Menu
A+ A A-

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας “Πρώτο Θέμα”: «Κάτω από τη βάση...»

 protothema logo orange

Μ. Χαρακόπουλος φωτό

Κάτω από τη βάση!

του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Γιατί αν «δεν τα παίρνει τα γράμματα» ένα παιδί, σώνει και καλά πρέπει να περάσει στο πανεπιστήμιο;
Ένα από τα ευτράπελα των πανελληνίων εξετάσεων, που πληροφορηθήκαμε μετά την ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, είναι η είσοδος σε ΤΕΙ υποψηφίων με βαθμούς 3-4. Το «σκάνδαλο» έχει και συνέχεια καθώς ενδέχεται όταν οι σημερινοί επιτυχόντες τελειώσουν -αν τελειώσουν και δεν καταστούν αιώνιοι φοιτητές- τις σπουδές τους, να πάρουν και πτυχίο Πανεπιστημίου! Πράγματι, στα ΤΕΙ Ηπείρου και Ιονίων Νήσων η εισαγωγή έγινε με λίγο πάνω από 3.000 μόρια, όπερ μεθερμηνευόμενο σημαίνει ότι οι υποψήφιοι πέρασαν αφού έγραψαν σωστά στην κόλλα των εξετάσεων κάτι παραπάνω από το ονοματεπώνυμό τους... Εφόσον, όμως, προχωρήσουν οι εξαγγελθείσες από το υπουργείο συγχωνεύσεις ΑΕΙ-ΤΕΙ, οι συγκεκριμένοι εισαχθέντες θα βρεθούν σε Πανεπιστήμιο.
Σε μια κανονική χώρα το γεγονός αυτό θα προκαλούσε, ένα κύμα αντιδράσεων και απαίτησης για άμεση αλλαγή των κακών κειμένων της νομοθεσία. Στην Ελλάδα, όμως, του λαϊκιστικού μιθριδατισμού φαίνεται ότι όλα μπορούμε να τα χωνεύουμε. Κι ας έχουμε υποστεί αμέτρητες καταστροφές από τις ανορθολογικές επιλογές που προωθούν πολιτικές δυνάμεις που προτιμούν να χαϊδεύουν αυτιά αντί να επιλύουν προβλήματα. Η πολιτική της ήσσονος προσπάθειας, η ισοπέδωση προς τα κάτω στο όνομα της δημοκρατίας, η ικανοποίηση κάθε παράλογου αιτήματος προς άγραν ψήφων έχει διαποτίσει την ελληνική κοινωνία από την δεκαετία του ’80. Κάθε φορά που γινόταν μια προσπάθεια από την κεντροδεξιά να ισιώσει το καράβι ερχόταν μια νέα έξαρση αυτού του αντιδραστικού ρεύματος, που φοράει την μάσκα του προοδευτισμού, να χαλάσει την πορεία. Αυτό συνέβη και με την περίφημη βάση του 10 ως όριο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Η κυβέρνηση Καραμανλή το 2006 έβαλε αυτή την εύλογη δικλείδα ασφαλείας ώστε να αποτρέψει τον περαιτέρω κατήφορο δεκάδων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, καθώς δέχονταν φοιτητές που, προφανώς, δεν είχαν τις δυνατότητες να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των σπουδών τους. Έμεναν έτσι αιώνιοι φοιτητές, προκαλώντας οικονομική αιμορραγία στις σχολές και κυρίως στις οικογένειές τους, ενώ και οι ίδιοι παρέμεναν εγκλωβισμένοι σε μια λάθος κατεύθυνση. Ήδη από την δεκαετία του 1990 είχε διαμορφωθεί ένα νέο περιβάλλον στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με την ίδρυση δεκάδων νέων σχολών, σύμφωνα με το δόγμα «κάθε πόλη και ΑΕΙ, κάθε χωριό και ΤΕΙ», που τελικώς εξυπηρετούσε μόνον στενά οικονομικά συμφέροντα και όχι τις εκπαιδευτικές ανάγκες και τις απαιτήσεις της αγοράς εργασίας. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθούν σχολές δύο και τριών ταχυτήτων, με αβυσσαλέο χάσμα μεταξύ τους, χιλιάδες αιώνιοι φοιτητές και στρατιές ανέργων πτυχιούχων.
Ωστόσο, αν και η βάση του 10 αποτελούσε μια ορθή παρέμβαση της πολιτείας, δεχθήκαμε σφοδρές επικρίσεις από την τότε αντιπολίτευση. Στο όνομα δήθεν της δημοκρατίας, ξεσηκώθηκε ένας θόρυβος που πίσω του βρισκόταν η εξυπηρέτηση τοπικών μικροσυμφερόντων και η γνωστή ανεύθυνη ψηφοθηρία.
Ένα από τα πρώτα μέτρα που πάρθηκαν, με την πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή, ήταν η κατάργηση της βάσης του 10. Όπως αναμενόταν, η κατάσταση επιδεινώθηκε. Για να φθάσουμε στο 2016 όπου η συζήτηση για την επαναφορά του μέτρου αναζωπυρώθηκε, καθώς όλα, πλην ενός, τα Τεχνολογικά Ιδρύματα ψήφισαν υπέρ μιας τέτοιας απόφασης. Το θέμα ήλθε και στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής, όπου μας μεταφέρθηκε η αγωνία των Προέδρων των ΤΕΙ για το λίμνασμα χιλιάδων φοιτητών τους, που λόγω του χαμηλού επιπέδου τους δεν μπορούν να προχωρήσουν στις σπουδές τους.
Δυστυχώς, παρά τις εκκλήσεις των ίδιων των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και των δικών μας παραινέσεων, η κυβέρνηση δεν εδέησε να προχωρήσει στη επαναφορά της βάσης εισαγωγής στα ΑΕΙ. Αντιθέτως, εξαγγέλλει συνεχώς την κατάργηση των πανελληνίων εξετάσεων. Όπως δηλαδή ένας γιατρός που συνιστά σε κάποιον που πάσχει από κίρρωση του ήπατος καθημερινή χρήση αλκοόλ… Εντούτοις, η κυβερνητική στάση δεν μας εντυπωσιάζει. Το σχήμα που βρίσκεται στα ηνία της εξουσίας από το 2015 αποτελεί την επιτομή του λαϊκισμού, κάτι που άλλωστε δεν έχουν κρύψει τα στελέχη του. Οι δηλώσεις «η αριστεία είναι ρετσινιά», «η καριέρα είναι χολέρα» και όλα αυτά που ακούστηκαν κατά καιρούς δεν άφηναν καμία αισιοδοξία για τις προθέσεις της «πρώτης φορά αριστερά». Οι ιδεοληψίες σε συνδυασμό με την ακόρεστη δίψα για την εξουσία δεν επιτρέπει στους σημερινούς κυβερνώντες να δουν την πραγματικότητα και κυρίως να την αλλάξουν προς όφελος της χώρας.
Για την ΝΔ δεν υπάρχουν διλήμματα. Ως αυριανή κυβέρνηση θα επαναφέρει τη βάση του 10, όπως ήδη δεσμεύθηκε ο αρχηγός της Κυριάκος Μητσοτάκης. Και θα το κάνει πρώτα και κύρια σεβόμενη τα ίδια τα παιδιά και τις οικογένειές τους, που δεν πρέπει να εγκλωβίζονται σε καταστάσεις που δεν έχουν κανένα εργασιακό μέλλον σε ένα άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον. Η λύση δεν μπορεί να είναι η επιστροφή στο παρελθόν, αλλά το άνοιγμα νέων προοπτικών στην πραγματική οικονομία για όλους τους νέους μας, που θέλουμε να μείνουν και να προκόψουν στην πατρίδα μας. Δυστυχώς, και στις επιδόσεις της στον τομέα της παιδείας η κυβέρνηση παίρνει κάτω από τη βάση...

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

Δείτε το άρθρο και στην παρακάτω ηλεκτρονική διεύθυνση:

https://www.protothema.gr/blogs/maksimos-xarakopoylos/article/817433/kato-apo-ti-vasi/

 

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: "Ως ταύροι εν υαλοπωλείω…"

