης ότι δεν προλαβαίνετε να αλλάξετε τώρα την προκήρυξη. Γιατί; Έχετε χρονικό περιορισμό στην υλοποίηση του προγράμματος και θα χαθούν πόροι;

Επικαλεστήκατε αντικειμενικά κριτήρια και άλλες επιτροπές. Ποια αντικειμενικά κριτήρια, κύριε Υπουργέ; Έγινε φανερό από τη συζήτηση ότι «Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει». Αλλιώς το ΑΣΕΠ, αν υπήρχαν οι διασφαλίσεις αντικειμενικότητας, θα έβαζε τη σφραγίδα της διαφάνειας και της αξιοκρατίας. Δεν το πράττει γιατί θέλει να προστατεύσει το κύρος του.

(Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή)

Παρακαλώ, κύριε Πρόεδρε, λίγο χρόνο θα χρειαστώ.

Απέφυγα κατά την πρωτολογία μου, κύριε Υπουργέ, να αναφερθώ σε ονόματα. Περιορίστηκα σε συγκεκριμένα δημοσιεύματα που είδαν το φως της δημοσιότητας. Με προκαλέσατε, όμως και ζητήσατε ονόματα για τη Μακεδονία, για τη Θεσσαλία.

Καλά, δεν έχετε ακούσει στη Μακεδονία ότι στο γραφείο του κυβερνητικού Βουλευτή, του κ. Κουτμερίδη, στήθηκε ΜΚΟ που έδινε, μάλιστα, ως τηλέφωνά της τα τηλέφωνα του βουλευτικού γραφείου;

Ρωτάτε και για τη Θεσσαλία. Ρωτάτε, βεβαίως, διότι γνωρίζετε ότι έχετε στήσει εκεί μία άλλη έκφανση του μηχανισμού σας, με το Δούρειο Ίππο-ΜΚΟ μνημονιακών Κομμάτων. Ρωτάτε ποιοι συμμετέχουν στο Διοικητικό τους Συμβούλιο; Εσείς μοιράσατε λίστα εδώ με ονόματα.

Στον ΕΟΠ, λοιπόν, συμμετέχει η Πρόεδρος κυρία Θέκλα Παρασκευούδη και μέλη Άγγελος Κότιος -ή Κοτιός;- Βικτωρία Λύτρα, Γεώργιος Ριζόπουλος, Νικόλαος Ζαχαρούλης, Κωνσταντίνος Μπλιάτσιος.

Σας λέει τίποτα το όνομα;

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΥΤΡΟΥΜΑΝΗΣ (Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης): Εμένα όχι.

ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Διότι τυγχάνει να είναι σύμβουλος του Δημάρχου Κιλελέρ, του κ. Κομίτσα. Πρόκειται για ένα Δήμο με τον οποίο είχε συνάψει σύμβαση ο ΕΟΠ. Βεβαίως, είναι και ο Ευάγγελος Φρυδάς.

Είπε ο λαλίστατος Εκπρόσωπος του ΛΑΟΣ, ο κ. Ροντούλης, για τον Ελληνικό Οργανισμό Περιβάλλοντος, Πρόεδρος του οποίου είναι η κυρία Θέκλα Παρασκευούδη, υπεύθυνη Περιφερειακών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του κόμματος της κυρίας Μπακογιάννη...

ΑΣΤΕΡΙΟΣ ΡΟΝΤΟΥΛΗΣ: Περιφέρεια είπα.

ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: …και αναρωτήθηκε εάν συμμετέχει σε αυτό ο κ. Μιχαλάκης, ως Αντιπεριφερειάρχης Θεσσαλίας και αν αυτό είναι δεοντολογικό. Βεβαίως και όχι.

Όμως, εσείς, κύριε Ροντούλη, γνωρίζετε ότι ο κ. Μιχαλάκης έχει παραιτηθεί και για του λόγου του αληθές θα σας διαβάσω εξώδικη δήλωση-πρόσκληση-διαμαρτυρία του κ. Μιχαλάκη προς τον Ελληνικό Οργανισμό Περιβάλλοντος, που λέει τα εξής: «Επειδή ουδέποτε ερωτήθηκα για τον ορισμό μου ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου και ούτε είχα καμμία γνώση περί αυτού, επειδή όλο αυτό το χρονικό διάστημα δεν είχα καμμία συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων, στη διοίκηση και στην εν γένει δραστηριότητά σας ούτε καν προσκλήθηκα σε αυτά, επειδή, επειδή…, για τους λόγους αυτούς και με την επιφύλαξη κάθε νομίμου δικαιώματός μου, διαμαρτυρόμενος, σας καλώ να προβείτε σε κάθε ενέργεια προς ολοκλήρωση της παραίτησής μου (διαγραφής) τόσο από μέλος του ΔΣ όσο και από μέλος της ΜΚΟ «Ελληνικός Οργανισμός Περιβάλλοντος»».

Παρακαλώ, το καταθέτω για τα Πρακτικά.

(Στο σημείο αυτό ο Βουλευτής κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος καταθέτει για τα Πρακτικά το προαναφερθέν έγγραφο, το οποίο βρίσκεται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής)

Βεβαίως, ο κ. Ροντούλης -που συνηθίζει να αναλώνει τον περισσότερο χρόνο του στις τοποθετήσεις του, απευθυνόμενος, κάνοντας κριτική στην Αξιωματική Αντιπολίτευση και όχι στην Κυβέρνηση- λησμόνησε να μας πει εάν η εν λόγω πολιτευτής του ΛΑΟΣ στο υπόλοιπο Αττικής, που χέρι-χέρι υπέγραψε Μνημόνιο Συνεργασίας με την Τοπική Αυτοδιοίκηση Δήμων του πρώην Υπολοίπου της Αττικής, παραμένει στις τάξεις τους.

ΑΣΤΕΡΙΟΣ ΡΟΝΤΟΥΛΗΣ: Υπέγραψε Μνημόνιο με την περιφέρεια.

ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Κύριε Υπουργέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, σε αυτές τις δύσκολες εποχές για τον τόπο, η ευθύνη όλων μας απέναντι στην κοινωνία είναι μεγάλη. Η οικονομική κρίση, η βαθιά ύφεση και η καλπάζουσα ανεργία απαιτούν μια άλλη οικονομική πολιτική, διαφορετικά, η συσσωρευμένη κοινωνική αγανάκτηση απειλεί να συμπαρασύρει στο διάβα της τα πάντα.

Αυτή η αγανάκτηση, όμως, πυροδοτείται -ίσως σε μεγαλύτερο βαθμό και από την ίδια την κρίση- από φαινόμενα αναξιοκρατίας, αδιαφάνειας, ατιμωρησίας και ελλείμματος ισονομίας. Η εμμονή σε πελατειακές και ρουσφετολογικές πρακτικές, πρακτικές που μας οδήγησαν μέχρι εδώ, στην άκρη του γκρεμού, σημαίνει αυτόματα περισσότερη δόση εκρηκτικών στα θεμέλια της κοινωνίας, κατεδάφιση και των τελευταίων αρμών του οικοδομήματος της κοινωνικής συνοχής. Νομίζω ότι σε αυτή την Αίθουσα δεν υπάρχει κανείς που να θέλει κάτι τέτοιο.

Γι’ αυτούς τους λόγους, νομίζω, ότι το Υπουργείο Εργασίας θα πρέπει άμεσα να πάρει πίσω τις προκηρύξεις που προβλέπουν τη συμμετοχή Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων στα Προγράμματα Κοινωφελούς Εργασίας. Νομίζω ότι η διαδικασία αποδείχθηκε -και με όσα ελέχθησαν σήμερα εδώ- ότι είναι διάτρητη από την αρχή ως το τέλος. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε οργανώσεις που στήθηκαν σε μία νύχτα, που έχουν διασυνδέσεις με πολιτικά πρόσωπα ή διάφορους παράγοντες, να αποκτήσουν εξουσία απέναντι στις ζωές των συνανθρώπων μας. Δεν μπορεί να ανεχθούμε τις υπόγειες συναλλαγές, τις αθέμιτες εξαρτήσεις, την οργιώδη ρουσφετολογία.

Επιπλέον, δεν είναι ούτε ηθικό ούτε νόμιμο τμήμα της χρηματοδότησης, ακόμη και αν είναι 3%, που θα κατευθυνόταν υπό άλλες συνθήκες στους ανέργους, να πηγαίνει σε μεσάζοντες. Το σύνολο της χρηματοδότησης πρέπει να κατευθυνθεί στους ανέργους.

Ίσως, κύριε Υπουργέ, είναι η κατάλληλη στιγμή να σπάσουμε, επιτέλους, αυτό το απόστημα των ΜΚΟ, να ξεκαθαρίσει τώρα η ήρα από το στάρι.

Έχουμε κάνει ερώτηση προς όλους τους Υπουργούς να μας πληροφορήσουν -και όχι επιλεκτικά μόνο για τη συγκεκριμένη περίοδο διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας- ποιες είναι οι ΜΚΟ που έχουν χρηματοδοτηθεί από το 1995 έως σήμερα, με τι ποσά έχουν χρηματοδοτηθεί και αν έχουν ελεγχθεί για το έργο για το οποίο χρηματοδοτήθηκαν. Πρέπει να δούμε, επιτέλους, πόσο μη κυβερνητικές οργανώσεις είναι αυτές ή μη κερδοσκοπικές, οι οποίες διαχειρίστηκαν και διαχειρίζονται εκατομμύρια ευρώ από τα χρήματα του φορολογούμενου πολίτη.

