Menu
A+ A A-

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: "Ορκισμένοι εχθροί της αριστείας και brain drain…"

eleutheros typos

Μ. Χαρακόπουλος φωτό

Ορκισμένοι εχθροί της αριστείας και brain drain…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Μια από τις μεγάλες πληγές στην Ελλάδα της κρίσης είναι αυτή της φυγής στο εξωτερικό νέων με υψηλά προσόντα, το λεγόμενο brain drain. Το γεγονός αυτό έχει ιδιαίτερα αρνητικές συνέπειες στην οικονομική και κοινωνική ζωή του τόπου, και για τούτο απαιτούνται ταχύτατες πολιτικές αποφάσεις.
Η απώλεια για τη χώρα των ανθρώπων που στην ακμή της παραγωγικής τους δραστηριότητας μεταναστεύουν δημιουργεί δυσαναπλήρωτα κενά. Κι αυτό γιατί δεν πρόκειται για γκασταρμπάιτερ, ανειδίκευτους εργάτες που τη δεκαετία του ’60 πήγαιναν «στις φάμπρικες της Γερμανίας και το Βελγίου τις στοές». Αντιθέτων, είναι επιστήμονες, στην πλειοψηφία τους γιατροί, μηχανικοί και πληροφορικάριοι, που είχαν να προσφέρουν πολλά στην κοινωνία αλλά και στην άνοδο της επιστημονικής έρευνας και γνώσης. Αναμφίβολα, η φυγή τους προκαλεί ρήγμα στην μεσαία τάξη, που ανέκαθεν έδινε τον τόνο της ισορροπίας και της προόδου.
Επιπλέον, η μετανάστευση των νέων οδηγεί σε περαιτέρω και ταχύτερη γήρανση της ήδη γερασμένης κοινωνίας μας, και σε μεγαλύτερη ακόμη υπογεννητικότητα, καθώς χάνονται οι γενιές που κάνουν οικογένεια και παιδιά.
Μπορεί να αντιστραφεί αυτό το ζοφερό κλίμα; Με τις υπάρχουσες συνθήκες, δυστυχώς, όχι. Για να γίνει απαιτείται μια επανάσταση του αυτονόητου, πρωτίστως στην οικονομία. Μην λησμονούμε ότι οι περισσότεροι νέοι που ξενιτεύονται, το κάνουν με μισή καρδιά. Αν υπήρχαν οι προϋποθέσεις εργασίας, θα έμεναν εδώ, ακόμη και με μικρότερες αποδοχές. Όχι μόνον από φιλοπατρία και για να είναι κοντά στις οικογένειές τους, αλλά και γιατί η Ελλάδα, ακόμη και στα χρόνια της κρίσης, είναι ωραία χώρα για να ζει κανείς σε σχέση με τη γκρίζα καταθλιπτική βόρεια Ευρώπη.
Ωστόσο, όσο βασιλεύει ο κρατισμός και το επιδοματικό μοντέλο, θα έχουμε διαχείριση της μιζέριας και φυγή των καλύτερων μυαλών. Ίσως, όμως, αυτός να είναι και ο στόχος των κυβερνώντων, καθώς είναι οι κατ’ εξοχήν εκφραστές της μετριότητας και ορκισμένοι εχθροί της αριστείας. Αλλά σε έναν κόσμο άκρως ανταγωνιστικό αυτό το μοντέλο δεν θα περπατήσει μακριά. Ήδη, η Ευρώπη, που αλλάζει και αυτή ραγδαία, δεν θα επιτρέψει εμείς να πηγαίνουμε με το δικό μας χαβά.
Η λύση, λοιπόν, βρίσκεται σε μια άλλη πολιτική, αντιστρόφως ανάλογη με τη σημερινή. Μια κυβέρνηση που ενδιαφέρεται να γυρίσουν όσοι έφυγαν, ή τουλάχιστον οι περισσότεροι, και να μην φύγουν άλλοι, πρέπει να δώσει όλο το βάρος της στην ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας και ιδιαίτερα στους κλάδους με τεχνολογίες αιχμής, στις ιατρικές υπηρεσίες, που θα δημιουργήσει χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας. Κι αυτό θα γίνει με την προσέλκυση ξένων επενδύσεων, με τη δραστική μείωση της φορολογίας και των ασφαλιστικών εισφορών και την εξόντωση του τέρατος της γραφειοκρατίας, που υποθάλπει τη διαφθορά σε όλες τις κλίμακες του δημοσίου. Επιπλέον, θα πρέπει άμεσα, έστω τελευταίοι και καταϊδρωμένοι, να προχωρήσουμε στην ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, που και θέσεις εργασίας θα δημιουργήσουν και νέους θα κρατήσουν στην Ελλάδα.
Για την ώρα, πάντως, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ νοιάζεται πώς θα θολώσει τα νερά και πως θα αποτρέψει την επερχόμενη κατάρρευσή της στις επικείμενες εκλογές. Ό,τι κι αν κάνει, όμως, τα πολιτικά ψωμιά τους τελειώνουν. Η επόμενη κυβέρνηση της ΝΔ θα επιδιώξει, χωρίς μεγάλα λόγια, αλλά με σχέδιο και εργασία, να βγάλει τη χώρα από το τέλμα. Και πρώτιστος στόχος θα είναι και η επιστροφή των νέων μας από την ξενιτιά.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι τομεάρχης Προστασίας του Πολίτη της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου “Ορκισμένοι εχθροί της αριστείας και brain drain…" δημοσιεύθηκε στον “Ελεύθερο Τύπο” στις 05.11.18

Δείτε το άρθρο όπως δημοσιεύθηκε εδώ

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: «Ρεμπέτ ασκέρ...»

Μάξιμος Brussel

Ρεμπέτ ασκέρ...

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Τα όσα συμβαίνουν επί μακρόν στο μέτωπο της εξωτερικής πολιτικής της χώρας, και ιδιαίτερα τα όσα παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες, παραπέμπουν, μάλλον, σε θέατρο του παραλόγου. Ως εκ τούτου, εύλογα προκύπτουν μια σειρά ερωτημάτων: Τελικώς, υπάρχει ενιαία κυβερνητική εξωτερική πολιτική ή ο κάθε ένας υπουργός σηκώνει δικό του μπαϊράκι και τραβάει για όπου του καπνίσει; Υπάρχει πρωθυπουργός που κρατάει τα ηνία της κυβέρνησής και των υπουργών του ή στην εξουσία βρίσκεται ένα ρεμπέτ ασκέρ; Σε κάθε περίπτωση, είναι και πάλι επίκαιρη η περίφημη απορία του εθνάρχη: «ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;».
Ως γνωστόν, η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και προκάλεσε ένα νέο ενδοκυβερνητικό κομφούζιο, με τη μαζική επίθεση των στελεχών του μεγάλου συν-εταίρου εναντίον του υπουργού Εθνικής Άμυνας, ήταν οι γνωστές δηλώσεις του τελευταίου κατά την επίσκεψή του στις ΗΠΑ. Σε μια, φαίνεται, κρίση μεγαλομανίας, ο αρχηγός των ΑΝΕΛ, αγχωμένος κι από την βεβαιότητα της λήξης του ονείρου του στις επερχόμενες εκλογές, αφού πρότεινε ολόκληρη σχεδόν η Ελλάδα να μετατραπεί σε στρατιωτική βάση, κήρυξε δική του γραμμή στο σκοπιανό, διαφορετική απ’ αυτήν της κυβέρνησης και του υπουργείου Εξωτερικών.
Έως σήμερα νομίζαμε ότι τέτοια σοβαρά ζητήματα, όπως είναι η παραχώρηση εθνικού εδάφους για στρατιωτικές δραστηριότητες τρίτης χώρας, έπρεπε να λαμβάνονται μετά από διαβουλεύσεις, με σαφείς και αυστηρούς όρους και προϋποθέσεις. Τώρα ανακαλύπτουμε ότι μπορεί ο οποιοσδήποτε υπουργός να υπόσχεται οικόπεδα στο εξωτερικό, ωσάν να τα κληρονόμησε από τον παππού του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρόκειται για πρωτοφανή πράγματα.
Και η «ντρίπλα», όμως, που ο κ. Καμμένος επιχείρησε επί αμερικανικού εδάφους για το «σκοπιανό», προτείνοντας νέα αμυντικά βαλκανικά σύμφωνα, σε ένα κακό ριμέικ του 1912, δεν στέκει πουθενά. «Έχοντας τη φωλιά του λερωμένη», συναινώντας με τον ΣΥΡΙΖΑ για τη κατάπτυστη συμφωνία των Πρεσπών, για να μην χάσει την καρέκλα, ψάχνει τώρα εναγωνίως μια σανίδα σωτηρίας πριν τον πολιτικό πνιγμό. Καμιά ηρωική έξοδος ή άλλη ευφυής σύλληψη δεν σώζουν τον μικρό συν-εταίρο. Η ευκαιρία, άλλωστε, του δόθηκε όταν η ΝΔ κατέθεσε πρόταση μομφής πριν υπογραφεί η συμφωνία στους Ψαράδες των Πρεσπών από Κοτζιά και Δημητρώφ. Τότε μετρήθηκαν όλοι για την ειλικρίνειά τους.
Το δυστύχημα με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι ότι οι καταστροφικές τους επιλογές, που για σχεδόν 4 χρόνια ταλαιπωρούν τον τόπο και δεν τον αφήνουν να πάρει τ’ απάνω του, δεν περιορίζονται στην οικονομία και στην κοινωνία. Δεν γονάτισαν μόνο τις πιο παραγωγικές δυνάμεις της χώρας, δεν ξεθεμελιώνουν μόνο την εκπαίδευση, δεν αφήνουν να αλωνίζουν οι παράνομοι και οι περιθωριακοί, ανέλαβαν ν’ αλλάξουν τα φώτα και στην εξωτερική μας πολιτική. Με παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις, προχωρούν σε συμφωνίες, όπως αυτή με τα Σκόπια, όπου παραδίδονται, ελαφρά τη καρδία, όνομα, ταυτότητα, γλώσσα, ιστορία. Και περιμένουμε τώρα από τους Σκοπιανούς, που έχουν ποτιστεί με τον πιο χοντροκομμένο εθνικισμό, να μας επιτρέψουν κι εμάς να φορέσουμε ένα «φύλλο συκής» στην ήττα μας, αλλά ακόμη κι αυτό να μην το κάνουν. Στην πραγματικότητα, ό,τι κι αν γίνει από εδώ και πέρα, έχουμε νέα δεδομένα, μια νέα γραμμή αφετηρίας, απ’ όπου εμείς οι Έλληνες θα πρέπει να αποδεικνύουμε συνεχώς ότι «δεν είμαστε ελέφαντες», ότι όταν μιλάμε για Μακεδονία μιλάμε για την ιστορία μας, το έθνος μας, τον τόπο μας. Ενώ από απέναντι θα συνεχίζουν να διεκδικούν ό,τι αυτοί νομίζουν ότι τους ανήκει, γιατί ο αλυτρωτισμός δεν τελειώνει με τη συμφωνία αυτή, αλλά του ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο.
Ελπίζουμε, τουλάχιστον, η περιπέτεια με τα Σκόπια να κάμψει τη φόρα του κ. Κοτζιά που, ως ταύρος σε υαλοπωλείο, απειλεί ότι θα μας «λύσει» όλα τα προβλήματα δια μιας. Όπως πήγε να τα λύσει και με τη Ρωσία, με την οποία βρισκόμαστε στο χειρότερο σημείο των διμερών μας σχέσεών μας από το 1974.
Ακούγεται, πάντως, ότι λίαν συντόμως, θα έλθει κάποια συμφωνία με την Αλβανία, ως αποτέλεσμα πάλι κάποιων παρασκηνιακών διαβουλεύσεων, κρυφών από την Βουλή και τον λαό. Οι φήμες λένε ότι σ’ αυτήν θα μπουν λεπτά ζητήματα, όπως αυτά της ιστορίας της Βορείου Ηπείρου, περιουσιών των Αλβανών στην Ελλάδα κ.ά. Την ίδια ώρα, όμως, η ανθελληνική πολιτική των Τιράνων συνεχίζεται αδιάλειπτα, με τους Βορειοηπειρώτες να διαμαρτύρονται για τις διακρίσεις που υφίστανται λόγω της εθνικής τους ταυτότητας.
Δεν είναι, λοιπόν, υπερβολή, σε ένα ρευστό διεθνές περιβάλλον, με τη Τουρκία σε νεο-οθωμανικό παροξυσμό, με τα Βαλκάνια βουτηγμένα στον εθνικισμό, να ζητούμε το ταχύτερο εκλογές, για να γλυτώσει η χώρα τα χειρότερα από μια ασυνάρτητη κυβέρνηση.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι τομεάρχης Προστασίας του Πολίτη της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο του Μ. Χαρακόπουλου: «Ρεμπέτ ασκέρ...» δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα paidis.com στις 15 Οκτωβρίου 2018.