eleutheros typos

Μ. Χαρακόπουλος φωτό

Ως ταύροι εν υαλοπωλείω…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η απελευθέρωση των δύο στρατιωτικών μας, έπειτα από 167 ημέρες στις τουρκικές φυλακές, παραμονή της Παναγίας, χαροποίησε όλους τους Έλληνες. Η σύλληψή και η συνεχιζόμενη κράτησή τους από το τουρκικό κράτος είχαν προκαλέσει εύλογα αισθήματα αγανάκτησης. Η Άγκυρα είχε αποκαλύψει τις πραγματικές της προθέσεις και πώς εννοεί το κράτος δικαίου, με την επιμονή της να παζαρέψει την αποφυλάκισή των στρατιωτικών μας με την απέλαση στην Τουρκία των οκτώ Τούρκων αξιωματικών, που φέρονται να συμμετείχαν στο πραξικόπημα εναντίον του Ερντογάν.
Η αναπάντεχη επιστροφή, όμως, των Μητρετώδη και Κούκλατζη σημαδεύτηκε από δύο αρνητικά στοιχεία, ενώ, ταυτοχρόνως, έχει αφήσει αναπάντητα σημαντικά ερωτηματικά.
Το ένα στοιχείο είναι η αμετροέπεια με την οποία η κυβέρνηση έσπευσε να ενδύσει το όλο γεγονός. Όλα αυτά τα φανφαρώδη που παρακολουθήσαμε και δεν ταίριαζαν στην περίσταση, προέκυψαν όχι μόνον εκ του χαρακτήρος του υπουργού Άμυνας, αλλά και από την αγωνιώδη προσπάθεια της κυβέρνησης να αλλάξει την πολιτική ατζέντα. Προηγήθηκε ένα μακρύ διάστημα αλλεπάλληλων αποτυχιών, με τη συμφωνία των Πρεσπών, την τραγωδία της πυρκαγιάς στην Ανατολική Αττική, την κοινωνική απόρριψη του αφηγήματος για καθαρή έξοδο από τα μνημόνια, που έριξαν τον ΣΥΡΙΖΑ στα δημοσκοπικά τάρταρα. Την υπόθεση των στρατιωτικών την είδαν επομένως σαν μάννα εξ ουρανού. Και επιχείρησαν να την εκμεταλλευθούν επικοινωνιακά, με τον ίδιο χοντροκομμένο τρόπο που κάνουν πάντοτε. Θέλησαν, μάλιστα, να μας πείσουν ότι ήταν οι δικές τους διπλωματικές ικανότητες που έφεραν αυτό το αποτέλεσμα. Αν έχουν έτσι τα πράγματα, πώς γίνεται λίγες ημέρες πριν την απελευθέρωση των δύο να προχωρά το ΓΕΕΘΑ σε αναστολή των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, πράξη που δεν δικαιολογεί μια παρασκηνιακή διαδικασία σε εξέλιξη. Υπάρχει, ωστόσο, και η υποψία ότι η απόφαση του Ερντογάν ήρθε ως αντίδωρο στην υπερψήφιση της τροπολογίας για τη συνταξιοδότηση των μουφτήδων στην Θράκη, που ανοίγει το δρόμο στην επίτευξη του στόχου της Άγκυρας για εκλογή των νέων μουφτήδων.
Το δεύτερο στοιχείο είναι η σπουδή της κυβέρνησης να εμφανίσει την καιροσκοπική κίνηση Ερντογάν ως μια νέα αφετηρία για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ασυγκράτητος, όπως πάντα, ο κ. Καμμένος κάλεσε μάλιστα τον Τούρκο υπουργό Άμυνας κ. Χουλουσί Ακάρ στην Ελλάδα. Ως εκ τούτου, το μήνυμα, ουσιαστικώς, που λαμβάνει η Άγκυρα από τους δικούς μας πανηγυρισμούς είναι ότι όποτε θέλει μπορεί να εκβιάζει, είτε με απόπειρες διεμβολισμού πλοίων μας, είτε με την ομηρία στρατιωτικών μας, και στη συνέχεια με τακτικές κινήσεις εμείς θα αισθανόμαστε ικανοποιημένοι και θα τους λέμε και… μπράβο. Πρόκειται για μια κοντόφθαλμη προσέγγιση, στην οποία, άλλωστε, μας έχει συνηθίσει αυτή η κυβέρνηση των επικοινωνιακών πυροτεχνημάτων και του ανεύθυνου ερασιτεχνισμού.
Η Τουρκία του Ερντογάν δεν αλλάζει από την μια μέρα στην άλλη. Έχει στρατηγική και μακροπρόθεσμους στόχους, και αυτούς επιδιώκει με συστηματικότητα, παρά τις αντιξοότητες που αντιμετωπίζει. Οι νεο-οθωμανικές βλέψεις έναντι του ελληνισμού δεν διαγράφονται με μια κίνηση εντυπωσιασμού. Είναι χαρακτηριστικό ότι αυτές τις ημέρες τα γεγονότα με τους Τούρκους ψαράδες που πυροβόλησαν τους Έλληνες συναδέλφους τους σε Λέρο και Σαμοθράκη έφεραν στο φως μια ακόμη επιχείρηση γκριζαρίσματος του Αιγαίου, αυτή της «τράτας», που επεκτείνεται μέχρι τα νερά του Αγίου Όρους.
Ο «σουλτάνος» είναι αλήθεια ότι βρίσκεται σε μια δυσχερή θέση, λόγω των επιλογών του. Η αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ, για τους Κούρδους στη Συρία και τις στενές του σχέσεις με τη Ρωσία, έχει φθάσει στο κατακόρυφο. Η τουρκική λίρα έχει υποχωρήσει κατά 35% έναντι του δολαρίου από τις αρχές του έτους, κάνοντας την τουρκική οικονομία να τρεκλίζει πάνω σε τεντωμένο σκοινί. Ταυτόχρονα, η κράτηση κατ’ οίκον του ευαγγελιστή πάστορα Άντριου Μπράνσον από τους Τούρκους έχει εξαγριώσει τον πρόεδρο Τραμπ, ο οποίος απειλεί να επιβάλει και νέες κυρώσεις εναντίον των τουρκικών συμφερόντων.
Σ’ αυτό το ρευστό και άκρως επικίνδυνο γεωπολιτικό περιβάλλον η κυβέρνηση θα έπρεπε να δρα με μεγαλύτερη αυτοσυγκράτηση και σύνεση. Ασυλλόγιστες κινήσεις όπως του κ. Καμμένου με την Τουρκία ή του κ. Κοτζιά με τη Ρωσία, που δρουν περισσότερο ως… ταύροι σε υαλοπωλείο και όχι ως επικεφαλής στα κρισιμότερα υπουργεία, δεν βοηθούν τη χώρα να ανταπεξέλθει επιτυχώς στις σημερινές προκλήσεις. Οι όποιες μικροκομματικές ή προσωπικές επιδιώξεις δεν επιτρέπεται να εισέρχονται στο πεδίο των διεθνών σχέσεων. Είναι καιρός επιτέλους και στην Ελλάδα να αποκτήσουμε μια στρατηγική μακράς διάρκειας, βασισμένη στα εθνικά μας συμφέροντα, και η οποία δεν θα αλλάζει από κυβέρνηση σε κυβέρνηση και από υπουργό σε υπουργό...

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ την Δευτέρα 20 Αυγούστου 2018

IMG 2056

Read more...

Δεκαπενταύγουστος στην Παναγιά Σουμελά της Τραπεζούντας

NEWPOST

ΣΟΥΜΕΛΑ 1

Δεκαπενταύγουστος στην Παναγιά Σουμελά της Τραπεζούντας

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος θυμάται τη μοναδική εμπειρία της πρώτης λειτουργίας στην Παναγία Σουμελά της Τραπεζούντας -μετά τον ξεριζωμό των Ελλήνων του Πόντου- τον Δεκαπενταύγουστο του 2010.

 

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Την πατρίδαμ έχασα, έκλαψα και πόνεσα... Ασυναίσθητα ψέλλιζα τα λόγια του ποντιακού μοιρολογιού όσο ανηφορίζαμε για την Παναγία Σουμελά, το ιστορικό μοναστήρι καύχημα των Ποντίων στην Τραπεζούντα. Η πρώτη εκείνη λειτουργία του πατριάρχη, 88 χρόνια μετά τη μικρασιατική καταστροφή, τον Δεκαπενταύγουστο του 2010, έμεινε χαραγμένη στη μνήμη όσων την ζήσαμε. Ήλπιζα ότι και φέτος θα αξιωνόμασταν να ανέβουμε το μονοπάτι για το μοναστήρι της Σουμελιώτισσας. Τον Ιούνιο, στο ετήσιο προσκύνημα της Καππαδοκίας ο Οικουμενικός ήταν χαρούμενος γιατί φέτος θα λειτουργούσε. Οι εργασίες συντηρήσης που οι τουρκικές αρχές επικαλέστηκαν ως άλλοθι για την απαγόρευση της λειτουργίας τα δυο προηγούμενα χρόνια -ελάχιστα πιστευτές, καθώς η λειτουργία είναι υπαίθρια στον περίβολο της Μονής- είχε αναγγελθεί ότι ολοκληρώνονται. Δυστυχώς, τελευταία στιγμή έγινε γνωστό ότι... δεν ολοκληρώθηκαν!
Ήταν εμφανές από την πρώτη χρόνια ότι η λειτουργία στη Σουμελά προκαλούσε αντιδράσεις σε φανατικούς. Ίσως και γι αυτό, την άλλη χρονιά, η Αγία Σοφία στην Τραπεζούντα, ο μεγαλοπρεπής καθεδρικός ναός των Μεγαλοκομνηνών, όπου γίνονταν η στέψη των βασιλέων της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας μέχρι την άλωση της στα 1461, μετατράπηκε από μουσείο σε τζαμί. Η έξαρση του θρησκευτικού φανατισμού αντάμα με τον εθνικισμό και την ροπή στον αυταρχισμό χαρακτηρίζει την διακυβέρνηση Ερτογάν των τελευταίων χρόνων. Κι όμως, είχε ξεκινήσει αλλιώς... Με ανοχή στις μειονότητες και αίτημα για περισσότερη ελευθερία και δημοκρατία. Την ίδια εποχή είχε δώσει για λειτουργία και το εμβληματικό στους Αρμένηδες Ακνταμάρ στη λίμνη του Βαν. Που κι αυτοί, όπως κι οι Ρωμιοί υπέστησαν τα πάνδεινα στο γύρισμα του προηγούμενου αιώνα με τη γενοκτονια των χριστιανών της Ανατολής.
Ανατρέχω στις σημειώσεις μου με νωπές τις εντυπώσεις από εκείνο το πρώτο προσκύνημα στη γη του μαρτυρικού Πόντου, στην Παναγιά Σουμελά που είχε κι αυτή τη μοίρα των Ποντίων. Έγινε πρόσφυγας και την εικόνα της σήμερα ασπάζονται μυριάδες ορθόδοξοι στην μονή της Παναγιάς Σουμελά στο Βέρμιο.

Δεκαπενταύγουστος 2010
«Χαρμολύπη. Αυτός ο εκκλησιαστικός όρος νομίζω ότι αποδίδει καλύτερα τα συναισθήματα όλων όσων βρεθήκαμε στην πρώτη λειτουργία στην Παναγία Σουμελά στην Τραπεζούντα του Πόντου. Χαρά γιατί 88 χρόνια μετά την μικρασιατική καταστροφή και το άδοξο τέλος του ελληνισμού της καθ’ ημάς Ανατολής θα ξανακούγονταν ψαλμωδίες στη μαρτυρική γη του Πόντου. Θλίψη για τα περασμένα μεγαλεία, που όπως λέει ο εθνικός μας ποιητής «διηγώντας τα να κλαις».

Ανεβαίνουμε τα τελευταία 500 μέτρα του μονοπατιού που οδηγεί στο μοναστήρι σύμβολο του ποντιακού ελληνισμού, την Παναγία Σουμελά. Το τοπίο γύρο μας καταπράσινο. Πυκνή βλάστηση με τα έλατα να υψώνονται θεόρατα προς τον ουρανό. Σε πολλά σημεία το νερό της βροχής έχει ξεπλύνει το χώμα και προσπαθούμε να ισορροπήσουμε πάνω στις ρίζες των δέντρων που έχουν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι του μονοπατιού. Ο καιρός μουντός. Το μοναστήρι γαντζωμένο πάνω στο όρος Μελά προβάλει μπροστά μας τυλιγμένο μέσα σε νέφος ομίχλης. Τα χαράματα που ξεκινήσαμε από την Τραπεζούντα, την άλλοτε πρωτεύουσα των Μεγαλοκομνηνών έβρεχε. Όλοι ήταν ανήσυχοι πως θα γίνει η λειτουργία στον περίβολο της μονής με βροχή. Αν και η λειτουργία θα ξεκινούσε στις 10 έπρεπε να είμαστε για λόγους ασφαλείας, όσοι είχαμε την τύχη να φέρουμε στο λαιμό μας τις κονκάρδες εισόδου, από τις 7 στο μοναστήρι.

Οι Γκρίζοι λύκοι

Ο φόβος για προβοκάτσια ή αντιδράσεις ακραίων εθνικιστικών στοιχείων, όπως οι «Γκρίζοι λύκοι» ήταν έντονος όλες τις προηγούμενες ημέρες. Από τη στιγμή που δόθηκε η άδεια στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο να λειτουργήσει, το πατριαρχείο εργάστηκε αθόρυβα, έτσι ώστε να διασφαλιστεί ότι δεν θα υπάρξουν εξάρσεις και υπερβολές που θα θέσουν σε κίνδυνο την επανάληψη του προσκυνήματος κάθε χρόνο. Μια-μια ανοίγουν τα τελευταία χρόνια εκκλησιές και μοναστήρια στην άλλοτε χριστιανική Ανατολή. Χάρις στις άοκνες προσπάθειες του πατριάρχη του Γένους καθιερώθηκαν τα προσκυνήματα στην Καππαδοκία και τα Μύρα χωρίς ιδιαίτερες αντιδράσεις των ντόπιων. Μάλιστα, τώρα όλο και περισσότεροι δήμοι στην Καππαδοκία καλούν τον προκαθήμενο της ορθοδοξίας να λειτουργήσει σε εγκαταλελειμμένες εκκλησιές προσδοκώντας στο θρησκευτικό τουρισμό.