Για μια απόφαση, λοιπόν, που δέχεται δικαιολογημένα σφοδρή κριτική από όλους, ακόμη και από μεγάλη πτέρυγα του Κόμματός σας, για την οποία ακόμη και ο Υπουργός Εσωτερικών εξέφρασε τις αντιρρήσεις του, με την οποία ο Πρόεδρος του ΑΣΕΠ αρνείται να συναινέσει, η Κυβέρνηση και το Υπουργείο Εργασίας δεν έχουν παρά μία μόνο επιλογή, τον αποκλεισμό των ΜΚΟ από το πρόγραμμα της κοινωφελούς εργασίας και την ανάθεσή του στο ΑΣΕΠ. Όλα τα άλλα είναι λόγια να αγαπιόμαστε, κύριε Υπουργέ.

Ευχαριστώ πολύ».

Read more...

ΠΡΩΤΟΛΟΓΙΑ ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΕΡΩΤΗΣΗ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΝΔ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΚΟΙΝΩΦΕΛΗ ΕΡΓΑΣΙΑ» ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΚΟ


«Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η σημερινή συζήτηση διεξάγεται σε συνθήκες πραγματικά καταθλιπτικές για την ελληνική κοινωνία, την οικονομία και τη χώρα.

Οι απειλητικές φωνές για το μέλλον της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή οικογένεια δε λένε να λάβουν τέλος. Τα στοιχεία για την πορεία της οικονομίας κόβουν την ανάσα. Μόλις χθες σε έκθεσή του για την ελληνική οικονομία και απασχόληση το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ μιλάει για μείωση της αγοραστικής ικανότητας των πολιτών στα επίπεδα του 2001.

Την ίδια στιγμή ο αριθμός των επίσημα καταγεγραμμένων ανέργων τον Ιούνιο ξεπερνά τους 800.000 φτάνοντας, δηλαδή, στο 16% του εργατικού δυναμικού. Η πραγματική ανεργία, βεβαίως, είναι πολύ μεγαλύτερη. Σύμφωνα με τη ΓΣΕΕ υπολογίζεται στο 22%-23%. Αυτά είναι ποσοστά που έχουμε να δούμε στη χώρα από τη δεκαετία του ’60, που ήταν στο αποκορύφωμά του το μεταναστευτικό ρεύμα των Ελλήνων στο Εξωτερικό.

Τα αποτελέσματα της έρευνας της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ελληνικού Εμπορίου για τα λουκέτα στην αγορά αποκαλύπτουν ότι 1 στις 4 εμπορικές επιχειρήσεις σε όλη τη χώρα κατέβασε ρολά. Και όλα δείχνουν ότι μέχρι τέλος του χρόνου έπεται συνέχεια. Κοντολογίς ένας πραγματικός εφιάλτης για μια κοινωνία που κρατά την ανάσα της καθώς βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση και κανείς δεν ξέρει που θα καταλήξει.

Απέναντι λοιπόν, σ’ αυτήν τη ζοφερή κατάσταση η Κυβέρνηση, αφού διέσυρε διεθνώς τη χώρα ως την πλέον διεφθαρμένη, επιστρατεύει τη γνωστή λογική του «διαίρει και βασίλευε», την τακτική του κοινωνικού αυτοματισμού στρέφοντας τη μια κοινωνική ομάδα απέναντι στην άλλη. Τη μια φταίνε οι φορτηγατζήδες, την άλλη φταίνε οι ταξιτζήδες, οι αγρότες που παίρνουν επιδοτήσεις, οι καθηγητές που δεν αξιολογούνται, οι εστιάτορες που δεν πληρώνουν Φ.Π.Α., οι συμβολαιογράφοι, οι δικηγόροι, οι μηχανικοί, οι ένστολοι των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, που είναι σύμφωνα με τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνηση, κ. Πάγκαλο, αντιπαραγωγικοί. Οι πάντες. Όλοι ανεξαιρέτως. Όχι κάποιοι από αυτούς που μπορεί να μην κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Όλοι, έτσι αφοριστικά.

Αποκορύφωμα αυτής της ισοπεδωτικής λογικής ήταν το παραλήρημα του κ. Λοβέρδου για το ένα εκατομμύριο δημοσίους υπαλλήλους που ταλαιπωρούν τα υπόλοιπα δέκα εκατομμύρια των Ελλήνων.

Κατά τον κ. Λοβέρδο, λοιπόν, δεν υπάρχουν ευσυνείδητοι δημόσιοι υπάλληλοι. Όλοι είναι επίορκοι, όλοι είναι διεφθαρμένοι, όλοι είναι τεμπέληδες.

Αυτοί οι αφορισμοί δεν είναι μόνο άδικοι για την πλειοψηφία των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά και επικίνδυνοι. Και, βεβαίως, στρώνουν το χαλί για απολύσεις, που βαπτίζονται ως εργασιακή εφεδρεία.

Κι επειδή, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ο Υπουργός Οικονομικών έσπευσε να δικαιολογηθεί, λέγοντας ότι υιοθετεί τη λύση της εργασιακής εφεδρείας που πρότεινε η Νέα Δημοκρατία, οφείλω να πω ότι η πρόταση της Κυβέρνησης για ένα χρόνο εργασιακή εφεδρεία με αμοιβή στο 60% του μισθού, έχει τόση σχέση με τη δική μας πρόταση όση ο φάντης με το ρετσινόλαδο.

Η εργασιακή εφεδρεία του κ. Βενιζέλου οδηγεί στην απόλυση, σε συνθήκες πρωτόγνωρης ανεργίας.

Αντίθετα, η πρόταση της Νέας Δημοκρατίας στόχο έχει την αποτροπή των απολύσεων που στοιχίζουν πολύ περισσότερο.

Θυμίζω, λοιπόν, ότι μιλάμε για εργασιακή εφεδρεία, με το βασικό μισθό, μιας 3ετίας για όσους είναι μέχρι σαράντα ετών, δύο 3ετιών για όσους είναι μέχρι πενήντα ετών και για τους μεγαλύτερους έως τη συνταξιοδότησή τους εάν δεν μπορέσουν να βρουν αλλού δουλειά. Στο διάστημα αυτό μπορούν να μετεκπαιδευτούν.

Σήμερα η Κυβέρνηση τους ρίχνει στο λάκκο των λεόντων.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα. Και γι’ αυτή την πραγματικότητα, για την αποτυχημένη ακολουθούμενη οικονομική πολιτική, υπάρχουν συγκεκριμένες ευθύνες. Κι αν μας προκαλεί αγανάκτηση η ανικανότητα της Κυβέρνησης να αντιληφθεί τις ανάγκες της οικονομίας που αναζητά μάταια να βρει αναπτυξιακό βηματισμό, μας προκαλεί οργή όταν η κοινωνική δυστυχία γίνεται το πρόσχημα για αναβίωση ρουσφετολογικών πρακτικών του παρελθόντος.

Κι αναφέρομαι ευθέως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στα προγράμματα κοινωφελούς εργασίας. Διότι στην περίπτωση αυτή δεν πρόκειται για λάθος, για κακή εκτίμηση. Είναι σκάνδαλο πρώτου μεγέθους!

Με το πρόσχημα της κοινωφελούς εργασίας κι άλλων τέτοιων νεολογισμών που έχουν εισέλθει στο λεξιλόγιό μας για να θολώνουν έντεχνα τις πραγματικές προθέσεις, μπήκαν από το παράθυρο οι λεγόμενες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, μη κερδοσκοπικές, μεν, Οργανώσεις που θα λαμβάνουν, όμως, μεσιτικά διόλου ευκαταφρόνητα ποσά της τάξεως του 5% από ευρωπαϊκά κονδύλια για κάθε κεφάλι ανέργου που θα επιλέγεται για το πρόγραμμα. Πώς να χαρακτηριστεί αυτό; Ας αναρωτηθούμε ειλικρινά.

Η ΜΚΟ θα στερεί αυτά τα χρήματα από τον εργαζόμενο, που σύμφωνα με το Υπουργείο Εργασίας θα παίρνει στα προγράμματα κοινωφελούς εργασίας 625 ευρώ μεικτά για πέντε μήνες, αν και οι πληροφορίες μιλούν για ακόμη λιγότερα. Αυτό είναι δίκαιο; Το θεωρείτε ηθικό; Κι επιτέλους, πώς είναι δυνατόν το Υπουργείο Εργασίας να θέλει να χρηματοδοτήσει τις ΜΚΟ σε μία εποχή που έχουν αποκαλυφθεί μύριες όσες αμαρτίες για τη δράση τους.

Βεβαίως, υπάρχουν κι αρκετές Οργανώσεις που έχουν αξιόλογο έργο και κοινωνική προσφορά.

Όταν, όμως, το Υπουργείο Εξωτερικών αναγκάζεται να παγώσει τα προγράμματα της ΥΔΑΣ με τις ΜΚΟ γιατί ελέγχονται από το Σώμα Ορκωτών Λογιστών για τη διαχείριση των κονδυλίων με τα οποία χρηματοδοτήθηκαν κατά την περίοδο 2002 – 2010, είναι δυνατόν το Υπουργείο Εργασίας να επιβραβεύσει τις ΜΚΟ δίνοντάς τους τη δυνατότητα να προσλαμβάνουν ανέργους για λογαριασμό δημοσίων φορέων;

Ερωτώ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι: Ποια είναι τα κριτήρια που πρέπει να πληροί η ΜΚΟ που θα έρθει σε συμφωνία με το Δήμο, την Περιφέρεια, τον οποιοδήποτε δημόσιο φορέα; Με ποια λογική, με ελαφρά τη καρδία, μία Κυβέρνηση κι ένας Πρωθυπουργός που εμφανίζονται ως σταυροφόροι της διαφάνειας, δίνουν τέτοια εξουσία σε οποιονδήποτε φορέσει τη λεοντή της ΜΚΟ;

Τα σχετικά δημοσιεύματα στον Τύπο τους τελευταίους δύο μήνες έχουν πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας.

