Menu
A+ A A-

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου στην εκδήλωση του Μορφωτικού Εκπολιτιστικού Συλλόγου Ομορφοχωρίου, για τα εκατό χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922

MAXIMOS 1

Λάρισα, 18 Ιουνίου 2022

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην εκδήλωση του Μορφωτικού Εκπολιτιστικού Συλλόγου Ομορφοχωρίου,
για τα εκατό χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922
με θέμα:
«100 χρόνια από την Μικρασιατική Καταστροφή: Αναστοχασμός και Διδάγματα για το παρόν και μέλλον»

 

«Φίλες και φίλοι,

Θέλω πραγματικά να ευχαριστήσω τον Πολιτιστικό Εκπολιτιστικό Σύλλογο Ομορφοχωρίου για την τιμητική πρόσκληση που μου απηύθυνε να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις για το έπος της Μικρασιατικής Εκστρατείας και συνακόλουθα την Μικρασιατική Καταστροφή, αυτή τη χρονιά που είναι επετειακή, με αφορμή τη συμπλήρωση ενός αιώνα από τη μεγαλύτερη ελληνική τραγωδία που είναι η Μικρασιατική Καταστροφή.
Η επετειακή αυτή χρόνια ακολουθεί μία άλλη επετειακή χρόνια. Το 2021 γιορτάσαμε τα 200 χρόνια από την έναρξη του αγώνα της εθνικής ανεξαρτησίας της Επανάστασης του 1821. Νομίζω ότι είναι ευτυχής συγκυρία ότι τη μια επέτειο διαδέχεται η άλλη γιατί, όπως είπε η μεγάλη Ελληνίδα, η κορυφαία βυζαντινολόγος Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, η Μικρασιατική Καταστροφή είναι το τέλος της Επανάστασης του 1821. Γιατί αυτοί που ξεσηκώθηκαν το 1821 δεν αγωνίστηκαν για την ελευθερία του μικρού ελληνικού βασιλείου που αποφασίστηκε μετά τη λήξη του αγώνα της ανεξαρτησίας, δεν αγωνίστηκαν για να γίνει πρωτεύουσα του κράτους ένα μικρό χωριουδάκι που ήτανε το 1830 η Αθήνα. Αγωνίστηκαν για την απελευθέρωση της Ρωμανίας, όπως αποκαλούσαν τότε το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος, το οποίο οι Φράγκοι μας επέβαλαν τον 16ο αιώνα να το λέμε ως Βυζάντιο. Κανένας κάτοικος του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους δεν αυτοπροσδιορίζονταν ως Βυζαντινός. Όλοι αυτοπροσδιορίζονταν ως Ρωμιοί και στα τέλη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ως Έλληνες.
Αγωνίστηκαν, λοιπόν, για την απελευθέρωση της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, της χιλιόχρονης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και πρωτίστως για την απελευθέρωση της πρωτεύουσας, της ιστορικής πρωτεύουσας της Ρωμιοσύνης που είναι η Κωνσταντινούπολη. Ξέρετε ότι στους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες σε όλα τα Βαλκάνια, οι μόνοι που δεν απελευθέρωσαν την ιστορική τους πρωτεύουσα είμαστε εμείς, οι Έλληνες.
Θέλω, λοιπόν, και πάλι να συγχαρώ για αυτή την πρωτοβουλία γιατί ενώ διανύουμε τον έκτο μήνα αυτής της επετειακής χρονιάς, να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, ούτε η πολιτεία ούτε όλοι μας ως κοινωνία των πολιτών, έχουμε κάνει αυτά που αρμόζουν για το μέγιστο αυτό ιστορικό γεγονός που στόχο έχει, αν θέλετε, περισσότερο και την αυτογνωσία, τον αναστοχασμό για τα λάθη που οδήγησαν στην Μικρασιατική Καταστροφή και την μη επανάληψη τους, με δεδομένο ότι απέναντί μας έχουμε και πάλι τον αναθεωρητισμό της Τουρκίας. Ακούτε τον Ταγίπ Ερντογάν, τον πρόεδρο της γειτονικής μας χώρας, κάθε τόσο να επαναλαμβάνει ότι “θα σας ξαναρίξουμε στη θάλασσα όπως κάναμε με τους παππούδες σας”.
Η Μικρασιατική Καταστροφή, όπως έχει ειπωθεί από τον μεγάλο ιστορικό, τον Σπυρίδωνα Μαρκεζίνη, είναι μεγαλύτερη ακόμη και από την Άλωση της Πόλης. Γιατί με την Άλωση της Πόλης, το 1453, δεν έπαψε να υπάρχει ο ελληνισμός στην πέραν του Αιγαίου Ελλάδα, στις αλησμόνητες πατρίδες. Εξακολουθούσαν να υπάρχουν οι Έλληνες, παρά τις πιέσεις, παρά τους εξισλαμισμούς, παρ’ όλη αυτή την αφόρητη δουλεία που έθεσαν για τόσους αιώνες. Και μάλιστα στη Μικρά Ασία, η δουλεία αυτή ήταν πιο μακρόχρονη. Εδώ στην Ελλάδα μιλούμε για 400 χρόνια -η παλιά Ελλάδα. Για πέντε αιώνες η Βόρειος Ελλάδα, που απελευθερώθηκε το 1912. Για αναλογιστείτε ότι η Μικρά Ασία, που ήταν η καρδιά αν θέλετε του ελληνικού κόσμου, το επίκεντρο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αλώθηκε μετά την μοιραία ήττα του Ρωμανού του Δ΄ του Διογένη, που έγινε βεβαίως με προδοσία, από τον Αρπ Ασλάν το 1071 με τη μάχη του Μαντζικέρτ. Και αυτοί οι άνθρωποι έζησαν, μέχρι την ανταλλαγή των πληθυσμών που επέβαλε η συνθήκη της Λωζάννης το 1923, οκτώ αιώνες υπό τουρκική κατοχή.
Γι αυτό και ένα μεγάλο μέρος αυτών, στα βάθη της Ανατολής, έχασαν την ελληνική λαλιά στα βάθη των αιώνων. Ήταν μία μικρή μειονότητα, πολλοί βιαίως εξισλαμίστηκαν, άλλοι έχασαν τη γλώσσα τους, αλλά διατήρησαν την εθνική τους συνείδηση, πρωτίστως μέσω της εκκλησίας με την καραμανλίδικη γραφή. Ιδιαίτερα στην Καππαδοκία, που έχω εντρυφήσει πολύ και αποτέλεσε και το αντικείμενο της διδακτορικής μου διατριβής, από τις 81 πόλεις και κωμοπόλεις που υπήρξανε το 1924, πού έγινε η υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών, οι 49 κοινότητες είχανε τουρκοφωνήσει και οι 32 είχαν διατηρήσει ελληνόφωνα ιδιώματα.
Και είχα την ευκαιρία με τον Πατριάρχη, πραγματοποιώντας αυτά τα τελευταία 20 χρόνια το ετήσιο προσκύνημα στην Καππαδοκία, να επισκεφτώ και τα Ποτάμια και την Τζαλέλα, το Ευμορφοχώριον, απ’ όπου κατάγονται οι κάτοικοι που ήρθαν ως ανταλλάξιμοι πρόσφυγες, στη Νέχαλη τότε, στο σημερινό Ομορφοχώρι. Είναι δύο πραγματικά όμορφα χωριά. Τα Ποτάμια είναι η γενέθλια γη του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου. Υπάρχουν και κατάλοιπα βυζαντινού ναού του Αγίου Γεωργίου απέναντι από τον οικισμό των Ποταμιών, αφημένα στη μοίρα τους. Στα Ποτάμια, θυμάμαι, συνάντησα δίπατα σπίτια με ανάγλυφους βυζαντινούς δικέφαλους αετούς ακόμη. Στη δε Τζαλέλα λειτούργησε ο Οικουμενικός Πατριάρχης σε έναν εντυπωσιακό ναό, που από κάτω έχει μια μεγάλη χαράδρα. Παντού είναι ανάγλυφοι ακόμα και σήμερα σταυροί και σημεία που μαρτυρούν την ρωμαίικη, την ελληνική παρουσία.
Οι άνθρωποι αυτοί, λοιπόν, παρά τις αντιξοότητες διατήρησαν την ελληνική εθνική τους συνείδηση ακόμη και όσοι έχασαν την ελληνική λαλιά, μέσω της καραμανλήδικης γραφής μέσω της καραμανλήδικης φιλολογίας που επέτρεψε το Οικουμενικό Πατριαρχείο να έχουν λειτουργικά βιβλία, τα Ευαγγέλιά τους, την Καινή Διαθήκη, την Παλαιά Διαθήκη, με ελληνικά γράμματα στην τουρκική γλώσσα. Διατήρησαν, έτσι, την Ορθόδοξη πίστη τους και η εκκλησία αποδείχθηκε κιβωτός εθνικής σωτηρίας.
Επιτρέψτε μου, λοιπόν, αυτή την όμορφη βραδιά, χωρίς να κάνω κατάχρηση της υπομονής σας, να μοιραστώ μερικούς προβληματισμούς και μερικά ερωτηματικά για το αν πρώτα από όλα ήταν τυχοδιωκτικός πόλεμος η Μικρασιατική Εκστρατεία, όπως πολλοί λένε. Και γιατί λένε ότι ήταν τυχοδιωκτικός; Διότι εφάρμοσε τη Συνθήκη των Σεβρών, η οποία ήτανε μετά τη νίκη των δυνάμεων της Αντάντ, η συνθήκη εκείνη που έκανε πράξη την “Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών”, που έδινε στην Ελλάδα την Ανατολική Θράκη μέχρι τα προάστια της Κωνσταντινούπολης και το βιλαέτι Αϊδινίου με την ευρύτερη ζώνη της Σμύρνης, της Γκιαούρ Ιζμίρ, όπως την αποκαλούσαν οι Τούρκοι, γιατί η πλειοψηφία του πληθυσμού ήταν ελληνική.
Ήταν τυχοδιωκτικός λένε ο πόλεμος, γιατί στηριχθήκαμε πρωτίστως στις ξένες δυνάμεις. Ποιος όμως, πολιτικός, θα αρνούνταν εκείνη την εποχή την εντολή να πάει ο ελληνικός στρατός, τον Μάιο του ‘19 στη Σμύρνη, όταν το ιδεολόγημα της Μεγάλης Ιδέας ήταν αυτό που ουσιαστικά συντρόφευε από την έναρξη του, από την γενέθλια ημέρα ιδρύσεώς του το ελληνικό κράτος; Με την ίδια λογική τυχοδιωκτικός ήταν και ο Βαλκανικός Πόλεμος, που επίσης σε συμμαχία με ξένες δυνάμεις πολεμήσαμε για την απελευθέρωση της Μακεδονίας.
Ή μήπως ήτανε ιμπεριαλιστικός ο πόλεμος στη Μικρά Ασία, όπως τότε το Κομμουνιστικό Κόμμα υποστήριζε; Και γιατί δεν ήταν ιμπεριαλιστικός πόλεμος η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, που είχε πολύ λιγότερο ελληνικό πληθυσμό το 1912 από ότι είχε η Σμύρνη, το Αϊβαλί, το Αϊδίνιο, όλη η ευρύτερη περιοχή του βιλαετίου της Σμύρνης, την οποία την αποκαλούσαν όπως σας είπα Γκιαούρ Ιζμίρ, άπιστη Σμύρνη, γιατί ακριβώς είχε πλειοψηφία ελληνικού πληθυσμού; Δεν ήταν, λοιπόν, ούτε τυχοδιωκτικός, ούτε ιμπεριαλιστικός ο Μικρασιατικός Πόλεμος, η Μικρασιατική Εκστρατεία.
Ήταν αναπόφευκτος ο Μικρασιατικός Πόλεμος, θα μπορούσαμε να τον είχαμε αποφύγει, θα μπορούσαν να είχαν διασωθεί οι ελληνικοί πληθυσμοί που ζούσαν εκεί 3.000 χρόνια; Έπρεπε να γίνει η ανταλλαγή των πληθυσμών; Φοβούμαι ότι ήταν μονόδρομος. Διότι από τη στιγμή που στην οθωμανική αυτοκρατορία από ένα πολυεθνικό κρατικό μόρφωμα στο οποίο ζούσαν διάφορα μιλλέτια όπως λέγανε, με διάφορα θρησκεύματα, αφυπνίζονταν ο τούρκικος εθνικισμός και επεδίωκε, αρχικά, στα τελευταία χρόνια της οθωμανικής αυτοκρατορίας και μετά με τους Νεότουρκους και τον Κεμάλ, τη μετατροπή της σε ένα ομογενοποιημένο κράτος, όπου θα ίσχυε αυτό που είναι και προμετωπίδα σήμερα στην εφημερίδα Hurriet “η Τουρκία ανήκει στους Τούρκους”, οποιοσδήποτε άλλος δεν είχε θέση στη νέα Τουρκία που θα προέκυπτε από την επανάσταση των Νεότουρκων.
Άρα, ή θα έπρεπε να αλλαξοπιστήσουν, γιατί και το θρήσκευμα ήταν σημείο αλλαγής εθνότητας -και εμείς λέγαμε “τούρκεψε”, έγινε δηλαδή μουσουλμάνος, άλλαζε πίστη. Ή θα έπρεπε, λοιπόν, να τουρκέψουν, αλλάζοντας πίστη οι χριστιανικοί πληθυσμοί ή θα έπρεπε να σφαγιαστούν ή θα έπρεπε να εκδιωχθούν. Και το σχέδιο αυτό ήταν οργανωμένο, δυστυχώς, και με τη συνδρομή τότε ευρωπαϊκών δυνάμεων, όπως η Γερμανία. Ένα σχέδιο που είχε στόχο την εξόντωση όλων των χριστιανών της Ανατολής, και πρώτα θύματα αυτού υπήρξαν οι Αρμένιοι, με τη γενοκτονία που ξεκίνησε το 1915 και σφαγιάστηκαν 1,5 εκατομμύριο Αρμένιοι και όσοι μπόρεσαν και έμειναν σήμερα στην Τουρκία αναγκάστηκαν είτε ουσιαστικά είτε φαινομενικά να αλλαξοπιστήσουν. Υπάρχουν πολίτες που ανακαλύπτουν ότι οι παππούδες τους ήταν Αρμένοι, οι οποίοι για να επιβιώσουν στη σημερινή Τουρκία τότε αναγκάστηκαν να αλλαξοπιστήσουν να αλλάξουν και τα ονόματά τους και τα επίθετα τους, ώστε να μη μαρτυρά τίποτα την αρμενική, την ρωμαίικη, την χριστιανική τους καταγωγή.
Επομένως, ήταν αναπόφευκτη η μετάβαση του ελληνικού στρατού το 1919 στη Μικρά Ασία γιατί δεν υπήρχε άλλος τρόπος προστασίας των ρωμαίικων πληθυσμών, των χριστιανικών, των ελληνικών πληθυσμών. Η εντολή που πήρε ο ελληνικός στρατός ήταν να καταλάβει τη ζώνη της Σμύρνης την περιοχή του Αϊδινίου, σε αντίθεση με την Ανατολική Θράκη όπου εκεί ήτανε ελληνική επικράτεια από τη στιγμή που απελευθερώθηκε από τον ελληνικό στρατό. Η μετάβαση του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη είχε μία εντολή: Αυτοδιοίκηση της περιοχής με αρμοστή τον Στεργιάδη, μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, και στα πέντε χρόνια θα γινόταν δημοψήφισμα στο βιλαέτι της Σμύρνης για να αποφασίσει ο τοπικός πληθυσμός εάν επιθυμούσε την ένωσή του με την Ελλάδα ή άλλο καθεστώς αυτοδιάθεσης ή αυτοδιοίκησης της περιοχής.
Ο Βενιζέλος πίστευε ότι στο βιλαέτι της Σμύρνης θα μπορούσε να συγκεντρωθεί όλος ο χριστιανικός πληθυσμός της μικρασιατικής ενδοχώρας, όπου ήταν μειονότητα -όπως σας είπα, στην Καππαδοκία, ούτε το 10% του πληθυσμού στο βιλαέτι του Ικονίου ή της Καισαρείας δεν ήταν Ρωμιοί χριστιανοί. Ήλπιζε ότι αυτοί οι πληθυσμοί θα έρθουν να μετεγκατασταθούν στην περιοχή της Σμύρνης και θα υπήρχε μία ισχυρή πλειοψηφία -που έτσι κι αλλιώς υπήρχε- στην περιοχή και θα έδινε το αποτέλεσμα αυτό που και οι ξένες δυνάμεις ήθελαν, προκειμένου να ενσωματωθεί με τον εθνικό κορμό το βιλαέτι της Σμύρνης.
Ωστόσο, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως θα θέλαμε. Και πολλές φορές τυχαία γεγονότα είναι αυτά που ανατρέπουν την ιστορία. Θυμίζω ότι ζούμε στην εποχή του Εθνικού Διχασμού. Μέχρι να βγει η Ελλάδα στο πλευρό των Αγγλογάλλων, της Αντάντ, έχει προηγηθεί η δριμεία σύγκρουση του Βενιζέλου με το παλάτι, με τον βασιλέα Κωνσταντίνο, ισχυρή προσωπικότητα επίσης, πολλοί τον παρομοίαζαν ότι θα ήταν ο διάδοχος του “μαρμαρωμένου βασιλιά”. Ο Κωνσταντίνος δεν ήθελε την έξοδο της Ελλάδας στο πλευρό των Αγγλογάλλων, ήθελε η χώρα τυπικά να τηρήσει ουδετερότητα -αν δεν ήθελε να βγει στο πλευρό των Γερμανών, γιατί η γυναίκα του ήταν αδελφή του Κάιζερ.
Η σύγκρουση ήταν σφοδρότατη, παραιτήθηκε δύο φορές ο Βενιζέλος, αναγκάστηκε και έφυγε στη Θεσσαλονίκη όπου έκανε την κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης. Το 1917 αναγκάζεται, τελικώς, ο Κωνσταντίνος να εγκαταλείψει την Ελλάδα, και έρχεται ο Βενιζέλος, η κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης –“της Αμύνης τα παιδιά διώξανε το Βασιλιά”- το χορεύουμε χασαποσέρβικο ακόμη –“της Αμύνης το καπέλο έφερε τον Βενιζέλο”- ήρθε ο Βενιζέλος στην Αθήνα, βγήκε η Ελλάδα στο πλευρό της Αντάντ και ήταν τελικά με τους νικητές. Στη θέση, όμως, του βασιλέα τοποθετήθηκε ο μικρότερος γιος του Κωνσταντίνου, ο Αλέξανδρος. Και τον βασιλιά Αλέξανδρο εν μέσω της μικρασιατικής εκστρατείας, ενώ ο Κωνσταντίνος είναι εξόριστος και οι βασιλικοί -“ψωμί ελιά και Κώτσο βασιλιά”- είναι με το βλέμμα στραμμένο στον Κωνσταντίνο στο εξωτερικό, πως θα τον φέρουν. Αλλά όσο υπάρχει ο διάδοχος που έχει ορκιστεί βασιλιάς δεν υπάρχει πολιτειακό ζήτημα στη χώρα. Και σε μία μοιραία έξοδο, μία μαϊμού δαγκώνει τον βασιλιά Αλέξανδρο και ο βασιλιάς πεθαίνει από ένα δάγκωμα μαϊμούς. Και αυτό επηρέασε καταλυτικά τα πολιτικά γεγονότα.
Το 1920 εν μέσω της Μικρασιατικής Εκστρατείας πραγματοποιούνται εκλογές στην Ελλάδα. Μέγα, επίσης, ερωτηματικό, γιατί έπρεπε να γίνουν εκλογές; Λένε οι πολέμιοι του Βενιζέλου ότι ήθελε να δραπετεύσει ο Βενιζέλος γιατί έβλεπε την επερχόμενη καταστροφή. Ο αντίλογος είναι ότι εκλογές είχαν να γίνουν από το 1915, η Βουλή που υπήρχε το 1920 είχε χαρακτηριστεί “βουλή των Λαζάρων”, διότι ήταν Βουλή που ουσιαστικά “αναστήθηκε, ενώ είχε διαλυθεί, είχε γίνει η κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης. Αυτά είναι ερωτηματικά που βεβαίως ποτέ δεν θα μάθουμε. Στις εκλογές του 1920, ο Βενιζέλος που πίστευε ότι ήταν ο δημιουργός της “Ελλάδας των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών”, πού πήρε την Ελλάδα από τη Μελούνα, τα σύνορα πριν την Τσαριτσάνη, που απελευθέρωσε την βόρειο Ελλάδα, πού την διπλασίασε ουσιαστικά, απελευθέρωσε τη Μακεδονία, όλη τη Θράκη μέχρι τα προάστια της Κωνσταντινούπολης και πήγε πέραν του Αιγαίου στη Μικρά Ασία, πίστευε ότι θα θριαμβεύσει. Και δεν εξελέγη ούτε βουλευτής!
Το 1920, λοιπόν, μετά την ήττα του Ελευθερίου Βενιζέλου, τον θάνατο του βασιλιά Αλέξανδρου, τη νίκη της αντιπολίτευσης, η οποία βγήκε με το σύνθημα ότι θα τελειώσει τον πόλεμο και θα φέρει πίσω τον στρατό, ένα στρατό που πολεμούσε από το 1912, 10 χρόνια στον πόλεμο -κάποιοι πήγαν παιδιά και γύρισαν μεγάλοι- μετά από αυτές τις πολιτικές αλλαγές, δόθηκε και το άλλοθι στις ξένες δυνάμεις, τους Ιταλούς, τους Γάλλους, αλλά και τους Ρώσους του Λένιν, τη Σοβιετική Ένωση, να στηρίξουν φανερά πια το καθεστώς του Κεμάλ που αντιστέκονταν στη Μικρά Ασία.
Αν επισκεφτείτε την Κωνσταντινούπολη, προσέξτε στην πλατεία Ταξίμ το μνημείο που υπάρχει. Η πλατεία Ταξίμ στο Πέραν, είναι η πλατεία που μέχρι πρότινος δέσποζε η Αγία Τριάδα, η επιβλητική ρωμαίικη εκκλησία που έγινε μετά τις μεταρρυθμίσεις του Τανζιμάτ και επετράπη στην οθωμανική αυτοκρατορία να έχουμε εκκλησίες με τρούλους. Μέχρι τότε έπρεπε να είναι με δίριχτες στέγες και ει δυνατόν και ένα μέτρο κάτω από τη γη για να μη προκαλούνε τους Τούρκους. Μετά τους Ρωσοτουρκικούς πολέμους και τις μεταρρυθμίσεις του Τανζιμάτ, έδωσαν δικαιώματα στους Ορθοδόξους. Σε αυτή την πλατεία, λοιπόν, όπου δεσπόζει η Αγία Τριάδα και τώρα ο Ερντογάν έκανε και ένα μεγαλοπρεπέστερο τζαμί που δεν υπήρχε επί οθωμανικής αυτοκρατορίας, στο πάρκο του Γκεζί, όπου έγιναν τα προηγούμενα 10 χρόνια διαμαρτυρίες -το έκανε για να επισκιάσει την Αγία Τριάδα- υπάρχει αυτό το μνημείο που έχει τον Κεμάλ Ατατούρκ και συνεργάτες του και άλλους, μεταξύ αυτών και αξιωματικούς της Σοβιετικής Ένωσης, που συνέδραμαν τον Κεμάλ Ατατούρκ απέναντι στους Έλληνες, που πολεμούσαν τότε για την απελευθέρωση της Μικράς Ασίας. Οι Ρώσοι, βέβαια, είχαν ένα άλλο άλλοθι ότι η Ελλάδα είχε στείλει νωρίτερα απόσπασμα στην Ουκρανία, το 1919, με τον Νικόλαο Πλαστήρα, για να βοηθήσει τους “λευκούς” απέναντι στους μπολσεβίκους, τους “κόκκινους”.
Με βάση, λοιπόν, τις πολιτικές αλλαγές που έγιναν στην Ελλάδα, οι τότε ξένες δυνάμεις αναπροσάρμοσαν τα συμφέροντα τους, οι Εγγλέζοι μόνο έμειναν, ο Λόιντ Τζωρτζ, να πιστεύει στον Ελευθέριο Βενιζέλο και στην ανάγκη στήριξης της Ελλάδας ως μια μεγάλη ναυτική δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο, που θα εξυπηρετούσε βεβαίως και τα συμφέροντα των Εγγλέζων στην περιοχή. Ο ελληνικός στρατός πολέμησε γενναία, πέρασε την Αλμυρά έρημο. Έχουμε διηγήσεις στρατιωτών, οι οποίοι διασχίζουν την Αλμυρά έρημο σε συνθήκες απάνθρωπες, δεν έχουν νερό να πιούνε και κάποιοι πίνουν το κάτουρό τους για να προχωρήσουν στο Σαγγάριο και στην Άγκυρα.
Πόσο, όμως, ομαλή ήταν η ένταξη των προσφύγων στη νεοελληνική κοινωνία; Οι κάτοικοι του Ομορφοχωρίου με τα ακούσματα που έχουν, οι μεγαλύτεροι με τα βιώματα, ξέρουν ότι δεν ήταν ομαλή. Από τη μια ήταν το άγνωστο, το καινούργιο που ερχόταν, το ξένο, με ξένα ήθη, με ξένους τρόπους, ακόμα πιο δύσκολη και η ενσωμάτωση όσων δεν ήξεραν τη γλώσσα, τα ελληνικά που ήταν ο κώδικας επικοινωνίας. Εγώ άκουγα από τους παππούδες μου ότι ερχόντουσαν από τη Συκεώνα, το τελευταίο χωριό της Καρδίτσας, στα Βούναινα, για να δουν πώς είναι οι πρόσφυγες και έφευγαν απογοητευμένοι “α, είναι σαν και εμάς αυτοί”. Περίμεναν ότι θα δούνε κάτι εξωπραγματικό. Νομίζω ότι κατά βάθος, πέρα από το δέος που προκαλεί το άγνωστο, το καινούργιο, είχε να κάνει και με το γεγονός ότι και εδώ στη Θεσσαλία ειδικά, ανέμεναν πώς και πώς μετά την απελευθέρωση του 1881 την αναδιανομή των χωραφιών, των τσιφλικιών, προς τους κολίγους, τους ντόπιους κατοίκους και ξαφνικά πήραν προβάδισμα οι πρόσφυγες, γιατί έπρεπε αυτοί να αποκατασταθούν.
Θα ήθελα να κλείσω λέγοντας ότι οι Έλληνες μαζί με τους Αρμένιους και τους Εβραίους ήταν η ελίτ της Μικράς Ασίας, η ελίτ της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Και βεβαίως βρέθηκαν ξεριζωμένοι, ανέστιοι, στην Ελλάδα που τη θεωρούσαν “μητέρα πατρίδα” και η υποδοχή που έτυχαν δεν ήταν η καλύτερη. Πολλές φορές αντιμετωπίστηκαν με καχυποψία από τον ντόπιο πληθυσμό. Δεν πρέπει, όμως, να παραγνωρίσουμε το γεγονός ότι αυτή η Ελλάδα, η καθημαγμένη, η ηττημένη, με 10 χρόνια σε εμπόλεμη κατάσταση, με Μικρασιατική Καταστροφή, με επανορθώσεις που έπρεπε να πληρώσει στην Τουρκία, μπόρεσε και ενσωμάτωσε 120 μυριάδες πρόσφυγες, κατά την έκφραση του Ελευθερίου Βενιζέλου -πάνω από ένα εκατομμύριο διακόσιες χιλιάδες Έλληνες.
Και αυτό είναι πραγματικά ένα έπος, αν αναλογιστεί κάνεις ότι τη δεκαετία του 1990, μερικές χιλιάδες Πόντιους που ήρθαν από την πρώην Σοβιετική Ένωση, που ατυχέστατα αποκαλούμε “Ρωσοπόντιους”, δεν τους ενσωματώσαμε όπως σχεδιάζαμε στη Θράκη, προκειμένου να ενισχυθεί εκεί το εθνικό μας στοιχείο και να θωρακιστούν τα σύνορα. Γιατί ο κύριος όγκος των προσφύγων, όπως ξέρετε, εγκαταστάθηκε στη Μακεδονία και επήλθε εθνική ομογενοποίηση και ενίσχυση των βορείων συνόρων της χώρας. Προσέφεραν νέο δυναμισμό, νέο αίμα, νέα ήθη, συνέβαλαν καθοριστικά στην οικονομία, στα γράμματα, στις τέχνες, στον πολιτισμό. Ξέρετε, ότι, ο πρώτος νομπελίστας ποιητής της χώρας, ο Γεώργιος Σεφέρης, ήταν Μικρασιάτης, γεννήθηκε στα Βουρλά της Σμύρνης και προέρχονταν από την Καππαδοκία. Ο Αριστοτέλης Ωνάσης, ο Μποδοσάκης, μεγάλες προσωπικότητες που προσέφεραν πολλά στη χώρα και άφησαν και παρακαταθήκη με ιδρύματα πολιτισμού στον τόπο μας.
Θα κλείσω, γιατί ο Τσόρτσιλ έλεγε πως ένας ομιλητής πρέπει να εξαντλεί το θέμα, όχι το κοινό. Το ζήτημα της Μικρασιατικής Εκστρατείας και Καταστροφής είναι ανεξάντλητο, αλλά δεν θέλω να σας εξαντλήσω περαιτέρω. Ευχαριστώ πολύ για την υπομονή σας. Και πάλι συγχαρητήρια στον Σύλλογο για τη μεγάλη προσπάθεια που καταβάλλει».