Στον Πόντο όμως, τα πράγματα δεν είναι το ίδιο απλά λόγω της φόρτισης που υπάρχει από τα ιστορικά γεγονότα που ακολούθησαν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Οι Τούρκοι αρνούνται ότι διέπραξαν γενοκτονία, ο πρωτεργάτης αυτής, αρχηγός των τσετών Τοπάλ Οσμάν θεωρείται ήρωας και το άγαλμά του βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της Κερασούντας. Ο φόβος αναβίωσης σχεδίων αυτονόμησης του Πόντου λόγω και της παραμονής στη Μαύρη Θάλασσα χιλιάδων μουσουλμάνων –κατ’ άλλους απόγονοι κρυπτοχριστιανών- που μιλούν το ποντιακό ιδίωμα, τα ρούμτζα, έριχνε για χρόνια τη σκιά του στην περιοχή. Πουθενά αλλού δεν υπήρχε τριψήφιο νούμερο στο οποίο μπορούσε κάθε Τούρκος του Πόντου να καλεί και να καταγγέλλει στις αρχές κινήσεις που θεωρούσε ύποπτες για την ακεραιότητα της χώρας. Συγγραφείς, όπως ο Ομέρ Ασάν που τόλμησαν να γράψουν για τον ιδιαίτερο πολιτισμό του Πόντου και των ελληνόφωνων διώχθηκαν και φυλακίστηκαν. Γι’ αυτό και η λειτουργία στη Σουμελά, όπου ανήμερα της γιορτής συρρέουν πολλοί ποντιόφωνοι μουσουλμάνοι ήταν μέχρι χθες ταμπού για τις τουρκικές αρχές. Η επιρροή των «Γκρίζων λύκων» στην περιοχή μεγάλη με την προπαγάνδα να γίνεται από τη μικρή ηλικία των παιδιών. Μες στην πόλη, επιστρέφοντας από το Κρυονέρι, το ύψωμα πάνω από την Τραπεζούντα, όπου είχαμε πάει να δούμε την εξοχική κατοικία του επιφανούς Ποντίου Καπαγιαννίδη, που μετετράπη σε μουσείο με την ονομασία «βίλα Ατατούρκ» επειδή κοιμήθηκε σε αυτή ο Κεμάλ, παιδάκια που χαιρετήσαμε από το λεωφορείο, αντί χαιρετισμού σχημάτισαν με τα δάχτυλα τους το έμβλημα των «Γκρίζων λύκων».

Άξιος-άξιος

Ανεβαίνουμε τις τελευταίες σκάλες για την είσοδο του μοναστηριού. Πολλοί σταματούν κάθε τόσο να πάρουν μια ανάσα και να χορτάσουν τα μάτια τους το ανεπανάληπτο τοπίο. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, άλλοι με μπαστούνια, ακόμα και υποβασταζόμενοι ανηφορίζουν για το τάμα ζωής, τον κρυφό πόθο τριών γενιών Ποντίων να λειτουργηθούν στην Παναγία Σουμελά. Έλληνες, Ρώσοι, Γεωργιανοί, Κύπριοι, απόγονοι προσφύγων που σήμερα βρίσκονται σκορπισμένοι στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα βρέθηκαν εκεί για το ραντεβού με την ιστορία. Για το μνημόσυνο «των ειρηνικώς αλλά και μαρτυρικώς τελειωθέντων», όπως θα διαβάσει αργότερα ο πατριάρχης.

Περνούμε τη στενή είσοδο της μονής και κατεβαίνουμε τα σκαλιά για τον περίβολο όπου θα τελεστή η λειτουργία. Μπροστά μας σε όλο του το μεγαλείο το ιερό του καθολικού της μονής που έχει «αγκαλιάσει» το σπήλαιο όπου εναπόθεσαν την εικόνα της Παναγίας της Αθηνιώτισσας οι μοναχοί Βαρνάβας και Σωφρόνιος τον 4ο αιώνα. Ιστορημένο με αγιογραφίες μέσα και έξω εντυπωσιάζει τον επισκέπτη. Δεξιά, τα κελιά που φιλοξένησαν την τελευταία αδελφότητα των μοναχών ορθώνονται πάνω στον βράχο θυμίζοντας από μακριά μονή του Αγίου Όρους. Αν και λεηλατήθηκαν και κατακάηκαν, τα τελευταία χρόνια που το μοναστήρι χαρακτηρίστηκε μνημείο του οικουμενικού πολιτισμού και μπήκε υπό την προστασία της UNESCO, τα κελιά και οι βοηθητικοί χώροι ανακαινίζονται.

Περιδιαβαίνουμε τους χώρους της μονής. Η παρουσία της αστυνομίας κάτι παραπάνω από έντονη. Ακόμη και ελικόπτερα θα σηκωθούν να κατοπτεύσουν το χώρο την ώρα της λειτουργίας. Οι «Γκρίζοι λύκοι» που κάποτε επιχείρησαν στην Καππαδοκία να δημιουργήσουν επεισόδιο σε βάρος του πατριάρχη δεν θα εμφανιστούν. «Το παρακράτος στην Τουρκία υπάρχει όσο το επιθυμεί το επίσημο κράτος» θα σχολιάσει ένας φίλος. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες, οι κακοτεχνίες σε κάποιες περιπτώσεις, όπως οι αγιογραφίες της Παναγίας και του Παντοκράτορα στην οροφή του σπηλαίου της μονής… βγάζουν μάτια. Όχι σαν αυτά που έχουν βγάλει οι Τούρκοι από τις εικόνες των αγίων όπου έφταναν τα χέρια τους. Σε όσες εκκλησιές και αν έχω πάει στη Μικρά Ασία, οι Άγιοι μας είναι συνήθως αόμματοι! Στις εξωτερικές αγιογραφίες του καθολικού οι πληγές του μνημείου έχουν ονοματεπώνυμο. Φρόντισαν γι’ αυτό οι δράστες αφήνοντας ως τρόπαιο χαραγμένο στις αγιογραφίες το όνομα τους. Διαβάζω: YAVUZ, MEHMET κλπ.

Όλο και στριμωχνόμαστε στην κλιμακωτή αυλή της μονής, οι τυχεροί με την άδεια εισόδου της νομαρχίας Τραπεζούντας. Οι άλλοι θα παρακολουθήσουν την ιστορική λειτουργία από γιγαντοοθόνη που έχει στηθεί σε ένα πλάτωμα πριν το ανηφορικό μονοπάτι που οδηγεί στο μοναστήρι. Και οι άλλοι, οι αναρίθμητοι ορθόδοξοι όπου γης από τις τηλεοράσεις, καθώς κανάλια απ’ όλο τον ορθόδοξο κόσμο ήταν εκεί.

Ο μητροπολίτης Δράμας Παύλος, ψυχή του προσκυνήματος, μοναδικός ποντιακής καταγωγής επίσκοπος της ελλαδικής εκκλησίας και ηγούμενος μέχρι πρότινος της μονής Σουμελά στο Βέρμιο, ρυθμίζει τις τελευταίες λεπτομέρειες πριν την έλευση του πατριάρχη. Αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας που το 1930 κατόπιν συμφωνίας Βενιζέλου-Ινονού μεταφέρθηκε στην Ελλάδα, τοποθετείται στο κέντρο της αυλής. Καθώς δεν χτυπούνε τα σήμαντρα και οι καμπάνες της μονής, η αμηχανία της στιγμής την ώρα της προσέλευσης του πατριάρχη θα σπάσει με την ιαχή άξιος- άξιος και παρατεταμένα χειροκροτήματα.

Τ' εμέτερον η Παναΐα

Στο εκκλησίασμα, Έλληνες και Ρώσοι βουλευτές, δήμαρχοι και εκπρόσωποι διασπασμένων ποντιακών ομοσπονδιών –αχ αυτό το σαράκι του διχασμού! Ο Πατριάρχης του Γένους ψάλει «εν τη κοιμήσει τον κόσμον ού κατέλιπες Θεοτόκε» και γύρω του μάτια δακρυσμένα. Κάθε λέξη, κάθε ψαλμός, εδώ αποκτά ξεχωριστό, συμβολικό περιεχόμενο. Μαζί του συλλειτουργούντες ο Δράμας και ο μητροπολίτης του πατριαρχείου Μόσχας Τύχων. Συμπροσευχόμενοι οι μητροπολίτες Νεαπόλεως Βαρνάβας και Μεσσηνίας Χρυσόστομος, κληρικοί από την Ελλάδα, το Άγιον Όρος και τις χώρες που βρέχονται από τη Μαύρη Θάλασσα. «Κύριε, Κύριε επίβλεψον εξ ουρανού και ίδε και επίσκεψε την άμπελον ταύτην» η φωνή του πατριάρχη αντιλαλεί στο όρος Μελά και ρίγη συγκίνησης διαπερνούν το εκκλησίασμα. «Σήμερον σταματούν τα δάκρυα της Παναγίας καθώς υποδέχεται εδώ τα παιδιά της» θα πει στο κήρυγμα του και θα προσθέσει «ο Πόντος γίνεται πραγματικά εύξεινος». Ο Οικουμενικός πατριάρχης Βαρθολομαίος, που αξιώθηκε να είναι ο πρώτος προκαθήμενος της ορθοδοξίας που λειτουργεί στη Σουμελά, μνημόνευσε από τους κτήτορες της μονής μέχρι τον τελευταίο μητροπολίτη Τραπεζούντος, τον Χρύσανθο. Τους ειρηνικώς άλλα και τους μαρτυρικώς τελειωθέντες Ποντίους. Και ο λόγος του, μήνυμα ειρήνης, κατέληξε με το ελπιδοφόρο «ανθεί και φέρει κι’ άλλο».

Και οι πέτρες ράγισαν ακούγοντας τον κεμεντζέ, την ποντιακή λύρα να συνοδεύει την βροντερή και κάποιες στιγμές τρεμάμενη φωνή του μητροπολίτη Δράμας Παύλου να ψάλλει το ποντιακό μοιρολόι «Η Παναΐα λειτουργά και ο ηγούμενον κοιμάται».

Και ύστερα πήραμε το μονοπάτι της επιστροφής με τον κεμεντζέ να παίζει και του Πόντιους να τραγουδούν και να πανηγυρίζουν σαν άλλοτε για τη μεγάλη γιορτή και την Παναγία που έκανε το θαύμα της 88 χρόνια μετά την καταστροφή.