Θυμίζω ότι το πουλόβερ του σκανδάλου άρχισε να ξηλώνεται όταν μάθαμε εμβρόντητοι ότι ΜΚΟ που είχε κάνει συμφωνία για κοινωφελή εργασία, έδινε τα τηλέφωνα πολιτικού γραφείου κυβερνητικού Βουλευτή στη Βόρειο Ελλάδα.

Στη συνέχεια, καθημερινά πια, πληροφορούμαστε ότι πολιτευτές, παράγοντες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, συγγενείς πολιτικών, κουμπάροι Υφυπουργών, διευθυντές γραφείων Υπουργών -και ο κατάλογος να μακραίνει και να μην τελειώνει- βρίσκονται πίσω από αυτόν τον «φιλανθρωπικό» μηχανισμό.

Επιπλέον, μαθαίνουμε για ΜΚΟ που στήθηκαν σε μια νύχτα γι’ αυτόν το θεάρεστο σκοπό. Διαβάζω ενδεικτικά δημοσιεύματα: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Τετάρτη 20 Ιουλίου 2011: «Νοικιάζονται άνθρωποι για 625 ευρώ το μήνα». ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ, 3 Αυγούστου 2011: «Πράσινα stage για 55.000 προσλήψεις μέσω… ΜΚΟ». ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ, 4 Αυγούστου 2011: «Φάμπρικα προσλήψεων με ΜΚΟ «πράσινων» Βουλευτών». ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ, 5 Αυγούστου 2011: «Παράνομες οι προσλήψεις από την «πράσινη» ΜΚΟ». ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ, 8 Αυγούστου 2011: «Στέλεχος της Ντόρας Πρόεδρος σε ΜΚΟ που κάνει προσλήψεις». ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ, 11 Αυγούστου 2011: «Χέρι - χέρι στους διορισμούς και υποψήφια του ΛΑ.Ο.Σ». ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ, 11 Αυγούστου 2011: «Στήνουν νέου τύπου ΜΚΟ για να κάνουν προσλήψεις». ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 24 Αυγούστου 2011, το κύριο άρθρο της: «Παράθυρα για ρουσφέτια». Τι λέει; «Οι ΜΚΟ, ο Θεός να κάνει πολλές από αυτές «Μη Κυβερνητικές», αφού τα χρήματα προέρχονταν κατά κύριο λόγο από το δημόσιο κορβανά». ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ, 31 Αυγούστου 2011: «Πιάστηκαν στα πράσα για τις ΜΚΟ και τις εφεδρείες». ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 31 Αυγούστου 2011: «Η ΜΚΟ του κουμπάρου της κυρίας Υφυπουργού».

Τα καταθέτω στα Πρακτικά.

(Στο σημείο αυτό ο Βουλευτής κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος, καταθέτει για τα Πρακτικά τα προαναφερθέντα δημοσιεύματα, τα οποία βρίσκονται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και  Πρακτικών της Βουλής)

Επανέρχομαι, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι και ερωτώ: Πως διασφαλίζεται η αξιοκρατία στην επιλογή των ανέργων από τέτοιες ΜΚΟ;

ΑΣΤΕΡΙΟΣ ΡΟΝΤΟΥΛΗΣ: Για τον περιφερειάρχη της Νέας Δημοκρατίας να μας πείτε.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Βύρων Πολύδωρας): Μην διακόπτετε, σας παρακαλώ!

ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Θα έχετε το λόγο, κύριε Ροντούλη.

Ο Υπουργός Εργασίας προσπάθησε επί πολλές εβδομάδες να καθησυχάσει όσους κατήγγειλαν την απαράδεκτη αυτή μεθόδευση λέγοντας ότι τελικά την ευθύνη θα την έχει το ΑΣΕΠ.

Θυμίζω ότι σ’ όσους έκαναν δριμεία κριτική στα προγράμματα  συγκαταλέγονται και δεκάδες Βουλευτές του ΠΑ.ΣΟ.Κ, που ήγειραν παρόμοια επιχειρήματα μ’ αυτά που προβάλαμε και εμείς. Δηλαδή, τη ρουσφετολογική, την πελατειακή λογική, τις αθέμιτες εξαρτήσεις και το εμπόριο ελπίδας. Η κατακραυγή έγινε σχεδόν καθολική.

(Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή)

Θα χρειαστώ ακόμα δύο λεπτά, κύριε Πρόεδρε.

Ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής, ο κ. Κακλαμάνης, ζητά την ενεργοποίηση του ΑΣΕΠ, διότι όπως είπε και διαβάζουμε σε ρεπορτάζ της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ: «η ηθική του όλου εγχειρήματος αμφισβητείται».

Ο πρώην Υπουργός, κ. Γείτονας, με ερώτησή του επισημαίνει ότι η εμπλοκή των ΜΚΟ ενέχει τον κίνδυνο δημιουργίας σύγχρονων μεσαζόντων και αναβίωσης πελατειακών σχέσεων.

Είκοσι οκτώ Βουλευτές του ΠΑ.ΣΟ.Κ, με τελευταία την κυρία Βάσω Παπανδρέου, ζητούν να μην επιστρέψουμε σε πελατειακές λογικές.

Καταθέτω τις σχετικές ερωτήσεις στα Πρακτικά.

(Στο σημείο αυτό ο Βουλευτής κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος, καταθέτει για τα Πρακτικά τις προαναφερθείσες ερωτήσεις, οι οποίες βρίσκονται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και  Πρακτικών της Βουλής)

Βεβαίως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το τελειωτικό χτύπημα για το απαράδεκτο της συμμετοχής των ΜΚΟ στα Προγράμματα Κοινωφελούς Εργασίας ήλθε από το ίδιο το ΑΣΕΠ. Οι διαβεβαιώσεις του Υπουργού Εργασίας κατέληξαν σε απόλυτο φιάσκο. Ο Πρόεδρος του ΑΣΕΠ στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής αρνήθηκε επίσημα και με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο οποιαδήποτε ανάμειξη της Ανεξάρτητης Αρχής, στην οποία προΐσταται.

Αυτό, βεβαίως, που εμπόδισε τον κ. Βέη, να δώσει τη σφραγίδα της αξιοπιστίας, είναι αναμφίβολα το εξόφθαλμο ζήτημα της διαφάνειας.

Διαβάζω από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, της 31ης Αυγούστου: «ΑΣΕΠ και Βουλή βρίσκουν προβλήματα», «Αδιαφάνειες  σε ΜΚΟ ανέργων».

«Η διαδικασία είχε προδιαγραφεί, ήταν τετελεσμένα τα γεγονότα. Δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε ουσιαστικό έλεγχο, είπε ο κ. Βέης. Αναφερόμενος στις διαβουλεύσεις με την ηγεσία του Υπουργείου Εργασίας, όταν προσέτρεξε στην βοήθεια του Συμβουλίου, ο κ. Βέης υπογράμμισε πως από την αρχή εντοπίστηκαν  κενά στην προκήρυξη, οπότε και το ΑΣΕΠ δεν θα μπορούσε να βάλει την υπογραφή του.

Αν ήταν μέσα στο δικό μας πλαίσιο, βάσει του άρθρου 21, θα μπορούσαμε, όπως ελέγχουμε τους Δήμους, να ελέγξουμε και αυτήν τη διαδικασία. Όμως, βλέπαμε ότι δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε ουσιαστικό έλεγχο, καθώς αποδείχθηκε ότι η προκήρυξη δεν μπορούσε να αλλάξει».

Από το «Πρώτο Θέμα» της ίδιας ημέρας σας διαβάζω τι λέει ο κ. Βέης: «Του είπα…» -εννοεί του κυρίου Υπουργού- «…ότι για να κάνουμε έλεγχο των προκηρύξεων, πρέπει να αλλάξουμε την προκήρυξη. Μου είχε πει ότι θα το κάνει, αλλά μετά αποδείχθηκε ότι δεν μπορεί να το κάνει.

Τα καταθέτω στα Πρακτικά

(Στο σημείο αυτό ο Βουλευτής κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος καταθέτει για τα Πρακτικά τα προαναφερθέντα έγγραφα , τα οποία βρίσκονται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και  Πρακτικών της Βουλής)

(Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή)

Ολοκληρώνω, κύριε Πρόεδρε, λέγοντας ότι σε κάθε περίπτωση, μετά και την άρνηση του κυρίου Βέη, έπεσε και το τελευταίο «φύλλο συκής» της όποιας αξιοπιστίας της συμμετοχής στα Προγράμματα Κοινωφελούς Εργασίας των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων. Το Υπουργείο Εργασίας οφείλει, πλέον, χωρίς καμμία χρονοτριβή να αποκλείσει τις ΜΚΟ από τα Προγράμματα Κοινωφελούς Εργασίας και να αναθέσει κατ’ αποκλειστικότητα την όλη διαδικασία στην ανεξάρτητη αρχή του ΑΣΕΠ. Πρέπει να εξασφαλιστεί ότι το σύνολο των κονδυλίων, που προβλέπονται για τα Προγράμματα, θα πάει στους πραγματικούς δικαιούχους, που είναι οι άνεργοι και δεν θα χαθεί ούτε ένα ευρώ στους μεσάζοντες.

Η εμμονή στον αμαρτωλό αυτό μηχανισμό προσλήψεων θα συνιστά μέγα ηθικό και πολιτικό σκάνδαλο. Τελικά, θα πρόκειται για έναν ακόμη υπονομευτικό παράγοντα τόσο της αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος, όσο και της κοινωνικής συνοχής.

Μη συνδέετε, κύριε Υπουργέ,  το όνομά σας με αυτό το σκάνδαλο, το οποίο άλλοι το σχεδίασαν κι όχι εσείς».