MAXIMOS 3

MAXIMOS 2

MAXIMOS 4

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία του κ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://youtu.be/otB9amwApkc

Read more...

Αντιφώνηση Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου στον Γ.Γ. δρ Μάξιμο Χαρακόπουλο και την αντιπροσωπεία της ΔΣΟ

maximos 3

Φανάρι, 11 Ιουνίου 2022

 

Αντιφώνηση Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου
στον Γ.Γ. δρ Μάξιμο Χαρακόπουλο και την αντιπροσωπεία της ΔΣΟ

Χαιρόμαστε για την παρουσία της Διακοινοβουλευτικής Συνελεύσεως Ορθοδοξίας, στο κέντρο της Ορθοδοξίας στο Φανάρι, με την ευκαιρία της μεγάλης Εορτής της Πεντηκοστής, αλλά και με την ευκαιρία του αυριανού συλλείτουργου με τον Ιερώτατο Αρχιεπίσκοπο Αχρίδος, τον κ. Στέφανο, μετά την αποκατάσταση της ευχαριστιακής κοινωνίας μεταξύ των εκκλησιών.

Η μητέρα εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως χαίρει ιδιαιτέρως, διότι με την Χάρη του Θεού και το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος πήρε αυτή την ιστορική απόφαση στις 9 Μαΐου για την εισδοχή και πάλι μέσα στην οικογένεια των πανορθοδόξων του λαού της Βορείου Μακεδονίας, ο οποίος επί σχεδόν έξι δεκαετίες είναι εκτός αυτής της κανονικής κοινωνίας με τους υπόλοιπους ορθοδόξους του κόσμου.

Από προχθές την Πέμπτη, που έχουμε τον αδερφό, τον Αρχιεπίσκοπο Στέφανο, και την συνοδεία του, εδώ στο Φανάρι, γίνεται ένα πανηγύρι χαράς, δοξολογίας του ονόματος Tου Θεού και το αποκορύφωμα θα είναι αύριο, όταν θα κοινωνήσουμε από κοινού από το ποτήριον της ζωής.

Την Πέμπτη το βράδυ, στον εσπερινό στην Μονή Ζωοδόχου Πηγής Μπαλουκλή, επέδωσα στον Αρχιεπίσκοπο Στέφανο το κείμενο της πράξεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου δια της οποίας γίνονται οι αδελφοί μας της Βορείου Μακεδονίας αποδεκτοί σε αυτή την κοινωνία.

Ο Αρχιεπίσκοπος Στέφανος εκείνο το βράδυ στον εσπερινό, αλλά και χθες το πρωί που γιόρτασα τα ονομαστήριά μου, εξεφώνησε δύο ομιλίες πολύ συγκινητικές και με βαθύ περιεχόμενο. Εντός ολίγου θα έχουμε δείπνο μαζί τους και θα συνεχίσουμε τη συζήτηση και τις εκδηλώσεις αγάπης και τιμής εκατέρωθεν. Εδώ, επίσης, και αύριο το μεσημέρι μετά την Θεία Λειτουργία και τον εσπερινό της Πεντηκοστής θα έχουμε ένα επίσημο εόρτιο γεύμα στο οποίο είστε όλοι εσείς προσκεκλημένοι.

Χαιρετίζω, επίσης, την παρουσία του αντιπροσώπου του κοινοβουλίου της Ρουμανίας και όλους τους παρόντες αυτή τη στιγμή, που είναι μέλη της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας.

Θέλω να συγχαρώ τον κ. Χαρακόπουλο, ο όποιος άριστα επιτελεί το καθήκον του Γενικού Γραμματέα, σε συνεργασία με τον κ. Μυγδάλη και, επίσης, ευχαριστώ για την πολύ ωραία προσφώνηση προ ολίγου, όχι μόνο για το περιεχόμενο που με τιμά ιδιαιτέρως, αλλά και για την καλλιέπεια, για την πολύ επιτυχή χρήση του έλληνος λόγου.

Όλα αυτά που περιέγραψε ο κ. Χαρακόπουλος και εν συνεχεία εγώ, θλίβουν όλο τον ελεύθερο κόσμο και καταδικάζονται από όλο τον ελεύθερο κόσμο. Εμάς μας θλίβει περισσότερο η στάση της Αγιωτάτης Εκκλησίας Ρωσίας, η οποία ευλογεί δια του Πατριάρχη Κυρίλλου, με τα δύο χέρια, αυτόν τον πόλεμο.