Ένα βήμα που πρέπει να έχει συνέχεια

Μοναδικές στιγμές συγκίνησης και κατάνυξης ζήσαμε όσοι συναποτελέσαμε το εκκλησίασμα στην πρώτη λειτουργία στην ιστορική μονή της Παναγίας Σουμελά στη Τραπεζούντα μετά τον ξεριζωμό των Ποντίων το 1922. Στο μοναστήρι, μπορεί να μην χτύπησαν τα σήμαντρα, όμως, σχεδόν εννιά δεκαετίες μετά την Έξοδο των Ρωμιών από την πάλαι ποτέ χριστιανική Ανατολή ακουστήκαν και πάλι ψαλμωδίες. Ορθόδοξοι από την Ελλάδα, τη Ρωσία και τον Καύκασο δάκρυσαν ανάβοντας ένα κερί στην Κυρά του Πόντου.

Η Παναγία Σουμελά, προμαχώνας ορθοδοξίας για 15 αιώνες, πηγή δύναμης και αισιοδοξίας για τους Έλληνες της Μαύρης Θάλασσας και τον ευρύτερο μικρασιατικό ελληνισμό ξαναλειτούργησε χάρις στις άοκνες προσπάθειες του Οικουμενικού μας πατριαρχείου, που φυλάγει Θερμοπύλες στο Φανάρι. Με επιμονή, αποφασιστικότητα και καρτερία πέτυχε τα τελευταία χρόνια να ξεπεράσει εμπόδια και αγκυλώσεις του παρελθόντος, έτσι ώστε να μπορέσουν να λειτουργήσουν και πάλι εκκλησιές στην Καππαδοκία και ολόκληρη τη Μικρά Ασία.

Είναι θετικό το γεγονός ότι στη γείτονα χώρα αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι τα μνημεία στην καθ’ ημάς Ανατολή δεν είναι μόνο μνημεία ελληνικά και χριστιανικά, αλλά πρωτίστως μνημεία του παγκόσμιου πολιτισμού και ως τέτοια οφείλουν να τα προστατεύουν. Η άδεια λειτουργίας της ιστορικής μονής της Παναγίας Σουμελά στον Πόντο είναι ένα βήμα ειρηνικής συνύπαρξης και συνεργασίας Ελλάδας και Τουρκίας. Ένα βήμα που πρέπει να έχει συνέχεια με την καθιέρωση της εορτής της Παναγίας στο όρος Μελά και πάλι ως πανορθόδοξου προσκυνήματος. Η προσέλευση χιλιάδων προσκυνητών από όλο των ορθόδοξο κόσμο, παρά το φόβο για προβοκάτσιες και αντιδράσεις ακραίων εθνικιστικών στοιχείων της γείτονος δείχνει ότι η πίστη και στις ημέρες μας κάνει θαύματα. Τίποτα δεν είναι οριστικά χαμένο αν δεν το διαγράψουμε από τις καρδιές μας».

ΣΟΥΜΕΛΑ 2

ΣΟΥΜΕΛΑ 3

ΣΟΥΜΕΛΑ 4

Ο βουλευτής κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος, που έλκει καταγωγή από τις αλησμόνητες πατρίδες της Ανατολής, συμμετείχε στις 15/08/2010 στην πατριαρχική αποστολή στην Τραπεζούντα για την πρώτη λειτουργία στην Ιερά Μονή της Παναγίας Σουμελά μετά την μικρασιατική καταστροφή.

 Δημοσιεύθηκε στο newpost.gr

 

Read more...

Άρθρο Μαξιμου Χαρακόπουλου: «Ο καλός ποιμήν»

eleftheria

ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ

Ο καλός ποιμήν

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ήρθε ως πρόβατον επί σφαγή. Σε καιρούς ταραγμένους, που καλογερικά πείσματα είχαν συνεπάρει πολλούς λαϊκούς. Αλλά σήκωσε αγόγγυστα τον σταυρό που του εμπιστεύθηκε η εκκλησία. «Θα μείνω στη Λάρισα ως το τέλος της ζωής μου» δήλωσε στην «Ε» μετά την τελετή της ταραχώδους ενθρόνισής του στις 28 Ιουλίου 1994. Δεν ξέρω πόσοι τον πίστεψαν. Νωπή ήταν ακόμη η μετάθεση, στην προσωποπαγή μητρόπολη Γουμμενίσσης, του Δημητρίου, μετά τις δυναμικές αντιδράσεις πιστών στη Λάρισα. Αν δεν επιβίωσε ο αψύς Μπεκιάρης, μετρημένες θα ήταν και οι μέρες του κατά κόσμον Ιακώβου Λάππα, σεμνού και συνεσταλμένου. Κι όμως, η «προφητεία» του Ιγνατίου βγήκε αληθινή. Όχι μόνο εκοιμήθη ως μητροπολίτης Λαρίσης, αλλά με 24 χρόνια ποιμαντορία αναδεικνύεται σε έναν από τους μακροβιότερους επισκόπους της. Αν είναι ο μακροβιότερος μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου, αυτό ελπίζω να το μάθουμε από τη… σκαπάνη των ιστορικών ερευνητών της πόλης, προεξαρχόντων του γιατρού, ιστοριοδίφη Νίκου Παπαθεοδώρου και του εκδότη του Θεσσαλικού Ημερολογίου, Κώστα Σπανού.
Παρά τα όσα υπέστη κατά τη διένεξη με τους φανατικούς πιστούς του μακαριστού Θεολόγου –δεν τον γνώρισα προσωπικά αλλά ακούω ότι ήταν Άγιος άνθρωπος- ο Ιγνάτιος δεν επέτρεψε να βρει χώρο στην καρδιά του το μίσος για κανέναν. Αντιθέτως, παρά τη διαπόμπευση που υφίστατο, ακόμη και πολλά χρόνια μετά την εκδημία του Θεολόγου σε εθνικές εορτές και πανηγύρεις, δεν κράτησε κακία. Θυμάμαι τη θειά μου την Ανατολή –Θεός ‘σχωρέστην- να φεύγει από τον Άγιο Χαράλαμπο στον Πέρα Μαχαλά για να φωνάξει «ανάξιος» στην εκκλησία που θα λειτουργούσε ο δεσπότης. Τους είχαν μάθει πια και οι αστυνομικοί της Λάρισας. Μια χρονιά, μάλιστα, κατά τη διάρκεια της λιτανείας των λειψάνων του Αγίου Αχιλλείου ένας καλόγερος με ανεμόπτερο μας έριξε φεϊγβολάν με συνθήματα κατά του δεσπότη. Τα υπέμεινε όλα αυτά με μοναδική καρτερία.
Με την ιώβειο υπομονή του και την ανεξικακία του τελικά κέρδισε την αναγνώριση και τον σεβασμό όλων των Λαρισαίων. Επί των ημερών του επήλθε ειρήνη στην τοπική εκκλησία. Ίσως κανείς άλλος να μην ένιωσε όσο ο μακαριστός την ευχή και παράκληση «ειρήνη υμίν». Ως καλός ποιμήν αγκάλιασε όλους, νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες, που βρέθηκαν στο δύσκολο σταυροδρόμι της επιλογής: να ακολουθήσουν τον παλιό τους δεσπότη με τον οποίο είχαν πνευματικούς δεσμούς και ένιωθαν ότι αδικήθηκε ή τον νέο που η ιεραρχία της εκκλησίας έστειλε στη Λάρισα. Αλλά κι όσοι τον πρώτο καιρό δεν τον μνημόνευαν τον έκλαψαν στην πάνδημη κηδεία του.
Μειλίχιος με ένα ζεστό χαμόγελο ελπίδας για όλους έδινε δύναμη και αισιοδοξία με το κήρυγμά του. Εκείνο, που κάθε τόσο, διέκοπτε ο γνώριμος ξερόβηχας. Είπανε ότι του έμεινε από τα πρώτα χρόνια που Θεολογικοί αναστάτωναν τις εκκλησίες με τις αποδοκιμασίες τους. Δεν ξέρω αν είναι έτσι, αλλά πια μας είχε γίνει τόσο οικείος, που αν δεν έβηχε θα ανησυχούσαμε.
Η είδηση, ανήμερα της εορτής του Αγίου Αχιλλείου, της μετάβασής του στην Αμερική συγκίνησε όλους τους Λαρισαίους. «Σας γράφω από το κρεβάτι του πόνου» έλεγε στο μήνυμά του, σαν να απολογούνταν, πρώτα στον Άγιο, προστάτη και πολιούχο της Λάρισας, και μετά στην καθεμιά και τον καθένα, τα πιστά τέκνα της εκκλησίας, για την απουσία του αυτήν τη μεγάλη μέρα. Και μετά, η αναμονή, οι προσευχές, οι ελπίδες, που στο τέλος δεν επιβεβαιώθηκαν. Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου…
Στο αγαπημένο του «Τάλαντο» διάβασα, καιρό πριν γίνει γνωστή η ασθένειά του, στη στήλη που διατηρούσε και συχνά ενθυμούνταν τα παιδικά του χρόνια στη Σαλαμίνα, ένα κείμενό του για τα ορφανά παιδιά και διέκρινα πόσο τον σημάδεψε η ορφάνια. Θα έλεγα ότι εν πολλοίς διαμόρφωσε τον χαρακτήρα του ολιγαρκούς, εργατικού, ταπεινού νεαρού και αργότερα κληρικού. Περιγράφει ο δεσπότης πως η μάνα του, μετά την κηδεία του πατέρα του, που τον έχασε όταν ήταν μαθητής, άναψε καζάνι στην αυλή για να βάψουν μαύρα τα ρούχα της οικογένειας σε ένδειξη πένθους. Εικόνες όχι άγνωστες σε όσους καταγόμαστε από χωριά. Αυτό το μαύρο του πένθους, που ταυτόχρονα για τους πιστούς είναι σταυραναστάσιμο, έμελε να ενδυθεί και να τιμήσει μέχρι την τελευταία του πνοή ο δεσπότης μας, που εγεννήθη ως Ιάκωβος και εκοιμήθη ως Ιγνάτιος.
Πέρυσι μου έστειλε το δίτομο έργο «Μαξιμιανόν Ταμείον» 1.772 σελίδων με ρήσεις του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού και ιδιαίτερη αφιέρωση: «Αφιερούται δια να αποτελεί κόσμημα, ως τιμαλφές πίστεως, στην βιβλιοθήκη του φιλτάτου Αδελφού και πολυμαθεστάτου της πόλεως μας και της περιοχής μας Βουλευτού κ. Μαξίμου Χαρακοπούλου. Μετ’ απείρου Αγάπης. Ο Λαρίσης Ιγνάτιος». Εξομολογούμαι δέσποτα που δεν πρόλαβα ακόμη να το διαβάσω...

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης.