 

Read more...

Άρθρο Μ.Χαρακόπουλου στον Ελεύθερο Τύπο: Κατεξοχήν λαΪκό κόμμα η ΝΔ!

eleutheros typos

Μάξιμος 2 1

Κατεξοχήν λαϊκό κόμμα η Νέα Δημοκρατία!

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Την περασμένη Πέμπτη η Νέα Δημοκρατία συμπλήρωσε αισίως 44 χρόνια δημιουργικής παρουσίας στον πολιτικό βίο της χώρας. Πρόκειται για γεγονός που ξεπερνά τα στενά κομματικά όρια, καθώς η σημασία του έχει ευρύτερη σημασία.
Πρώτον, διότι στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους μάλλον κανένα άλλο κόμμα δεν μακροημέρευσε τόσο πολύ, με την ίδια ονομασία, την ίδια δομή και ταυτόχρονα ως ένα από τα δύο κόμματα εξουσίας. Αν το σκεφθούμε σε μακροϊστορική προοπτική αυτό καταδεικνύει και την πρωτοφανή, για τα δικά μας δεδομένα, πολιτική σταθερότητα που απολαμβάνει η χώρα μετά το 1974, έργο που επίσης ανήκει στην παράταξη και στον ιδρυτή της Κωνσταντίνο Καραμανλή που έβαλαν τα θεμέλια της μεταπολιτευτικής πολιτικής σκηνής.
Δεύτερον, διότι όλες αυτές τις δεκαετίες, η ΝΔ είτε ως κυβέρνηση, είτε ως αξιωματική αντιπολίτευση, έβαλε καταλυτικά τη σφραγίδα της στα πράγματα του τόπου, με επιλογές που, στο μεγαλύτερο μέρος τους, δικαιώθηκαν από την ιστορία.
Τρίτον, διότι και σήμερα βρίσκεται και πάλι προ των πυλών της εξουσίας, καθώς ήδη απολαμβάνει, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, την πλειοψηφία των προτιμήσεων των πολιτών.
Τι είναι αυτό, όμως, που προσδίδει στην ΝΔ αυτή την αντοχή, παρά τους κλυδωνισμούς που υπέστη, σε μια εποχή γενικευμένης αμφισβήτησης του πολιτικού συστήματος, ενώ έχουν καταρρεύσει άλλοι, κάποτε πανίσχυροι, πολιτικοί σχηματισμοί;
Το ένα στοιχείο είναι, δίχως άλλο, οι βαθιές ρίζες της παράταξης στην ελληνική κοινωνία. Ρίζες ισχυρές σε πλατιά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, που έκαναν την ΝΔ να είναι ένα κόμμα λαϊκό. Παρά την προσπάθεια δεκαετιών από τους πολιτικούς αντιπάλους της να την ταυτίσουν με τα συμφέροντα των οικονομικά ισχυρών, η πραγματικότητα τους διαψεύδει διαρκώς. Η καρδιά του κόμματος ήταν και παραμένει η μεσαία τάξη, οι άνθρωποι της παραγωγής, οι επαγγελματίες, οι μισθωτοί, οι γεωργοί και οι κτηνοτρόφοι. Και είναι άλλωστε αυτοί που σήμερα υφίστανται και την βιαιότερη επίθεση από την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.
Το δεύτερο στοιχείο είναι ο μετριοπαθής και ορθολογικός λόγος που πάντοτε εξέφραζε. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, γυρίζοντας στην Ελλάδα, μετά την πτώση της επτάχρονης δικτατορίας, επεδίωξε να δημιουργήσει ένα πολιτικό περιβάλλον, στο οποίο η δημοκρατία να είναι ακλόνητη και να διαμορφωθούν συνθήκες ευημερίας για όλους τους πολίτες ανεξαρτήτου πολιτικής ένταξης. Και τα πέτυχε και τα δύο, αφενός με την πολιτική συμφιλίωσης και την νομιμοποίηση του ΚΚΕ, και αφετέρου με την υλοποίηση του μεγάλου του οράματος, που είχε βάλει σε εφαρμογή ήδη από το 1961. Ένας στόχος, που πολεμήθηκε σκληρά από τους πολιτικούς του αντιπάλους, που τότε επαναλάμβαναν το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο!».
Η ΝΔ παρέμεινε και τα επόμενα χρόνια στις επάλξεις του πολιτικού αγώνα, ερχόμενη αντιμέτωπη με τις επιλογές ενός λαϊκισμού, που σάρωσε τα πάντα και εντέλει οδήγησε την μεταπολιτευτική Ελλάδα στα σημερινά κακοτράχαλα μονοπάτια. Η παράταξή μας εναντιώθηκε στην διόγκωση του κράτους και στον ανεξέλεγκτο δανεισμό, που δημιούργησε τα τρομερά ελλείματα και εκτόξευσε το χρέος.
Έχοντας περάσει, ωστόσο, από “σαράντα κύματα”, και διαψεύδοντας τις Κασσάνδρες, η μεγάλη φιλελεύθερη παράταξη είναι παρούσα στις εξελίξεις. Οφείλει να πείσει, μέχρι τις εκλογές, όσο το δυνατόν μεγαλύτερο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας για τις στοχεύσεις της και την αποφασιστικότητά της να τις εφαρμόσει.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι τομεάρχης Προστασίας του Πολίτη της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου δημοσιεύθηκε στον «Ελεύθερο Τύπο» της 9ης Οκτωβρίου 2018.

Δείτε το άρθρο όπως δημοσιεύθηκε εδώ

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: “Το δικαίωμα όλων στην ασφάλεια”