Είπα σε μία συνέντευξη που έδωσα στην ελληνική τηλεόραση ότι ο αδελφός Μακαριώτατος Πατριάρχης Μόσχας, έπρεπε να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να καταδικάσει τον πόλεμο, έστω και αν αυτό θα του κόστιζε την πατριαρχεία του.

Όχι μόνο δεν το έκανε αυτό, όχι μόνο συμφωνεί με τον πρόεδρο Πούτιν, αλλά και υπερθεματίζει προσπαθώντας να δώσει μεταφυσική διάσταση σε αυτό τον πόλεμο. Και αυτή η στάση του είναι χειρότερη από την διακοπή της κοινωνίας με την μητέρα εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, η οποία προηγήθηκε λόγο της Αυτοκεφαλίας της εκκλησίας της Ουκρανίας, την οποία δικαίως έδωσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο όλα αυτά τα χρόνια όλες αυτές τις δεκαετίες εργάστηκε μόνο για την πανορθόδοξο ενότητα και συνεργασία της εκκλησίας, και έκανε πολλά, και το αποκορύφωμα ήτανε η σύγκληση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Κρήτης. Δυστυχώς, μερικές εκκλησίες δεν θεώρησαν καλό, την τελευταία στιγμή να συμμετάσχουν στην σύνοδο αυτή, η οποία παραταύτα έγινε επιτυχώς. Και τώρα με το Ουκρανικό, με τον πόλεμο και όλα αυτά, υπάρχει μία κρίση στις διορθόδοξες σχέσεις, την οποία κρίση μόνο με την χάρη του Θεού και τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος θα υπερπηδήσουμε.

Δεν θα συνεχίσω για να μην σας κουράζω, έρχεστε από ταξίδι, θέλω μόνο να παρακαλέσω τους παρόντες, τα μέλη του κοινοβουλίου της Βορείου Μακεδονίας να μεταφέρουν σε όλα τα μέλη, τους συναδέλφους τους βουλευτές -είτε είναι ορθόδοξοι είτε όχι, καθολικοί, ενδεχομένως προτεστάντες, μουσουλμάνοι θα υπάρχουν- σε όλους τον χαιρετισμό και την ευλογία του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Νομίζω ότι ο Γενικός Πρόξενος σας εδώ στην Κωνσταντινούπολη είναι μουσουλμάνος, εμείς έχουμε διάλογο και με το Ισλάμ και με τον Ιουδαϊσμό, διότι στον 21ο αιώνα πιστεύουμε ότι δεν μπορούμε να ζούμε εν απομονώσει, ούτε οι μουσουλμάνοι, ούτε εμείς, ούτε κανείς, πρέπει να συνεργαζόμαστε για το καλό της ανθρωπότητας.

Σας συνέστησα προηγουμένως τους Μητροπολίτες Βελγίου και Μπουένος Άιρες, εδώ κάθεται δίπλα στον κ. Χαρακόπουλο ο Μητροπολίτης Χαλκηδόνος, ο όποιος είναι ο πρώτος της τάξης του Οικουμενικού Θρόνου και δίπλα στον κ. Μυγδάλη είναι ο Άγιος Πρωτοσύγκελος, ο π. Θεόδωρος, και δίπλα είναι ο αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο αρχιμανδρίτης Γρηγόριος.

Τον Άγιο Χαλκηδόνος ασφαλώς το γνωρίζετε, διότι πολλές φορές εκπροσώπησε το Οικουμενικό Πατριαρχείο στις συνεδριάσεις της Διακοινοβουλευτικής Συνελεύσεώς σας. Και σας μετέφερε το μήνυμα αγάπης και στοργής της Μητρός Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, η οποία θρέφει τα καλύτερα αισθήματα για όλους σας, για όλους τους ορθόδοξους λαούς και τους κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους αυτών των λαών.

Read more...

ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗ Γ.Γ. ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ Κ.Κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟ

maximos 1

Κωνσταντινούπολη, 11 Ιουνίου 2022

 

ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗ Γ.Γ. ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ Κ.Κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟ

 

Παναγιώτατε πάτερ και δέσποτα,

Νιώθουμε ευλογημένοι που έχουμε την ευκαιρία σε σύντομο διάστημα να είμαστε και πάλι στο σεπτό κέντρο της Ορθοδοξίας. Η ικανοποίησή μας, η οποία, εκπηγάζει από τον ειλικρινή σεβασμό που αισθανόμαστε για τον Οικουμενικό Θρόνο αλλά και για εσάς προσωπικά, είναι ακόμη μεγαλύτερη λόγω της αφορμής της επισκέψεώς μας.

Κι αυτή δεν είναι μόνο τα ονομαστήριά σας, που εορτάσατε ως ο μακροβιότερος Πατριάρχης στην πρωτόθρονη εκκλησία της Κωσταντινουπόλεως -πατριαρχία την οποία είμαι βέβαιος ότι θα μνημονεύσει ο ιστορικός του μέλλοντος για την σοφή ποιμαντορία σας.

Είμαστε εδώ, στη Βασιλίδα των πόλεων, μαζί με συναδέλφους από την Βόρεια Μακεδονία και τη Ρουμανία για να μοιραστούμε τη χαρά της ιστορικής σημασίας απόφασής σας να αποκαταστήσετε την κοινωνία με την Αρχιεπισκοπή Αχρίδος, η οποία για πολλές δεκαετίες βρισκόταν σε σχίσμα.

Η έως προσφάτως υφιστάμενη κατάσταση αποτελούσε την αιτία πλήθους αρνητικών παρενεργειών, ενώ άφηνε εκτός της εκκλησιαστικής κανονικότητας ένα μεγάλο τμήμα του ορθοδόξου πληρώματος της πολύπαθης βαλκανικής.

Για μια εις έτι φορά, επιβεβαιώνετε δια των ενεργειών σας ότι δύνασθε να ορθοτομείτε τα προβλήματα που ταλανίζουν τον ορθόδοξο κόσμο και την Εκκλησία, ανταποκρινόμενος πλήρως στην υψηλή αποστολή που έχετε αναλάβει και την ευθύνη που απορρέει από τα προνόμια που έχουν αποδοθεί δια των αιώνων στην Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως.

Εν μέσω ενός κυκεώνα αντιξοοτήτων, παρεμβολών και αντιδράσεων, κατορθώνετε να ανευρίσκετε την πλέον κατάλληλη οδό διεξόδου.

Οι επιλογές σας, αν και αρχικώς, λόγω του ρηξικέλευθου και της αποφασιστικότητας που τις διέπουν, ενίοτε μπορεί να εγείρουν αντιδράσεις, εν τέλει, προϊόντος του χρόνου, αποκαλύπτεται η ορθότητά τους.

Έτσι και στην περίπτωση της αναγνώρισης της Αρχιεπισκοπής Αχρίδος, ως ο μόνος που δύναται να πράξει τούτο, από την θέση σας του Οικουμενικού Πατριάρχη, δίδετε το σωστό πλαίσιο αυτής της πράξης ορίζοντας όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις της ολοκλήρωσής της.

Πρώτον, την ονομασία της Αρχιεπισκοπής, η οποία δεν μπορεί να παραπέμπει σε εθνοφυλετικές πλάνες που τόσο ταλαιπώρησαν την Ορθοδοξία.

Και δεύτερον, τα εκκλησιαστικά σύνορα της εν λόγω Αρχιεπισκοπής αποκλειστικά εντός της επικράτειας του κράτους της Βόρειας Μακεδονίας.

Ελπίζουμε και ευχόμαστε η κατάληξη αυτής της διαδικασίας να μην έχει πισωγυρίσματα και να είναι αυτή που εσείς με καθαρότητα προτείνατε, ώστε να εισέλθουμε σε μια νέα περίοδο για την εν λόγω Εκκλησία, αλλά και την Ορθοδοξία στον Βαλκανικό χώρο, συνολικώς, η οποία ουκ ολίγες φορές έχει ταλαιπωρηθεί τα τελευταία 150 έτη.

Παναγιώτατε,
Αναμφίβολα το εκκλησιαστικό πρόβλημα με την Αρχιεπισκοπή Αχρίδος επιδρούσε μοιραία και στις σχέσεις της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας με τους Ορθοδόξους της Βόρειας Μακεδονίας. Η αλήθεια είναι ότι η αταξία αυτή παρεμπόδιζε μέχρι πρότινος την γόνιμη συνεργασία μας.

Γιατί κι αν ακόμη είχε τυπικά ενταχθεί η Βόρεια Μακεδονία στον διεθνή διακοινοβουλευτικό μας θεσμό πρακτικά δεν μπορούσαμε έως σήμερα να πραγματοποιήσουμε επίσκεψη σε αυτή τη γειτονική μας χώρα, καθώς δεν θα ήταν εφικτό να συμμετέχουμε σε λειτουργία όσο διαρκούσε το σχίσμα και η απουσία κοινωνίας μεταξύ μας.

Πλέον, τα εμπόδια αποσύρονται και ταυτόχρονα αυξάνονται οι προοπτικές για την ενεργότερη συμμετοχή των κοινοβουλευτικών της αντιπροσώπων και την πολυσχιδή δραστηριότητα του θεσμού μας και στη Βόρεια Μακεδονία.

Μάλιστα, πρώτη από αυτές τις εκδηλώσεις που προγραμματίζουμε το προσεχές διάστημα στο έδαφος της Βόρειας Μακεδονίας είναι η παρουσίαση του Τόμου που εξέδωσε πρόσφατα η ΔΣΟ με τον τίτλο: «Αγία Σοφία: οι Ναοί της του Θεού Σοφίας, ανά τον κόσμο», όπου περιλαμβάνεται και ο περικαλλής Ναός της Αγίας Σοφίας, στην Αρχιεπισκοπή Αχρίδος.

Παναγιώτατε,
Καταλήγοντας θα ήθελα να εκφράσω, εκ μέρους της ΔΣΟ, την οδύνη μας για τον καταστροφικό πόλεμο που δυστυχώς διεξάγεται ακόμη στην μαρτυρική Ουκρανία, μετά από την ρωσική εισβολή.

Ο πόνος μας για την στρατιωτική αντιπαράθεση μεταξύ Ορθοδόξων αδελφών είναι άφατος. Η θλίψη μας για τον θάνατο και τον τραυματισμό χιλιάδων συνανθρώπων μας και την προσφυγοποίηση εκατομμυρίων άλλων είναι βαριά.

Ελπίζουμε και ευχόμαστε σύντομα να εισακουστεί η έκκλησή σας, να επικρατήσει η λογική και η σύνεση, τα όπλα να σιγήσουν και να τα διαδεχθεί η διπλωματία, με σκοπό την αποκατάσταση της διεθνούς νομιμότητας. Προσδοκούμε ότι επιτέλους θα ξημερώσει μια ημέρα ειρήνης, ελευθερίας και ευημερίας για όλους τους λαούς της Ευρώπης.

Παναγιώτατε,
Γνωρίζετε πόσο επικίνδυνη είναι η εργαλειοποίηση του θρησκευτικού συναισθήματος για την αναζωπύρωση εθνικισμών. Την πλάνη του εθνοφυλετισμού την πλήρωσε ακριβά το Οικουμενικό Πατριαρχείο και όλος ο ορθόδοξος κόσμος.

Είμαστε ευτυχείς που επί των ημερών σας επουλώνεται μια πληγή που έμενε ανοιχτή και χαίνουσα εδώ και πάνω από μισό αιώνα. Είθε και στην Ουκρανία να γίνει πράξη το “ειρήνη υμίν”.

Εις έτη πολλά δέσποτα!

maximos 4

 maximos 2

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την προσφώνηση του κ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://youtu.be/JxZw07AbFDE

 

Read more...

Εισήγηση Γ. Γ. της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτή Λαρίσης της ΝΔ, δρος Μάξ. Χαρακόπουλου: «Στα βήματα του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στη Μικρά Ασία. Οι Λειτουργίες στις εκκλησίες όπου οι καμπάνες σίγησαν το 1922»

ΜΑΞΙΜΟΣ 1 7

Θεσσαλονίκη, 27 Μαΐου 2022

Εισήγηση
Γενικού Γραμματέα της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας,
βουλευτή Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας,
δρος Μάξιμου Χαρακόπουλου:

«Στα βήματα του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στη Μικρά Ασία.
Οι Λειτουργίες στις εκκλησίες όπου οι καμπάνες σίγησαν το 1922»

στο Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο «Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Τριάντα χρόνια διακονίας»

Σεβασμιότατοι,
σεβαστοί πατέρες και γερόντισσες,
κύριε Πρόεδρε της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών,
κυρίες και κύριοι καθηγητές,
κύριες και κύριοι σύνεδροι,
αγαπητές φοιτήτριες και αγαπητοί φοιτητές,