Το Άρθρο δημοσιεύθηκε στην «Ελευθερία» της Λάρισας στις 05.08.2018

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: “Οδυνηρά διδάγματα”

president

Μ. Χαρακόπουλος φωτό

Οδυνηρά διδάγματα…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η πρωτοφανής τραγωδία που προκάλεσε η μεγάλη πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική έχει δημιουργήσει στην ελληνική κοινωνία ανάμεικτα συναισθήματα ψυχικής συντριβής και ογκούμενης οργής. Από την μια οι δεκάδες νεκροί, που βρήκαν οικτρό θάνατο είτε στις φλόγες είτε στην θάλασσα. Συνάνθρωποί μας που μέσα σε λίγες στιγμές έχασαν τη ζωή τους στις πλέον οδυνηρές συνθήκες. Από την άλλη τα τεράστια γιατί, που μοιραίως προβάλουν ολοένα και πιο έντονα, τι πήγε στραβά, τι πήγε λάθος και το κράτος με τους μηχανισμούς του πιάστηκε κυριολεκτικά στον ύπνο, αποτυγχάνοντας ουσιαστικά στην αποστολή του. Το δέος, ωστόσο, μπροστά στην καταστροφή μετατρέπεται σε αγανάκτηση από την έκδηλα σαθρή και παραπλανητική επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησης.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι αιτίες για την έκταση και τις καταστροφές που προκάλεσε η πυρκαγιά είναι πολλές, τόσο αντικειμενικές όσο υποκειμενικές. Στις μεν πρώτες συγκαταλέγονται οι εξαιρετικά ακραίες καιρικές συνθήκες. Τις οποίες, όμως, είχε ήδη προβλέψει η Πολιτική Προστασία με σχετικό της δελτίο! Στις δεύτερες συμπεριλαμβάνονται παθογένειες, όπως η έλλειψη πολεοδομικού σχεδιασμού, οι αυθαιρεσίες, που εμπόδισαν την απρόσκοπτη διέξοδο στη θάλασσα.
Αυτά, όμως, δεν υπήρξαν μόνο στη συγκεκριμένη πυρκαγιά, αλλά και σε προγενέστερες. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι γιατί αυτή τη φορά είχαμε νεκρούς και αγνοούμενους; Δυστυχώς, υπήρξαν σοβαρότατα λάθη στο τρόπο και στη ταχύτητα αντίδρασης στην κατάσβεση της φωτιάς, στο συντονισμό του έργου της εκκένωσης των οικισμών, στην έγκαιρη διάσωση των ανθρώπων που κινδύνευαν. Το τι επακριβώς συνέβη δεν το γνωρίζουμε, ωστόσο, καθημερινά φέρνει νέα στοιχεία στο φως η δημοσιογραφική έρευνα. Εν πάση περιπτώσει, έχει αναλάβει εισαγγελέας την υπόθεση. Αυτό, όμως, που μπορούμε να πούμε τώρα πλέον -γιατί ως Νέα Δημοκρατία επιλέξαμε να μη μιλήσουμε τις πρώτες ημέρες για ευνόητους λόγους- είναι ότι η κυβέρνηση αυτή απέδειξε για μια ακόμη φορά, πρώτον την ανικανότητά της να ανταπεξέλθει σε καταστάσεις κρίσεων και δεύτερον την εμμονή της στην παραπλανητική επικοινωνιακή τακτική που ακολουθεί εδώ και τρεισήμισι χρόνια.
Όλες αυτές τις ημέρες παρακολουθούμε εμβρόντητοι τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς του να έχουν αποδυθεί σε έναν αγώνα απόσεισης ευθυνών και παραπληροφόρηση της κοινής γνώμης. Εξ αρχής, και ενώ το Μάτι έχει μεταβληθεί σε ένα απέραντο νεκροταφείο, στήθηκε μια δήθεν σύσκεψη ενημέρωσης του εκ Βοσνίας επιστρέψαντα κ. Τσίπρα, στην οποία δεν ακούγεται κουβέντα για νεκρούς. Και ενώ, όπως αποδείχθηκε γνώριζαν τις πληροφορίες, από πολύ νωρίς. Αντιθέτως, μιλούσαν την ώρα εκείνη, που έπρεπε οι αρμόδιοι να βρίσκονται στο πεδίο των επιχειρήσεων, περί ανέμων και υδάτων και «ασύμμετρων απειλών».
Τις αμέσως επόμενες ημέρες, πάλι το πρωτεύον για την κυβέρνηση ήταν να μην χρεωθεί τις ευθύνες της, και αντί να υπάρξουν απολογίες και παραιτήσεις, εισπράξαμε όλοι μας, ακόμη και οι παθόντες της καταστροφής, μια πρωτοφανή αλαζονεία.
Ο κ. Καμμένος, με ύφος χιλίων καρδιναλίων, επισκέφθηκε τον τόπο της καταστροφής και κουνώντας το δάκτυλο στους κατοίκους που σώθηκαν από του χάρου τα δόντια, σχεδόν τους κατηγόρησε για τα παθήματά τους.
Ο δε κ. Τόσκας, ο οποίος στις σχετικές ερωτήσεις που του είχαμε απευθύνει προ μηνών μας διαβεβαίωνε ότι φέτος θα λειτουργήσουν όλα υποδειγματικά –καθώς πέρυσι θυμίζουμε κάηκαν από κακούς χειρισμούς τα Κύθηρα- ισχυριζόταν ότι όλα έγιναν καλώς! Στην συνέντευξη δε της «ντροπής» μαζί με τον κ. Τζανακόπουλο, και τους αρχηγούς της Πυροσβεστικής και της ΕΛΑΣ, ακούσαμε εμβρόντητοι ότι ούτε λάθη έγιναν, ούτε ευθύνες υπάρχουν. Για όλα φταίνε κάποιοι «εμπρηστές», ο «κακός αέρας», οι «προηγούμενοι». Μάλιστα, ακούσαμε ότι όλοι είναι «περήφανοι» για το έργο τους! Με δεκάδες νεκρούς και αγνοούμενους...
Όλ’ αυτά, όμως, έβγαλαν τους πολίτες από τα ρούχα τους, γιατί αντιλήφθηκαν το πόσο γυμνός είναι τελικώς ο «βασιλιάς». Για να «γυρίσει το κλίμα», ο κ. Τσίπρας, επιχείρησε μια επικοινωνιακή «ντρίπλα». Ανέλαβε δήθεν τις «πολιτικές ευθύνες» για την τραγωδία, χωρίς, όμως, καμία συνέπεια, δηλαδή, δίχως ούτε μια παραίτηση. Θεωρεί ότι έτσι θα θολώσει για λίγο τα νερά, και το πράγμα θα πάει παραπέρα, ελπίζοντας ότι, όπως όλα τα προηγούμενα, θα ξεχαστεί και αυτό, και θα γυρίσουμε στην «κανονικότητα» των πομπωδών υποσχέσεων.
Πλανάται, όμως, πλάνην οικτράν. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ βρίσκεται εδώ και καιρό σε αποδρομή, η εποχή του «δεν πειράζει, προσπαθεί το παιδί…» έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Ο κ. Τσίπρας και οι υπουργοί του είναι υπόλογοι απέναντι στον ελληνικό λαό για τις πράξεις και τη συμπεριφορά τους. Και δεν πρόκειται να γλυτώσουν τη σκληρή ετυμηγορία του.
Εκείνο, όμως, που πρέπει να μας μείνει απ’ αυτό το οδυνηρό γεγονός είναι ότι οφείλουμε επιτέλους να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα. Να πάψουμε να κλείνουμε τα μάτια στις παρεκκλίσεις από τους νόμους και τους κανονισμούς. Να ιεραρχούμε ορθά τις ανάγκες της κοινωνίας μας, όχι με έργα βιτρίνας, αλλά εκεί που υπάρχει η πραγματική ανάγκη, όπως είναι η πρόληψη από τις θεομηνίες. Να επιλέγουμε ανθρώπους για τις υπεύθυνες θέσεις με αξιοκρατικά κριτήρια, για να μην γινόμαστε «κοψοχέρηδες» την επομένη. Να δημιουργήσουμε, επιτέλους, ένα σύγχρονο κράτος, με στιβαρές δομές και υπεύθυνους πολίτες. Και αν κάτι αισιόδοξο υπάρχει σε αυτήν την ανείπωτη τραγωδία είναι η αυτοθυσία των πυροσβεστών, μόνιμων και εποχικών, και όσων άλλων αγωνίστηκαν για τη διάσωση των συνανθρώπων μας. Είναι ακόμη οι ιδιώτες που έτρεξαν με τα πλεούμενά τους να σώσουν τον κόσμο στη θάλασσα. Είναι οι εθελοντές που έσπευσαν να βοηθήσουν να επανέλθει η ζωή στα καμένα. Είναι όσοι έδωσαν αίμα και αρωγή για τους έχοντες ανάγκη. Όλ’ αυτά δείχνουν ότι η κοινωνία μας είναι ακόμη ζωντανή, ότι υπάρχει ακόμη ελπίδα για μια νέα αρχή.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο thepresident.gr στις 31.07.18

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου στον «Ελεύθερο Τύπο» της Κυριακής: «Και έξω ...δεν πάμε καλά!»

eleytheros typos kyriakis full

Μ.Χαρακόπουλος 1

Και έξω …δεν πάμε καλά!