PARAPOLITIKA

Μ. Χαρακόπουλος φωτό

Το δικαίωμα όλων στην ασφάλεια

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η Ελλάδα των ανοιχτών θυρών και παραθύρων έχει προ πολλού πεθάνει. Οι ειδήσεις για ληστείες μετά φόνου και στυγερά εγκλήματα είναι τόσο πυκνές χρονικά που αντέχουν ελάχιστα στη συλλογική μνήμη.
Τι έφταιξε και βρεθήκαμε σε αυτό το σημείο; Ένα πρώτο αίτιο είναι η νέα μορφή του κόσμου. Οι ασυγκράτητες μεταναστευτικές ροές, πέραν από τους ανθρώπους που αναζητούν στον ήλιο μοίρα μετέφεραν μαζί τυχοδιώκτες και εγκληματικά στοιχεία. Παράλληλα, γιγαντώθηκε και η παγκοσμιοποίηση του εγκλήματος. Διεθνείς συμμορίες, με «επαγγελματίες» του είδους στήνουν τις δουλειές τους σε οποιαδήποτε χώρα, με την βοήθεια συχνά και των νέων τεχνολογιών.
Η καθολική κρίση που ξέσπασε το 2010 ήλθε για να δυσχεράνει ακόμη περισσότερο τα πράγματα. Με το πολιτικό σύστημα υπό αμφισβήτηση ένα συνονθύλευμα ιδεοληψιών, που απαιτούσαν χαλαρότητα στην αστυνόμευση, βρήκε βήμα στο δημόσιο λόγο και ασκούσε δριμεία κριτική σε οποιαδήποτε προσπάθεια για επιβολή της τάξης.
Βεβαίως, το κράτος διαθέτει τα εργαλεία για την εμπέδωση του αισθήματος ασφάλειας των πολιτών. Μια σοβαρή απόπειρα προς αυτήν την κατεύθυνση έγινε από την κυβέρνηση Σαμαρά. Και πάλι, όμως, συνάντησε την αντίδραση από τους γνωστούς δήθεν προοδευτικούς. Δυστυχώς, η νίκη της «πρώτης φοράς αριστερά» το 2015 είχε ως αποτέλεσμα και τη σφοδρή επιδείνωση στον τομέα της ασφάλειας.
Το ποιος είναι ο ιδεολογικός πυρήνας της κυβέρνησης φάνηκε με το… καλημέρα, και την ψήφιση του νόμου Παρασκευόπουλου, που με συνοπτικές διαδικασίες έβγαλε από τις φυλακές περισσότερους από 10.000 κρατούμενους, ανεξάρτητα από τα εγκλήματα που είχαν διαπράξει.
Επιπλέον, κατήργησαν τις φυλακές υψίστης ασφαλείας με αποτέλεσμα να καθοδηγείται το έγκλημα με κινητά τηλέφωνα εντός των φυλακών και να παίρνει άδειες ο Κουφοντίνας -αν και ο αρχιδολοφόνος της «17 Νοέμβρη» δεν εξέφρασε ποτέ μεταμέλεια.
«Έργο» έχει να επιδείξει η κυβέρνηση και απέναντι στις ομάδες του περιθωρίου, τις «συλλογικότητες», τύπου Ρουβίκωνα, που με τη βία προσπαθούν να επιβάλουν τη δική τους άποψη, και για τούτο κατήργησε με συνοπτικές διαδικασίες την Ομάδα Δέλτα που είχε καταστεί εφιάλτης τους.
Τα ίδια, όμως, έπραξαν και στην παιδεία, όπου με τον νόμο Γαβρόγλου επανήλθε το άσυλο της ανομίας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στα πανεπιστήμια συνιστούν παγκόσμια αρνητική πρωτοτυπία.
Ο πολίτης έχει αντιληφθεί ότι κανένα αγαθό δεν μπορεί να απολαύσει εφόσον ζει με τον φόβο. Απ’ αυτόν τον φόβο θα κληθεί να τον απαλλάξει η επόμενη κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, εμπεδώνοντας το αίσθημα ασφάλειας στην ελληνική κοινωνία.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι τομεάρχης Προστασίας του Πολίτη της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το Άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου “Το δικαίωμα όλων στην ασφάλεια” δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ» στις 06.10.18

Δείτε το άρθρο όπως δημοσιεύθηκε εδώ

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: “Σοφίας Παρασκευόπουλου το ανάγνωσμα..."

estia

Μ. Χαρακόπουλος φωτό

Σοφίας Παρασκευόπουλου το ανάγνωσμα...

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Αν τα φαινόμενα ανομίας στα ελληνικά πανεπιστήμια δεν αυξάνονταν καθημερινά, το λεγόμενο «πόρισμα Παρασκευόπουλου για τη βία στα ΑΕΙ» θα αποτελούσε μια εξαιρετική αφορμή για ευθυμία σε μια ιδιαίτερα καταθλιπτική πραγματικότητα. Μετά την επαναφορά από τον κ. Γαβρόγλου του ασύλου ανομίας στα πανεπιστήμια και την κριτική που δέχθηκε, ο υπουργός Παιδείας συγκρότησε μια επιτροπή για την αντιμετώπιση της βίας στα ΑΕΙ. Το πανεπιστημιακό άσυλο εδώ και χρόνια έχει χάσει το νόημά του, καθώς δεν υπάρχει κανένα ζήτημα ελεύθερης διακίνησης ιδεών. Αντιθέτως, το άσυλο κατέληξε να προσφέρει καταφύγιο σε κάθε είδους παραβατικό στοιχείο που προσφεύγει στο πανεπιστήμιο για να αποφύγει τη σύλληψη.
Δυστυχώς, για μια ακόμη φορά, επιβεβαιώνεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ όσα χρόνια κι αν μείνει στην εξουσία παραμένει ανεπίδεκτος μαθήσεως, προσκολλημένος στις εφηβικές του ιδεοληψίες και στις δογματικές του εμμονές, ακόμη κι αν άσπρισαν τα μαλλιά των στελεχών του. Και το νέο «λαμπρό» έργο της σοφίας του κ. Παρασκευόπουλου ακολουθεί πιστά τα χνάρια του προηγούμενου, δικού του, κατασκευάσματος. Μιλάμε για τον περίφημο νόμο, που άνοιξε διάπλατα τις πόρτες των φυλακών σε δολοφόνους, βιαστές, εκβιαστές και κάθε καρυδιάς καρύδι, ανατροφοδοτώντας το έγκλημα και εκθέτοντας διεθνώς τη χώρα.
Αυτήν την φορά, μετά από «κοπιώδη» προσπάθεια 8 μηνών, μια επιτροπή σοφών(!) υπό τον κ. Παρασκευόπουλο πληροφορεί την ελληνική κοινωνία ότι η λύση για την εκτεταμένη βία των κάθε λογής συμμοριών που δρουν στα πανεπιστήμιά μας είναι όχι μόνον να συμφιλιωθούμε μαζί της και να την αποδεχθούμε, αλλά και να της παραχωρήσουμε κι άλλο βήμα για να εκφραστεί.
Συγκεκριμένα, η περί ου ο λόγος επιτροπή προτείνει να δημιουργηθούν «στέκια συνεύρεσης» για τους καταληψίες φοιτητές, χωρίς να αποκλείονται και όσοι δεν είναι φοιτητές, και να αναλάβουν τους πανεπιστημιακούς χώρους των καταλήψεων οι ίδιοι οι καταληψίες. Για τούτο, άλλωστε, προτείνεται και η απόσυρση των ΑΤΜ, που προφανώς βάζουν σε... πειρασμό τους ληστές από ιδεολογία!
Μετά απ’ όλα αυτά, ειλικρινά αναρωτιόμαστε γιατί άραγε να μην αναλάβουν οι καταληψίες και οι «συλλογικότητες» τη διοίκηση των Πανεπιστημίων, ακόμη και τα μαθήματα, ώστε να λυθεί το πρόβλημα μια και έξω. Κατ’ αυτόν τον τρόπο δεν θα απαιτηθεί και η «ευαισθητοποίηση» των επίδοξων πυγμάχων των ΑΕΙ να μην καταφεύγουν στον ξυλοδαρμό καθηγητών και συμφοιτητών τους, καθώς έτσι δεν πλήττουν την «άρχουσα τάξη», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το πόρισμα.
Πέραν της ιλαρότητας που προκαλεί η πρόταση της συγκεκριμένης επιτροπής, είναι φανερό ότι στέλνει ξεκάθαρα το μήνυμα πως η κυβέρνηση δεν επιθυμεί τα Πανεπιστήμια της χώρας να λειτουργούν σε καθεστώς νομιμότητας. Κλείνει, επίσης, το μάτι στους μπαχαλάκηδες να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο, να κτυπούν ανεξέλεγκτα, να απειλούν, να εκβιάζουν, να μετατρέπουν τους πανεπιστημιακούς χώρους σε εστίες ανομίας, σε ορμητήρια καταδρομικών επιχειρήσεων. Και ακόμη συνομολογεί ότι είναι ανεκτή η παρουσία εξωπανεπιστημιακών στοιχείων που μεταφέρουν τις παράνομες δράσεις εντός των πανεπιστημίων, είτε αφορά το παρεμπόριο, είτε τη διακίνηση ναρκωτικών.
Εντέλει, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, με το «πόρισμα Παρασκευόπουλου», καταρρίπτει τις όποιες φρούδες ελπίδες έτρεφαν κάποιοι για την ταυτότητά της. Οι άνθρωποι έχουν αποφασίσει με ποιόν θα πάνε και ποιόν θα αφήσουν. Επιλέγουν την ανομία εις βάρος της τάξης, επιλέγουν τους περιθωριακούς εις βάρος της κοινωνίας, επιλέγουν τους τραμπούκους εις βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας των φοιτητών που κοπιάζουν να μορφωθούν. Και εγκαλούν όλους εμάς που είμαστε αντίθετοι ότι δεν αντιλαμβανόμαστε την... προοδευτικότητά τους. Ευτυχώς, όμως, δεν θα τα καταφέρουν. Τα ψωμιά της κυβέρνησής τους είναι, ήδη, μετρημένα!

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ΕΣΤΙΑ τη Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου 2018

 

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας “Πρώτο Θέμα”: «Κάτω από τη βάση...»

 protothema logo orange

Μ. Χαρακόπουλος φωτό

Κάτω από τη βάση!