 

Read more...

ΟΜΙΛΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ ΤΗΣ ΝΔ, ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ κ. ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΡΟΤΙΚΟΥΣ ΣΥΝΑΙΤΕΡΙΣΜΟΥΣ

«Κύριε Υπουργέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, επιτρέψτε μου, πριν μπω στο νομοσχέδιο, να ξεκινήσω με τις χθεσινές ανακοινώσεις του Υπουργού Οικονομικών και Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης, ο οποίος, αναφερόμενος στις συγχωνεύσεις και στις καταργήσεις μιας σειράς οργανισμών και φορέων του δημοσίου, μνημόνευσε και τις συγχωνεύσεις φορέων του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, ένας εκ των οποίων είναι και ο ΕΛΟΓΑΚ.

Πρόκειται για μία αδικαιολόγητη απόφαση που στόχο έχει καθαρά τον εντυπωσιασμό της κοινής γνώμης και ιδιαίτερα των μη αγροτών και κτηνοτρόφων, διότι ο ΕΛΟΓΑΚ δεν επιβαρύνει ούτε κατά ένα ευρώ τον Κρατικό Προϋπολογισμό, χρηματοδοτείται αποκλειστικά και μόνο από τις εισφορές των κτηνοτρόφων. Είναι ένας οργανισμός που έγινε με αίτημα του κτηνοτροφικού κόσμου από την προηγούμενη Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, με στόχο τον έλεγχο και την πάταξη των παρανομιών, των ελληνοποιήσεων στο χώρο του γάλακτος και του κρέατος.

Οι αντιδράσεις του κτηνοτροφικού κόσμου είναι έντονες, αλλά φαίνεται ότι απευθύνονται σε «ώτα μη ακουόντων».

Σε κάθε περίπτωση από την απόφασή σας, κύριε Υφυπουργέ, από την απόφαση της Κυβέρνησής σας να καταργήσει τον ΕΛΟΓΑΚ, αν κάποιοι χαίρονται, αυτοί θα είναι στο χώρο του καρτέλ του γάλακτος και στο χώρο όσων παρανομούν, εισάγοντας και εμφανίζοντας ως ελληνικά ξένα αμνοερίφια. Έστω και την τελευταία στιγμή, σας καλούμε να αναθεωρήσετε.

Έρχομαι τώρα στο νομοσχέδιο που συζητούμε για τους αγροτικούς συνεταιρισμούς, οι οποίοι στη δεκαετία του 1980 αλώθηκαν από τον κομματισμό και μεταμορφώθηκαν, σε πολλές περιπτώσεις, σε εστίες κακοδιαχείρισης και σκανδάλων. Από τους επτάμισι χιλιάδες συνεταιρισμούς, ελάχιστοι είναι ενεργοί, ενώ οι υπόλοιποι είναι συνεταιρισμοί-«σφραγίδες» και συνεταιρισμοί-«μαϊμούδες», που λειτουργούν περισσότερο ως εκλογικός μηχανισμός αναπαραγωγής ενός φαύλου, ενός αμαρτωλού συστήματος.

Η εξυγίανση, λοιπόν, των αγροτικών συνεταιρισμών είναι στόχος με τον οποίο κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει και πάντως, όχι η Νέα Δημοκρατία. Το ξεκαθάρισμα των ενεργών από τους ανενεργούς συνεταιρισμούς-μαϊμούδες», η καθολική συμμετοχή των αγροτών στην ανάδειξη της ΠΑΣΕΓΕΣ και ο κρατικός έλεγχος και η εποπτεία για τη νομιμότητα των πράξεων των συνεταιρισμών είναι βασικές θέσεις της Νέας Δημοκρατίας.

Τις θέσεις αυτές διακηρύττει και η Κυβέρνηση ότι υπηρετεί με το σχέδιο νόμου. Είναι όμως έτσι; Φοβούμαι ότι στην καλύτερη των περιπτώσεων πρόκειται για ένα μετέωρο και ατελέσφορο βήμα αυτό που επιχειρείται με το σχέδιο νόμου. Πρώτα από όλα, δημιουργούνται αβεβαιότητες και ανασφάλειες στους αγρότες, που τους αποθαρρύνουν να συνεταιριστούν.

Βασική αρχή για εμάς, κύριε Υπουργέ, είναι η εξυγίανση σε συνδυασμό με τη βιωσιμότητα του συνεταιριστικού κινήματος. Με το νομοσχέδιο αυτό δεν υπάρχει γενναία ρύθμιση των οφειλών και της υποθηκευμένης περιουσίας των αγροτικών συνεταιρισμών και των ενώσεων, έτσι ώστε οι νέοι αγροτικοί συνεταιρισμοί να ξεκινήσουν με μία νέα αφετηρία χωρίς τα βάρη του παρελθόντος.

Διαφωνούμε με τον καταναγκαστικό χαρακτήρα και την κρατική παρέμβαση σε θέματα που μπορούν να ρυθμιστούν από τις αποφάσεις των γενικών συνελεύσεων των νέων αγροτικών συνεταιρισμών. Ουσιαστικά, βιάζεται η ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι και αμφισβητείται η ευθύνη των μελών που συναποτελούν τους συνεταιρισμούς.

Εάν κάποιες Ε.Α.Σ., για παράδειγμα, θέλουν να μετατραπούν σε Α.Ε.Σ., ας το αποφασίσουν τα φυσικά τους μέλη και οι ίδιοι οι συνεταίροι. Γιατί θα πρέπει το κράτος, η πολιτεία, να εμφανίζεται ως «πατερούλης» και ουσιαστικά να αποφασίζει γι’ αυτές με την απειλή της κατάργησης, της διαγραφής τους ή της εκκαθάρισης;

Νομίζω ότι η γνωμάτευση, η έκθεση της Διεύθυνσης των Επιστημονικών Μελετών της Βουλής είναι κατηγορηματική. Διαβάζω κατά λέξη στη σελίδα 13 τις παρατηρήσεις επί του άρθρου 19, παράγραφοι 2,3 και 8: «Πράγματι, μολονότι η μετατροπή ή η συγχώνευση των υφιστάμενων οργανώσεων, ιδίως των Ε.Α.Σ., γίνεται, κατά την παράγραφο 2, με απόφαση των οικείων γενικών συνελεύσεων, που λαμβάνεται με απλή πλειοψηφία των παρόντων μελών, δεν πρόκειται για μετατροπή ή συγχώνευση που αποφασίζεται ελευθέρως, αφού η επιλογή της μη μετατροπής ή συγχώνευσης συνεπάγεται κατά την παράγραφο 3Ατη διαγραφή της συγκεκριμένης οργάνωσης από το Μητρώο και την αναγκαστική εκκαθάριση της».

Για εμάς, κύριε Υπουργέ, η γνωμάτευση αυτή της Επιστημονικής Επιτροπής της Βουλής είναι «κόκκινη γραμμή». Διαφωνούμε με τον καταναγκαστικό χαρακτήρα και την κρατική παρέμβαση σε θέματα που μπορούν να ρυθμιστούν από τις αποφάσεις των γενικών τους συνελεύσεων, όπως σας είπα και νωρίτερα.

Όσον αφορά τα δημοπρατήρια, διαφωνούμε με την ασφυκτική κρατική παρέμβαση. Εκεί όπου η αγορά μπορεί να ρυθμίσει αυτά τα θέματα, γιατί θα πρέπει να παρεμβαίνει η πολιτεία; Γιατί δύο και όχι τρία ή ένα δημοπρατήρια; Γιατί είναι αναγκαία σε αυτά η κρατική παρουσία; Κατά τη γνώμη μας, είναι αρκετή η πρόνοια το 51% να ανήκει στους Ο.Τ.Α. και στις συνεταιριστικές οργανώσεις.

Είναι αναγκαία η επαναφορά του εποπτικού συμβουλίου στους αγροτικούς συνεταιρισμούς. Ήταν λάθος η κατάργησή του στη δεκαετία του 1980 και το πληρώσαμε.  Βλέπω ότι στις νομοτεχνικές διορθώσεις που μοιράσατε το πρωί επανέρχεται. Η εποπτική αρχή της πολιτείας θα πρέπει να είναι ανεξάρτητη και αυτοτελής υπηρεσία του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, πιο ευέλικτη και πιο λειτουργική και όχι ένα πολυμελές, εννεαμελές συμβούλιο, που διορίζεται ανάλογα με τις προθέσεις της εκάστοτε ηγεσίας του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης.

Έρχομαι τώρα, κύριε Υπουργέ, στη χρηματοδότηση των συνδικαλιστικών οργανώσεων. Θεωρώ λάθος το μήνυμα, που στέλνετε ως Κυβέρνηση, με την κατάργηση του λογαριασμού για τη χορήγηση υποτροφιών σε παιδιά αγροτών που μπαίνουν στα πανεπιστήμια, στα ΑΕΙ, στα ΤΕΙ για να σπουδάσουν σε αντικείμενα σχετικά με τον αγροδιατροφικό τομέα. Πιστεύω ότι είναι λάθος ο συνδικαλισμός να είναι κρατικοδίαιτος. Εσείς επιμένετε στην ίδια αυτή τακτική με τη χρηματοδότηση της ΓΕΣΑΣΕ και της ΣΥΔΑΣΕ.