Είμαστε εδώ σήμερα, για να τιμήσουμε μια σπάνια προσωπικότητα και για να αποτιμήσουμε τη διαδρομή μιας μεγάλης εκκλησιαστικής μορφής, μιας ηγετικής φυσιογνωμίας του Γένους, ενός ανδρός που είμαστε βέβαιοι ότι γράφει ιστορία.
Γιατί ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, είναι όλα τα παραπάνω. Και δικαίως μπορούμε να τον κατατάξουμε, ήδη, στη χορεία των μεγάλων Πατριαρχών που υπηρέτησαν την Ορθοδοξία σε καιρούς λαμπρούς αλλά και δίσεκτους.
Επί πάνω από τρεις δεκαετίες, σε συνθήκες αντίξοες, με σωφροσύνη, οξυδέρκεια, αποφασιστικότητα και επιμονή, με απαράμιλλη εργατικότητα και αφοσίωση στο καθήκον, οικοδομεί σταθερά το κύρος της Οικουμενικής Ορθοδοξίας.
Με τη σοφή ποιμαντορία του πέτυχε το φαινομενικά ακατόρθωτο πριν μερικές δεκαετίες, να καταστήσει το Φανάρι κεντρικό σημείο αναφοράς της διεθνούς σκηνής. Να ακούγεται ο λόγος της Ορθοδοξίας παγκοσμίως και κάθε νέα πρόκληση, κάθε νέα απειλή να μετατρέπεται σε ευκαιρία για επίλυση προβλημάτων, σε άλμα προς τα εμπρός. Τα εμπόδια και οι δυσκολίες γίνονται κλίμακες για να ανεβεί η Οικουμενική Ορθοδοξία υψηλότερα.
Κορυφαίο εκκλησιαστικό γεγονός, στην προσπάθειά αυτή, συνιστά η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η πρώτη μετά από 1.300 έτη, που πραγματοποιήθηκε στην Κρήτη το 2016. Κάποιοι δεν κατανόησαν τις προθέσεις του, σκεπτόμενοι ίσως με όρους κοσμικής ισχύος, και σήμερα απομονώνονται.
Σπουδαία είναι, όμως, και τα όσα έχει επιτύχει στην προσέγγιση με τα άλλα χριστιανικά δόγματα και θρησκείες, πάντοτε με σκοπό την καταλλαγή και τον παραμερισμό της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας.
Το ενδιαφέρον του για την επικράτηση της ειρήνης σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Οικουμένης και την έμπρακτη εφαρμογή της ευαγγελικής ρήσης «αγαπάτε αλλήλους» τον έχει καταστήσει υπέρμαχο του διαθρησκειακού διαλόγου.
Τύχη αγαθή μού επεφύλαξε το προνόμιο και την χαρά να έχω παρακολουθήσει από τα πρώτα του βήματα την πατριαρχική του διακονία. Και γνώρισα τις αντίξοες συνθήκες που συνήντησε αλλά και τον απαράμιλλο ζήλο για να τις υπερβεί.
Θα προσπαθήσω να περιγράψω ένα σημαντικό και αθόρυβο έργο της ποιμαντορίας του. Μιλώ για την αναγέννηση των ιερών χώρων της χριστιανοσύνης, την ανασύσταση μητροπόλεων και ενοριών στην αγιοτόκο Μικρά Ασία.
Στην γη αυτή των παππούδων μας, που εφέτος θυμόμαστε με μεγαλύτερη ακόμη νοσταλγία, καθώς συμπληρώνονται 100 χρόνια από την μικρασιατική καταστροφή, που σήμανε το τέλος μιας τρισχιλιετούς, διαρκούς και αδιάσπαστης παρουσίας του ελληνισμού στην μικρασιατική γη.
Πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες στην ιστορία της ανθρωπότητας. Όχι μόνον λόγω των μεγεθών, που σίγουρα προκαλούν δέος, αλλά της εξάλειψης αυτού του πληθυσμού, που επί αιώνες ήταν η γέφυρα της Ανατολής με την Δύση.
Γέφυρα γεωπολιτική, αλλά και Γέφυρα πνευματική. Που έφερνε την Ευρώπη μέσα στην Ασία και την Ασία στην Ευρώπη, σε μια ανεπανάληπτη γονιμοποιητική διαδικασία, όπως αυτή φανερώθηκε στα λαμπρά χρόνια του Βυζαντινού πολιτισμού. Και δεν ήταν τυχαίο ότι στον τόπο αυτό άνθισε εξ αρχής το μήνυμα του ευαγγελίου, εκεί ιδρύθηκαν οι πρώτες Εκκλησίες, και εκεί έδρασαν οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας.
Εκεί, στη Μικρά Ασία κτυπούσε πάντοτε η καρδιά της Ορθοδοξίας, με την Κωνσταντινούπολη κέντρο της Οικουμένης και κέντρο της Οικουμενικής Ορθοδοξίας. Μετά το 1922, όμως, και με την ανταλλαγή των πληθυσμών που ακολούθησε, η χριστιανοσύνη σίγησε στην μικρασιατική ενδοχώρα.
Αυτή τη θλιβερή πραγματικότητα θέλησε ο Οικουμενικός Πατριάρχης να αλλάξει, σε πείσμα των αντιξοοτήτων και της λήθης, που απειλεί πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο τον σύγχρονο άνθρωπο. Χωρίς να λογαριάζει κόπο, αποστάσεις, κινδύνους, ταξίδεψε σε περιοχές αγαπημένες. Λειτούργησε σε ιερά κλειστά από τα χρόνια της φρίκης, έφερε πάλι την ελπίδα σε ό,τι θεωρήσαμε ότι ανήκε στο παρελθόν.
Ιδιαιτέρως, εμείς που καταγόμαστε από τα άγια χώματα των αλησμόνητων πατρίδων της καθ’ ημάς Ανατολής, αισθανόμαστε βαθύτατη ευγνωμοσύνη για τις αναλαμπές των εκκλησιών μας έπειτα από πολλές δεκαετίες σιωπής και αδιαφορίας.
Προσωπικά είχα τη τύχη να παραβρεθώ στο πλευρό του Πατριάρχη μας, σε πολλές περιοχές της μικρασιατικής γης. Είναι νομίζω αδύνατο να περιγράψω επακριβώς το ρίγος της συγκίνησης που κάθε φορά μας διαπερνά όταν συμμετέχουμε σε Λειτουργίες στις παλιές εκκλησιές μας στα ματωμένα χώματα της Μικρασίας.
Η παρουσία μας εκεί πάντοτε μας θυμίζει εποχές του ένδοξού μας βυζαντινισμού –κατά τον Αλεξανδρινό ποιητή. Μας φέρνει στο νου τους αγίους και μάρτυρες, τους αγνούς πιστούς που διατήρησαν την Ορθοδοξία και την ταυτότητα του Γένους μας ζωντανά για αιώνες στη γη της Μικρασίας.
Αλλά μας ξυπνά και τις μνήμες της Γενοκτονίας, της εξολόθρευσης των Χριστιανών, και τον εκτοπισμό όσων έμειναν ζωντανοί. Κι αυτό είναι κάτι που δεν πρόκειται να λησμονήσουν οι απόγονοι όσων μαρτύρησαν στον Πόντο, στη Σμύρνη και όπου αλλού, όσα χρόνια κι αν περάσουν.
Γιατί πολλοί είναι αυτοί που θα ήθελαν να λησμονήσουμε την ιστορία, να ρίξουμε μαύρη πέτρα πίσω μας, και να πούμε ότι βλέπουμε μόνον μπροστά, αρνούμενοι τις ρίζες μας, το παρελθόν μας και εν τέλει τον εαυτόν μας.
Άλλωστε, μετά την εξάλειψη των ανθρώπων, ξεκίνησε στη γείτονα και η επιχείρηση εξάλειψης της ιστορικής μνήμης. Εκκλησιές και μνημεία αλλάζουν χρήση, ξεγράφεται η αληθινή τους ταυτότητα. Για να ξεχαστεί ότι κάποτε εκεί ζούσαν Έλληνες, αλλά και Αρμένιοι και Ασσύριοι Χριστιανοί.
Ιδού λοιπόν, η τεράστια προσφορά του Οικουμενικού Πατριάρχη που διατρέχει ακατάπαυστα ό,τι έχει απομείνει για να ακουστούν και πάλι ψαλμωδίες, να ανάψουν κεριά, να ζωντανέψει η μνήμη, έστω και για λίγες ώρες, γεγονός που γίνεται αφορμή προβληματισμού και για τους σημερινούς ενοίκους της περιοχής.
Τα προσκυνήματα του πατριάρχη του Γένους είναι γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων, αφορμή να αναζητήσουν και να μάθουν οι νεότεροι κάτοικοι την ιστορία του τόπου και την ανεξίτηλη βυζαντινή του κληρονομιά.
Και η συγκίνηση αυτή επαναλαμβάνεται πάντοτε σε κάθε νέο προσκύνημα, σε κάθε επίσκεψη. Στα προσκυνήματα στην Τραπεζούντα, όπου επαναλειτούργησε η μονή σύμβολο του ποντιακού ελληνισμού, η Παναγία Σουμελά. Στην Ιωνία, όπου, μεταξύ άλλων, για πρώτη φορά μετά το 1922 και τον ιερομάρτυρα Χρυσόστομο, ποιμαίνει την μητρόπολη Σμύρνης επιχώριος Μητροπολίτης.
Στην αγιοτόκο Καππαδοκία, όπου μετά από σχεδόν έναν αιώνα ακούστηκε ο λόγος του Θεού στις λαξευτές εκκλησιές, που ύμνησε ο Γιώργος Σεφέρης.
Στην αγαπημένη του Ίμβρο, γενέθλιο τόπο του Οικουμενικού Πατριάρχη, όπου ακούγονται και πάλι οι χαρούμενες φωνές των παιδιών στο προαύλιο του σχολείου, που άνοιξε 50 χρόνια μετά από τις διώξεις, και όπου οικογένειες Ιμβρίων επιστρέφουν και εγκαθίστανται στην πατρίδα τους.
Θυμάμαι με την ίδια πάντα απερίγραπτη συγκίνηση την πρώτη μετά τον ξεριζωμό λειτουργία στην Παναγία Σουμελά στην Τραπεζούντα του Πόντου, τον δεκαπενταύγουστο του 2010, όταν το τουρκικές αρχές έδωσαν τη σχετική άδεια.
Έγραψα τότε στο σημειωματάριό μου: «Χαρμολύπη. Αυτός ο εκκλησιαστικός όρος νομίζω ότι αποδίδει καλύτερα τα συναισθήματα όλων όσων βρεθήκαμε στην πρώτη λειτουργία στην Παναγία Σουμελά στην Τραπεζούντα του Πόντου. Χαρά γιατί 88 χρόνια μετά την μικρασιατική καταστροφή και το άδοξο τέλος του ελληνισμού της καθ’ ημάς Ανατολής θα ξανακούγονταν ψαλμωδίες στη μαρτυρική γη του Πόντου. Θλίψη για τα περασμένα μεγαλεία, που όπως λέει ο εθνικός μας ποιητής “διηγώντας τα να κλαις”. […]
Ανεβαίνουμε τις τελευταίες σκάλες για την είσοδο του μοναστηριού. Πολλοί σταματούν κάθε τόσο να πάρουν μια ανάσα και να χορτάσουν τα μάτια τους το ανεπανάληπτο τοπίο. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, άλλοι με μπαστούνια, ακόμα και υποβασταζόμενοι ανηφορίζουν για το τάμα ζωής, τον κρυφό πόθο τριών γενιών Ποντίων να λειτουργηθούν στην Παναγία Σουμελά.
Έλληνες, Ρώσοι, Γεωργιανοί, Κύπριοι, απόγονοι προσφύγων που σήμερα βρίσκονται σκορπισμένοι στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα βρέθηκαν εκεί για το ραντεβού με την ιστορία. Για το μνημόσυνο “των ειρηνικώς αλλά και μαρτυρικώς τελειωθέντων”, όπως θα διαβάσει αργότερα ο πατριάρχης.
Καθώς δεν χτυπούνε τα σήμαντρα και οι καμπάνες της μονής, η αμηχανία της στιγμής την ώρα της προσέλευσης του πατριάρχη θα σπάσει με την ιαχή άξιος- άξιος και παρατεταμένα χειροκροτήματα.
Ο Πατριάρχης του Γένους ψάλει “εν τη κοιμήσει τον κόσμον ού κατέλιπες Θεοτόκε” και γύρω του μάτια δακρυσμένα. Κάθε λέξη, κάθε ψαλμός, εδώ αποκτά ξεχωριστό, συμβολικό περιεχόμενο. Ο Οικουμενικός πατριάρχης Βαρθολομαίος, που αξιώθηκε να είναι ο πρώτος προκαθήμενος της ορθοδοξίας που λειτουργεί στη Σουμελά, μνημόνευσε από τους κτήτορες της μονής μέχρι τον τελευταίο μητροπολίτη Τραπεζούντος, Χρύσανθο. Και ο λόγος του, μήνυμα ειρήνης, κατέληξε με το ελπιδοφόρο “ανθεί και φέρει κι’ άλλο”».
Και οι πέτρες ράγισαν ακούγοντας τον κεμετζέ, την ποντιακή λύρα, να συνοδεύει την βροντερή και κάποιες φορές τρεμάμενη φωνή του αείμνηστου μητροπολίτη Παύλου να ψάλλει το ποντιακό μοιρολόι «Η Παναϊα λειτουργά και ο ηγούμενον κοιμάται».
Κυρίες και κύριοι σύνεδροι,
Δυστυχώς, οι αντιδράσεις φανατικών στη γείτονα και η εργαλειοποίηση της θρησκείας οδήγησε, αμέσως μετά την πρώτη λειτουργία στη Σουμελά, στην μετατροπή της Αγίας Σοφίας της Τραπεζούντας σε τζαμί. Ο μεγαλοπρεπής ναός των Μεγαλοκομνηνών, όπου γινόταν η στέψη των βασιλέων της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας, όπως και η Αγία Σοφία στην Πόλη, μετετράπη σε τέμενος, σηματοδοτώντας την οπισθοδρόμηση του κοσμικού κράτους στην Τουρκία.
Συγκλονιστικά υπήρξαν και τα προσκυνηματικά ταξίδια στην Καππαδοκία, οι λειτουργίες στις υπόσκαφες εκκλησίες και τα μοναστήρια, όπου κανείς πρέπει να «αργοπορήσει», όπως γράφει ο νομπελίστας Καππαδόκης ποιητής, για να μπορέσει να θαυμάσει τα έργα των χειρών του Δημιουργού, αλλά και των Ρωμιών της περιοχής.
Δυστυχώς, δεν λείπουν οι ασχήμιες με συνθήματα και ύβρεις στους τείχους και τις αγιογραφίες των εκκλησιών. Οι Άγιοι μας στην Καππαδοκία, τον Πόντο, αλλά και σε όλη τη Μικρά Ασία, όπως είδα με τα μάτια μου, είναι αόμματοι! Όπου έφτανε το ανθρώπινο χέρι έχει βγάλει τα μάτια των Αγίων.
Διαβάζω και πάλι από τις σημειώσεις μου για την πρώτη Λειτουργία, τον Ιούνιο του 2014, 90 χρόνια μετά την Ανταλλαγή, στην εκκλησία του Τιμίου Σταυρού στην Τζαλέλα, το ρωμαίικο Ευμορφοχώριον της Καππαδοκίας, όπου ο Πατριάρχης προσήλθε συνοδευόμενος από τον Αρχιεπίσκοπο της Ουτρέχτης των Παλαιοκαθολικών:
«Ο προκαθήμενος της Ορθοδοξίας με την πρόσκλησή του σε εκπροσώπους άλλων χριστιανικών δογμάτων στο προσκύνημα της Καππαδοκίας υπενθυμίζει -πράγματι, με φαναριώτικη διπλωματία- τις ρίζες του ορθού δόγματος που ορθοτόμησαν οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας από την Καππαδοκία».
Θα προσθέσω εδώ ότι είναι κι ένα μήνυμα στις τουρκικές αρχές που δημόσια αρνούνται τον οικουμενικό χαρακτήρα του πατριαρχείου. Η παρουσία προκαθημένων εκκλησιών και πολιτικών προσωπικοτήτων στα προσκυνήματα δείχνει το κύρος και την εμβέλεια του πατριαρχείου, όσο κι αν οι τουρκικές αρχές θέλουν να το υποβαθμίζουν ως πατριαρχείο των εναπομεινάντων Ρωμιών της Πόλης.
Επιστρέφω στις σημειώσεις μου: «Τα λόγια είναι φτωχά για να περιγράψουν τη συγκίνηση όσων είχαμε την τύχη να συμμετάσχουμε στη μυσταγωγία της πατριαρχικής αυτής λειτουργίας στη γη που ανέδειξε τους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας. Ίσως για κάποιους ελλαδίτες, που πια μαθαίνουν στα παιδιά τους ότι ο Άι Βασίλης δεν έρχεται από την Καισαρεία αλλά από τη... Λαπωνία, να μη σημαίνει και τίποτε.
Όσοι, όμως, μεγαλώσαμε με τις αφηγήσεις της γιαγιάς για τη μακρινή πατρίδα, το «μεμλεκέτ», και τον καημό της να γυρίσει πίσω, το ανάθεμα στους αίτιους του ξεριζωμού, το «σεμπέπ ολάν καχρ ολσούν», που γράφει στα «Ματωμένα χώματα» η Διδώ Σωτηρίου, για εμάς, λοιπόν, αυτή η λειτουργία στη γη των παππούδων μας είναι το δικό μας τάμα να ξαναγυρίζουμε στις ρίζες μας, κρατώντας έτσι, αλησμόνητες και όχι χαμένες τις πατρίδες της Ανατολής!».
Δυστυχώς, όπως πληροφορηθήκαμε, δεν θα πραγματοποιηθεί το φετινό προσκύνημα στην Καππαδοκία, καθώς οι τουρκικές αρχές δεν έδωσαν την απαραίτητη άδεια.
Συγκλονιστική ήταν και η εμπειρία, το 2017, στην πάλαι ποτέ περίλαμπρη και ξακουστή πόλη της Εφέσου. Εκεί, που βρίσκεται ο τάφος του Ευαγγελιστή Ιωάννη και όπου πραγματοποιήθηκε η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης χοροστάτησε στην παλαιοχριστιανική βασιλική της Εφέσου, επί του τάφου του Αγίου και στις σημειώσεις μου υπογράμμισα ότι «εδώ η ιστορία είναι πάντοτε παρούσα. Τίποτε στην πραγματικότητα δεν έχει σβήσει ο χρόνος, αλλά και η δράση του ανθρώπου, και τίποτε δεν θα χαθεί στον αιώνα των αιώνων, όσο διατηρούμε ζωντανή την μνήμη και την πίστη μας».
Κι αν επιμένουμε, στην ανάγκη της ιστορικής γνώσης δεν είναι γιατί είμαστε προγονόπληκτοι, αλλά γιατί πάνω από όλα, αυτό που χρειαζόμαστε είναι το φως σπουδαίων ανθρώπων, που έγιναν πρότυπα πίστης, αγάπης, προσφοράς και μαρτυρίας. Γιατί με τα δικά τους παραδείγματα θα βρούμε κι εμείς τον δικό μας δρόμο, τον ατομικό, τον εθνικό, τον οικουμενικό, σε συνθήκες κρίσης, κυρίως κρίσης αξιών και αρχών.
Και τέτοιο πρότυπο πίστης, αγάπης και μαρτυρίας είναι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, τον οποίο όλοι μας καλούμαστε να μιμηθούμε και να συνδράμουμε στον ανηφορικό του δρόμο, ο καθένας, βεβαίως, στο μέτρο των δυνάμεών του.

Σας ευχαριστώ.

ΜΑΞΙΜΟΣ 4 7

ΜΑΞΙΜΟΣ 3 8

 

Read more...