του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Γιατί αν «δεν τα παίρνει τα γράμματα» ένα παιδί, σώνει και καλά πρέπει να περάσει στο πανεπιστήμιο;
Ένα από τα ευτράπελα των πανελληνίων εξετάσεων, που πληροφορηθήκαμε μετά την ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, είναι η είσοδος σε ΤΕΙ υποψηφίων με βαθμούς 3-4. Το «σκάνδαλο» έχει και συνέχεια καθώς ενδέχεται όταν οι σημερινοί επιτυχόντες τελειώσουν -αν τελειώσουν και δεν καταστούν αιώνιοι φοιτητές- τις σπουδές τους, να πάρουν και πτυχίο Πανεπιστημίου! Πράγματι, στα ΤΕΙ Ηπείρου και Ιονίων Νήσων η εισαγωγή έγινε με λίγο πάνω από 3.000 μόρια, όπερ μεθερμηνευόμενο σημαίνει ότι οι υποψήφιοι πέρασαν αφού έγραψαν σωστά στην κόλλα των εξετάσεων κάτι παραπάνω από το ονοματεπώνυμό τους... Εφόσον, όμως, προχωρήσουν οι εξαγγελθείσες από το υπουργείο συγχωνεύσεις ΑΕΙ-ΤΕΙ, οι συγκεκριμένοι εισαχθέντες θα βρεθούν σε Πανεπιστήμιο.
Σε μια κανονική χώρα το γεγονός αυτό θα προκαλούσε, ένα κύμα αντιδράσεων και απαίτησης για άμεση αλλαγή των κακών κειμένων της νομοθεσία. Στην Ελλάδα, όμως, του λαϊκιστικού μιθριδατισμού φαίνεται ότι όλα μπορούμε να τα χωνεύουμε. Κι ας έχουμε υποστεί αμέτρητες καταστροφές από τις ανορθολογικές επιλογές που προωθούν πολιτικές δυνάμεις που προτιμούν να χαϊδεύουν αυτιά αντί να επιλύουν προβλήματα. Η πολιτική της ήσσονος προσπάθειας, η ισοπέδωση προς τα κάτω στο όνομα της δημοκρατίας, η ικανοποίηση κάθε παράλογου αιτήματος προς άγραν ψήφων έχει διαποτίσει την ελληνική κοινωνία από την δεκαετία του ’80. Κάθε φορά που γινόταν μια προσπάθεια από την κεντροδεξιά να ισιώσει το καράβι ερχόταν μια νέα έξαρση αυτού του αντιδραστικού ρεύματος, που φοράει την μάσκα του προοδευτισμού, να χαλάσει την πορεία. Αυτό συνέβη και με την περίφημη βάση του 10 ως όριο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Η κυβέρνηση Καραμανλή το 2006 έβαλε αυτή την εύλογη δικλείδα ασφαλείας ώστε να αποτρέψει τον περαιτέρω κατήφορο δεκάδων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, καθώς δέχονταν φοιτητές που, προφανώς, δεν είχαν τις δυνατότητες να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των σπουδών τους. Έμεναν έτσι αιώνιοι φοιτητές, προκαλώντας οικονομική αιμορραγία στις σχολές και κυρίως στις οικογένειές τους, ενώ και οι ίδιοι παρέμεναν εγκλωβισμένοι σε μια λάθος κατεύθυνση. Ήδη από την δεκαετία του 1990 είχε διαμορφωθεί ένα νέο περιβάλλον στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με την ίδρυση δεκάδων νέων σχολών, σύμφωνα με το δόγμα «κάθε πόλη και ΑΕΙ, κάθε χωριό και ΤΕΙ», που τελικώς εξυπηρετούσε μόνον στενά οικονομικά συμφέροντα και όχι τις εκπαιδευτικές ανάγκες και τις απαιτήσεις της αγοράς εργασίας. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθούν σχολές δύο και τριών ταχυτήτων, με αβυσσαλέο χάσμα μεταξύ τους, χιλιάδες αιώνιοι φοιτητές και στρατιές ανέργων πτυχιούχων.
Ωστόσο, αν και η βάση του 10 αποτελούσε μια ορθή παρέμβαση της πολιτείας, δεχθήκαμε σφοδρές επικρίσεις από την τότε αντιπολίτευση. Στο όνομα δήθεν της δημοκρατίας, ξεσηκώθηκε ένας θόρυβος που πίσω του βρισκόταν η εξυπηρέτηση τοπικών μικροσυμφερόντων και η γνωστή ανεύθυνη ψηφοθηρία.
Ένα από τα πρώτα μέτρα που πάρθηκαν, με την πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή, ήταν η κατάργηση της βάσης του 10. Όπως αναμενόταν, η κατάσταση επιδεινώθηκε. Για να φθάσουμε στο 2016 όπου η συζήτηση για την επαναφορά του μέτρου αναζωπυρώθηκε, καθώς όλα, πλην ενός, τα Τεχνολογικά Ιδρύματα ψήφισαν υπέρ μιας τέτοιας απόφασης. Το θέμα ήλθε και στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής, όπου μας μεταφέρθηκε η αγωνία των Προέδρων των ΤΕΙ για το λίμνασμα χιλιάδων φοιτητών τους, που λόγω του χαμηλού επιπέδου τους δεν μπορούν να προχωρήσουν στις σπουδές τους.
Δυστυχώς, παρά τις εκκλήσεις των ίδιων των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και των δικών μας παραινέσεων, η κυβέρνηση δεν εδέησε να προχωρήσει στη επαναφορά της βάσης εισαγωγής στα ΑΕΙ. Αντιθέτως, εξαγγέλλει συνεχώς την κατάργηση των πανελληνίων εξετάσεων. Όπως δηλαδή ένας γιατρός που συνιστά σε κάποιον που πάσχει από κίρρωση του ήπατος καθημερινή χρήση αλκοόλ… Εντούτοις, η κυβερνητική στάση δεν μας εντυπωσιάζει. Το σχήμα που βρίσκεται στα ηνία της εξουσίας από το 2015 αποτελεί την επιτομή του λαϊκισμού, κάτι που άλλωστε δεν έχουν κρύψει τα στελέχη του. Οι δηλώσεις «η αριστεία είναι ρετσινιά», «η καριέρα είναι χολέρα» και όλα αυτά που ακούστηκαν κατά καιρούς δεν άφηναν καμία αισιοδοξία για τις προθέσεις της «πρώτης φορά αριστερά». Οι ιδεοληψίες σε συνδυασμό με την ακόρεστη δίψα για την εξουσία δεν επιτρέπει στους σημερινούς κυβερνώντες να δουν την πραγματικότητα και κυρίως να την αλλάξουν προς όφελος της χώρας.
Για την ΝΔ δεν υπάρχουν διλήμματα. Ως αυριανή κυβέρνηση θα επαναφέρει τη βάση του 10, όπως ήδη δεσμεύθηκε ο αρχηγός της Κυριάκος Μητσοτάκης. Και θα το κάνει πρώτα και κύρια σεβόμενη τα ίδια τα παιδιά και τις οικογένειές τους, που δεν πρέπει να εγκλωβίζονται σε καταστάσεις που δεν έχουν κανένα εργασιακό μέλλον σε ένα άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον. Η λύση δεν μπορεί να είναι η επιστροφή στο παρελθόν, αλλά το άνοιγμα νέων προοπτικών στην πραγματική οικονομία για όλους τους νέους μας, που θέλουμε να μείνουν και να προκόψουν στην πατρίδα μας. Δυστυχώς, και στις επιδόσεις της στον τομέα της παιδείας η κυβέρνηση παίρνει κάτω από τη βάση...

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

Δείτε το άρθρο και στην παρακάτω ηλεκτρονική διεύθυνση:

https://www.protothema.gr/blogs/maksimos-xarakopoylos/article/817433/kato-apo-ti-vasi/

 

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: "Ως ταύροι εν υαλοπωλείω…"

eleutheros typos

Μ. Χαρακόπουλος φωτό

Ως ταύροι εν υαλοπωλείω…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η απελευθέρωση των δύο στρατιωτικών μας, έπειτα από 167 ημέρες στις τουρκικές φυλακές, παραμονή της Παναγίας, χαροποίησε όλους τους Έλληνες. Η σύλληψή και η συνεχιζόμενη κράτησή τους από το τουρκικό κράτος είχαν προκαλέσει εύλογα αισθήματα αγανάκτησης. Η Άγκυρα είχε αποκαλύψει τις πραγματικές της προθέσεις και πώς εννοεί το κράτος δικαίου, με την επιμονή της να παζαρέψει την αποφυλάκισή των στρατιωτικών μας με την απέλαση στην Τουρκία των οκτώ Τούρκων αξιωματικών, που φέρονται να συμμετείχαν στο πραξικόπημα εναντίον του Ερντογάν.
Η αναπάντεχη επιστροφή, όμως, των Μητρετώδη και Κούκλατζη σημαδεύτηκε από δύο αρνητικά στοιχεία, ενώ, ταυτοχρόνως, έχει αφήσει αναπάντητα σημαντικά ερωτηματικά.
Το ένα στοιχείο είναι η αμετροέπεια με την οποία η κυβέρνηση έσπευσε να ενδύσει το όλο γεγονός. Όλα αυτά τα φανφαρώδη που παρακολουθήσαμε και δεν ταίριαζαν στην περίσταση, προέκυψαν όχι μόνον εκ του χαρακτήρος του υπουργού Άμυνας, αλλά και από την αγωνιώδη προσπάθεια της κυβέρνησης να αλλάξει την πολιτική ατζέντα. Προηγήθηκε ένα μακρύ διάστημα αλλεπάλληλων αποτυχιών, με τη συμφωνία των Πρεσπών, την τραγωδία της πυρκαγιάς στην Ανατολική Αττική, την κοινωνική απόρριψη του αφηγήματος για καθαρή έξοδο από τα μνημόνια, που έριξαν τον ΣΥΡΙΖΑ στα δημοσκοπικά τάρταρα. Την υπόθεση των στρατιωτικών την είδαν επομένως σαν μάννα εξ ουρανού. Και επιχείρησαν να την εκμεταλλευθούν επικοινωνιακά, με τον ίδιο χοντροκομμένο τρόπο που κάνουν πάντοτε. Θέλησαν, μάλιστα, να μας πείσουν ότι ήταν οι δικές τους διπλωματικές ικανότητες που έφεραν αυτό το αποτέλεσμα. Αν έχουν έτσι τα πράγματα, πώς γίνεται λίγες ημέρες πριν την απελευθέρωση των δύο να προχωρά το ΓΕΕΘΑ σε αναστολή των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, πράξη που δεν δικαιολογεί μια παρασκηνιακή διαδικασία σε εξέλιξη. Υπάρχει, ωστόσο, και η υποψία ότι η απόφαση του Ερντογάν ήρθε ως αντίδωρο στην υπερψήφιση της τροπολογίας για τη συνταξιοδότηση των μουφτήδων στην Θράκη, που ανοίγει το δρόμο στην επίτευξη του στόχου της Άγκυρας για εκλογή των νέων μουφτήδων.
Το δεύτερο στοιχείο είναι η σπουδή της κυβέρνησης να εμφανίσει την καιροσκοπική κίνηση Ερντογάν ως μια νέα αφετηρία για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ασυγκράτητος, όπως πάντα, ο κ. Καμμένος κάλεσε μάλιστα τον Τούρκο υπουργό Άμυνας κ. Χουλουσί Ακάρ στην Ελλάδα. Ως εκ τούτου, το μήνυμα, ουσιαστικώς, που λαμβάνει η Άγκυρα από τους δικούς μας πανηγυρισμούς είναι ότι όποτε θέλει μπορεί να εκβιάζει, είτε με απόπειρες διεμβολισμού πλοίων μας, είτε με την ομηρία στρατιωτικών μας, και στη συνέχεια με τακτικές κινήσεις εμείς θα αισθανόμαστε ικανοποιημένοι και θα τους λέμε και… μπράβο. Πρόκειται για μια κοντόφθαλμη προσέγγιση, στην οποία, άλλωστε, μας έχει συνηθίσει αυτή η κυβέρνηση των επικοινωνιακών πυροτεχνημάτων και του ανεύθυνου ερασιτεχνισμού.
Η Τουρκία του Ερντογάν δεν αλλάζει από την μια μέρα στην άλλη. Έχει στρατηγική και μακροπρόθεσμους στόχους, και αυτούς επιδιώκει με συστηματικότητα, παρά τις αντιξοότητες που αντιμετωπίζει. Οι νεο-οθωμανικές βλέψεις έναντι του ελληνισμού δεν διαγράφονται με μια κίνηση εντυπωσιασμού. Είναι χαρακτηριστικό ότι αυτές τις ημέρες τα γεγονότα με τους Τούρκους ψαράδες που πυροβόλησαν τους Έλληνες συναδέλφους τους σε Λέρο και Σαμοθράκη έφεραν στο φως μια ακόμη επιχείρηση γκριζαρίσματος του Αιγαίου, αυτή της «τράτας», που επεκτείνεται μέχρι τα νερά του Αγίου Όρους.
Ο «σουλτάνος» είναι αλήθεια ότι βρίσκεται σε μια δυσχερή θέση, λόγω των επιλογών του. Η αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ, για τους Κούρδους στη Συρία και τις στενές του σχέσεις με τη Ρωσία, έχει φθάσει στο κατακόρυφο. Η τουρκική λίρα έχει υποχωρήσει κατά 35% έναντι του δολαρίου από τις αρχές του έτους, κάνοντας την τουρκική οικονομία να τρεκλίζει πάνω σε τεντωμένο σκοινί. Ταυτόχρονα, η κράτηση κατ’ οίκον του ευαγγελιστή πάστορα Άντριου Μπράνσον από τους Τούρκους έχει εξαγριώσει τον πρόεδρο Τραμπ, ο οποίος απειλεί να επιβάλει και νέες κυρώσεις εναντίον των τουρκικών συμφερόντων.
Σ’ αυτό το ρευστό και άκρως επικίνδυνο γεωπολιτικό περιβάλλον η κυβέρνηση θα έπρεπε να δρα με μεγαλύτερη αυτοσυγκράτηση και σύνεση. Ασυλλόγιστες κινήσεις όπως του κ. Καμμένου με την Τουρκία ή του κ. Κοτζιά με τη Ρωσία, που δρουν περισσότερο ως… ταύροι σε υαλοπωλείο και όχι ως επικεφαλής στα κρισιμότερα υπουργεία, δεν βοηθούν τη χώρα να ανταπεξέλθει επιτυχώς στις σημερινές προκλήσεις. Οι όποιες μικροκομματικές ή προσωπικές επιδιώξεις δεν επιτρέπεται να εισέρχονται στο πεδίο των διεθνών σχέσεων. Είναι καιρός επιτέλους και στην Ελλάδα να αποκτήσουμε μια στρατηγική μακράς διάρκειας, βασισμένη στα εθνικά μας συμφέροντα, και η οποία δεν θα αλλάζει από κυβέρνηση σε κυβέρνηση και από υπουργό σε υπουργό...