Τέλος, επειδή πολλά λέγονται, είτε φωναχτά, είτε ψιθυριστά, νομίζω ότι είναι αναγκαία η επέκταση του πόθεν έσχες και στα μέλη των διοικητικών συμβουλίων των αγροτικών συνεταιρισμών και, βεβαίως, μέχρι τους συγγενείς πρώτου βαθμού.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, κάθε κρίση μπορεί να είναι και μία ευκαιρία. Η κρίση που περνά η χώρα μας, η κρίση των τελευταίων δύο χρόνων, μπορεί να είναι και μία ευκαιρία για την αναστροφή της αστυφιλίας και την αναζωογόνηση της ελληνική περιφέρειας. Για να υπάρξει, όμως, πραγματική ανάταξη της αγροτικής παραγωγής, είναι αναγκαία η εξυγίανση και η ενδυνάμωση των αγροτικών συνεταιρισμών, γιατί έτσι μόνο θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στις προκλήσεις της νέας εποχής.

Ευχαριστώ».
Read more...

ΟΜΙΛΙΑ ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ ΝΔ, ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΕΠΕΡΩΤΗΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΑΛΛΙΝΟΣΤΟΥΝΤΩΝ

"Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι

Η οδύσσεια του ποντιακού ελληνισμού είναι γνωστή.

Διώξεις, εκτελέσεις, τάγματα εργασίας –τα περιβόητα αμελε ταμπουρού- πορείες θανάτου. Μια γενοκτονία με 353.000 θύματα.

Ξεριζωμένοι οι επιζώντες Πόντιοι από τις πατρογονικές τους εστίες, τους φάρους του ελληνικού πολιτισμού, της Τραπεζούντας, της Σαμψούντας, της Αργυρούπολης, αναζήτησαν καταφύγιο άλλοι στην Ελλάδα και άλλοι στη ορθόδοξη Ρωσία.

Και εκεί, πριν προλάβουν να στεγνώσουν τα δάκρυα για τις χαμένες πατρίδες του Πόντου, ήλθαν αντιμέτωποι με νέες διώξεις. Οι σταλινικές εμμονές εναντίον των μειονοτήτων ήταν ιδιαίτερα σκληρές για τους Έλληνες Ποντίους.

Και πάλι ξεριζωμός, και πάλι εξορία. Αυτή τη φορά στα γκούλαγκ της Σιβηρίας και στις στέπες της Κεντρικής Ασίας. Στόχος η εξόντωση. Και για όσους επιβίωναν η λησμονιά της εθνικής τους καταγωγής.

Αυτός, όμως, ο φιλόπονος και καρτερικός λαός, άντεξε. Διέψευσε τους παρανοϊκούς εγκεφάλους που συνέταξαν και εκτέλεσαν τα εφιαλτικά σχέδια της εξαφάνισής του.

Κράτησε ακλόνητη την ελληνική του συνείδησή, άσβεστη τη φλόγα της επιστροφής του στα πάτρια, ζωντανά τα ήθη και τα έθιμά του.

Και όταν ήλθε η στιγμή της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης, και επετράπη η ελευθερία της μετακίνησης, δεκάδες χιλιάδες συμπατριωτών μας Ποντίων παλινόστησαν στην Ελλάδα.

Στην πλειονότητά τους φτωχοί άνθρωποι, αλλά με σημαντικές ικανότητες, γνώσεις και προσόντα.

Έφθασαν με την λαχτάρα να ζήσουν και να δημιουργήσουν στη πατρίδα, την οποία η πολύχρονη εξορία είχε εξιδανικεύσει στη συλλογική φαντασία τους.

Ποια ήταν όμως, η στάση της Ελληνικής Πολιτείας απέναντι σε αυτούς τους τραντέλληνες; Τους τριάντα φορές Έλληνες;

Κυρίες και Κύριοι   συνάδελφοι

Δυστυχώς η ενσωμάτωση των παλιννοστούντων στην ελληνική κοινωνία δεν ήταν ανέφελη.

Καταφέραμε ακόμη και αυτό. Να νοιώθουν οι παλιννοστούντες Πόντιοι ξένοι στην Ελλάδα. Στα ξένα ήμουν Έλληνας και στην Ελλάδα ξένος, όπως τραγούδησε ο Στέλιος Καζατζίδης.

Βρέθηκαν αντιμέτωποι με την καχυποψία τους απρόσωπου κρατικού μηχανισμού, που δεν αντιλαμβάνονταν, ούτε το χρέος προς τους ανθρώπους αυτούς, ούτε την εθνική ανάγκη να τους συνδράμει ουσιαστικά για να ενισχύσουν τον εθνικό κορμό.

Η ανυπαρξία σχεδίου και οράματος, αποκαλύφθηκε από την κρατική αδυναμία να συντάξει και να εκτελέσει οργανωμένα την εγκατάσταση των παλιννοστούντων σε ευαίσθητες περιοχές της ελληνικής επικράτειας. Να τονώσουν με νέο αίμα, οικονομικά παρηκμασμένες και δημογραφικά γερασμένες περιοχές.

Η Ρωμανία, μια νέα πόλη, που θα κατοικείτο από παλιννοστούντες, προερχόμενους από αστικές περιοχές, και θα άλλαζε το χάρτη της Θράκης, έμεινε στα χαρτιά, ένα ακόμη απραγματοποίητο όνειρο.

Αντ’ αυτού έγινε εγκατάσταση των Ποντίων ανοργάνωτα και απερίσκεπτα σε αγροτικές περιοχές, όπου υπήρχε αδυναμία εξεύρεσης εργασίας, και ιδιαίτερα για κατόχους πανεπιστημιακών τίτλων.

Το αποτέλεσμα ήταν μεγάλο τμήμα των παλιννοστούντων να εγκαταλείψει τη Θράκη αναζητώντας στο λεκανοπέδιο και τα αστικά κέντρα καλύτερη τύχη.

Και αναρωτιέμαι κύριοι συνάδελφοι, πώς είναι δυνατόν, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, μια καθημαγμένη Ελλάδα, με πενιχρά μέσα, να καταφέρει σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα να ενσωματώσει 1.500.000 πρόσφυγες, και η σύγχρονη Ελλάδα της ΕΕ να αδυνατεί να πράξει τα δέοντα απέναντι σε μερικές δεκάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας που ήλθαν τη δεκαετία του ‘90 και του 2000.

Φοβούμαι, ότι τα αίτια αυτής της ανικανότητας οφείλονται σε έλλειμμα οράματος. Λειτουργήσαμε με όρους διαχείρισης. Χωρίς εθνική στρατηγική, χωρίς εδραιωμένη ιστορική συνείδηση για τις αποφάσεις μας.

Γι’ αυτό και οι Πόντιοι δεν αντιμετωπίστηκαν με τους όρους μιας πατρίδας που σέβεται τα παιδιά της και ενδιαφέρεται για την ευημερία και την προκοπή τους.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι

Σήμερα, οι συνθήκες είναι πολύ πιο δύσκολες από αυτές των προηγούμενων δεκαετιών. Αντιμετωπίζουμε δημοσιονομική στενότητα, αδυναμία να προωθήσουμε προγράμματα ενίσχυσης ευπαθών κατηγοριών.

Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι  ως πολιτεία δεν μπορούμε να πράξουμε τίποτε, να σηκώσουμε τα χέρια ψηλά, αφήνοντας την κατάσταση στον αυτόματο πιλότο.

Η Πολιτεία, μπορεί και πρέπει να προωθήσει την απλοποίηση των διαδικασιών για την απόδοση της ιθαγένειας στους παλιννοστούντες. Είναι κίνηση, που δεν έχει οικονομικό κόστος, αλλά επιλύει πολλά προβλήματα για χιλιάδες παλιννοστούντες.

Άλλωστε, η κυβέρνηση φάνηκε πολύ γενναιόδωρη στα ζητήματα ιθαγένειας σε υπηκόους τρίτων χωρών, με ελάχιστες προϋποθέσεις και τελικά με καταστροφικές συνέπειες για την αύξηση της λαθρομετανάστευσης.

Επιπλέον, πρέπει να υπάρξει η δυνατότητα αναδιάρθρωσης των χρεών παλιννοστούντων από στεγαστικά δάνεια, που πράγματι δόθηκαν με ευνοϊκούς όρους. Όμως, σήμερα η οικονομική κρίση έχει πλήξει και αυτούς με αποτέλεσμα να μην μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Οι πρόσφυγες του ’22 μέσα σε λίγα χρόνια αντί για βάρος στο ελληνικό κράτος έγιναν δύναμη προόδου και προκοπής.

Στην νέα γενιά Ποντίων προσφύγων που εγκαταστάθηκαν στην πατρίδα, θα πρέπει να δούμε όχι τους φτωχούς μας συγγενείς, αλλά τα δυναμικά τμήματα που θα πρωτοπορήσουν στην οικοδόμηση ενός παραγωγικού μοντέλου που έχει ανάγκη η χώρα".

Read more...

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ ΤΗΣ ΝΔ, ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ κ. ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ


"Κύριε Πρόεδρε,

Το κλίμα είναι θερμό για τη Νέα Δημοκρατία και αυτό δεν αποτυπώνεται μόνο στις υψηλές θερμοκρασίες αυτής της αίθουσας.

Φίλες και φίλοι,

Την ώρα που όλο και περισσότεροι, εντός και εκτός Ελλάδος, αναγνωρίζουν τη δικαίωση των θέσεων του Αντώνη Σαμαρά, πολλοί είναι εκείνοι που μας ρωτούν, είστε ικανοποιημένοι με τις δημοσκοπήσεις και το προβάδισμα της ΝΔ;

Εμείς δεν πανηγυρίζουμε με τις δημοσκοπήσεις αν και θα μπορούσαμε να το κάνουμε. Θυμίζω ότι ενώ χάσαμε τις εκλογές με σχεδόν 11 μονάδες, όχι μόνο υπερκαλύψαμε τη διαφορά, αλλά πλέον σε όλες τις έρευνες της κοινής γνώμης η ΝΔ στην πρόθεση ψήφου ή την εκτίμηση πολιτικής επιρροής είναι πρώτη δύναμη. Η διαφορά μας από το ΠΑΣΟΚ είναι από μια έως τέσσερεις μονάδες.