Εισαγωγική Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου στη συνεδρίαση της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης με θέμα την ετήσια Έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη

ΜΑΞΙΜΟΣ 1 5

Αθήνα, 18 Μαΐου 2022

Εισαγωγική Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη συνεδρίαση
της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης
με θέμα την ετήσια Έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Αρχίζει η συνεδρίαση της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης. Στη σημερινή συνεδρίαση έχουμε την τιμή να φιλοξενούμε τον Συνήγορο του Πολίτη, τον κ. Ανδρέα Ποττάκη, ο οποίος θα μας ενημερώσει για την Ετήσια Έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη για το 2021.
Πριν του δώσω τον λόγο, επιτρέψτε μου κάποιες επισημάνσεις σε δύο καίρια και επίκαιρα ζητήματα που θίγει και η Έκθεση.
Η πρώτη επισήμανση έχει να κάνει με τη μεγάλη δοκιμασία της πανδημίας των δύο τελευταίων ετών. Πρόκειται για μια πρωτοφανή περιπέτεια πλανητικής διάστασης, που ταλαιπώρησε τις αντοχές πολλών συστημάτων και τομέων της δημόσιας ζωής.
Ανάμεσα σε αυτά ήταν και η λειτουργία του δημόσιου συστήματος υγείας και των παρεχόμενων προς τους πολίτες υπηρεσιών. Το δικαίωμα στην υγεία για κάθε πολίτη, χωρίς καμία διάκριση, είναι αδιαπραγμάτευτο. Και η Πολιτεία οφείλει να το διασφαλίζει για όλους.
Η δοκιμασία αυτή κατέδειξε την ανάγκη ενίσχυσης των δομών του ΕΣΥ, και της στήριξής του με ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό.
Ταυτόχρονα, όμως, η περίοδος αυτή ανέδειξε ένα πρόβλημα, που σε τέτοια ένταση εμφανίστηκε για πρώτη φορά. Κι αυτό είναι η εξεύρεση της ισορροπίας μεταξύ της διαφύλαξης βασικών ανθρωπίνων ελευθεριών και δικαιωμάτων και της προστασίας της δημόσιας υγείας.
Αντιληφθήκαμε όλοι μας ότι τα ατομικά δικαιώματα και η υπεράσπισή τους δεν πρέπει να καταλήγει σε έναν δίχως αρχές, αυθαίρετο και εντέλει αντικοινωνικό ατομικισμό.
Η ανάγκη αυτοπροστασίας, αλλά και προστασίας των συνανθρώπων μας από την ασθένεια του κορονοϊού, που θα μπορούσε να αποβεί ακόμη και μοιραία για την ίδια την ανθρώπινη ζωή, ετέθη υπεράνω του δικαιώματος της ελεύθερης δραστηριότητας.
Δυστυχώς, αρκετοί συμπολίτες μας, αυτές τις προσπάθειες για τον έλεγχο της πανδημίας σε παγκόσμια κλίμακα, αρχικά με περιοριστικά μέτρα και στη συνέχεια με τα εμβόλια που μας παρείχε η επιστημονική έρευνα, τις είδαν ως μόνιμη απειλή για τις ελευθερίες τους.
Αυτή η οπτική πιστεύω ότι είναι λανθασμένη. Γιατί κανένα δικαίωμα δεν μπορεί να είναι υπεράνω της προστασίας της ίδιας της ζωής, και κανένα δικαίωμα δεν πρέπει να καταπατά ή να υπονομεύει τα βασικά συλλογικά δικαιώματα.
Το ζήτημα αυτό έχει απασχολήσει και τον Συνήγορο του Πολίτη, και θα είχε ενδιαφέρον να ακούσουμε περισσότερα επ’ αυτού. Βεβαίως, τα μέτρα έχουν μια πρόσκαιρη ισχύ, και σταδιακά -όσο η απειλή μειώνεται- καταργούνται. Και ελπίζω σύντομα να καταργηθούν πλήρως.
Ας μας μείνει, όμως, ως πολύτιμο μάθημα αυτή η εμπειρία, και πλέον να βλέπουμε μέσα από αυτό το πρίσμα τη ζωή και τα δικαιώματα, ως μια ισορροπία μεταξύ του ατομικού και του συλλογικού καλού, μεταξύ της ατομικής ελευθερίας και του συλλογικού συμφέροντος, ώστε το ένα να μην καταστρατηγεί το άλλο. Και νομίζω ότι αυτό συνιστά και την ουσία της πραγματικής δημοκρατίας.
Η δεύτερη επισήμανση αφορά στη νέα επείγουσα κατάσταση που βιώνουμε παγκοσμίως από την εκτίναξη των τιμών της ενέργειας και την απειλή της “ενεργειακής φτώχειας”, κατά τον όρο που υιοθετεί και η Έκθεση. Το πρόβλημα επιτάθηκε από τον πόλεμο στην Ουκρανία, που, δυστυχώς, όπως όλα δείχνουν δεν θα τερματιστεί σύντομα.
Η κατάσταση αυτή επηρεάζει άμεσα όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα την Ευρώπη. Και οι Έλληνες, όπως και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι, αντιμετωπίζουν την απειλή υποβάθμισης του επιπέδου διαβίωσής τους, ενώ οι πιο ευάλωτοι ακόμη και τον κίνδυνο της αδυναμίας να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες τους. Κι αυτό είναι, επίσης, ένα ζήτημα δικαιωμάτων.
Γι’ αυτό και είναι επιβεβλημένες οι παρεμβάσεις σε ευρωπαϊκό, και όχι μόνο εθνικό, επίπεδο για την αποκλιμάκωση των λογαριασμών του ρεύματος, αλλά και την ουσιαστική στήριξη των νοικοκυριών που καλούνται να σηκώσουν δυσβάσταχτα βάρη.
Επιπλέον, πρέπει να ξαναδούμε επιλογές που έγιναν στο παρελθόν. Όχι μόνο για την ενεργειακή εξάρτηση από τη Ρωσία, αλλά και για την υποτίμηση του πρωτογενούς τομέα, την αξία του οποίου πολλοί συνειδητοποίησαν εν μέσω της πανδημίας. Η ενεργειακή επάρκεια και η επισιτιστική αυτάρκεια θα πρέπει να αναδειχθούν σε βασικές πολιτικές της Ευρώπης.
Ασφαλώς, στην Έκθεση θίγονται μια σειρά ζητημάτων που άπτονται των σχέσεων του κράτους με τον πολίτη. Αυτός, άλλωστε, είναι ο πυρήνας της δραστηριότητας και η βασική αποστολή του Συνηγόρου του Πολίτη, για τα οποία θα μας μιλήσει αναλυτικά ο κ. Ποττάκης.
Επιτρέψτε μου, όμως, πριν του δώσω τον λόγο, να πω -και πιστεύω ότι μιλώ αντικειμενικά- πως στον τομέα αυτό, κατά κοινή ομολογία, έχουν γίνει πολλά βήματα προόδου με την ταχύτατη ψηφιοποίηση του Κράτους, που κατορθώνει να μειώνει τη γραφειοκρατία και να διευκολύνει τη ζωή των πολιτών.
Κι αυτό ας το κρατήσουμε ως μια αισιόδοξη πτυχή αυτής της δύσκολης συγκυρίας.

Παρεμβάσεις Μάξιμου Χαρακόπουλου κατά την διάρκεια της συζήτησης

Α. Σας ευχαριστούμε και εμείς, κύριε Συνήγορο, κύριε Ποττάκη, για την αναλυτική παρουσίαση της Ετήσιας Έκθεσης του Συνηγόρου του Πολίτη.
Έχουμε υπόψη και τις ειδικές εκθέσεις που εκπονεί ο Συνήγορος.
Ήδη, έχουμε λάβει την Ειδική Ετήσια Έκθεση για τις Επιστροφές Αλλοδαπών και προτιθέμεθα ως Επιτροπή, όπως πράξαμε και πέρσι, να παρουσιαστεί η Έκθεση ει δυνατόν παρουσία και του αρμόδιου Υπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου, του κ. Μηταράκη, για να γίνει και μια πιο ουσιαστική συζήτηση, με διευκρινίσεις που τυχόν θα ήθελε να δώσει και η πολιτική ηγεσία του αρμόδιου Υπουργείου.

Β. Επειδή ο κύριος Λάππας έκανε μια αναφορά στο μεγάλο ζήτημα της απουσίας ένδικου βοηθήματος, που είναι από τους βασικούς λόγους για τους οποίους έχουμε τις προσφυγές στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και καταδίκες από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, να ενημερώσω την Επιτροπή ότι επίκεινται αλλαγές στους σωφρονιστικούς κώδικες, όπως μας ενημέρωσε αρμοδίως η Κυβέρνηση και θέλω να πιστεύω ότι σύντομα η ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη θα προσέλθει σε συνεδρίαση της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Παρακολούθησης των Αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για να μας ενημερώσει επ’ αυτών.

Γ. Εγώ θα ήθελα να πω, με αφορμή την τελευταία παρατήρησή σας, όσον αφορά τα ζητήματα της ενέργειας ότι ίσως θα πρέπει συλλογικά να ξαναδούμε την πρόταση που διατυπώνει στην Έκθεσή του ο Συνήγορος, για το πρόβλημα αυτό της ενεργειακής ένδειας και μιλώ για τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού ρεύματος και την αποσύνδεση τους από τις εισφορές υπέρ τρίτων τα τέλη υπέρ τρίτων, τους δημοτικούς φόρους, τα δημοτικά τέλη, την ΕΡΤ, το τέλος ακίνητης περιουσίας. Η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, είναι ένα σοβαρό κοινωνικό αγαθό και η μη έγκαιρη καταβολή όταν οδηγεί στο επαχθές μέτρο της διακοπής της παροχής του ηλεκτρικού ρεύματος είναι κάτι σημαντικό . Επομένως, η μη έγκαιρη πληρωμή των λογαριασμών μπορεί να οδηγήσει σε διακοπή της παροχής του ρεύματος και ίσως θα πρέπει να επανεξετάσουμε εάν θα πρέπει να επιβαρύνονται και με δημοτικά τέλη δημοτικούς φόρους, ή άλλες καταβολές.

Read more...

Εισαγωγική Ομιλία Μ. Χαρακόπουλου στην κοινή συνεδρίαση των Επιτροπών: «Ενημέρωση από την υφυπουργό Μετανάστευσης, κ. Σοφία Βούλτεψη, επί της Εθνικής Στρατηγικής για την κοινωνική ένταξη αιτούντων άσυλο και δικαιούχων διεθνούς προστασίας

Μάξιμος Βούλτεψη

Αθήνα, 6 Απριλίου 2022

Εισαγωγική Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην κοινή συνεδρίαση της Διαρκούς Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης και της Διαρκούς Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων,
με θέμα ημερήσιας διάταξης:
«Ενημέρωση από την υφυπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου, κ. Σοφία Βούλτεψη, επί της Εθνικής Στρατηγικής για την κοινωνική ένταξη αιτούντων άσυλο και δικαιούχων διεθνούς προστασίας (Εθνική Στρατηγική για την Ένταξη)».

 

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Σήμερα έχουμε την χαρά και την τιμή να βρίσκεται κοντά μας η υφυπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, κα Σοφία Βούλτεψη, και ο Γενικός Γραμματέας κ. Πάτροκλος Γεωργιάδης για να μας ενημερώσουν σχετικά με την Εθνική Στρατηγική για την κοινωνική ένταξη αιτούντων άσυλο και δικαιούχων διεθνούς προστασίας.
Προτού δώσω τον λόγο στην αγαπητή υφυπουργό, με την οποία συνεργαστήκαμε άψογα σε αυτήν την Επιτροπή, θα ήθελα να επισημάνω τη σπουδαιότητα του Σχεδίου για το οποίο πρόκειται να ενημερωθούμε.
Για πάνω από τρεις δεκαετίες η Ελλάδα από χώρα αποκλειστικά καταγωγής μεταναστών, που είχαν κατακλύσει τα πέρατα του κόσμου, κατέστη χώρα τράνζιτ ή και προορισμού για μετανάστες αλλά και πρόσφυγες. Η γεωγραφική της θέση, στο σύνορο της Ευρώπης με την Ασία και την Αφρική και η συμμετοχή της στην ΕΕ την κατέστησαν πόλο έλξης και χώρο σωτηρίας από διώξεις, εθνικού, θρησκευτικού ή πολιτικού χαρακτήρα.
Δυστυχώς, οι αιτίες της προσφυγοποίησης αντί να εκλείπουν με τα χρόνια φαίνεται να αυξάνονται. Πριν προλάβουμε να χαρούμε για ένα μέτωπο που κλείνει, αιφνιδιαζόμαστε από ένα άλλο που ανοίγει. Και κάθε πόλεμος, εκ προοιμίου, σημαίνει θάνατο, καταστροφές, ανέστιους ανθρώπους.
Το είδαμε αυτό παλαιότερα στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, πριν λίγα χρόνια στην Συρία, το βλέπουμε αυτές τις ημέρες στην κοντινή μας Ουκρανία. Παρακολουθούμε τα ατελείωτα καραβάνια των προσφύγων που καταφεύγουν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ αυτών και στην Ελλάδα, για να σωθούν από αυτόν τον σκληρό και άδικο πόλεμο, που προκάλεσε η ρωσική εισβολή.
Ελπίζουμε μια από τις θετικές συνέπειες-αν μπορεί να λεχθεί για μια τέτοιων διαστάσεων τραγωδία που συμβαίνει στην Ουκρανία- να είναι η αλλαγή στάσης των κρατών-μελών της ΕΕ που δεν εκπλήρωναν τις υποχρεώσεις τους στη δίκαιη κατανομή των προσφύγων, αρνούμενα να δεχθούν ακόμη και ασυνόδευτα ανήλικα. Ευελπιστούμε αυτή η αλλαγή στάσης να είναι σταθερή και όχι ευκαιριακή.
Όσον αφορά τους πρόσφυγες που βρίσκονται στη χώρα μας, αυτοί αποτελούν μια πραγματικότητα που απαιτεί ορθή διαχείριση. Οφείλουμε, δηλαδή, να τους προσφέρουμε το περιβάλλον που θα τους επιτρέψει να ζήσουν αξιοπρεπώς. Γιατί το πιθανότερο είναι αυτοί οι άνθρωποι να ζήσουν μαζί μας. Και καθήκον μας είναι να τους βοηθήσουμε με κάθε τρόπο να ενσωματωθούν.
Και για την ενσωμάτωση υπάρχουν δύο προϋποθέσεις, οι οποίες νομίζω ότι ισχύουν για κάθε άνθρωπο που προσδοκά να εγκατασταθεί σε μια ξένη χώρα.
Η μία είναι η γλώσσα. Χωρίς τη δυνατότητα της επικοινωνίας, ο οποιοσδήποτε αισθάνεται ότι βρίσκεται σε μόνιμο αδιέξοδο. Οι κοινωνικές επαφές του περιορίζονται με την κοινότητά του. Μόνον σε αυτήν αισθάνεται οικεία, νιώθει ασφάλεια. Αλλά αυτό είναι ταυτόχρονα και μια παγίδα, που οδηγεί σε κοινωνική περιχαράκωση, σε γκετοποίηση, με όλες τις αρνητικές συνέπειες που έχουν τα γκέτο.
Όταν πρόκειται για παιδιά, το σχολείο ευτυχώς προσφέρει την δυνατότητα της εκμάθησης της γλώσσας και όλων των άλλων γνωστικών αντικειμένων. Αλλά για τους ενήλικες τα πράγματα δυσκολεύουν.
Το ίδιο σημαντική, ίσως και περισσότερο ακόμη, είναι η δεύτερη προϋπόθεση, αυτή της εργασίας. Δεν μπορεί να παραμένει ως προοπτική το επίδομα, το βοήθημα, μια παρασιτική λογική. Είδαμε τι θαύματα έκαναν για παράδειγμα οι μετανάστες από την Αλβανία, η πρώτη γενιά μεταναστών, που με σκληρή εργασία στις οικοδομές και στα χωράφια έγιναν νοικοκύρηδες, ανέθρεψαν παιδιά, τα οποία σήμερα, έχοντας σπουδάσει στη δημόσια εκπαίδευση, στην πλειοψηφία τους είναι πλήρως ενταγμένα στην ελληνική κοινωνία, ή εργάζονται στο εξωτερικό, όπως και πολλά άλλα ελληνόπουλα. Το ίδιο ισχύει και για δεκάδες χιλιάδες άλλους πρόσφυγες και μετανάστες από άλλες χώρες, καθώς και τα παιδιά τους, που ήλθαν στην πατρίδα μας.
Ασφαλώς, η οικονομική κρίση των παρελθόντων ετών, δεν επέτρεψε να δημιουργηθούν οι θέσεις εργασίας που θα θέλαμε ώστε να γίνει και η απορρόφηση του προσφυγικού πληθυσμού σε μεγαλύτερο ποσοστό. Σήμερα, όμως, υπάρχουν τομείς που πρόσφυγες, εντός συγκεκριμένων προγραμμάτων, θα μπορούσαν να εργαστούν.
Μιλώντας και ως βουλευτής της περιφέρειας, που εκπροσωπεί έναν κατ’ εξοχήν αγροτικό νομό, όπου λείπουν χέρια στα χωράφια και στις κτηνοτροφικές μονάδες, και οι παραγωγοί αναζητούν εναγωνίως εποχικούς εργάτες γης, νομίζω ότι πρόσφυγες, με ανάλογη εμπειρία στις πατρίδες τους θα μπορούσαν να καλύψουν αυτά τα κενά. Προς όφελος και των ιδίων αλλά και της οικονομίας της χώρας.
Φαντάζομαι ότι το ίδιο θα μπορούσαν να πουν και συνάδελφοι από περιοχές με τουριστική ανάπτυξη, όπου και εκεί αναζητούνται εργαζόμενοι. Επομένως, χρειαζόμαστε προγράμματα κατάρτισης και εξειδίκευσης ενηλίκων προσφύγων και μεταναστών στους τομείς της οικονομίας που η χώρα έχει ανάγκες.
Σε κάθε περίπτωση, αυτό που επιθυμούμε και νομίζω ότι όλοι θα συμφωνήσουμε είναι αυτοί οι άνθρωποι που ήλθαν κατατρεγμένοι στην Ελλάδα, να βρουν στον ήλιο μοίρα, να ενσωματωθούν στην ελληνική κοινωνία, να στεριώσουν, να προσφέρουν, και να έχουν μια αξιοπρεπή ζωή οι ίδιοι και τα παιδιά τους.
Σας ευχαριστώ».