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ την Δευτέρα 20 Αυγούστου 2018

IMG 2056

Read more...

Δεκαπενταύγουστος στην Παναγιά Σουμελά της Τραπεζούντας

NEWPOST

ΣΟΥΜΕΛΑ 1

Δεκαπενταύγουστος στην Παναγιά Σουμελά της Τραπεζούντας

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος θυμάται τη μοναδική εμπειρία της πρώτης λειτουργίας στην Παναγία Σουμελά της Τραπεζούντας -μετά τον ξεριζωμό των Ελλήνων του Πόντου- τον Δεκαπενταύγουστο του 2010.

 

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Την πατρίδαμ έχασα, έκλαψα και πόνεσα... Ασυναίσθητα ψέλλιζα τα λόγια του ποντιακού μοιρολογιού όσο ανηφορίζαμε για την Παναγία Σουμελά, το ιστορικό μοναστήρι καύχημα των Ποντίων στην Τραπεζούντα. Η πρώτη εκείνη λειτουργία του πατριάρχη, 88 χρόνια μετά τη μικρασιατική καταστροφή, τον Δεκαπενταύγουστο του 2010, έμεινε χαραγμένη στη μνήμη όσων την ζήσαμε. Ήλπιζα ότι και φέτος θα αξιωνόμασταν να ανέβουμε το μονοπάτι για το μοναστήρι της Σουμελιώτισσας. Τον Ιούνιο, στο ετήσιο προσκύνημα της Καππαδοκίας ο Οικουμενικός ήταν χαρούμενος γιατί φέτος θα λειτουργούσε. Οι εργασίες συντηρήσης που οι τουρκικές αρχές επικαλέστηκαν ως άλλοθι για την απαγόρευση της λειτουργίας τα δυο προηγούμενα χρόνια -ελάχιστα πιστευτές, καθώς η λειτουργία είναι υπαίθρια στον περίβολο της Μονής- είχε αναγγελθεί ότι ολοκληρώνονται. Δυστυχώς, τελευταία στιγμή έγινε γνωστό ότι... δεν ολοκληρώθηκαν!
Ήταν εμφανές από την πρώτη χρόνια ότι η λειτουργία στη Σουμελά προκαλούσε αντιδράσεις σε φανατικούς. Ίσως και γι αυτό, την άλλη χρονιά, η Αγία Σοφία στην Τραπεζούντα, ο μεγαλοπρεπής καθεδρικός ναός των Μεγαλοκομνηνών, όπου γίνονταν η στέψη των βασιλέων της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας μέχρι την άλωση της στα 1461, μετατράπηκε από μουσείο σε τζαμί. Η έξαρση του θρησκευτικού φανατισμού αντάμα με τον εθνικισμό και την ροπή στον αυταρχισμό χαρακτηρίζει την διακυβέρνηση Ερτογάν των τελευταίων χρόνων. Κι όμως, είχε ξεκινήσει αλλιώς... Με ανοχή στις μειονότητες και αίτημα για περισσότερη ελευθερία και δημοκρατία. Την ίδια εποχή είχε δώσει για λειτουργία και το εμβληματικό στους Αρμένηδες Ακνταμάρ στη λίμνη του Βαν. Που κι αυτοί, όπως κι οι Ρωμιοί υπέστησαν τα πάνδεινα στο γύρισμα του προηγούμενου αιώνα με τη γενοκτονια των χριστιανών της Ανατολής.
Ανατρέχω στις σημειώσεις μου με νωπές τις εντυπώσεις από εκείνο το πρώτο προσκύνημα στη γη του μαρτυρικού Πόντου, στην Παναγιά Σουμελά που είχε κι αυτή τη μοίρα των Ποντίων. Έγινε πρόσφυγας και την εικόνα της σήμερα ασπάζονται μυριάδες ορθόδοξοι στην μονή της Παναγιάς Σουμελά στο Βέρμιο.

Δεκαπενταύγουστος 2010
«Χαρμολύπη. Αυτός ο εκκλησιαστικός όρος νομίζω ότι αποδίδει καλύτερα τα συναισθήματα όλων όσων βρεθήκαμε στην πρώτη λειτουργία στην Παναγία Σουμελά στην Τραπεζούντα του Πόντου. Χαρά γιατί 88 χρόνια μετά την μικρασιατική καταστροφή και το άδοξο τέλος του ελληνισμού της καθ’ ημάς Ανατολής θα ξανακούγονταν ψαλμωδίες στη μαρτυρική γη του Πόντου. Θλίψη για τα περασμένα μεγαλεία, που όπως λέει ο εθνικός μας ποιητής «διηγώντας τα να κλαις».

Ανεβαίνουμε τα τελευταία 500 μέτρα του μονοπατιού που οδηγεί στο μοναστήρι σύμβολο του ποντιακού ελληνισμού, την Παναγία Σουμελά. Το τοπίο γύρο μας καταπράσινο. Πυκνή βλάστηση με τα έλατα να υψώνονται θεόρατα προς τον ουρανό. Σε πολλά σημεία το νερό της βροχής έχει ξεπλύνει το χώμα και προσπαθούμε να ισορροπήσουμε πάνω στις ρίζες των δέντρων που έχουν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι του μονοπατιού. Ο καιρός μουντός. Το μοναστήρι γαντζωμένο πάνω στο όρος Μελά προβάλει μπροστά μας τυλιγμένο μέσα σε νέφος ομίχλης. Τα χαράματα που ξεκινήσαμε από την Τραπεζούντα, την άλλοτε πρωτεύουσα των Μεγαλοκομνηνών έβρεχε. Όλοι ήταν ανήσυχοι πως θα γίνει η λειτουργία στον περίβολο της μονής με βροχή. Αν και η λειτουργία θα ξεκινούσε στις 10 έπρεπε να είμαστε για λόγους ασφαλείας, όσοι είχαμε την τύχη να φέρουμε στο λαιμό μας τις κονκάρδες εισόδου, από τις 7 στο μοναστήρι.

Οι Γκρίζοι λύκοι

Ο φόβος για προβοκάτσια ή αντιδράσεις ακραίων εθνικιστικών στοιχείων, όπως οι «Γκρίζοι λύκοι» ήταν έντονος όλες τις προηγούμενες ημέρες. Από τη στιγμή που δόθηκε η άδεια στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο να λειτουργήσει, το πατριαρχείο εργάστηκε αθόρυβα, έτσι ώστε να διασφαλιστεί ότι δεν θα υπάρξουν εξάρσεις και υπερβολές που θα θέσουν σε κίνδυνο την επανάληψη του προσκυνήματος κάθε χρόνο. Μια-μια ανοίγουν τα τελευταία χρόνια εκκλησιές και μοναστήρια στην άλλοτε χριστιανική Ανατολή. Χάρις στις άοκνες προσπάθειες του πατριάρχη του Γένους καθιερώθηκαν τα προσκυνήματα στην Καππαδοκία και τα Μύρα χωρίς ιδιαίτερες αντιδράσεις των ντόπιων. Μάλιστα, τώρα όλο και περισσότεροι δήμοι στην Καππαδοκία καλούν τον προκαθήμενο της ορθοδοξίας να λειτουργήσει σε εγκαταλελειμμένες εκκλησιές προσδοκώντας στο θρησκευτικό τουρισμό.