Πέραν, όμως, της πρόθεσης ψήφου τρεις παράμετροι των δημοσκοπήσεων δημιουργούν βάσιμη αισιοδοξία για τη ΝΔ:

Πρώτον, η υπεροχή της δικής μας παράταξης σε όλα τα ποιοτικά ευρήματα. Η ΝΔ θεωρείται καταλληλότερη να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της χώρας έναντι του ΠΑΣΟΚ.

Δεύτερον. Στη λεγόμενη παράσταση νίκης, έναν δείκτη που ποτέ δεν έχει διαψευστεί, η ΝΔ έχει αποκτήσει ισχυρό προβάδισμα απέναντι στο ΠΑΣΟΚ. Η κοινωνία δηλαδή προδικάζει ότι η ΝΔ θα είναι η επόμενη κυβέρνηση όποτε και αν γίνουν οι εκλογές.

Και τρίτον, ο Πρόεδρος της ΝΔ ο Αντώνης Σαμαράς θεωρείται καταλληλότερος ως πρωθυπουργός από τον κ. Παπανδρέου.

Θυμίζω ότι η καταλληλότητα πρωθυπουργού είναι το τελευταίο οχυρό του εν ενεργεία πρωθυπουργού. Ακόμη και όταν το κυβερνόν κόμμα χάνει σε πρόθεση ψήφου, κατά κανόνα ο πρωθυπουργός διατηρεί προβάδισμα σε αυτό το δείκτη. Πλέον έχει πέσει και αυτό το οχυρό.

Όπως είπα όμως δεν πανηγυρίζουμε για τις δημοσκοπήσεις. Αντιθέτως, είμαι προβληματισμένος, όπως όλοι μας, από το γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος του κόσμου δηλώνει αποστασιοποιημένο από την πολιτική, αρνείται να διευκρινίσει την επιλογή που θα κάνει, παραμένει σε αυτό που λέμε αδιευκρίνιστη ψήφος.

Είναι μια συμπεριφορά που ερμηνεύεται από το κλίμα απογοήτευσης και ανασφάλειας των πολιτών, μετά τη βίαιη διάψευση των προσδοκιών του από την κυβέρνηση του «λεφτά υπάρχουν». Και αυτός ο κόσμος μπορεί να είναι και η δεξαμενή που θα δώσει στη ΝΔ τη νίκη και την αυτοδυναμία.

Αρκεί να τους πείσουμε, χωρίς μεγάλα λόγια και υποσχέσεις που πια κανείς δεν πιστεύει. Και θα τους πείσουμε αν καταφέρουμε το μήνυμα μας, το Σχέδιο Σαμαρά για την έξοδο της χώρας από την κρίση να φτάσει και στο τελευταίο χωριό.

Και για να πετύχουμε αυτόν τον στόχο, της διάχυσης του μηνύματος της ελπίδας, του μηνύματος της επανεκκίνησης της οικονομίας και της χώρας, έχουμε καθήκον να δώσουμε όλοι μας, όσοι είμαστε σε αυτή την αίθουσα, αλλά και τα χιλιάδες στελέχη, μέλη και φίλοι της Νέας Δημοκρατίας τον καλύτερό μας εαυτό.

Δεν είμαστε οπαδοί του ώριμου φρούτου, αυτές οι εποχές τελείωσαν ανεπιστρεπτί. Επιδιώκουμε να κερδίσουμε την κοινωνία με τον θετικό μας λόγο και θα την κερδίσουμε γιατί έχουμε δίκαιο, και αυτό αποδείχθηκε περίτρανα όλους αυτούς τους μήνες.

Και δεν βολευόμαστε μόνον με την ψήφο των πολιτών. Επιδιώκουμε και την ενεργό τους συμπαράταξη. Και γι’ αυτό το άνοιγμα στην κοινωνία, η προσέλκυση νέων ανθρώπων, να στελεχώσουν το κόμμα αποτελεί μέγιστη προτεραιότητά μας. Από τώρα, πριν τις εκλογές, σε κάθε περιφέρεια, σε κάθε νομό, σε κάθε επαγγελματικό κλάδο.

Ζητάμε λοιπόν εκλογές γιατί η ΝΔ πέρασε μπροστά στις δημοσκοπήσεις;

Πρώτα απ’ όλα η ΝΔ δεν είναι ΠΑΣΟΚ, που μονίμως ως αντιπολίτευση ζητούσε από την επομένη των εκλογών πρόωρες εκλογές. Εμείς δεν παίζουμε με τους θεσμούς, όπως έκανε το ΠΑΣΟΚ το 2009, εκβιάζοντας τις εκλογές και εμπλέκοντας στους εκλογικούς του σχεδιασμούς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Ζητήσαμε αλλαγή πολιτικής έγκαιρα. Γιατί στην πολιτική, αξία δεν έχει μόνο η ορθή επισήμανση αλλά και ο χρόνος που γίνεται. Η ΝΔ έγκαιρα επισήμανε ότι η πολιτική του Μνημονίου είναι αδιέξοδη. Κατέθεσε συγκεκριμένες προτάσεις. Και με το Ζάππειο ΙΙ έδειξε το δρόμο για την έξοδο της χώρας από την κρίση. Με θυσίες ναι, αλλά που πιάνουν τόπο.

Ζητήσαμε επαναδιαπραγμάτευση των όρων του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου. Το κατάφερε μια νέα κεντροδεξιά κυβέρνηση στην Ιρλανδία. Γιατί όχι και εμείς.

Φάνηκε προς στιγμήν, στις 15 Ιουνίου, ότι μπορεί να υπάρξει συναίνεση στην επαναδιαπραγμάτευση με μια κυβέρνηση εθνικής Σωτηρίας. Τα γεγονότα είναι γνωστά. Με ευθύνη του κ. Παπανδρέου ναυάγησε η προσπάθεια και αντί κυβέρνησης εθνικής ενότητας είχαμε κυβέρνηση συνεργασίας των δελφίνων του ΠΑΣΟΚ.

Από τη στιγμή που η παρούσα κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει την επαναδιαπραγμάτευση, που είναι προϋπόθεση επιβίωσης της ελληνικής οικονομίας, η μόνη λύση είναι οι εκλογές. Να μιλήσει ο λαός, να πάρει τις τύχες στα χέρια του. Άλλωστε, οι εκλογές στις παρούσες συνθήκες θα είναι λυτρωτικές και για την ελληνική κοινωνία καθώς θα δώσουν την ευκαιρία εκτόνωσης της έντασης που έχει συσσωρευτεί από την αναντιστοιχία λόγων και έργων της κυβέρνησης.

Και μην πλανάσθαι εκτόνωση δεν μπορεί να γίνει με το δημοψήφισμα που ετοιμάζει η κυβέρνηση για θέματα που ήταν προεκλογικές εξαγγελίες του ΠΑΣΟΚ.

Σήμερα επιχειρούν να κρύψουν την αναποτελεσματικότητα και την ανεπάρκεια τους με το πυροτέχνημα του δημοψηφίσματος. Και δεν σκέφτονται ότι με την οργή που υπάρχει στον κόσμο ελλοχεύει ο κίνδυνος και σωστές προτάσεις να καταψηφιστούν σε μια προσπάθεια αποδοκιμασίας της κυβέρνησης, όπως έγινε στο πρόσφατο παρελθόν σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη.

Η μόνη πραγματική βαλβίδα ασφαλείας τούτη την ώρα είναι οι εκλογές. Εκλογές που θα είναι λυτρωτικές για την κοινωνία.

Θα υπάρξει όμως αυτοδύναμη κυβέρνηση;

Πρώτα απ’ όλα, να απαντήσουμε αν είναι ωφέλιμη λύση για τον τόπο μια πολυκομματική μετεκλογική κυβέρνηση;

Η εμπειρία των κυβερνήσεων συνεργασίας στην Ελλάδα είναι τραυματική. Ιδιαίτερα στην παρούσα κρίσιμη συγκυρία, η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια παζαριών, μιας πολιτικής «και έτσι και γιουβέτσι», όπου κάθε κυβερνητικός εταίρος θα επιχειρεί να επιβάλει την άποψή του και να αποφύγει το πολιτικό κόστος.

Χρειάζεται μια σφιχτή κυβέρνηση με ξεκάθαρο σχέδιο, με αποφασιστικότητα και σθένος. Και τέτοια θα είναι η επόμενη κυβέρνηση της χώρας, η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά.

Επανέρχομαι, όμως, στο προηγούμενο ερώτημα. Θα υπάρξει αυτοδυναμία;

Μέχρι σήμερα πράγματι, οι δημοσκοπήσεις δεν δείχνουν κάτι τέτοιο. Δείχνουν όμως μια αυξητική τάση, μια δυναμική της ΝΔ. Δεν καταγράφουν μόνο πτώση του ΠΑΣΟΚ αλλά και άνοδο δική μας, εισροή δυσαρεστημένων ψηφοφόρων από το ΠΑΣΟΚ της τάξης του 7-8%, αλλά και από τα κόμματα της ήσσονος αντιπολίτευσης.

Μπορούμε να πετύχουμε την αυτοδυναμία. Άλλωστε, στις μέρες μας οι μετακινήσεις του εκλογικού σώματος, όπως φάνηκε και στις εκλογές του Οκτωβρίου 2009, είναι μεγαλύτερες από τις αναμενόμενες.

Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι το εκκρεμές της οργής των πολιτών να δώσει αυτοδύναμη πλειοψηφία στη ΝΔ. Αλλά να μετατρέψουμε τη δικαιολογημένη οργή, το άχτι της κοινωνίας σε βάσιμη ελπίδα, ότι υπάρχει αχτίδα φωτός. Και αυτό είναι στο χέρι μας.