Δευτερολογία Μ. Χαρακόπουλου
«Επιτρέψτε μου, επειδή πάρα πολλοί συνάδελφοι έθεσαν το ζήτημα της ελληνομάθειας, στο οποίο και εσείς αναφερθήκατε και εγώ κατά την εισαγωγική μου παρέμβαση, ως βασικό κριτήριο για την ενσωμάτωση των προσφύγων και των μεταναστών στη χώρα μας, να πω ότι το πρόβλημα της πλημμελούς φοίτησης, δυστυχώς, δεν περιορίζεται μόνο σε μετανάστες και σε πρόσφυγες. Πληροφορούμαι ότι και στην κοινότητα των Ρομά, μεταξύ των πολιτών που ανήκουν σε αυτή την πληθυσμιακή ομάδα, υπάρχει σε μεγάλο βαθμό πλημμελής φοίτηση και αυτό δυσκολεύει, επίσης, την πλήρη ενσωμάτωση και των Ρομά στην ελληνική κοινωνία. Γι’ αυτό νομίζω ότι δεν θα πρέπει να αρκεί ως προϋπόθεση η εγγραφή στα σχολεία για την παροχή του όποιου είδους επιδομάτων, βοηθημάτων πολυτεκνικών, απορίας ή άλλων, αλλά θα πρέπει να συνδέεται με την κανονική φοίτηση των παιδιών στη δημόσια εκπαίδευση».

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία του κ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://youtu.be/runYBeV4DCc

Η δευτερολογία: https://youtu.be/ihu7-ftOLi0

Read more...

Τοποθέτηση Γενικού Γραμματέα ΔΣΟ σχετικά με την εισβολή στην Ουκρανία σε συνάρτηση με την διοργάνωση της προσεχούς μας Γενικής Συνέλευση

ΜΑΞΙΜΟΣ 1 18

Μιλάνο, 27 Μαρτίου 2022

Τοποθέτηση Γενικού Γραμματέα ΔΣΟ σχετικά με την εισβολή στην Ουκρανία σε συνάρτηση με την διοργάνωση της προσεχούς μας Γενικής Συνέλευση

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Όπως είναι φυσικό, είμαι υποχρεωμένος να αναφερθώ ιδιαιτέρως και εκτενέστερα στο μείζον ζήτημα των ημερών, που ταλανίζει την παγκόσμια κοινότητα, και το οποίο έχει, δυστυχώς, άμεσες συνέπειες και στην λειτουργία της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας.
Μιλώ, όπως αντιλαμβάνεστε, για τα δραματικά γεγονότα της Ουκρανίας, την ρωσική εισβολή και τον καταστροφικό πόλεμο που διεξάγεται σε αυτήν την κατά πλειοψηφία ορθόδοξη στο θρήσκευμα χώρα.
Εκ προοιμίου, νομίζω ότι όλοι συμφωνούμε ότι κάθε πόλεμος είναι καταδικαστέος. Γιατί πόλεμος σήμαινε και σημαίνει τον θάνατο ανθρώπων, ένοπλων αλλά και αμάχων - γυναικών, ηλικιωμένων ακόμη και παιδιών. Αυτών που στην κυνική γλώσσα αποκαλούνται παράπλευρες απώλειες.
Ο πόλεμος σημαίνει διάλυση των υποδομών, καταστροφή των έργων της ειρήνης, φτώχεια και ανέχεια.
Σημαίνει την προσφυγιά εκατομμυρίων συνανθρώπων μας, που αναζητούν στην ξενιτιά μια εστία προστασίας, μια στέγη και ένα πιάτο φαγητό, με ριζωμένο τον φόβο στις καρδιές τους και με την αγωνία για την επόμενη μέρα, αν θα επιστρέψουν ξανά στα σπίτια τους.
Σημαίνει έξαρση του μίσους μεταξύ των λαών, που δεν θα σβήσει την επόμενη μέρα του πολέμου -ακόμη κι αν ο πόλεμος λήξει σύντομα. Γιατί το μίσος φέρνει νέα βία και τον φαύλο κύκλο του αίματος και της διχόνοιας.
Σημαίνει, επίσης, στην εποχή μας, τον κίνδυνο μια γενικής ανάφλεξης, που μπορεί να πάρει ασύλληπτες διαστάσεις, λαμβάνοντας υπόψη την ύπαρξη των πυρηνικών όπλων.
Επιπλέον, ως ΔΣΟ είμαστε εναντίον της επικράτησης του δόγματος ότι το δίκαιο της ισχύος είναι ανώτερο της ισχύος του διεθνούς δικαίου. Κι αυτό το αποδείξαμε πολλές φορές στο παρελθόν. Όπως για παράδειγμα στις θέσεις μας για την ειρήνευση στην Συρία, η οποία κινδύνευσε με την απόλυτη διάλυση, από την δράση των τζιχαντιστών και άλλων δυνάμεων που προωθούσαν τα δικά τους συμφέροντα.
Το αποδείξαμε με τις θέσεις μας για την στάση της Τουρκίας τόσο με τις αυθαίρετες μετατροπές των χριστιανικών ναών, και κυρίως της Αγίας Σοφίας, σε μουσουλμανικά τεμένη, όσο και την πολιτική που ακολουθεί στο Κυπριακό.
Το αποδείξαμε και αρκετά παλαιότερα με τον πόλεμο του ΝΑΤΟ κατά της Σερβίας.
Αυτές οι θέσεις κατά του πολέμου και υπέρ του δικαίου και της εδαφικής ακεραιότητας όλων των κρατών είναι θέσεις αρχής, που συνεχίζουμε να υπερασπιζόμαστε μέχρι σήμερα χωρίς παρεκκλίσεις.
Γιατί αν δεν το κάναμε θα ήμασταν αναξιόπιστοι, και θα υπονομεύαμε το διεθνές κύρος της ΔΣΟ, που με τόσο κόπο και με τέτοια συνέπεια, κατορθώσαμε να αναδείξουμε τα προηγούμενα χρόνια.
Γι’ αυτό και είμαστε αντίθετοι στην εισβολή του ρωσικού στρατού στην Ουκρανία, ανεξάρτητα από τις αιτίες που προβάλλει η ρωσική κυβέρνηση.
Εμείς πιστεύουμε ακράδαντα ότι μοναδική οδός επίλυσης των προβλημάτων είναι ο διάλογος, η διπλωματία, ο συμβιβασμός, επί των αρχών του διεθνούς δικαίου και των παγκοσμίως αποδεκτών ανθρωπιστικών αρχών.
Η επιστροφή σε ολέθριες πρακτικές που γνώρισε η ευρωπαϊκή ήπειρος κατά τον 20ό αιώνα είναι μια οπισθοδρόμηση του πολιτισμού μας. Καταδικάζει τις επερχόμενες γενιές σε έναν βίο φόβου, αγωνίας και αβεβαιότητας.
Είναι άραγε αυτός ο κόσμος που οραματιζόμαστε; Αυτός για τον οποίο εργαζόμαστε με την δραστηριότητά μας;
Στον διάλογο για το Μέλλον της Ευρώπης, βγήκαμε από την πρώτη στιγμή να υποστηρίξουμε δύο κεντρικές θέσεις:
Η μία για την υπεράσπιση των παραδοσιακών αξιών της Ευρώπης, των θεμελιακών της πυλώνων. Την αρχαία ελληνική γραμματεία, το ρωμαϊκό δίκαιο και την χριστιανική παράδοση στο σύνολό της -από τον Μέγαν Βασίλειο, μέχρι τον Φραγκίσκο της Ασίζης και τον Σέργιο του Ραντόνεζ. Μια θέση που έρχεται σε καταφανή αντίθεση με τις πολιτικές κύκλων στην Ευρώπη, που θέλουν, ορμώμενοι από τις ιδεοληψίες τους, να διαγράψουν με μια μονοκοντυλιά την ιστορία του ευρωπαϊκού πολιτισμού χάριν, υποτίθεται, ενός προοδευτισμού.
Και η δεύτερη θέση μας, βασιζόμενη προφανώς στην πρώτη, για μια μελλοντική Ευρώπη χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς χώρες πρώτης ή δεύτερης κατηγορίας. Μια Ευρώπη που θα ξεκινά από τον Ατλαντικό και θα φθάνει μέχρι τα Ουράλια, όπως την οραματιζόταν ο μεγάλος Ευρωπαϊστής Σαρλ Ντε Γκωλ, με ενδοχώρα που θα φτάνει μέχρι το Βλαδιβοστόκ. Μια Ευρώπη με την δική της διακριτή παρουσία στον σύγχρονο κόσμο, και όλο τον πλούτο των συνιστωσών της σε μια γόνιμη σύνθεση.
Και αυτές τις θέσεις τις θέσαμε urbi et orbi, στην πόλη και την οικουμένη, με παρρησία και με την βεβαιότητα ότι έχουμε δίκιο.
Ο πόλεμος, όμως, στην Ουκρανία άλλαξε άρδην τα δεδομένα. Η θέση μας μένει μετέωρη, εφόσον παραμείνει το μεγάλο χάσμα. Και μάλιστα αντί της επιδιωκόμενης ενότητας υψώνεται -αν δεν έχει ήδη υψωθεί- ένα νέο σιδηρούν παραπέτασμα, ανατολικότερα του προηγούμενου, που ταλαιπώρησε την Ευρώπη κατά τον πρώτο ψυχρό πόλεμο. Και θύμα αυτής της απομάκρυνσης θα είναι και ο αδελφός ρωσικός λαός.
Θύμα, ωστόσο, της εισβολής είναι και η ίδια η Ορθοδοξία. Η Ορθοδοξία που εδώ και κάποια χρόνια ήδη είχε υποστεί σοβαρά πλήγματα, με αφορμή και το ουκρανικό εκκλησιαστικό πρόβλημα. Η διάχυση αυτής της αναστάτωσης δεν έχει αφήσει καμία εκκλησία χωρίς επιπτώσεις. Εμείς, βεβαίως, πάντοτε μια διακριτικότητα και με επίγνωση των ορίων και των αρμοδιοτήτων μας, επιχειρήσαμε να χαλυβδώσουμε την ενότητα του ορθόδοξου κόσμου, σε διακοινοβουλευτικό επίπεδο. Και νομίζω ότι μέχρι τώρα τα καταφέραμε εξαιρετικά σε αυτόν τον τομέα.
Τώρα, όμως, έχουμε έναν πόλεμο που διεξάγεται, ουσιαστικά, μεταξύ δύο ορθόδοξων λαών. Δύο λαών που έλαβαν τον λόγο του ευαγγελίου μέσω του Βυζαντίου στα χρόνια του Αγίου Βλαδίμηρου του Κιέβου, και πάνω σε αυτή την δωρεά διέγραψαν την ιστορική τους πορεία μέχρι σήμερα.
Σήμερα, όμως, όπως πληροφορούμαστε, οι βόμβες, οι πυροβολισμοί, η φωτιά καταστρέφουν νοσοκομεία, μαιευτήρια, ακόμη και ορθόδοξους ναούς και μοναστήρια σε αρκετές περιοχές της Ουκρανίας. Αναφέρω για παράδειγμα τον βομβαρδισμό της Λαύρας του Σβιατογκίρσκ στην περιοχή του Ντονέτσκ, που ανήκει στην Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία, που υπάγεται στο Πατριαρχείο της Μόσχας. Πρόκειται για καταστάσεις που λυπούν την καρδιά κάθε Ορθόδοξου.
Για όλους τους παραπάνω λόγους πιστεύω ότι ορθώς καταδικάσαμε τον πόλεμο σαν μέσο επίλυσης των προβλημάτων μεταξύ των κρατών.
Ορθώς ζητήσαμε την άμεση παύση των εχθροπραξιών στην Ουκρανία.
Την αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων από το έδαφος της Ουκρανίας.
Την επίτευξη μιας συμφωνίας που θα βάζει τα θεμέλια μιας σταθερής ειρήνης, βάσει των κανόνων του διεθνούς δικαίου και του σεβασμού στην κρατική κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα του κάθε κράτους.
Την επιστροφή στις εστίες τους όλων των προσφύγων που κατέφυγαν για να σωθούν είτε σε άλλες περιοχές της Ουκρανίας είτε στο εξωτερικό.
Τη χρηματοδότηση της ανοικοδόμησης των υποδομών της Ουκρανίας με σκοπό την γοργή αποκατάσταση των ζημιών που υπέστη η ουκρανική οικονομία από τον πόλεμο.
Την αποκατάσταση του ελεύθερου δια ξηράς, θαλάσσης και αέρος εμπορίου στην Ουκρανία.
Την αποκατάσταση των ζημιών που έχουν υποστεί θρησκευτικά μνημεία από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις και ελεύθερη άσκηση των θρησκευτικών δραστηριοτήτων όλων των Ουκρανών πολιτών, σύμφωνα με τις επιλογές τους.

Αγαπητοί συνάδελφοι,
Τα γεγονότα της Ουκρανίας προκαλούν σε όλους μας πόνο ψυχής και η έκκλησή μας -νομίζω θα συμφωνήσετε μαζί μου- έχει ως μοναδικό σκοπό να δοθεί μια ευκαιρία στην ειρήνη, που ήταν άλλωστε και η παραίνεση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Ειρήνη στον κόσμο και στις καρδιές μας.
Εύχομαι και προσεύχομαι μέχρι την Γενική μας Συνέλευση να έχει γίνει ένα θαύμα και να επικρατήσει η σύνεση του παραλογισμού, η ειρήνη έναντι του πολέμου.

Σας ευχαριστώ.

Read more...

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΓΓ/ΔΣΟ - ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΜΙΛΑΝΟΥ 2022

maximos 1 7

Μιλάνο, 28 Μαρτίου 2022

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΓΓ/ΔΣΟ - ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΜΙΛΑΝΟΥ 2022

Αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι,

Προχωρούμε τώρα στην παρουσίαση του προγραμματισμού των μελλοντικών δραστηριοτήτων της Οργάνωσής μας. Εκ προοιμίου οφείλω να πω ότι είμαστε υποχρεωμένοι να λάβουμε υπ’ όψιν μας δύο παραμέτρους θεμελιώδεις.
Η πρώτη είναι η αδυναμία συμμετοχής στις δραστηριότητές μας της Ρωσικής αντιπροσωπείας και πάνω από όλα του προέδρου κ. Γκαβρίλοφ. Επιθυμώ να τονίσω πως η συμμετοχή όλης της ρωσικής αντιπροσωπείας όλα αυτά τα χρόνια της λειτουργίας μας ήταν καθοριστική για την πρόοδο της οργάνωσης. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ούτε μια στιγμή ότι το καταστατικό επιβάλλει την παρουσία και της Ρωσίας και της Ελλάδος στην Γραμματεία με μια θέση και ο Έλληνας βουλευτής κατέχει την θέση του Γραμματέα.
Και τα 29 χρόνια λειτουργίας θεσμού οι Έλληνες γραμματείς επέλεξαν να προτείνουν για την θέση του προέδρου της Γενικής Συνέλευσης Ρώσο συνάδελφο .Επιλογή που απεδείχθη επιτυχής διαχρονικά, και κατέστησε στο πέρασμα των ετών την συνεργασία μας ουσιαστική και ωφέλιμη για την ΔΣΟ. Αν και δεν έλειψαν οι κρίσεις -ιδιαίτερα εσχάτως- κατορθώσαμε εντούτοις να εξασφαλίσουμε την ενότητα του θεσμού, εδραιώνοντας και αναβαθμίζοντας το διεθνές του κύρος. Πρόκειται εξάλλου για μια ενότητα που εδράζεται όντως σε μια κοινή πολιτιστική πολιτισμική, θρησκευτική παράδοση.
Η δεύτερη παράμετρος είναι το γεγονός ότι η επόμενη Γενική μας Συνέλευση, το 2023, θα είναι επετειακή για τα 30 χρόνια από την ίδρυση του διεθνούς μας θεσμού και έχουμε προγραμματίσει να πραγματοποιηθεί στην Αθήνα. Εκεί πρέπει να είμαστε όλοι παρόντες.
Με βάση, λοιπόν, αυτά τα δύο σημεία προχωρώ στον προγραμματισμό μέχρι την Γενική Συνέλευση. Η πρότασή μου, όπως θα παρατηρήσετε, θα είναι αρκετά περιορισμένη, καθώς οι συνέπειες που επιφέρει ο ρωσο-ουκρανικός πόλεμος δεν εκτιμώ ότι επιτρέπουν, στην παρούσα φάση τουλάχιστον, έναν φιλόδοξο σχεδιασμό, παρά την επιθυμία μας.
Οι αντικειμενικές συνθήκες μας περιορίζουν προσωρινά σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο. Για τον λόγο αυτό θα αναφερθώ πρωτίστως σε δράσεις που έχουν προαναγγελθεί και σχεδιαστεί, και ελπίζουμε στην πραγματοποίησή τους, πάντα υπό την αίρεση πιθανών αντιξοοτήτων το επόμενο διάστημα:
1. Παρουσίαση του τόμου «Αγία Σοφία: Οι Ναοί της του Θεού Σοφίας ανά τον Κόσμο» σε διάφορες χώρες:
Θα έλεγα πως η δουλειά μας για όλο το έτος 2022 θα πρέπει να κινηθεί με επίκεντρο την παρουσίαση του τόμου όπου είναι δυνατόν στον κόσμο. Ο Τόμος για τους Ναούς που είναι αφιερωμένοι στην Αγία του Θεού Σοφία φιλοδοξούμε να παρουσιαστεί και να κυκλοφορήσει σε όσο το δυνατόν περισσότερες χώρες του Κόσμου γίνεται.
Φυσικά, ιδιαίτερη έμφαση στις προσπάθειες μας θα δοθεί στις χώρες εκείνες, που έχουν στην επικράτεια τους Ναούς Αγίας Σοφίας, όπως εδώ στην Ιταλία. Έτσι, διερευνούμε προσεκτικά τις ημερομηνίες για την παρουσίαση του Τόμου, αρχικά για το Βουκουρέστι σε μια επίσημη επίσκεψη που ήδη ετοιμάζουμε εκεί η οποία μπορεί να περιλαμβάνει και τη Μολδαβία, αλλά και τη Βουλγαρία σε συνεργασία με τους νέους συναδέλφους. Αναμένουμε, ακόμη, τα αποτελέσματα των εκλογών στη Σερβία για να προγραμματίσουμε αντίστοιχη εκδήλωση και εκεί.
Επίσης, πρέπει να προγραμματίσουμε την παρουσίαση του τόμου στο Κάιρο, παρουσία των δύο Πατριαρχών, του ελληνορθόδοξου πατριάρχη Αλεξανδρείας και του κόπτη πατριάρχη. Αυτή η παρουσίαση μπορεί να πραγματοποιηθεί και με την αφορμή της επίσημης επίσκεψης της ηγεσίας της ΔΣΟ στην Αίγυπτο και τη συνάντηση με τον Πρόεδρο του Κοινοβουλίου της Αιγύπτου περί τα μέσα Μαΐου όπως αναμένουμε.