Στον Πόντο όμως, τα πράγματα δεν είναι το ίδιο απλά λόγω της φόρτισης που υπάρχει από τα ιστορικά γεγονότα που ακολούθησαν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Οι Τούρκοι αρνούνται ότι διέπραξαν γενοκτονία, ο πρωτεργάτης αυτής, αρχηγός των τσετών Τοπάλ Οσμάν θεωρείται ήρωας και το άγαλμά του βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της Κερασούντας. Ο φόβος αναβίωσης σχεδίων αυτονόμησης του Πόντου λόγω και της παραμονής στη Μαύρη Θάλασσα χιλιάδων μουσουλμάνων –κατ’ άλλους απόγονοι κρυπτοχριστιανών- που μιλούν το ποντιακό ιδίωμα, τα ρούμτζα, έριχνε για χρόνια τη σκιά του στην περιοχή. Πουθενά αλλού δεν υπήρχε τριψήφιο νούμερο στο οποίο μπορούσε κάθε Τούρκος του Πόντου να καλεί και να καταγγέλλει στις αρχές κινήσεις που θεωρούσε ύποπτες για την ακεραιότητα της χώρας. Συγγραφείς, όπως ο Ομέρ Ασάν που τόλμησαν να γράψουν για τον ιδιαίτερο πολιτισμό του Πόντου και των ελληνόφωνων διώχθηκαν και φυλακίστηκαν. Γι’ αυτό και η λειτουργία στη Σουμελά, όπου ανήμερα της γιορτής συρρέουν πολλοί ποντιόφωνοι μουσουλμάνοι ήταν μέχρι χθες ταμπού για τις τουρκικές αρχές. Η επιρροή των «Γκρίζων λύκων» στην περιοχή μεγάλη με την προπαγάνδα να γίνεται από τη μικρή ηλικία των παιδιών. Μες στην πόλη, επιστρέφοντας από το Κρυονέρι, το ύψωμα πάνω από την Τραπεζούντα, όπου είχαμε πάει να δούμε την εξοχική κατοικία του επιφανούς Ποντίου Καπαγιαννίδη, που μετετράπη σε μουσείο με την ονομασία «βίλα Ατατούρκ» επειδή κοιμήθηκε σε αυτή ο Κεμάλ, παιδάκια που χαιρετήσαμε από το λεωφορείο, αντί χαιρετισμού σχημάτισαν με τα δάχτυλα τους το έμβλημα των «Γκρίζων λύκων».

Άξιος-άξιος

Ανεβαίνουμε τις τελευταίες σκάλες για την είσοδο του μοναστηριού. Πολλοί σταματούν κάθε τόσο να πάρουν μια ανάσα και να χορτάσουν τα μάτια τους το ανεπανάληπτο τοπίο. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, άλλοι με μπαστούνια, ακόμα και υποβασταζόμενοι ανηφορίζουν για το τάμα ζωής, τον κρυφό πόθο τριών γενιών Ποντίων να λειτουργηθούν στην Παναγία Σουμελά. Έλληνες, Ρώσοι, Γεωργιανοί, Κύπριοι, απόγονοι προσφύγων που σήμερα βρίσκονται σκορπισμένοι στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα βρέθηκαν εκεί για το ραντεβού με την ιστορία. Για το μνημόσυνο «των ειρηνικώς αλλά και μαρτυρικώς τελειωθέντων», όπως θα διαβάσει αργότερα ο πατριάρχης.

Περνούμε τη στενή είσοδο της μονής και κατεβαίνουμε τα σκαλιά για τον περίβολο όπου θα τελεστή η λειτουργία. Μπροστά μας σε όλο του το μεγαλείο το ιερό του καθολικού της μονής που έχει «αγκαλιάσει» το σπήλαιο όπου εναπόθεσαν την εικόνα της Παναγίας της Αθηνιώτισσας οι μοναχοί Βαρνάβας και Σωφρόνιος τον 4ο αιώνα. Ιστορημένο με αγιογραφίες μέσα και έξω εντυπωσιάζει τον επισκέπτη. Δεξιά, τα κελιά που φιλοξένησαν την τελευταία αδελφότητα των μοναχών ορθώνονται πάνω στον βράχο θυμίζοντας από μακριά μονή του Αγίου Όρους. Αν και λεηλατήθηκαν και κατακάηκαν, τα τελευταία χρόνια που το μοναστήρι χαρακτηρίστηκε μνημείο του οικουμενικού πολιτισμού και μπήκε υπό την προστασία της UNESCO, τα κελιά και οι βοηθητικοί χώροι ανακαινίζονται.

Περιδιαβαίνουμε τους χώρους της μονής. Η παρουσία της αστυνομίας κάτι παραπάνω από έντονη. Ακόμη και ελικόπτερα θα σηκωθούν να κατοπτεύσουν το χώρο την ώρα της λειτουργίας. Οι «Γκρίζοι λύκοι» που κάποτε επιχείρησαν στην Καππαδοκία να δημιουργήσουν επεισόδιο σε βάρος του πατριάρχη δεν θα εμφανιστούν. «Το παρακράτος στην Τουρκία υπάρχει όσο το επιθυμεί το επίσημο κράτος» θα σχολιάσει ένας φίλος. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες, οι κακοτεχνίες σε κάποιες περιπτώσεις, όπως οι αγιογραφίες της Παναγίας και του Παντοκράτορα στην οροφή του σπηλαίου της μονής… βγάζουν μάτια. Όχι σαν αυτά που έχουν βγάλει οι Τούρκοι από τις εικόνες των αγίων όπου έφταναν τα χέρια τους. Σε όσες εκκλησιές και αν έχω πάει στη Μικρά Ασία, οι Άγιοι μας είναι συνήθως αόμματοι! Στις εξωτερικές αγιογραφίες του καθολικού οι πληγές του μνημείου έχουν ονοματεπώνυμο. Φρόντισαν γι’ αυτό οι δράστες αφήνοντας ως τρόπαιο χαραγμένο στις αγιογραφίες το όνομα τους. Διαβάζω: YAVUZ, MEHMET κλπ.

Όλο και στριμωχνόμαστε στην κλιμακωτή αυλή της μονής, οι τυχεροί με την άδεια εισόδου της νομαρχίας Τραπεζούντας. Οι άλλοι θα παρακολουθήσουν την ιστορική λειτουργία από γιγαντοοθόνη που έχει στηθεί σε ένα πλάτωμα πριν το ανηφορικό μονοπάτι που οδηγεί στο μοναστήρι. Και οι άλλοι, οι αναρίθμητοι ορθόδοξοι όπου γης από τις τηλεοράσεις, καθώς κανάλια απ’ όλο τον ορθόδοξο κόσμο ήταν εκεί.

Ο μητροπολίτης Δράμας Παύλος, ψυχή του προσκυνήματος, μοναδικός ποντιακής καταγωγής επίσκοπος της ελλαδικής εκκλησίας και ηγούμενος μέχρι πρότινος της μονής Σουμελά στο Βέρμιο, ρυθμίζει τις τελευταίες λεπτομέρειες πριν την έλευση του πατριάρχη. Αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας που το 1930 κατόπιν συμφωνίας Βενιζέλου-Ινονού μεταφέρθηκε στην Ελλάδα, τοποθετείται στο κέντρο της αυλής. Καθώς δεν χτυπούνε τα σήμαντρα και οι καμπάνες της μονής, η αμηχανία της στιγμής την ώρα της προσέλευσης του πατριάρχη θα σπάσει με την ιαχή άξιος- άξιος και παρατεταμένα χειροκροτήματα.

Τ' εμέτερον η Παναΐα

Στο εκκλησίασμα, Έλληνες και Ρώσοι βουλευτές, δήμαρχοι και εκπρόσωποι διασπασμένων ποντιακών ομοσπονδιών –αχ αυτό το σαράκι του διχασμού! Ο Πατριάρχης του Γένους ψάλει «εν τη κοιμήσει τον κόσμον ού κατέλιπες Θεοτόκε» και γύρω του μάτια δακρυσμένα. Κάθε λέξη, κάθε ψαλμός, εδώ αποκτά ξεχωριστό, συμβολικό περιεχόμενο. Μαζί του συλλειτουργούντες ο Δράμας και ο μητροπολίτης του πατριαρχείου Μόσχας Τύχων. Συμπροσευχόμενοι οι μητροπολίτες Νεαπόλεως Βαρνάβας και Μεσσηνίας Χρυσόστομος, κληρικοί από την Ελλάδα, το Άγιον Όρος και τις χώρες που βρέχονται από τη Μαύρη Θάλασσα. «Κύριε, Κύριε επίβλεψον εξ ουρανού και ίδε και επίσκεψε την άμπελον ταύτην» η φωνή του πατριάρχη αντιλαλεί στο όρος Μελά και ρίγη συγκίνησης διαπερνούν το εκκλησίασμα. «Σήμερον σταματούν τα δάκρυα της Παναγίας καθώς υποδέχεται εδώ τα παιδιά της» θα πει στο κήρυγμα του και θα προσθέσει «ο Πόντος γίνεται πραγματικά εύξεινος». Ο Οικουμενικός πατριάρχης Βαρθολομαίος, που αξιώθηκε να είναι ο πρώτος προκαθήμενος της ορθοδοξίας που λειτουργεί στη Σουμελά, μνημόνευσε από τους κτήτορες της μονής μέχρι τον τελευταίο μητροπολίτη Τραπεζούντος, τον Χρύσανθο. Τους ειρηνικώς άλλα και τους μαρτυρικώς τελειωθέντες Ποντίους. Και ο λόγος του, μήνυμα ειρήνης, κατέληξε με το ελπιδοφόρο «ανθεί και φέρει κι’ άλλο».

Και οι πέτρες ράγισαν ακούγοντας τον κεμεντζέ, την ποντιακή λύρα να συνοδεύει την βροντερή και κάποιες στιγμές τρεμάμενη φωνή του μητροπολίτη Δράμας Παύλου να ψάλλει το ποντιακό μοιρολόι «Η Παναΐα λειτουργά και ο ηγούμενον κοιμάται».