του Μάξιμου Χαρακόπουλου

«Έξω πάμε καλά» συνήθιζε να λέει ο εθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής στα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, όταν αναλώθηκε σε μια εργώδη προσπάθεια για την ένταξη της χώρας στην ΕΕ -τότε ΕΟΚ. Δεν μπορούμε, δυστυχώς, να πούμε το ίδιο και σήμερα. Αφού η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ «τακτοποίησε» καταλλήλως τα οικονομικά της χώρας, δεσμεύοντάς την για πολλές δεκαετίες με δυσθεώρητα πλεονάσματα, περικοπές σε συντάξεις και μισθούς και άλλα δεινά, καταπιάστηκε εσχάτως και με την εξωτερική πολιτική. Κυριολεκτικώς, ως ταύροι σε υαλοπωλείο, ο πρωθυπουργός και η ηγεσία του υπουργείου των Εξωτερικών, σπεύδουν ασθμαίνοντας να ανοίξουν άρον άρον όλα τα λεγόμενα εθνικά ζητήματα, προκαλώντας εύλογες ανησυχίες για τις μελλοντικές εξελίξεις.
Κατ’ αρχάς, ενάντια στην ιστορία, στα αισθήματα της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού αλλά και στη λογική, η κυβέρνηση προχώρησε στη συμφωνία των Πρεσπών. Μ’ αυτήν για πρώτη φορά παραχώρησε «μακεδονική» γλώσσα, «μακεδονική» εθνότητα και «μακεδονική» ιστορία. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πολλοί είναι αυτοί που χαίρονται για τη συμφωνία, τόσο στα Σκόπια, όσο και από τους διεθνείς παράγοντες, που έχουν δικούς τους σχεδιασμούς και συμφέροντα. Για εμάς, όμως, ήδη ο απολογισμός είναι αρκούντως ζημιογόνος.
Την ίδια ώρα, έχοντας πάρει φόρα, και αγνοώντας τις γενικευμένες αντιδράσεις, η κυβέρνηση προσπαθεί να τελειώσει και τα πολλά εκκρεμή ζητήματα με την Αλβανία. Από το ομιχλώδες τοπίο των παρασκηνιακών διαπραγματεύσεων εμφανίζονται ξάφνου πληροφορίες που προκαλούν ρίγος. Όπως π.χ. αυτά που ξεστόμισε ο επίτροπος Χαν για αλλαγή των συνόρων, εννοώντας, όπως μας καθησύχασαν, τις πυραμίδες στα σύνορα. Αλλά και για μια πιθανή απαγόρευση χρήσης του ονόματος «Βόρεια Ήπειρος», που θα μπει στη ζυγαριά με τις διεκδικήσεις των «Τσάμηδων», κάτι για το οποίο δεν υπήρξαν διαψεύσεις.
Σαν να μην έφθαναν όλα τα προηγούμενα, οι κυβερνητικοί «φωστήρες» παίζουν επικίνδυνα παιχνίδια και στη Θράκη. Ο Ταγίπ Ερντογάν μας αποκάλυψε πως ο Τσίπρας τον διαβεβαίωσε στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ ότι ο μουφτής πλέον θα εκλέγεται –ένα πάγιο αίτημα της Άγκυρας και διαφόρων ύποπτων κύκλων στην περιοχή. Ότι ήδη υπήρχαν τέτοιες σκέψεις το γνωρίζαμε, άλλωστε, από τα προ μηνών λεχθέντα του κ. Γαβρόγλου. Κι όλ’ αυτά συμβαίνουν, μετά το παροιμιώδες φιάσκο της επίσκεψης του «σουλτάνου» στην Αθήνα, τις συνεχείς τουρκικές προκλήσεις σε Αιγαίο και Κύπρο, και τη σύλληψη και κράτηση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών, που παραμένουν στις τουρκικές φυλακές για πάνω από 140 ημέρες.
Κερασάκι στη τούρτα των «ευφυών» κινήσεων στην σκακιέρα της ελληνικής διπλωματίας αποτέλεσε η πρωτοφανής κρίση στις ελληνο-ρωσικές σχέσεις, οι οποίες ουδέποτε βρέθηκαν σε τέτοιο επίπεδο, ακόμη και στο ζενίθ του ψυχρού πολέμου. Κι όλα αυτά από μια κυβέρνηση που πριν τρία χρόνια εκδήλωνε την επιθυμία της να βάλει την Ελλάδα σε ρωσικά «λιμάνια» -δηλώσεις Τσίπρα στην Αγ. Πετρούπολη (18.06.15). Με βαρύτατες κατηγορίες προς τη ρωσική πλευρά, λεπτομέρειες των οποίων ακόμη κανείς από την αντιπολίτευση δεν γνωρίζει, οδηγηθήκαμε στην απέλαση τεσσάρων Ρώσων διπλωματών και, ως αντίποινα, την ακύρωση της επίσκεψης Λαβρόφ στην Αθήνα, και πιθανές άλλες συνέπειες, με μια χώρα που διατηρούμε ισχυρούς οικονομικούς και πολιτιστικούς δεσμούς.
Μη έχοντας ακριβή γνώση των γεγονότων, δεν μπορούν να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα. Ωστόσο, πιστεύουμε ότι τέτοια ζητήματα χρήζουν «χειρουργικής» μεταχείρισης, και δεν καθίστανται εργαλείο φθηνής επικοινωνιακής πολιτικής, που στοχεύει, μεταξύ άλλων, στην υπονόμευση των εσωτερικών αντικυβερνητικών αντιδράσεων.
Δυστυχώς, ο τρόπος άσκησης της εξωτερικής πολιτικής από την παρούσα κυβέρνηση, διέπεται, εκτός των άλλων, από παρορμητισμό, έλλειψη ψυχραιμίας και αλαζονεία. Σε αντίθεση με τα ειωθότα μέχρι και το 2015, οι κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται εν κρυπτώ, χωρίς ουσιαστική ενημέρωση της αντιπολίτευσης και κυρίως χωρίς χάραξη ενιαίας εθνικής γραμμής. Τα αχαρτογράφητα νερά, στα οποία μας έχει βάλει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ενέχουν σοβαρότατους κινδύνους. Αυτό είναι ένας ακόμη λόγος που πρέπει να επισπευσθούν οι εκλογές, ώστε να πέσει σύντομα η αυλαία του πειράματος της «πρώτης φορά αριστερά».

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου δημοσιεύθηκε στον «Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής» 22.07.18

 

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου στο «Βήμα» της Κυριακής: "Η υποχρέωση του εσταυρωμένου…"

ΤΟ ΒΗΜΑ

Μάξιμος Χαρακόπουλος 1

Η υποχρέωση του εσταυρωμένου…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η πρόσφατη κυβερνητική κρίση στη Γερμανία για το μεταναστευτικό δεν υπήρξε κεραυνός εν αιθρία, ιδιαίτερα για όσους στα μέσα Δεκεμβρίου του 2017 προσγειωθήκαμε στο Μόναχο. Η υποδοχή μας ήταν κυριολεκτικά ψυχρή. Κατεβήκαμε από το αεροπλάνο σε μια πίστα αεροδρομίου που ήδη είχε πιάσει χιόνι. Έπρεπε να επιβιβαστούμε σε λεωφορεία που μας οδήγησαν στην άλλη άκρη του αεροδρομίου, προκειμένου να υποστούμε έλεγχο διαβατηρίων, καίτοι η Ελλάδα είναι μέλος της ζώνης του Σένγκεν. Λίγες μέρες πριν, στη βουλή, καυτηρίαζα τους ταπεινωτικούς ελέγχους που επιβλήθηκαν στα γερμανικά αεροδρόμια για τους ταξιδιώτες από την Ελλάδα που τους αντιμετώπιζαν ως Ευρωπαίους πολίτες δεύτερης κατηγορίας.

Βρεθήκαμε στη Γερμανία, αρχικά στην πρωτεύουσα της Βαυαρίας και ακολούθως στο Βερολίνο, μια μικρή ομάδα βουλευτών της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ακαδημαϊκών και δημοσιογράφων, προσκεκλημένη του ιδρύματος «Χανς Ζάιντελ» του CSU, της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης, στο πλαίσιο του προγράμματος «Ελληνογερμανικός πολιτικός διάλογος Ελλήνων και Γερμανών Βουλευτών και διαμορφωτών γνώμης». Στα πρώτα χρόνια της κρίσης περίσσεψε η καχυποψία ανάμεσα σε Έλληνες και Γερμανούς, στην οποία επένδυσαν δυνάμεις του λαϊκισμού και στις δυο πλευρές. Στόχος του προγράμματος, η αλληλοκατανόηση κοινοβουλευτικών και διαμορφωτών γνώμης στις δυο χώρες.

Στο τριήμερο σφιχτό πρόγραμμα είχαμε συναντήσεις με κυβερνητικούς παράγοντες, όπως τον γνωστό στην Ελλάδα, τότε υφυπουργό Ανάπτυξης της Ομοσπονδιακής κυβέρνησης Joachim Fuchtel. Οι πλέον, όμως, ενδιαφέρουσες συνεργασίες ήταν με ηγετικά στελέχη του CSU κυρίως όσον αφορά το μεταναστευτικό, όπως επίσης και το πρωινό εργασίας -φυσικά με μπρέτσελ- με τη Διεύθυνση της μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδας της δεξιάς Munchner Merkur, οι απόψεις της οποίας μόνο αδιάφορους δεν αφήνουν τους Χριστιανοκοινωνιστές.

Στις συναντήσεις που είχαμε, μεταξύ άλλων, με τον έμπειρο αντιπρόεδρο του Βαυαρικού Κοινοβουλίου και πρώην υπουργό Reinhold Blocklet, τον πρόεδρο και τον αντιπρόεδρο της Κ.Ο. του CSU Thomas Kreuzer και Florian Herrmann, τον αναπληρωτή Γενικό Γραμματέα Markus Blume, εισπράξαμε τη βαθύτατη δυσαρέσκεια των Βαυαρών πολιτικών για την μεταναστευτική πολιτική που ακολουθούσε ο κυβερνητικός συνασπισμός που στήριζαν. Όταν στις πρώτες συναντήσεις θέσαμε το ζήτημα των ταξιδιωτικών ελέγχων που και οι ίδιοι υπέστημεν, οι απαντήσεις που λάβαμε ενίσχυσαν τις υποψίες μας ότι επεβλήθησαν σε μεγάλο βαθμό για εσωτερική κατανάλωση, με άλλοθι βέβαια ελληνικές πλημμέλειες, προκειμένου να διασκεδαστούν οι φοβίες των Γερμανών πολιτών. Ήδη, το μεταναστευτικό και η «χαλαρή» αντιμετώπισή του η οποία καταλογίζεται στην Άγκελα Μέρκελ, όπως και η γενικότερη στροφή της στο κέντρο, θεωρείται ότι στοίχησε στις εθνικές εκλογές στο CSU την απώλεια, για πρώτη φορά μετά τον Πόλεμο, της απόλυτης πλειοψηφίας στη Βαυαρία. Την περίοδο της μεγάλης μεταναστευτικής κρίσης 2015-16 από τη Βαυαρία πέρασαν περισσότεροι από 1 εκατομμύριο πρόσφυγες και μετανάστες, κάτι που επηρέασε την ψυχολογία των πολιτών, και ενίσχυσε επικίνδυνα το ακροδεξιό ξενοφοβικό AfD, που δεν θα ήθελαν να εδραιωθεί στα δεξιά της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης.

Πιο αποκαλυπτική ήταν η επίσκεψή μας στα κεντρικά γραφεία της εφημερίδας Munchner Merkur. Ο ελληνικής καταγωγής αρχισυντάκτης Γιώργος Αναστασιάδης μας είπε ότι αν και έπαψε η οικονομική κρίση στην Ελλάδα να είναι πρωτοσέλιδη είδηση, τη θέση της πήραν οι μεταναστευτικές ροές για τις οποίες, όμως, ενοχοποιείται η Ελλάδα! Μας περιέγραψε εικόνες από γειτονιές που μετατρέπονται σε γκέτο με μαντιλοφορούσες μουσουλμάνες, όπως πέριξ του σταθμού του Μονάχου, υποστηρίζοντας με πάθος ότι αλλοιώνεται η ιστορική ταυτότητα της πόλης και γενικότερα της χώρας.