Βεβαίως, αναμένουμε να παρουσιάσουμε τον Τόμο και την Συρία όταν θα λάβουμε πρόσκληση επίσκεψης με αφορμή τον θεμέλιο λίθο του περικαλλούς ναού της Σοφίας του Θεού, που έχει ανακοινωθεί ότι θα ανεγερθεί στη χώρα.

Ενδιαφέρον θα είχε να διεξάγεται ταυτόχρονα με την παρουσίαση του Τόμου και Έκθεση του φωτογραφικού υλικού που προέκυψε από τον Διεθνή Διαγωνισμό Φωτογραφίας της Δ.Σ.Ο. με το ίδιο θέμα. Είναι μια πρόταση που την εξετάζουμε σε πρακτικό επίπεδο.

2. Παρουσίαση του Τόμου Αγίου Όρους σε διάφορες χώρες:

Νομίζω πως είμαστε υποχρεωμένοι να βλέπουμε την παρουσίαση του νέου αυτού τόμου μετά το καλοκαίρι και την Γενική μας Συνέλευση. Πιστεύω βέβαια πως στην Συνέλευση θα έχουμε να παρουσιάσουμε στα μέλη μας τον τόμο.

Ο τόμος αυτός είναι ειδικός και ιδιαίτερος και πιστεύω ότι θα αποτελέσει όχι μόνο σημείο αναφοράς για την ακαδημαϊκή κοινότητα, αλλά και χρήσιμο εγχειρίδιο για κάθε μελετητή και φιλίστορα. Η έκδοση αυτή θα κυκλοφορήσει μόνο σε τρείς γλώσσες (ελληνικά, ρωσικά και αγγλικά) και αν υπάρξει ενδιαφέρον να μεταφραστεί και σε άλλες γλώσσες θα το εξετάσουμε στο μέλλον. Οι παρουσιάσεις του τόμου προγραμματίζουμε να γίνουν σε μεγάλα μοναστικά κέντρα της Ανατολής και της Δύσης.

3. Διοργάνωση δραστηριοτήτων για το Μέλλον της Ευρώπης:
Ήδη, η Διεθνής Γραμματεία της Οργάνωσης μας κατά τη χειμερινή συνεδρίαση στην Κέρκυρα υιοθέτησε μια ανακοίνωση σχετικά με την πορεία του Διαλόγου για το Μέλλον της Ευρώπης, την οποία κοινοποιήσαμε προς τους ευρωπαϊκούς θεσμούς ως έμπρακτη συνεισφορά στο όλο εγχείρημα της συνδιαμόρφωσης του κοινού μας μέλλοντος.
Παρακολουθούμε στενά τον Διάλογο για το Μέλλον της Ευρώπης από τη στιγμή που εκκίνησε η πολύγλωσση πλατφόρμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην οποία οι πολίτες μπορούν να εκφράσουν την άποψη τους.

Ας μην γελιόμαστε όμως… Αν θεωρήσουμε ότι οι καταστροφικές συνέπειες της παγκόσμιας υγειονομικής κρίσης επιβράδυναν την εξέλιξη του Διαλόγου, το μόνο βέβαιο είναι ότι ο πόλεμος που μαίνεται στον ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο παραπέμπει κάθε συζήτηση για το Διάλογο του Μέλλοντος της Ευρώπης στις «ευρωπαϊκές καλένδες».

Η Δ.Σ.Ο. επιχείρησε ήδη από την έναρξη του Διαλόγου να δώσει το παρόν της και να συμμετέχει ενεργά, διοργανώνοντας ανάλογες εκδηλώσεις. Μια πρώτη σκέψη αφορούσε τη διοργάνωση τον Μάιο Ημερίδας στην Κύπρο με θέμα: «Δημοκρατία – Πολιτισμός – Παραδόσεις, ως αξίες του Μέλλοντος της Ευρώπης» σε συνεργασία με τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Ίσως υπό τις δεδομένες περιστάσεις, η εκδήλωση αυτή θα ήταν καλύτερο να αναβληθεί για αργότερα. Αναμένουμε επ’ αυτού τις τελικές εισηγήσεις της κυπριακής αντιπροσωπείας.

Επίσης, έχουμε προγραμματίσει μια συνάντηση εκπροσώπων όλων των εκκλησιών, ώστε να συζητήσουν και να ανταλλάξουμε απόψεις για τη θέση των Εκκλησιών στην οικοδόμηση του μελλοντικού μετα-πανδημικού ευρωπαϊκού γίγνεσθαι. Η συνάντηση αυτή υπολογίζαμε να πραγματοποιηθεί στον ιστορικό χώρο της Ορθόδοξης Ακαδημίας Κρήτης στο Κολυμπάρι Χανίων, τον Μάιο του 2022 μετά το Πάσχα. Πλέον, πρέπει να επανεξετάσουμε την προοπτική πραγματοποίησής της υπό το πρίσμα των δραματικώς εξελίξεων.

Ελπίζουμε ότι, όταν ο πόλεμος λάβει οριστικό τέλος, θα μπορέσουμε να συζητήσουμε για το Μέλλον της Ευρώπης σε νέα βάση, με νέες ιδέες και ιδεώδη και νέα αφοσίωση προς το ευρωπαϊκό όραμα.

4. Ανανέωση της Ιστοσελίδας της Δ.Σ.Ο.:
Στη χειμερινή συνεδρίαση της Διεθνούς Γραμματείας της Οργάνωσης μας στην Κέρκυρα, ένα από τα θέματα που απασχόλησαν τους συμμετέχοντες βουλευτές αφορούσε την αναδιάρθρωση της διαδικτυακής ιστοσελίδας της Δ.Σ.Ο. Ακούστηκαν ομολογουμένως ενδιαφέρουσες προτάσεις από πολλές εθνικές αντιπροσωπείες για την ανανέωση του περιεχομένου και των δυνατοτήτων της ιστοσελίδας μας, προκειμένου να γίνει πιο λειτουργική και πιο προσβάσιμη στους πλοηγητές του κυβερνοχώρου.
Η Γραμματεία μας στην Αθήνα με αίσθηση της θεσμικής της ευθύνης και υπό το συντονισμό του Συμβούλου μας Δρος Κώστα Μυγδάλη, έσπευσε να καταρτίσει σχετικό ερωτηματολόγιο το οποίο απηύθυνε προς όλους τους σχετικούς Διεθνείς Κοινοβουλευτικούς Θεσμούς, προκειμένου να ανταλλάξουμε εμπειρίες και τεχνικές γνώσεις για την βελτιστοποίηση του λογισμικού και των παρεχόμενων υπηρεσιών της ιστοσελίδας.

Το εν λόγω ερωτηματολόγιο έχει περιληφθεί στους φακέλους σας και μπορείτε να το δείτε. Αναμένουμε να μας στείλουν τις απαντήσεις τους και συνεχίζουμε να διερευνούμε τον τομέα ηλεκτρονικής διακυβέρνησης των διακοινοβουλευτικών οργάνων, προκειμένου να καταλήξουμε σε χρήσιμα συμπεράσματα, που θα μας βοηθήσουν να εξελιχθούμε και ψηφιακά. Ταυτόχρονα, αποφασίσαμε να εκσυγχρονίσουμε την διάταξη της ιστοσελίδας μας με ένα νέο λογισμικό. Ευελπιστώ ότι στην επικείμενη Γενική Συνέλευση θα έχουμε τη δυνατότητα να σας παρουσιάσουμε τη νέα μορφή του site της Δ.Σ.Ο.

5. Μελλοντική λειτουργία των Επιτροπών της Δ.Σ.Ο.:
Ένα ζήτημα που μας απασχολεί αρκετά τα τελευταία χρόνια σχετίζεται με την αδρανοποίηση των Επιτροπών της Οργάνωσης μας. Είναι γεγονός ότι οι Επιτροπές δεν λαμβάνουν καμία πρωτοβουλία και αυτός είναι ο λόγος που είναι ανάγκη να αναζητήσουμε τα βαθύτερα αίτια μιας τέτοιας στάσης.
Στο σημείο αυτό παρακαλώ, τον Σύμβουλό μας Δρ. Κώστα Μυγδάλη να μας πααρουσιάσει τη νέα ιστοσελίδα της Δ.Σ.Ο. και να κάνει την εισήγησή του και τις ενδεχόμενες προτάσεις του για τη θεσμική αναβάθμιση του ρόλου των Επιτροπών της Δ.Σ.Ο..

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΟ Δρ. ΚΩΣΤΑ ΜΥΓΔΑΛΗ

Προτού περάσουμε στη συζήτηση για την διεξαγωγή της 29ης Γενικής Συνέλευσης, θα ήθελα να δώσω τον λόγο σε εσάς για να συζητήσουμε τόσο τις μελλοντικές δραστηριότητες που έχουμε προγραμματίσει, αλλά και τα όσα ενδιαφέροντα μας εισηγήθηκε ο κ. Μυγδάλης.

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙΣ ΜΕΛΩΝ ΕΠΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΥ

Προχωρώ, τώρα στην ενημέρωση για τη Διεξαγωγή της 29ης Γενικής Συνέλευσης της ΔΣΟ στην Αρμενία:
Στη συνάντηση που είχαμε τον Σεπτέμβριο του 2021 με τον Πρόεδρο του Κοινοβουλίου της Αρμενίας, και παλιό μέλος της Δ.Σ.Ο. κ. Αλέν Σιμονιάν, προτάθηκε να φιλοξενηθεί η επόμενη Γενική μας Συνέλευση στην πρωτεύουσα της Αρμενία, το Ερεβάν.
Το αυτό επιβεβαίωσε και ο νέος Αρμένιος Πρέσβυς που ορίστηκε στην Αθήνα κατά τη συνάντησή μας, στις 10 Φεβρουαρίου 2022, ο κ. Τιγκράν Μικρτσιάν.
Βεβαίως, οι διεθνείς εξελίξεις μέρα με τη μέρα αλλάζουν, όμως το Κοινοβούλιο της Αρμενίας μας παρέχει τα εχέγγυα για μια ομαλή διεξαγωγή της Γενικής μας Συνέλευσης. Κανείς μας, άλλωστε, δεν θα ήθελε να ζήσει όσα έλαβαν χώρα στην Γενική Συνέλευση της Τυφλίδας στη Γεωργία.
Θα με ενδιέφερε, λοιπόν να ακούσω και την άποψη των συναδέλφων βουλευτών της αρμενικής κοινοβουλευτικής αντιπροσωπείας για το ζήτημα αυτό. Παρακαλώ, τον επικεφαλής να μας πει λίγα λόγια σχετικά με την προετοιμασία της Γενικής Συνέλευσης μας, η οποία προγραμματίζεται για τις 26-30 Ιουνίου 2022.

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΑΡΜΕΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑΣ

Μετά από την τοποθέτηση των συναδέλφων της Αρμενίας θα εισηγηθώ ευθύς αμέσως το θέμα:
Τοποθέτηση Γενικού Γραμματέα ΔΣΟ σχετικά με την εισβολή στην Ουκρανία σε συνάρτηση με την διοργάνωση της προσεχούς μας Γενικής Συνέλευσης.
Η εισήγησή μου αυτή θα καταλήξει σε συγκεκριμένες προτάσεις

 

Read more...

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΓΓ/ΔΣΟ ΣΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΜΙΛΑΝΟ 2022

maximos 2 7

Μιλάνο, 28 Μαρτίου 2022

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΓΓ/ΔΣΟ ΣΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΜΙΛΑΝΟ 2022

Αγαπητοί συνάδελφοι,
φίλες και φίλοι,

Η Διεθνής μας Γραμματεία λαμβάνει χώρα στη σκιά του πολέμου στην Ουκρανία, που δυστυχώς, απειλεί να υψώσει ένα νέο παραπέτασμα διχασμού της Ευρώπης, αλλά και του ορθοδόξου κόσμου. Για τις συνέπειες του πολέμου αυτού θα αναφερθώ εκτενέστερα αργότερα.

Αρχικώς, θα ήθελα να συγχαρώ όλους τους εκλεκτούς συναδέλφους που εξελέγησαν στην πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση που διεξήχθη στη Βουλγαρία και να σας ευχαριστήσω όλους σας για την παρουσία σας σήμερα εδώ. Καλωσορίζουμε, λοιπόν, στους κόλπους της ΔΣΟ τους κ.κ. Αντρέι Τσορμπάνωφ, Μπόγκομιλ Πέτκωφ, Ράντομιρ Τσολάκωφ και Πέτερ Πέτρωφ.

Επιπλέον, οι επικείμενες εκλογές στη Σερβία μας στέρησαν τη φυσική παρουσία των αγαπητών συναδέλφων της κας Σάνια Λάκιτς και του κ. Αλεξάντερ Τσότριτς. Καταφέραμε, όμως, να τους έχουμε μαζί μας με διαδικτυακή σύνδεση. Είναι σημαντικό το γεγονός ότι η πανδημική εμπειρία μας κατέστησε ευπροσάρμοστους και δεκτικούς στη χρήση των νέων τεχνολογικών μεθόδων, ώστε να διασφαλίζεται ο απαραίτητος αριθμός συμμετεχόντων για την απαρτία στις συνεδριάσεις μας, ακόμη και υπό το κλίμα διεθνών πολιτικών αναταράξεων, όπως εν προκειμένω.

Προτού σας παρουσιάσω τον απολογισμό των δραστηριοτήτων της Δ.Σ.Ο., οφείλω νομίζω μια εξήγηση γιατί βρισκόμαστε εδώ στο Μιλάνο μια πόλη που δεν ανήκει σε αυτές του Ορθόδοξου κόσμου. Μερικά χρόνια πριν είχε συμπέσει το Πάσχα Ορθοδόξων και Καθολικών. Με την ευκαιρία αυτή η ΔΣΟ είχε προκηρύξει διεθνή αγιογραφικό διαγωνισμό, με θέμα την Ανάσταση του Χριστού. Έχουμε, έτσι, στην κατοχή μας 63 αγιογραφικούς πίνακες με αυτό το θέμα, τους οποίους θελήσαμε να παρουσιάσουμε και στο Μιλάνο πριν 2 χρόνια στην περίφημη και ιστορική Βιβλιοθήκη Αμβροσιάνα. Είχαμε προκαταβάλει χρήματα σε ξενοδοχεία και εστιατόρια και ενώ όλα ήταν έτοιμα, αλλά, δυστυχώς, ο covid 19 μας οδήγησε σε αναβολή της εκδήλωσης. Έτσι με βάση αυτές τις προκαταβολές που είχαμε δώσει, περίπου 12.000 ευρώ, αποφασίσαμε τώρα να πραγματοποιήσουμε την εκδήλωση με θέμα την Αγία Σοφία.