Και ύστερα πήραμε το μονοπάτι της επιστροφής με τον κεμεντζέ να παίζει και του Πόντιους να τραγουδούν και να πανηγυρίζουν σαν άλλοτε για τη μεγάλη γιορτή και την Παναγία που έκανε το θαύμα της 88 χρόνια μετά την καταστροφή.

Ένα βήμα που πρέπει να έχει συνέχεια

Μοναδικές στιγμές συγκίνησης και κατάνυξης ζήσαμε όσοι συναποτελέσαμε το εκκλησίασμα στην πρώτη λειτουργία στην ιστορική μονή της Παναγίας Σουμελά στη Τραπεζούντα μετά τον ξεριζωμό των Ποντίων το 1922. Στο μοναστήρι, μπορεί να μην χτύπησαν τα σήμαντρα, όμως, σχεδόν εννιά δεκαετίες μετά την Έξοδο των Ρωμιών από την πάλαι ποτέ χριστιανική Ανατολή ακουστήκαν και πάλι ψαλμωδίες. Ορθόδοξοι από την Ελλάδα, τη Ρωσία και τον Καύκασο δάκρυσαν ανάβοντας ένα κερί στην Κυρά του Πόντου.

Η Παναγία Σουμελά, προμαχώνας ορθοδοξίας για 15 αιώνες, πηγή δύναμης και αισιοδοξίας για τους Έλληνες της Μαύρης Θάλασσας και τον ευρύτερο μικρασιατικό ελληνισμό ξαναλειτούργησε χάρις στις άοκνες προσπάθειες του Οικουμενικού μας πατριαρχείου, που φυλάγει Θερμοπύλες στο Φανάρι. Με επιμονή, αποφασιστικότητα και καρτερία πέτυχε τα τελευταία χρόνια να ξεπεράσει εμπόδια και αγκυλώσεις του παρελθόντος, έτσι ώστε να μπορέσουν να λειτουργήσουν και πάλι εκκλησιές στην Καππαδοκία και ολόκληρη τη Μικρά Ασία.

Είναι θετικό το γεγονός ότι στη γείτονα χώρα αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι τα μνημεία στην καθ’ ημάς Ανατολή δεν είναι μόνο μνημεία ελληνικά και χριστιανικά, αλλά πρωτίστως μνημεία του παγκόσμιου πολιτισμού και ως τέτοια οφείλουν να τα προστατεύουν. Η άδεια λειτουργίας της ιστορικής μονής της Παναγίας Σουμελά στον Πόντο είναι ένα βήμα ειρηνικής συνύπαρξης και συνεργασίας Ελλάδας και Τουρκίας. Ένα βήμα που πρέπει να έχει συνέχεια με την καθιέρωση της εορτής της Παναγίας στο όρος Μελά και πάλι ως πανορθόδοξου προσκυνήματος. Η προσέλευση χιλιάδων προσκυνητών από όλο των ορθόδοξο κόσμο, παρά το φόβο για προβοκάτσιες και αντιδράσεις ακραίων εθνικιστικών στοιχείων της γείτονος δείχνει ότι η πίστη και στις ημέρες μας κάνει θαύματα. Τίποτα δεν είναι οριστικά χαμένο αν δεν το διαγράψουμε από τις καρδιές μας».

ΣΟΥΜΕΛΑ 2

ΣΟΥΜΕΛΑ 3

ΣΟΥΜΕΛΑ 4

Ο βουλευτής κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος, που έλκει καταγωγή από τις αλησμόνητες πατρίδες της Ανατολής, συμμετείχε στις 15/08/2010 στην πατριαρχική αποστολή στην Τραπεζούντα για την πρώτη λειτουργία στην Ιερά Μονή της Παναγίας Σουμελά μετά την μικρασιατική καταστροφή.

 Δημοσιεύθηκε στο newpost.gr

 

Read more...

Άρθρο Μαξιμου Χαρακόπουλου: «Ο καλός ποιμήν»

eleftheria

ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ

Ο καλός ποιμήν

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ήρθε ως πρόβατον επί σφαγή. Σε καιρούς ταραγμένους, που καλογερικά πείσματα είχαν συνεπάρει πολλούς λαϊκούς. Αλλά σήκωσε αγόγγυστα τον σταυρό που του εμπιστεύθηκε η εκκλησία. «Θα μείνω στη Λάρισα ως το τέλος της ζωής μου» δήλωσε στην «Ε» μετά την τελετή της ταραχώδους ενθρόνισής του στις 28 Ιουλίου 1994. Δεν ξέρω πόσοι τον πίστεψαν. Νωπή ήταν ακόμη η μετάθεση, στην προσωποπαγή μητρόπολη Γουμμενίσσης, του Δημητρίου, μετά τις δυναμικές αντιδράσεις πιστών στη Λάρισα. Αν δεν επιβίωσε ο αψύς Μπεκιάρης, μετρημένες θα ήταν και οι μέρες του κατά κόσμον Ιακώβου Λάππα, σεμνού και συνεσταλμένου. Κι όμως, η «προφητεία» του Ιγνατίου βγήκε αληθινή. Όχι μόνο εκοιμήθη ως μητροπολίτης Λαρίσης, αλλά με 24 χρόνια ποιμαντορία αναδεικνύεται σε έναν από τους μακροβιότερους επισκόπους της. Αν είναι ο μακροβιότερος μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου, αυτό ελπίζω να το μάθουμε από τη… σκαπάνη των ιστορικών ερευνητών της πόλης, προεξαρχόντων του γιατρού, ιστοριοδίφη Νίκου Παπαθεοδώρου και του εκδότη του Θεσσαλικού Ημερολογίου, Κώστα Σπανού.
Παρά τα όσα υπέστη κατά τη διένεξη με τους φανατικούς πιστούς του μακαριστού Θεολόγου –δεν τον γνώρισα προσωπικά αλλά ακούω ότι ήταν Άγιος άνθρωπος- ο Ιγνάτιος δεν επέτρεψε να βρει χώρο στην καρδιά του το μίσος για κανέναν. Αντιθέτως, παρά τη διαπόμπευση που υφίστατο, ακόμη και πολλά χρόνια μετά την εκδημία του Θεολόγου σε εθνικές εορτές και πανηγύρεις, δεν κράτησε κακία. Θυμάμαι τη θειά μου την Ανατολή –Θεός ‘σχωρέστην- να φεύγει από τον Άγιο Χαράλαμπο στον Πέρα Μαχαλά για να φωνάξει «ανάξιος» στην εκκλησία που θα λειτουργούσε ο δεσπότης. Τους είχαν μάθει πια και οι αστυνομικοί της Λάρισας. Μια χρονιά, μάλιστα, κατά τη διάρκεια της λιτανείας των λειψάνων του Αγίου Αχιλλείου ένας καλόγερος με ανεμόπτερο μας έριξε φεϊγβολάν με συνθήματα κατά του δεσπότη. Τα υπέμεινε όλα αυτά με μοναδική καρτερία.
Με την ιώβειο υπομονή του και την ανεξικακία του τελικά κέρδισε την αναγνώριση και τον σεβασμό όλων των Λαρισαίων. Επί των ημερών του επήλθε ειρήνη στην τοπική εκκλησία. Ίσως κανείς άλλος να μην ένιωσε όσο ο μακαριστός την ευχή και παράκληση «ειρήνη υμίν». Ως καλός ποιμήν αγκάλιασε όλους, νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες, που βρέθηκαν στο δύσκολο σταυροδρόμι της επιλογής: να ακολουθήσουν τον παλιό τους δεσπότη με τον οποίο είχαν πνευματικούς δεσμούς και ένιωθαν ότι αδικήθηκε ή τον νέο που η ιεραρχία της εκκλησίας έστειλε στη Λάρισα. Αλλά κι όσοι τον πρώτο καιρό δεν τον μνημόνευαν τον έκλαψαν στην πάνδημη κηδεία του.
Μειλίχιος με ένα ζεστό χαμόγελο ελπίδας για όλους έδινε δύναμη και αισιοδοξία με το κήρυγμά του. Εκείνο, που κάθε τόσο, διέκοπτε ο γνώριμος ξερόβηχας. Είπανε ότι του έμεινε από τα πρώτα χρόνια που Θεολογικοί αναστάτωναν τις εκκλησίες με τις αποδοκιμασίες τους. Δεν ξέρω αν είναι έτσι, αλλά πια μας είχε γίνει τόσο οικείος, που αν δεν έβηχε θα ανησυχούσαμε.
Η είδηση, ανήμερα της εορτής του Αγίου Αχιλλείου, της μετάβασής του στην Αμερική συγκίνησε όλους τους Λαρισαίους. «Σας γράφω από το κρεβάτι του πόνου» έλεγε στο μήνυμά του, σαν να απολογούνταν, πρώτα στον Άγιο, προστάτη και πολιούχο της Λάρισας, και μετά στην καθεμιά και τον καθένα, τα πιστά τέκνα της εκκλησίας, για την απουσία του αυτήν τη μεγάλη μέρα. Και μετά, η αναμονή, οι προσευχές, οι ελπίδες, που στο τέλος δεν επιβεβαιώθηκαν. Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου…
Στο αγαπημένο του «Τάλαντο» διάβασα, καιρό πριν γίνει γνωστή η ασθένειά του, στη στήλη που διατηρούσε και συχνά ενθυμούνταν τα παιδικά του χρόνια στη Σαλαμίνα, ένα κείμενό του για τα ορφανά παιδιά και διέκρινα πόσο τον σημάδεψε η ορφάνια. Θα έλεγα ότι εν πολλοίς διαμόρφωσε τον χαρακτήρα του ολιγαρκούς, εργατικού, ταπεινού νεαρού και αργότερα κληρικού. Περιγράφει ο δεσπότης πως η μάνα του, μετά την κηδεία του πατέρα του, που τον έχασε όταν ήταν μαθητής, άναψε καζάνι στην αυλή για να βάψουν μαύρα τα ρούχα της οικογένειας σε ένδειξη πένθους. Εικόνες όχι άγνωστες σε όσους καταγόμαστε από χωριά. Αυτό το μαύρο του πένθους, που ταυτόχρονα για τους πιστούς είναι σταυραναστάσιμο, έμελε να ενδυθεί και να τιμήσει μέχρι την τελευταία του πνοή ο δεσπότης μας, που εγεννήθη ως Ιάκωβος και εκοιμήθη ως Ιγνάτιος.
Πέρυσι μου έστειλε το δίτομο έργο «Μαξιμιανόν Ταμείον» 1.772 σελίδων με ρήσεις του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού και ιδιαίτερη αφιέρωση: «Αφιερούται δια να αποτελεί κόσμημα, ως τιμαλφές πίστεως, στην βιβλιοθήκη του φιλτάτου Αδελφού και πολυμαθεστάτου της πόλεως μας και της περιοχής μας Βουλευτού κ. Μαξίμου Χαρακοπούλου. Μετ’ απείρου Αγάπης. Ο Λαρίσης Ιγνάτιος». Εξομολογούμαι δέσποτα που δεν πρόλαβα ακόμη να το διαβάσω...