Αν η μεγάλη αυτή εφημερίδα διερμηνεύει και τα πιστεύω της πλειοψηφίας των πολιτών της Βαυαρίας, τότε εύκολα εξηγείται όχι μόνο το παρ’ ολίγον διαζύγιο στη γερμανική κεντροδεξιά, αλλά και η ψήφιση από την τοπική κυβέρνηση του «Kreuzpflicht», της «υποχρέωσης του εσταυρωμένου», που προβλέπει την τοποθέτηση από την 1η Ιουνίου του εσταυρωμένου στις εισόδους όλων των δημοσίων κτιρίων.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο "Βήμα" της Κυριακής 8 Ιουλίου 2018

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

M. Χαρακόπουλος Πρόεδρος Κ.Ο. CSU

Φωτ. Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος και η ελληνική αντιπροσωπεία με τον πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της CSU Thomas Kreuzer στα κεντρικά γραφεία του κόμματος στο Μόναχο.

 

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: "Ιδιότυπο παρακράτος..."

eleftheria

Νέα φωτό Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ιδιότυπο παρακράτος…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η ευθεία απειλή του «Ρουβίκωνα» εναντίον του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αμέσως μετά την καταδρομική επίθεση στο ΣτΕ, κατέστησε καταγέλαστες τις προφάσεις της κυβέρνησης για τη «στοργή» που δείχνει στην περιθωριακή αυτή ομάδα. Η εξωφρενική προστασία που απολαμβάνουν οι «Ρουβίκωνες» από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι κάτι που δεν έχει προηγούμενο στην μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι μοιάζει με ένα ιδιότυπο παρακράτος, το οποίο έχει ελευθέρας να δρα, να κτυπά, να τρομοκρατεί χωρίς ποτέ να τιμωρείται. Στο πλευρό του έχουν συνταχθεί ο πρόεδρος της βουλής, που έκανε τα περιπολικά… ταξί, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, που μίλησε για τα «δικά μας παιδιά» και, βεβαίως, ο υποτίθεται αρμόδιος για την ασφάλεια των πολιτών υπουργός κ. Τόσκας. Ο τελευταίος αντί να ασχοληθεί με την εξάρθρωση της ομάδας αυτής που ασκεί βία κατ’ εξακολούθηση, προτιμά να της δίδει πιστοποιητικά νομιμότητας, πότε ονομάζοντάς την «συλλογικότητα», πότε μιλώντας για ιδεολογικά νήπια που μπουσουλάνε…
Λίγες ημέρες, πριν, άλλα «καλόπαιδα» από την ακριβώς αντίθετη πτέρυγα της πολιτικής βεντάλιας, αποφάσισαν να λιντσάρουν τον δήμαρχο της Θεσσαλονίκης, τον κ. Μπουτάρη, επειδή διαφωνούν με τις απόψεις του.
Δυστυχώς, όλα αυτά τα χρόνια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ η βία έχει διεισδύσει σε κάθε έκφραση της κοινωνικής ζωής. Μακρύς ο κατάλογος της ανομίας. Επαναλαμβανόμενα τα κρούσματα. Συνεχείς οι παρεμβάσεις μας σε ώτα μη ακουόντων.
Τα Εξάρχεια παραδομένα και με την βούλα σε ένα μείγμα αναρχικών και ποινικών. Τα όρια της ιστορικής συνοικίας των Αθηνών συνοριακές γραμμές, όπου οι αστυνομικοί, με «δεμένα χέρια» λόγω εντολών του αν-αρμόδιου υπουργείου γίνονται στόχοι με μολότοφ και πέτρες από τις «συλλογικότητες».
Τα πανεπιστήμια παραδομένα στους μπαχαλάκηδες, να δέρνουν και να τρομοκρατούν φοιτητές και καθηγητές, αλλά και σε διάφορα εγκληματικά στοιχεία, όλοι τους οχυρωμένοι πίσω από το νόμο Γαβρόγλου για το δήθεν άσυλο των ιδεών.
Οι φυλακές με ορθάνοικτες πύλες, λόγω του νόμου Παρασκευόπουλου, που αφήνει ελεύθερους κάθε είδους έγκλειστους, ακόμη και για τα βαρύτερα εγκλήματα, ανακυκλώνοντας έτσι την εγκληματικότητα. Οι τρομοκράτες παίρνουν άδεια, στο όνομα δήθεν των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Παρ’ όλα αυτά, ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ σε μια, συνήθη προς αυτούς, διαστροφή της αλήθειας, είχαν το θράσος να κατηγορήσουν τη ΝΔ, με αφορμή την επίθεση εναντίον του κ. Μπουτάρη, για την έξαρση της βίας. Το θράσος αυτό καταδεικνύει εν πρώτοις ότι οι θεωρίες για στροφή του ΣΥΡΙΖΑ προς τη σοσιαλδημοκρατία είναι ανυπόστατες. Μαρτυρά, όμως, την απελπιστική θέση στην οποία έχει βρεθεί η κυβέρνηση, που ψάχνει από κάπου να αρπαχτεί για να γλυτώσει την ολοκληρωτική της κατάρρευση.
Γιατί πάει πολύ να μιλούν για υποκίνηση σε βία, αυτοί που ταυτίστηκαν απροκάλυπτα με την πυρπόληση της Αθήνας, στο όχι τόσο μακρινό 2008. Και ήταν οι ίδιοι που όχι μόνο κρατούσαν το… ίσο σε κάθε πράξη βίας και προπηλακισμού εναντίον πολιτικών τους αντιπάλων την περίοδο των αγανακτισμένων, αλλά και πάμπολλα στελέχη τους συμμετείχαν στην πρώτη γραμμή σε αυτές τις ασχήμιες. Είναι ακόμη πρόσφατες οι μνήμες με τις κραυγές για γερμανοτσολιάδες, για προδότες, τα καλέσματα για λιντσάρισμα, το πετροβολητό σε ταβέρνες και σε βιβλιοπωλεία. Τότε υποδαύλισαν, μαζί με τα τερατώδη ψέματα, το κοινωνικό θυμικό, για να αναρριχηθούν στους θώκους της εξουσίας. Και τώρα, πάλι, επιδιώκουν με τον διχαστικό λόγο να κρατηθούν σ’ αυτούς.
Η χώρα, όμως, δεν αντέχει άλλο ούτε το ψέμα ούτε τη βία. Η δημοκρατία δεν λειτουργεί με υποσημειώσεις και εξαιρέσεις, γιατί τότε καταλύεται ο ίδιος ο πυρήνας της. Όταν δικαιολογείς την βία με «αριστερό» ή «δεξιό» πρόσημο, τότε η βία θα εξαπλωθεί παντού. Η Ελλάδα, όμως, πρέπει να επανέλθει σε μια κανονικότητα, όπου ο νόμος και η τάξη θα κυριαρχούν παντού και για όλους. Και αυτό είναι κάτι που μόνο μια κυβέρνηση της ΝΔ μπορεί να το εγγυηθεί.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην «Ελευθερία» της Κυριακής στις 27.05.18 

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: "Χώρα γερόντων…"

PARAPOLITIKA

Νέα φωτό Μάξιμου Χαρακόπουλου

Χώρα γερόντων…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ξεκινώντας τις συνεδριάσεις της Διακομματικής Επιτροπής για το Δημογραφικό, γνωρίζαμε ότι το πρόβλημα της δημογραφικής μας συρρίκνωσης ήταν ακανθώδες. Ολοκληρώνοντας, όμως, τις εργασίες μας, όπου ακούστηκαν δεκάδες εκπρόσωποι φορέων και επιστήμονες, έγινε σαφές ότι αν δεν υπάρξουν άμεσα λύσεις στο πρόβλημα, είναι αμφίβολο το μέλλον του ελληνισμού:
• Οι γεννήσεις έχουν πέσει πολύ πιο κάτω από το όριο που απαιτείται για να παραμείνει ένας πληθυσμός ακέραιος αριθμητικά.
• Οι μεταναστευτικές ροές των Ελλήνων σε παραγωγική και αναπαραγωγική ηλικία είναι τεράστιες.
• Ο μέσος ηλιακός όρος έχει κυριολεκτικά εκτοξευθεί. Η χώρα μας καθίσταται ουσιαστικά χώρα γερόντων με ό,τι αυτό συνεπάγεται όχι μόνο για το ασφαλιστικό σύστημα, αλλά και την ίδια την λειτουργία της κοινωνίας, την ικανότητά της να ανανεωθεί και να προοδεύσει, να διαθέτει δυνάμεις για να αντιμετωπίσει τις εξωτερικές προκλήσεις.
Η αποκάλυψη αυτής της οδυνηρής πραγματικότητας απέδειξε ότι το δημογραφικό δεν έχει πολιτικό πρόσημο. Είναι πρόβλημα εθνικό και μάλιστα το σημαντικότερο που έχει να επιλύσει η χώρα τις επόμενες δεκαετίες. Οι συνεδριάσεις της Επιτροπής συνέβαλαν επίσης στο να καταπέσει και ο μύθος, πως η λύση βρίσκεται στην μαζική εισροή μεταναστών από τρίτες χώρες. Κάτι τέτοιο, θα οδηγούσε όχι στην αναζωογόνηση της ελληνικής κοινωνίας αλλά στην μετατροπή της σε μια σύγχρονη Βαβέλ, χωρίς ελπίδα.
Μοναδική οδός σωτηρίας είναι η εκπόνηση και εφαρμογή ενός φιλόδοξου προγράμματος αντιστροφής της πληθυσμιακής συρρίκνωσης. Πρωταρχικός στόχος του θα είναι η αύξηση των γεννήσεων και η στήριξη της οικογένειας.
Το επιβεβλημένο αυτό σχέδιο θα πρέπει να αγκαλιάσει κάθε τομέα της κυβερνητικής πολιτικής: οικονομία, εκπαίδευση, υγεία. Παράλληλα, με τα ανάλογα επιδόματα να θεσπισθούν σειρά φοροαπαλλαγών με κριτήριο τον αριθμό των παιδιών. Σε αντίθεση με αυτό που συμβαίνει σήμερα, όπου σχεδόν τιμωρείται όποιος έχει τρία ή περισσότερα παιδιά. Να ενισχυθούν οι βρεφονηπιακοί σταθμοί, τα νηπιαγωγεία και η ολοήμερη εκπαίδευση.
Τέλος, να επιμείνουμε στην προβολή της οικογένειας και όχι στα πρότυπα που κυριάρχησαν τα προηγούμενα χρόνια. Την ευθύνη για την εφαρμογή του προγράμματος θα μπορούσε να έχει ένα υπουργείο Οικογένειας και Δημογραφίας. Λύσεις και μοντέλα υπάρχουν. Δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε εμείς την Αμερική. Το μόνο που χρειάζεται είναι η πολιτική βούληση...

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Αντιπρόεδρος της Διακομματικής Επιτροπής για το Δημογραφικό, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Παραπολιτικά" στις 25.05.18

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου στον "Ελεύθερο Τύπο" 19.05.18: "Την πατρίδα μ’ έχασα..."

eleutheros typos

Μάξιμος ΠτΔ 1

Την πατρίδα μ’ έχασα...