Όπως λοιπόν είπε ο πρόεδρος, διακοπές γιοκ. Το κόμμα είναι σε εγρήγορση. Είμαι πεπεισμένος ότι όλοι θα σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και θα κάνουμε το χρέος μας προς την παράταξη, που στις παρούσες συνθήκες ταυτίζεται με το χρέος προς την πατρίδα".

Read more...

ΟΜΙΛΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ ΤΗΣ ΝΔ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ κ.ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΣΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΠΥΡΗΝΙΚΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ 25 ΧΡΟΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΤΣΕΡΝΟΜΠΙΛ

"Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Η χώρα ζει αναμφίβολα μια δύσκολη συγκυρία, το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε αναβρασμό, στην κοινωνία επικρατεί αγωνία και αγανάκτηση. Έχει νόημα λοιπόν μια συζήτηση, σε αυτές τις συνθήκες, για το Τσερνόμπιλ και τη Φουκουσίμα και τα τραγικά αποτελέσματα αυτών των πυρηνικών ατυχημάτων;

Θα μου επιτρέψετε να σας πω ότι η συζήτησή μας δεν είναι άκαιρη. Και δεν είναι άκαιρη για δύο λόγους:

Πρώτον γιατί η αναφορά σε τέτοιου ασύλληπτου μεγέθους τραγωδίες, που είναι αποτέλεσμα της αέναης πάλης του ανθρώπου να καθυποτάξει τις δυνάμεις της φύσης προς όφελός του, μας επιτρέπει να τοποθετούμε στις σωστές του διαστάσεις το δικό μας δράμα.

Δεν εννοώ, βεβαίως, ότι όσα ζούμε είναι αμελητέα, ή ότι μπροστά στο μεγάλο πόνο θα πρέπει να οδηγηθούμε στη μοιρολατρία. Αντιθέτως, οι συγκρίσεις μπορούν να λειτουργήσουν στην κατεύθυνση της τόνωσης της αυτοπεποίθησης, τής αποφασιστικότητας ότι τα δικά μας, δύσκολα, αλλά όχι ανυπέρβλητα, προβλήματα μπορούμε να τα λύσουμε, μπορούμε και πάλι να βρούμε το νήμα για την πρόοδο και την ελπίδα.

Ο δεύτερος λόγος, που κάνει τη συζήτησή μας επίκαιρη και χρήσιμη είναι ότι τα πυρηνικά αυτά ατυχήματα, στο Τσερνόμπιλ το 1986 και φέτος στη Φουκουσίμα, μας δίνουν τη δυνατότητα να καταλήξουμε σε ορθότερα συμπεράσματα και για τους δικούς μας σχεδιασμούς για το μέλλον.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Το παγκόσμιο οικονομικό μοντέλο βασίζεται στην καλπάζουσα ανάπτυξη, στην διαρκή εξυπηρέτηση των ακόρεστων καταναλωτικών αναγκών δισεκατομμυρίων καταναλωτών. Και καθώς σε αυτή την παγκόσμια κοινότητα των καταναλωτών προστίθενται πληθυσμοί από χώρες και περιοχές που μέχρι πρότινος συγκαταλέγονταν στον τρίτο ή και στον τέταρτο κόσμο, οι παραγωγικοί ρυθμοί είναι απίστευτα γρήγοροι. Το μοντέλο αυτό απαιτεί όλο και μεγαλύτερες ενεργειακές πηγές.

Η πυρηνική ενέργεια, για αρκετές δεκαετίες, ακόμη και μετά το ατύχημα στο Τσερνόμπιλ, θεωρούνταν μια σίγουρη, οικονομική και ελάχιστα επιβαρυντική για το περιβάλλον ενεργειακή λύση. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι το 76% του ηλεκτρικού ρεύματος στη Γαλλία, προέρχεται από δίκτυο 58 πυρηνικών εργοστασίων.

Η αλήθεια είναι ότι το Τσερνόμπιλ πέρασε στην ιστορία περισσότερο γιατί κατέδειξε τόσο εκκωφαντικά τις εσωτερικές αδυναμίες του τεράστιου αυτού κράτους, της Σοβιετικής Ένωσης. Έως τότε, πίσω και από τα τείχη που είχαν υψωθεί στον ψυχροπολεμικό κόσμο, η εικόνα που έφτανε στους πολίτες της Δύσης ήταν εντελώς παραπλανητική.

Στο σχεδιασμό πυρηνικών εργοστασίων για την παραγωγή ενέργειας μπήκαν από τότε και άλλα κράτη. Εδώ στη γειτονιά μας, εκτός από τη Βουλγαρία, στη διαδικασία αυτή έχουν μπει, και ακόμη να τονίσω ότι δεν έχουν εγκαταλείψει τα σχέδιά τους, η Ρουμανία, η Σλοβακία, η Αλβανία, τα Σκόπια και βέβαια η Τουρκία, που δείχνει εξαιρετική κινητικότητα.

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι εκτός από τις όντως αυξανόμενες ανάγκες του αναπτυξιακού μοντέλου υπάρχει και η πρόθεση ενίσχυσης της γεωπολιτικής θέσης των συγκεκριμένων κρατών, μέσα από την αύξηση της ενεργειακής τους αυτάρκειας. Εξελίξεις που ασφαλώς ως Ελλάδα δεν επιτρέπεται να μας αφήνουν αδιάφορους.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Η θετική αυτή προσέγγιση για την πυρηνική ενέργεια είχε σχεδόν παγιωθεί έως τις ημέρες που στους τηλεοπτικούς μας δέκτες παρακολουθήσαμε σκηνές της Αποκάλυψης στη μακρινή Φουκουσίμα, της χώρας του ανατέλλοντος ηλίου. Ένα φυσικό φαινόμενο, σχετικά συχνό στις περιοχές αυτές, προκάλεσε συνέπειες πολύ πιο οδυνηρές και μακροχρόνιες καταστρέφοντας ένα ανθρώπινο έργο, τους πυρηνικούς σταθμούς.

Τα τραγικά αυτά γεγονότα, πιστεύω ότι ήταν καταλυτικά στον τρόπο που όλος ο κόσμος βλέπει πλέον την πυρηνική ενέργεια. Όταν ένα έθνος τόσο εξελιγμένο τεχνολογικά, τόσο πειθαρχημένο στο κοινό καθήκον, με τέτοιο προγραμματισμό όπως είναι το ιαπωνικό, φαίνεται να αδυνατεί να προβλέψει ένα τέτοιο ολέθριο σενάριο, αδυνατεί να ελέγξει μια τέτοια καταστροφή, δεν μπορεί παρά να γίνονται εύλογες και μάλλον θλιβερές συγκρίσεις.

Τα αποτελέσματα αυτής της νέας οπτικής τα βλέπουμε ήδη στις κοινωνίες ευρωπαϊκών χωρών, όπως η Γερμανία,  η Ελβετία και η Ιταλία, που τάσσονται όλο και πιο κατηγορηματικά ενάντια στη χρήση της πυρηνικής ενέργειας.

Τα νέα δεδομένα, μας αναγκάζουν πλέον και εμάς να προσαρμοστούμε σε αυτά. Μια σεισμογενής χώρα, όπως η Ελλάδα, θα ήταν μάλλον παρακινδυνευμένο να προχωρήσει στη δημιουργία πυρηνικών εργοστασίων. Έστω και αν μας εξασφαλιστεί από τους επιστήμονες ότι η πιθανότητα ατυχήματος είναι μία στο εκατομμύριο. Η Φουκουσίμα μας δίδαξε ότι δεν επιτρέπεται να ζούμε με την απειλή.

Την ίδια ώρα, όμως, πρέπει να γνωρίζουμε ότι οφείλουμε να απαντήσουμε σε δύο κρίσιμα ζητήματα:

Το πρώτο, αφορά στο τι μέλλει γενέσθαι με τις αυξανόμενες ενεργειακές ανάγκες της χώρας και την υποχρέωση να την καταστήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο αυτάρκη, λαμβανομένων υπ’ όψιν και των κακών οικονομικών μας.

Η μόνη απάντηση που μπορεί να δοθεί σε αυτό είναι, κατά την άποψή μου, ο σχεδιασμός ενός άλλου αναπτυξιακού μοντέλου, λιγότερο ενεργοβόρου, περισσότερο φιλικού στο φυσικό περιβάλλον, με ολοένα μεγαλύτερη συμμετοχή σε αυτό των εναλλακτικών, Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, ιδιαιτέρως αξιοποίηση της αιολικής, γεωθερμικής και ηλιακής ενέργειας.

Πιστεύω ότι, αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα για τη χώρα, και βέβαια το νέο οικονομικό μοντέλο, το νέο μοντέλο ανάπτυξης θα διέπει αυτό που αρχίσαμε ήδη να οριοθετούμε ως νέα μεταπολίτευση.

Και το δεύτερο ζήτημα, που απαιτεί εκ μέρους μας εγρήγορση και σχεδιασμό, είναι τι θα γίνει με τους πυρηνικούς σταθμούς που προγραμματίζουν οι γείτονές μας και ιδιαίτερα η Τουρκία. Μάλιστα, ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν παρά τα όσα συνέβησαν στη Φουκουσίμα δήλωσε ότι δεν εγκαταλείπει τα σχέδια για πυρηνικό εργοστάσιο στο Ακούγιου.