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης.

Το Άρθρο δημοσιεύθηκε στην «Ελευθερία» της Λάρισας στις 05.08.2018

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: “Οδυνηρά διδάγματα”

president

Μ. Χαρακόπουλος φωτό

Οδυνηρά διδάγματα…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η πρωτοφανής τραγωδία που προκάλεσε η μεγάλη πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική έχει δημιουργήσει στην ελληνική κοινωνία ανάμεικτα συναισθήματα ψυχικής συντριβής και ογκούμενης οργής. Από την μια οι δεκάδες νεκροί, που βρήκαν οικτρό θάνατο είτε στις φλόγες είτε στην θάλασσα. Συνάνθρωποί μας που μέσα σε λίγες στιγμές έχασαν τη ζωή τους στις πλέον οδυνηρές συνθήκες. Από την άλλη τα τεράστια γιατί, που μοιραίως προβάλουν ολοένα και πιο έντονα, τι πήγε στραβά, τι πήγε λάθος και το κράτος με τους μηχανισμούς του πιάστηκε κυριολεκτικά στον ύπνο, αποτυγχάνοντας ουσιαστικά στην αποστολή του. Το δέος, ωστόσο, μπροστά στην καταστροφή μετατρέπεται σε αγανάκτηση από την έκδηλα σαθρή και παραπλανητική επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησης.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι αιτίες για την έκταση και τις καταστροφές που προκάλεσε η πυρκαγιά είναι πολλές, τόσο αντικειμενικές όσο υποκειμενικές. Στις μεν πρώτες συγκαταλέγονται οι εξαιρετικά ακραίες καιρικές συνθήκες. Τις οποίες, όμως, είχε ήδη προβλέψει η Πολιτική Προστασία με σχετικό της δελτίο! Στις δεύτερες συμπεριλαμβάνονται παθογένειες, όπως η έλλειψη πολεοδομικού σχεδιασμού, οι αυθαιρεσίες, που εμπόδισαν την απρόσκοπτη διέξοδο στη θάλασσα.
Αυτά, όμως, δεν υπήρξαν μόνο στη συγκεκριμένη πυρκαγιά, αλλά και σε προγενέστερες. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι γιατί αυτή τη φορά είχαμε νεκρούς και αγνοούμενους; Δυστυχώς, υπήρξαν σοβαρότατα λάθη στο τρόπο και στη ταχύτητα αντίδρασης στην κατάσβεση της φωτιάς, στο συντονισμό του έργου της εκκένωσης των οικισμών, στην έγκαιρη διάσωση των ανθρώπων που κινδύνευαν. Το τι επακριβώς συνέβη δεν το γνωρίζουμε, ωστόσο, καθημερινά φέρνει νέα στοιχεία στο φως η δημοσιογραφική έρευνα. Εν πάση περιπτώσει, έχει αναλάβει εισαγγελέας την υπόθεση. Αυτό, όμως, που μπορούμε να πούμε τώρα πλέον -γιατί ως Νέα Δημοκρατία επιλέξαμε να μη μιλήσουμε τις πρώτες ημέρες για ευνόητους λόγους- είναι ότι η κυβέρνηση αυτή απέδειξε για μια ακόμη φορά, πρώτον την ανικανότητά της να ανταπεξέλθει σε καταστάσεις κρίσεων και δεύτερον την εμμονή της στην παραπλανητική επικοινωνιακή τακτική που ακολουθεί εδώ και τρεισήμισι χρόνια.
Όλες αυτές τις ημέρες παρακολουθούμε εμβρόντητοι τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς του να έχουν αποδυθεί σε έναν αγώνα απόσεισης ευθυνών και παραπληροφόρηση της κοινής γνώμης. Εξ αρχής, και ενώ το Μάτι έχει μεταβληθεί σε ένα απέραντο νεκροταφείο, στήθηκε μια δήθεν σύσκεψη ενημέρωσης του εκ Βοσνίας επιστρέψαντα κ. Τσίπρα, στην οποία δεν ακούγεται κουβέντα για νεκρούς. Και ενώ, όπως αποδείχθηκε γνώριζαν τις πληροφορίες, από πολύ νωρίς. Αντιθέτως, μιλούσαν την ώρα εκείνη, που έπρεπε οι αρμόδιοι να βρίσκονται στο πεδίο των επιχειρήσεων, περί ανέμων και υδάτων και «ασύμμετρων απειλών».
Τις αμέσως επόμενες ημέρες, πάλι το πρωτεύον για την κυβέρνηση ήταν να μην χρεωθεί τις ευθύνες της, και αντί να υπάρξουν απολογίες και παραιτήσεις, εισπράξαμε όλοι μας, ακόμη και οι παθόντες της καταστροφής, μια πρωτοφανή αλαζονεία.
Ο κ. Καμμένος, με ύφος χιλίων καρδιναλίων, επισκέφθηκε τον τόπο της καταστροφής και κουνώντας το δάκτυλο στους κατοίκους που σώθηκαν από του χάρου τα δόντια, σχεδόν τους κατηγόρησε για τα παθήματά τους.
Ο δε κ. Τόσκας, ο οποίος στις σχετικές ερωτήσεις που του είχαμε απευθύνει προ μηνών μας διαβεβαίωνε ότι φέτος θα λειτουργήσουν όλα υποδειγματικά –καθώς πέρυσι θυμίζουμε κάηκαν από κακούς χειρισμούς τα Κύθηρα- ισχυριζόταν ότι όλα έγιναν καλώς! Στην συνέντευξη δε της «ντροπής» μαζί με τον κ. Τζανακόπουλο, και τους αρχηγούς της Πυροσβεστικής και της ΕΛΑΣ, ακούσαμε εμβρόντητοι ότι ούτε λάθη έγιναν, ούτε ευθύνες υπάρχουν. Για όλα φταίνε κάποιοι «εμπρηστές», ο «κακός αέρας», οι «προηγούμενοι». Μάλιστα, ακούσαμε ότι όλοι είναι «περήφανοι» για το έργο τους! Με δεκάδες νεκρούς και αγνοούμενους...
Όλ’ αυτά, όμως, έβγαλαν τους πολίτες από τα ρούχα τους, γιατί αντιλήφθηκαν το πόσο γυμνός είναι τελικώς ο «βασιλιάς». Για να «γυρίσει το κλίμα», ο κ. Τσίπρας, επιχείρησε μια επικοινωνιακή «ντρίπλα». Ανέλαβε δήθεν τις «πολιτικές ευθύνες» για την τραγωδία, χωρίς, όμως, καμία συνέπεια, δηλαδή, δίχως ούτε μια παραίτηση. Θεωρεί ότι έτσι θα θολώσει για λίγο τα νερά, και το πράγμα θα πάει παραπέρα, ελπίζοντας ότι, όπως όλα τα προηγούμενα, θα ξεχαστεί και αυτό, και θα γυρίσουμε στην «κανονικότητα» των πομπωδών υποσχέσεων.
Πλανάται, όμως, πλάνην οικτράν. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ βρίσκεται εδώ και καιρό σε αποδρομή, η εποχή του «δεν πειράζει, προσπαθεί το παιδί…» έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Ο κ. Τσίπρας και οι υπουργοί του είναι υπόλογοι απέναντι στον ελληνικό λαό για τις πράξεις και τη συμπεριφορά τους. Και δεν πρόκειται να γλυτώσουν τη σκληρή ετυμηγορία του.
Εκείνο, όμως, που πρέπει να μας μείνει απ’ αυτό το οδυνηρό γεγονός είναι ότι οφείλουμε επιτέλους να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα. Να πάψουμε να κλείνουμε τα μάτια στις παρεκκλίσεις από τους νόμους και τους κανονισμούς. Να ιεραρχούμε ορθά τις ανάγκες της κοινωνίας μας, όχι με έργα βιτρίνας, αλλά εκεί που υπάρχει η πραγματική ανάγκη, όπως είναι η πρόληψη από τις θεομηνίες. Να επιλέγουμε ανθρώπους για τις υπεύθυνες θέσεις με αξιοκρατικά κριτήρια, για να μην γινόμαστε «κοψοχέρηδες» την επομένη. Να δημιουργήσουμε, επιτέλους, ένα σύγχρονο κράτος, με στιβαρές δομές και υπεύθυνους πολίτες. Και αν κάτι αισιόδοξο υπάρχει σε αυτήν την ανείπωτη τραγωδία είναι η αυτοθυσία των πυροσβεστών, μόνιμων και εποχικών, και όσων άλλων αγωνίστηκαν για τη διάσωση των συνανθρώπων μας. Είναι ακόμη οι ιδιώτες που έτρεξαν με τα πλεούμενά τους να σώσουν τον κόσμο στη θάλασσα. Είναι οι εθελοντές που έσπευσαν να βοηθήσουν να επανέλθει η ζωή στα καμένα. Είναι όσοι έδωσαν αίμα και αρωγή για τους έχοντες ανάγκη. Όλ’ αυτά δείχνουν ότι η κοινωνία μας είναι ακόμη ζωντανή, ότι υπάρχει ακόμη ελπίδα για μια νέα αρχή.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο thepresident.gr στις 31.07.18

Read more...