Του δρ Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η έκπληξη μου ήταν μεγάλη. Είχα ακούσει για κρυπτοχριστιανούς στον Πόντο που έμειναν πίσω και δεν κρίθηκαν ανταλλάξιμοι, καθώς στη Λωζάνη η θρησκεία ήταν εκείνη που βάρυνε ως κριτήριο στην ανταλλαγή των πληθυσμών κι όχι η γλώσσα. Τα θεωρούσα υπερβολές. Στη φοιτητική εστία στην Πόλη, όπου βρέθηκα για μεταπτυχιακές σπουδές, ένα δειλινό, οι Τούρκοι συγκάτοικοί μου από την Antakya (Αντιόχεια), με γνώρισαν με έναν “που μιλάει ρωμαίικα σαν και εσάς”. Πράγματι ήταν ένας φοιτητής από τη Ριζούντα -γενέτειρα και του Ερντογάν- που άρχισε να μου μιλά στα ποντιακά και μου πρόσφερε “εν’ απίδι”. Τον ευχαρίστησα για το αχλάδι, μου είπε ότι στην πατρίδα του όλοι οι μεγαλύτεροι μιλούν “ρούμτζα”. Απέφυγα να ρωτήσω περισσότερα για να μην τον φέρω σε δύσκολη θέση. Τον αναζήτησα την επομένη, αλλά μου είπαν πως έφυγε για το χωριό του...
Εκείνο τον καιρό έπεσε στα χέρια μου το περιοδικό Nokta που είχε συνέντευξη από την υπέργηρη καραντενιζλί (μαυροθαλασσίτισσα) Φατιμά, η οποία έχοντας στα γόνατά της μια γάτα απαντά στο ερώτημα “εσείς τι είστε” λέγοντας “εγώ τουρκικά δεν ξέρω και τα ρωμαίικα δεν τα έμαθα από τον αέρα”. Αργότερα, όταν για πρώτη φορά βρέθηκα στην Τραπεζούντα για την πρώτη μετά τον ξεριζωμό λειτουργία με τον Οικουμενικό Πατριάρχη στην Παναγία Σουμελά, μοιράστηκα τον ενθουσιασμό και την απορία της παρέας των Ποντίων προσκυνητών, για την... ανακάλυψη ντόπιων Ποντίων στην πόλη.
Μετά την επίσκεψή μας στην Παναγία Χρυσοκέφαλο -η οποία λειτουργεί πια ως τζαμί- άκουσαν τους ντόπιους στα απέναντι μαγαζιά να μιλούν στα ποντιακά. Και χωρίς να το καταλάβουν, με μια ποντιακή λύρα, Πόντιοι από την Ελλάδα και Πόντιοι του ιστορικού Πόντου άρχισαν να τραγουδούν μαζί παραδοσιακά ποντιακά τραγούδια.
Για την ελληνικότητα του Πόντου δεν μιλούν μόνο οι πέτρες (τα μοναδικά μνημεία του παγκόσμιου πολιτισμού) αλλά και οι Πόντιοι που έμειναν στην πατρίδα των Κομνηνών. Κάποιοι από αυτούς αναζητούν την αληθινή τους ταυτότητα και υφίστανται διώξεις.
Τα θυμήθηκα όλα αυτά με αφορμή τη θλιβερή επέτειο της συμπλήρωσης 99 χρόνων από τη 19η Μαΐου 1919, ημερομηνία που έχει καθιερωθεί ως η απαρχή της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Είναι η ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα και ξεκίνησε το γενικό ξεκαθάρισμα του ποντιακού στοιχείου. Ένα έγκλημα που, όπως και συνολικά η Γενοκτονία των Χριστιανών της Ανατολής, Ελλήνων της Μικράς Ασίας, Αρμενίων και Ασσυρίων, έμεινε χωρίς τιμωρία. Ο αφανισμός ενός ολόκληρου λαού, που ποτέ δεν αποτιμήθηκε στις πραγματικές του διαστάσεις, αλλά προσπεράστηκε χάριν των γεωπολιτικών ισορροπιών και συμφερόντων.
Στα εδάφη του θρυλικού Πόντου, άκμασε ο ελληνικός πολιτισμός για 3.000 χρόνια. Εκεί που μεταλαμπαδεύτηκε το υψηλό ελληνικό πνεύμα, το οποίο μεταμόρφωσε τον “Άξενο” Πόντο σε Εύξεινο, στη “θάλαττα” που ανοίχτηκε εμπρός στα μάτια των “Μυρίων”. Εκεί που ρίζωσε βαθιά ο χριστιανισμός από τα πρώτα του βήματα, και έγινε κάστρο άπαρτο της Ορθοδοξίας και της Ρωμανίας. Ακόμη και όταν η Πόλη έπεφτε στα 1453. κάτω από τα κτυπήματα των εξ ανατολών εισβολέων, η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντος, των Μεγάλων Κομνηνών, θα έδινε για λίγο ακόμη, έως το 1461, την μάχη της διατήρησης του βυζαντινού κόσμου. Ένας κόσμος που μπορεί να βρέθηκε υπό τον οθωμανικό ζυγό, όμως, ποτέ δεν παραδόθηκε, δεν ξεπούλησε την ταυτότητά του. Παρέμεινε ζωντανός και ισχυρός, ακόμη και με κρυμμένη την πίστη του (κλωστοί), σε όλους τους αιώνες της σκλαβιάς. Μέχρι που έφθασαν ημέρες ελπιδοφόρες. Με την αυτοπεποίθηση που έδινε η οικονομική ακμή τους οι Πόντιοι, το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, επέδειξαν μια πρωτοφανή εκπαιδευτική πρόοδο. Την χρονιά που ξεκίνησε η Γενοκτονία τους, είχαν 1.401 σχολειά, αλλά και τυπογραφεία, εφημερίδες, θέατρα, και μια εν γένει πνευματική ζωή που, όπως και των Ελλήνων της Ιωνίας και της Πόλης προσιδίαζε σε δυτικοευρωπαϊκή χώρα. Αλλά για τους 700 χιλιάδες Ποντίους αλλιώς το είχε γράψει η μοίρα. Ποτέ δεν έμελλε να ολοκληρωθεί η νέα αναγέννησή τους. Ήδη, από τις απαρχές της εξουσίας των Νεοτούρκων είχαν μπει μπροστά τα σχέδια για την ομογενοποίηση της αυτοκρατορίας, την εξάλειψη του χριστιανικού της στοιχείου, του πιο δυναμικού, του πιο μορφωμένου, του πιο προοδευμένου. Για να προωθηθούν έτσι τα γερμανικά συμφέροντα, που φρόντισαν να καθοδηγήσουν αυτό το διαρκές κακούργημα στην Μικρά Ασία.
Οι Έλληνες του Πόντου δεν δέχθηκαν τον σίγουρο θάνατο στα Αμελέ Ταμπουρού με σταυρωμένα χέρια. Πολέμησαν, όπως ήξεραν πάντοτε να πολεμούν στα περήφανα βουνά τους, όπως το δείχνουν οι χοροί τους, τα τραγούδια τους, οι στολές τους. Δυστυχώς, όμως, το ελληνικό κράτος δεν έστερξε σε βοήθειά τους, θεωρήθηκε ότι ήταν μακριά. Και οι προσπάθειες για ένα κοινό Ποντοαρμενικό κράτος συντρίφτηκαν από την αδιαφορία των συμμάχων, αλλά και την φιλοτουρκική στροφή του νέου σοβιετικού κράτους. Με πολλά χρυσά ρούβλια ενισχύθηκε ο Κεμάλ, καθώς και με όπλα και σοβιετικούς στρατιωτικούς συμβούλους, και, το κυριότερο, με καλυμμένα τα νώτα του ώστε να επιδοθεί ανενόχλητος στο φρικτό έργο της “τελικής λύσης”.
Μέχρι και τη Μικρασιατική Καταστροφή, το 1922, υπολογίζεται ότι χάθηκαν περί τους 350.000 Ελληνοπόντιους. Οι υπόλοιποι κατέφυγαν στη Ρωσία και στην Ελλάδα, πρόσφυγες σε αναζήτηση μιας νέας ζωής. Για κάποιους η προσφυγιά θα επαναληφθεί για μια και δυο φορές ακόμη. Γιατί χιλιάδες απ’ όσους κατέφυγαν σε σοβιετικά εδάφη εξορίστηκαν από τον Στάλιν στην Κεντρική Ασία, ενώ δεκαετίες αργότερα ήλθαν στην Ελλάδα.
Τεράστια θα είναι η προσφορά των Ποντίων στην πατρίδα, από την δεκαετία του 1920 μέχρι και σήμερα. Άνθρωποι που διακρίνονται για την εργατικότητά τους, την επιμονή και τον πατριωτισμό τους, αναζωογόνησαν περιοχές όπως η ελληνική Μακεδονία. Διακρίθηκαν σε όλους τους τομείς του δημοσίου βίου. Η σφραγίδα τους είναι πιά βαθιά και ανεξίτηλη. Κι ας αντιμετώπισαν για δεκαετίες, όπως και όλοι οι πρόσφυγες της Μικράς Ασίας, την καχυποψία της παλαιάς Ελλάδας. Και σήμερα παραμένουν στην πρώτη γραμμή για την υπεράσπιση της ταυτότητάς μας, των εθνικών μας δικαίων αλλά και ενάντια στην ιστορική λήθη. Γιατί όσα χρόνια κι αν περάσουν, η Γενοκτονία των Χριστιανών της Ανατολής δεν παραγράφεται και κυρίως δεν παραχαράσσεται. Κι ας το επιδιώκουν οι απόγονοι αυτών που τέλεσαν τη γενοκτονία, και οι οποίοι συνεχίζουν τη Γενοκτονία αυτή τη φορά στο πεδίο της Μνήμης. Με βυζαντινές εκκλησίες αιώνων, όπως η Αγία Σοφία της Τραπεζούντας, που μετατρέπονται σε τζαμιά. Δυστυχώς, όμως, μαζί τους συντάσσονται και κάποιοι δήθεν προοδευτικοί συμπατριώτες μας, που αρνούνται πεισματικά τον όρο Γενοκτονία, που αφαιρούν το σχετικό κεφάλαιο της ιστορίας από την ύλη των εξετάσεων στα σχολικά βιβλία, που μιλούν για “συνωστισμούς”. Οι πολλοί, ωστόσο, είναι στην άλλη όχθη, εκεί που η ιστορική αλήθεια είναι ακόμη ζωντανή, και δεν θα παραδώσουν τα όπλα μέχρι να υπάρξει πλήρης αποκατάστασή της.

AΡΘΡΟ Μ.ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ο δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι εισηγητής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Φωτ. Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος σε επίσκεψη στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο, τον οποίο ενημέρωσε για την ανάγκη η ελληνική πολιτεία να αναλάβει πρωτοβουλία προώθησης της διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας από το τουρκικό κράτος, όλων των Χριστιανών της Ανατολής, Ελλήνων του Πόντου και ευρύτερα της Μικράς Ασίας, Αρμενίων και Ασσυρίων.

Read more...