Η ύπαρξή τέτοιων σταθμών σε απόσταση αναπνοής από την Ελλάδα, και σε επικίνδυνες γεωλογικές συνθήκες, συνιστούν άμεσο κίνδυνο για τη χώρα. Και για το λόγο αυτό είμαστε υποχρεωμένοι με διεθνή συντονισμό να αποτρέψουμε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Όπως επίσης, χρέος της Ελλάδας είναι να πρωτοστατήσει σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης για την επιβολή αυστηρότατων προδιαγραφών ελέγχου των υφισταμένων πυρηνικών εργοστασίων.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Το τίμημα της φθηνής ενέργειας το πλήρωσε ακριβά η ανθρωπότητα με συνέπειες για πολλά χρόνια με τερατογενέσεις. Είναι καιρός να συνειδητοποιήσει η παγκόσμια κοινότητα, σοφότερη μετά και την οδυνηρή εμπειρία της Φουκουσίμα, την ανάγκη ορθολογικότερης διαχείρισης των ενεργειακών πόρων, της εξοικονόμησης ενέργειας και κυρίως της επένδυσης στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Δυστυχώς, η μέχρι σήμερα εμπειρία της εξαιρετικά χαμηλής αξιοποίησης της ηλιακής και αιολικής ενέργειας στη χώρα μας δεν επιτρέπει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.

Κλείνω κύριε Πρόεδρε, μεταφέροντας στην κυβέρνηση και τον παριστάμενο υπουργό την έντονη αντίδραση της κοινωνίας της Λάρισας στο ενδεχόμενο εξόρυξης του κοιτάσματος λιγνίτη στην επαρχία Ελασσόνας.

Κύριε υπουργέ,

Κερδίσατε τις εκλογές εκτός των άλλων μιλώντας για πράσινη ανάπτυξη. Οι δηλώσεις του υφυπουργού εσωτερικών κ. Κουκουλόπουλου υπέρ της εξόρυξης του λιγνίτη δημιουργούν εύλογα ερωτηματικά για τη θέση της κυβέρνησης.

Εμείς πιστεύουμε ότι το μέλλον για την Ελασσόνα δεν μπορεί να είναι ο λιγνίτης αλλά η ήπια ανάπτυξη με έμφαση στην αξιοποίηση του Ολύμπου και των δυνατοτήτων τουριστικής ανάπτυξης που θα δημιουργήσει στην περιοχή, καθώς επίσης η παραγωγή ποιοτικών προϊόντων με ονομάσία προέλευσης, όπως η φέτα ή το κατσικάκι Ελασσόνας.

Θα θέλαμε μια ξεκάθαρη τοποθέτηση της κυβέρνησης για το τι μέλλει γενέσθαι με τα λιγνιτικά κοιτάσματα, όπως της Ελασσόνας, όπου η τοπική κοινωνία στο σύνολό της, φορείς και κάτοικοι διαφωνούν. Θα αγνοήσετε τη φωνή του λαού;

Σε κάθε περίπτωση οφείλουμε να μη λησμονούμε ότι πυξίδα των πράξεων μας θα πρέπει αν είναι η ομολογία ότι τον κόσμο αυτό τον δανειστήκαμε από τα παιδιά μας".

Read more...

ΟΜΙΛΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΝΔ κ. ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ ΕΙΔΙΚΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΙΛΤΙΑΔΗ ΕΒΕΡΤ

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Αναμφίβολα ο Μιλτιάδης Έβερτ υπήρξε μια ξεχωριστή προσωπικότητα στην πρόσφατη πολιτική ζωή της χώρας. Τα ιδιαίτερα χαρίσματα, τα οποία τον έκαναν ιδιαίτερα αγαπητό σε όσους τον γνώρισαν, ήσαν πολύ ανθρώπινα.

Υπήρξε σε όλη του τη διαδρομή στον πολιτικό στίβο, από τα νιάτα του ίσαμε το τέλος, ένας αυθόρμητος και αυθεντικός χαρακτήρας. Ένας πολιτικός έξω καρδιά, που διέθετε πηγαίο χιούμορ, ακόμη και στις πιο δύσκολες περιστάσεις.

Δεν συμβιβάστηκε ποτέ με ένα τεχνητό προσωπείο, σε ένα ίματζ, όπως είναι η λέξη του συρμού. Την ψεύτικη εικόνα, δηλαδή, που κατασκευάζουν οι σύμβουλοι επικοινωνίας ώστε να είναι αρεστοί οι πολιτικοί στην κοινή γνώμη με βάση τις επιταγές των ΜΜΕ. Δεν αλλοιώθηκε ο πυρήνας της πολιτικής του σκέψης και ο τρόπος της πολιτικής του δράσης από ψευδεπίγραφες επικοινωνιακές ανάγκες. Ο Έβερτ ήταν αυτό που φαινόταν, με όποιο κόστος.

Βέβαια, από μόνα τους τα χαρακτηριστικά αυτά δεν θα έφθαναν για να επιτρέψουν την ανοδική πορεία που διέγραψε στην πολιτική ζωή της χώρας. Τα συνδύαζε με δύο ακόμη πολύτιμα προτερήματα του χαρακτήρα του: την αποτελεσματικότητα και την αποφασιστικότητά του.

Αποφασιστικότητα, που την εκδήλωνε σε κάθε φάση της διαδρομής του. Ό,τι έκρινε ότι ήταν σωστό το έπραττε, με όποιο κόστος. Θυμόμαστε όλοι τους ορίζοντες που άνοιξε με την ελεύθερη ραδιοφωνία στο δήμο της Αθήνας. Δεν θα υπερβάλλω νομίζω αν πω ότι η θεληματική του ισχύς έφθανε στα όρια της επαναστατικότητας, της επιθυμίας για πραγματικές ανατροπές. Πολλές φορές βέβαια, μπροστά από την εποχή του, από τις διαθέσεις της κοινωνίας ή και του κόμματος. Θυμούμαι μάλιστα ότι πίστευε στην ανάγκη μιας ειρηνικής επανάστασης, όπως χαρακτηριστικά έλεγε, για να αλλάξουν τα κακώς κείμενα στον τόπο. Και γι’ αυτό εμπιστεύονταν νέους ανθρώπους και τους παρότρυνε να ασχοληθούν με τα κοινά.

Αλλά διακρινόταν και για την αποτελεσματικότητά του. Κάθε στόχο που έβαζε το επετύγχανε με σχέδιο, με πρόγραμμα, με στρατηγική. Δεν τα άφηνε στη τύχη τους. Δεν έμενε στην ρητορική εξαγγελία. Ανήκε στην καραμανλική σχολή. Ήταν κατεξοχήν ένας πολιτικός της πράξης και όχι των λόγων.

Ο Μιλτιάδης Έβερτ πίστευε στην ανάγκη της εθνικής συμφιλίωσης και εργάστηκε γι’ αυτή. Ξεχώριζε για το ήθος, την ακεραιότητα του χαρακτήρα του και την εντιμότητά του. Στη μακρά πολιτική του διαδρομή, κατά την οποία του δόθηκε η δυνατότητα να ασκήσει εξουσία –είτε ως δήμαρχος Αθηναίων, είτε ως κορυφαίος υπουργός, είτε ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης- απ’ όποια θέση και αν πέρασε δεν επέτρεψε ποτέ να δημιουργηθούν σκιές και ερωτηματικά.

Σήμερα, ιδιαίτερα σε αυτές τις δραματικές συνθήκες που βιώνει η χώρα, αυτά τα χαρακτηριστικά του Έβερτ είναι απαραίτητα περισσότερο από ποτέ. Σήμερα, που πλέον αποδείχθηκε περίτρανα ότι ο λαϊκισμός οδήγησε τη χώρα στο βάραθρο της χρεοκοπίας, χρεοκόπησε και ο ίδιος, απαιτούνται οι αποφασιστικοί και αποτελεσματικοί πολιτικοί.

Όπως επίσης για την αποκατάσταση της αξιοπιστίας του πολιτικού κόσμου, που έχει τρωθεί σε τέτοιο βαθμό, απαιτείται η επανασύνδεση της ηθικής με την πολιτική. Ηθική που παρέμεινε άμεμπτη στον πολιτικό βίο του Έβερτ. Το ηθικό του ανάστημα του το αναγνώρισαν άλλωστε όλοι. Ακόμη και οι πολιτικοί του αντίπαλοί.

Ηθική που συνδυαζόταν με έναν γνήσιο πατριωτισμό, με βαθιά αγάπη για την Ελλάδα, για την ιστορία της, για τους ανθρώπους της, με μια στέρεη πεποίθηση για ένα πιο ελπιδοφόρο μέλλον. Αυτό που χρειαζόμαστε και εμείς, πολιτικοί και πολίτες, όλοι όσοι ζούμε και αγαπούμε αυτή τη χώρα: Την ελπίδα ότι θα ξημερώσει ένα καλύτερο αύριο, ότι θα χαράξει μια νέα ημέρα για τον ελληνισμό.

Ο Μιλτιάδης Έβερτ ήταν ένας πολιτικός του καθήκοντος. Είχε συναίσθηση της ευθύνης του έναντι της πατρίδας και του χρέους του απέναντι στους πολίτες. Εργάστηκε σκληρά, με επιμονή και πάθος σε όποια θέση ευθύνης και αν βρέθηκε για να προσφέρει τις υπηρεσίες του.

Η κληρονομιά του Μιλτιάδη Έβερτ δεν θα ξεχαστεί. Όσοι είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε και να εργαστούμε μαζί του θα θυμόμαστε πάντα την παρακαταθήκη που άφησε πίσω του με το προσωπικό του παράδειγμα: το ήθος, το αληθινό ενδιαφέρον για τον άνθρωπο της βιοπάλης και την αποτελεσματικότητα. Γιατί, όπως είπα, ο Έβερτ δεν ήταν πολιτικός των λόγων, αλλά των έργων. Και έτσι θα τον θυμόμαστε».


Read more...