Κατά αρχήν, λοιπόν, θα δώσω το λόγο στον Πρόεδρο της Γενικής μας Συνέλευσης, τον κ. Σεργκέι Γκαβρίλωφ, -ο οποίος συμμετέχει, επίσης, διαδικτυακά μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της ρωσικής αντιπροσωπείας- προκειμένου να απευθύνει χαιρετισμό στους Προέδρους και τους Εισηγητές των Επιτροπών της Οργάνωσής μας.

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ

Επιτρέψτε μου σε αυτό το σημείο να προχωρήσω στον απολογισμό των δράσεων μας από την χειμερινή συνεδρίαση της Διεθνούς Γραμματείας, τον Δεκέμβριο 2021, μέχρι σήμερα. Θα διαπιστώσετε και εσείς ότι o θεσμός μας αναβαθμίζει διαρκώς τη διεθνή παρουσία του και επεκτείνει τις δραστηριότητες του σε πολλές θεματικές που άπτονται της αποστολής μας.

1. Χειμερινή Συνεδρίαση της Διεθνούς Γραμματείας, των Προέδρων και των Εισηγητών των Επιτροπών της Δ.Σ.Ο., Κέρκυρα, 9-11 Δεκεμβρίου 2021:
Η Γραμματεία μας στην Κέρκυρα σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία σε επίπεδο οργάνωσης και διαβουλεύσεων και αυτό σε μια περίοδο που η πανδημία βρισκόταν σε έξαρση. Εμείς κατορθώσαμε να συγκεντρώσουμε βουλευτές από 10 χώρες, τηρώντας όλα τα υγειονομικά πρωτόκολλα των αρμόδιων εθνικών υγειονομικών αρχών και δίχως να θέσουμε σε κίνδυνο κανέναν από τους συμμετέχοντες.

Οι συζητήσεις μας υπήρξαν ιδιαίτερα γόνιμες και, μεταξύ άλλων, συζητήθηκε το θέμα για τον διάλογο που διεξάγεται για το Μέλλον της Ευρώπης. Η Γραμματεία συζήτησε επί του θέματος και επί των τοποθετήσεων φορέων και πολιτών του ευρωπαϊκού χώρου και εξέδωσε ανάλογη Δήλωση για το Μέλλον της Ευρώπης. Όπως αναφέρεται και στην εν λόγω Δήλωση, -η οποία έχει συμπεριληφθεί στους φακέλους σας- η διαδικασία του διαλόγου είναι μια μοναδική ευκαιρία καταγραφής ιστορικών αληθειών που μόνο αυτές μπορεί να φωτίσουν το μέλλον μας.

Οι χριστιανικές ρίζες της Ευρώπης είναι μια από τις στέρεες βάσεις του ευρωπαϊκού πολιτισμού στο σύνολό του. Κάθε προσπάθεια απόκρυψης τέτοιων καθοριστικών για την ιστορία των ευρωπαϊκών λαών πηγών πολιτισμού, στο όνομα δήθεν της ειρηνικής συνύπαρξης των ανθρώπων, οδηγεί στην αλλοίωση της ιστορικής πραγματικότητας. Η συρρίκνωση της ιστορικής αλήθειας του ευρωπαϊκού χώρου συμβάλλει αναντίρρητα στη συρρίκνωση της ευρωπαϊκής ιδέας. Τη Δήλωση αυτή την απέστειλε η Γραμματεία της Οργάνωσης μας στα ευρωπαϊκά όργανα, που ηγούνται του Διαλόγου, σε Προέδρους Εθνικών Κοινοβουλίων, στις ηγεσίες Διεθνών Κοινοβουλευτικών Θεσμών, σε Προκαθημένους Ορθοδόξων Εκκλησιών και σε επικεφαλής φορέων της κοινωνίας των πολιτών.

Βέβαια, η νέα πραγματικότητα η οποία προέκυψε με τον πόλεμο στην Ουκρανία δημιουργεί ένα νέο περιβάλλον, και επιπρόσθετα ζητήματα, τα οποία θα τα θέσουμε κατά τον προγραμματισμό.

Κατά την παραμονή μας στο νησί είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε και τον αρχιερατικό εσπερινό για τον Άγιο Σπυρίδωνα, πολιούχο της Κέρκυρας, ενώ οι συναντήσεις μας και η ανταλλαγή απόψεων με τον μητροπολίτη Κερκύρας κ. Νεκτάριο, την δήμαρχο κα Μερόπη Υδραίου και τον αντιπεριφερειάρχη κ. Κώστα Ζορμπά, καθώς και με τον νέο μητροπολίτη Μαυροβουνίου κ. Ιωαννίκιο, υπήρξαν ουσιαστικές και τα σχόλια για τη λειτουργία του θεσμού μας επαινετικά.
Κορυφαία στιγμή της παρουσίας μας στην Κέρκυρα ήταν η διοργάνωση εκδηλώσεων μνήμης στον τάφο του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδος, Ιωάννη Καποδίστρια, στην Ι.Μ. Πλατυτέρας και στο μνημείο του Ρώσου Ναυάρχου Θεοδώρου Ουσακώφ.

2. Παρουσίαση του Τόμου «Αγία Σοφία: Οι Ναοί της του Θεού Σοφίας ανά τον κόσμο»:
Μετά από κοπιώδη και πολύμηνη προσπάθεια ο Τόμος για την Αγία Σοφία έχει μεταφραστεί και έχει τυπωθεί σε διάφορες γλώσσες (ελληνικά, ρωσικά, ιταλικά, αραβικά, ουκρανικά και άλλες).
Έχουμε ήδη ξεκινήσει με μια σημαντική εκστρατεία ενημέρωσης της παγκόσμιας κοινότητας μέσω της δημόσιας προβολής, ώστε στο μέλλον να κατορθώσουμε την διανομή του Τόμου σε όλο τον κόσμο. Αυτός ο «μαραθώνιος» έχει σκοπό την ευαισθητοποίηση της διεθνούς κοινής γνώμης για την αυθαίρετη απόφαση της τουρκικής ηγεσίας να μετατρέψει τη Μεγάλη Εκκλησία της Αγίας Σοφίας σε τζαμί.

Αναφερόμαστε στη διοργάνωση επίσημων παρουσιάσεων του Τόμου σε διάφορες χώρες, με συγκέντρωση πλήθους προσωπικοτήτων της πολιτικής, πολιτειακής και θρησκευτικής ηγεσίας, του διπλωματικού σώματος και της ακαδημαϊκής κοινότητας. Σε αυτές τις εκδηλώσεις ο Τόμος αναδεικνύεται ευρέως και ταυτοχρόνως συστήνεται ένα δίκτυο ενδιαφερομένων, που αναλαμβάνουν να μας υποστηρίξουν στην εκστρατεία ενημέρωσης μας.

Σε αυτό το πλαίσιο, η πρώτη παρουσίαση του Τόμου –το εναρκτήριο λάκτισμα θα λέγαμε- έγινε στην Αθήνα στις 23 Φεβρουαρίου στο Κέντρο Ελληνικός Κόσμος, όπου παρά τα περιοριστικά μέτρα λόγω covid, συγκεντρώθηκε πλήθος κόσμου. Το έργο της ΔΣΟ χαιρέτισαν ο Πρόεδρος του Ελληνικού Κοινοβουλίου, εκπρόσωπος της Ελληνικής Κυβέρνησης, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, καθώς και ο Πρύτανης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, με το οποίο έχουμε υπογράψει Σύμφωνο Συνεργασίας. Μάλιστα, η εκδήλωση προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό της Βουλής των Ελλήνων.

Παράλληλα, η ηγεσία της ΔΣΟ έχει δεσμευτεί να παρουσιάσει και να επιδώσει τον Τόμο σε επίσημες επισκέψεις και συναντήσεις σε διμερές επίπεδο. Σε αυτό το πλαίσιο, ενεχείρησα τον Τόμο και ενημέρωσα για την πρωτοβουλία μας τον Υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδος κ. Νίκο Δένδια, ενώ η εν λόγω έκδοση έχει ήδη επιδοθεί στον Πάπα Φραγκίσκο –μέσω της νουντσιατούρας του Βατικανού στην Αθήνα- κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Ελλάδα. Μάλιστα η ηγεσία της Οργάνωσής μας ήταν μεταξύ του περιορισμένου αριθμού των προσκεκλημένων στην επίσημη υποδοχή του ποντίφικα στο Προεδρικό Μέγαρο.

Επίσης, σχετικές συναντήσεις για την καμπάνια που έχουμε αναλάβει για την Αγία Σοφία είχα με την Πρέσβυ της Ελλάδος στο Βατικανό, τον Πρέσβυ της Αρμενίας στην Αθήνα, τον Επιτετραμμένο της Αιγύπτου στην Αθήνα και τον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας κ. Μακάριο.
Πιστεύουμε ότι αυτή η μνημειώδης αυτή έκδοση αποτελεί ένα χρήσιμο «εργαλείο», προκειμένου να επικοινωνήσουμε το μήνυμά μας για καταδίκη της αυθαιρεσίας κατά της ιστορικής αλήθειας και για την ανάγκη καθολικής συμμόρφωσης στις θεμελιώδεις αξίες του πανανθρώπινου πολιτισμού.

3. Συναντήσεις της Ηγεσίας της Δ.Σ.Ο. με το Προεδρείο της Παγκόσμιας Διακοινοβουλευτικής Ένωσης Ελληνισμού:
Η ΔΣΟ, πολλές φορές, έκανε συντονισμένες προσπάθειες να έρθει σε επαφή με βουλευτές, Ορθόδοξους κατά το θρήσκευμα, που βρίσκονται σε χώρες έξω από την δικιά μας εμβέλεια. Υπάρχουν Ορθόδοξοι βουλευτές παντού. Διαπιστώνουμε ότι οι περισσότεροι είναι ελληνικής, αρμενικής, λιβανέζικης αλλά και παλαιστινιακής καταγωγής. Εντοπίσαμε κατά καιρούς συναδέλφους στη Λατινική Αμερική, στην Αυστραλία και στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Με ιδιαίτερη ικανοποίηση διαπιστώνω ότι τον τελευταίο χρόνο ένας φιλικά διακείμενος στην ΔΣΟ διακοινοβουλευτικός θεσμός, η Παγκόσμια Διακοινοβουλευτική Ένωση Ελληνισμού (ΠαΔΕΕ) δραστηριοποιείται όλο και ενεργότερα στην παγκόσμια πολιτική σκηνή. Δεν είναι τυχαίο, ότι σε διάστημα 4 μηνών, το Προεδρείο της εν λόγω Οργάνωσης πραγματοποίησε δυο φορές επίσκεψη στην Αθήνα και ζήτησε να έχει συνάντηση με την ηγεσία της Δ.Σ.Ο., τον Ιανουάριο και το Μάρτιο.

Οι ελληνικής καταγωγής νομοθέτες του εξωτερικού αποτελούν χρήσιμους συνδέσμους στις χώρες που υπηρετούν, ενώ σε πολλές περιπτώσεις αποτελούν ένα ανεξάντλητο δίκτυο «ορθόδοξων συναδέλφων», που μπορούν να συνδράμουν το έργο και τις πρωτοβουλίες μας. Στο Προεδρείο της ΠαΔΕΕ συμμετέχουν μεταξύ άλλων συνάδελφοι από τα Κοινοβούλια των ΗΠΑ, της Αυστραλίας, του Καναδά, της Σουηδίας, της Ιορδανίας και της Αλβανίας.

Είναι ευχάριστο και το γεγονός ότι σε ορισμένες περιπτώσεις οι δυο Οργανώσεις έχουν κοινά μέλη. Ο συνάδελφος από την Αλβανία, Βαγγέλης Ντούλε και ο συνάδελφος από την Ιορδανία Γεράσιμος Καουάς είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα. Φιλοδοξία μας είναι να αποκτήσουμε την ίδια θεσμική διασύνδεση και με άλλους βουλευτές της ΠαΔΕΕ, αφού μας ενώνουν οι κοινές χριστιανικές ρίζες.

Στις συναντήσεις μας με τον Πρόεδρο της ΠαΔΕΕ, Γερουσιαστή των ΗΠΑ Λου Ραπτάκη και τα υπόλοιπα μέλη του Προεδρείου συζητούμε ζητήματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος σχετικά με την ανάδειξη της Ορθόδοξης Χριστιανικής Παράδοσης. Φυσικά, αποτελεί θεματική κοινής ανησυχίας η ασεβής απόφαση της Τουρκίας περί «τεμενοποίησης» του εμβληματικού Ναού της Αγίας Σοφίας και της Μονής της Χώρας, καθώς επίσης και η προστασία των χριστιανικών πληθυσμών που ζουν στο λίκνο του Χριστιανισμού, στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Συμφωνήσαμε, μάλιστα, να συστήσουμε και κοινή Επιτροπή Εργασίας για το συντονισμό των κοινών πρωτοβουλιών και δράσεων των δυο θεσμών σε πνεύμα γόνιμης συνεργασίας και κοινής συμπόρευσης.

Σε σχέση πάντα με τους Ορθόδοξους βουλευτές εκτός Ευρώπης. Γνωρίζουμε πως έχουμε μαζί τους κοινούς προβληματισμούς σε διάφορους τομείς. Ένας από αυτούς είναι η προστασία των χριστιανών της Μέσης Ανατολής. Θεωρούμε αναγκαία την προσφυγή σε συνεργασίες με άλλες οργανώσεις, προκειμένου να εντοπίσουμε τις ρίζες του προβλήματος των διώξεων των χριστιανικών πληθυσμών στη Μέση Ανατολή.

Έχουμε, ήδη, έρθει σε επαφή -μέσω του Προέδρου της ΠαΔΕΕ, κ. Ραπτάκη- με τον Γερουσιαστή Σεχίν, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Οργάνωσης "Υπεράσπιση των Χριστιανών", η οποία εδρεύει στις ΗΠΑ. Έχουμε αποστείλει, σχετική επιστολή, η οποία βρίσκεται και στους φακέλους σας, και τους καλούμε σε συνεργασία για τη διοργάνωση ενός μεγάλου συνεδρίου στις ΗΠΑ με θέμα την παρουσία και την ανάγκη προστασίας των χριστιανικών πληθυσμών στη Μέση Ανατολή και τους Αγίους Τόπους.

Η εκδήλωση προγραμματίζουμε να πραγματοποιηθεί το επόμενο έτος 2023, έτος επετειακό για την ΔΣΟ που θα συμπληρώνει 30 χρόνια λειτουργίας. Προς αυτόν τον σκοπό, διερευνούμε και τη δυνατότητα συμμετοχής και άλλων φορέων και οργανώσεων, που εκπροσωπούν τις τρεις αβραμιαίες θρησκείες.

4. Δημόσιες παρεμβάσεις της Δ.Σ.Ο. για τις Διεθνείς Εξελίξεις:
Τα τελευταία χρόνια, προσπαθούμε όλο και περισσότερο να τοποθετούμαστε δημόσια για τις διεθνείς εξελίξεις που επηρεάζουν τη ζωή εκατομμυρίων χριστιανών σε όλη την Οικουμένη. Υιοθετούμε Δηλώσεις και Ανακοινώσεις, τις οποίες φροντίζουμε να δημοσιοποιούμε κατά περίπτωση στους αρμόδιους εθνικούς και διεθνείς φορείς και πολλές φορές προβαίνουμε σε εκκλήσεις προς πάσα κατεύθυνση για ευθυγράμμιση με τις αρχές και της αξίες της διεθνούς δικαιοταξίας.

Στη σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη κοινωνία καθίσταται εναργέστερα από ποτέ επιτακτική η ανάγκη για να αρθρώνουμε όλοι τον κοινοβουλευτικό μας λόγο και να αντιτιθέμεθα σε καταστάσεις που δεν προάγουν την ευημερία των λαών μας.

Αυτό κάναμε στην περίπτωση της Δήλωσης που υιοθετήσαμε τον Μάρτιο του 2020 για το Ναγκόρνο Καραμπάχ και την ανάγκη προστασίας των αρμενικών μνημείων που περιήλθαν στην κυριαρχία του Αζερμπαϊτζάν, όπως και στην περίπτωση της Ανακοίνωσης για την προστασία των χριστιανικών μνημείων στην Αιθιοπία. Στο ίδιο πλαίσιο, εντάσσεται και η πρόσφατη Δήλωση που υιοθετήσαμε, κατά πλειοψηφία, στον απόηχο της εισβολής του ρωσικού στρατού στην Ουκρανία.

Σημαντική θεωρούμε και την παρέμβαση, που υιοθετήσαμε, στις 13 Ιανουαρίου 2022, από κοινού με τον Πρόεδρο της Γενικής Συνέλευσης αναφορικά με τις τρέχουσες προκλήσεις που αντιμετωπίζει το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Στην ανακοίνωση αυτή, η ΔΣΟ εκφράζει την «αντίθεση της σε κάθε μορφής απόπειρα διατάραξης του ιδιοκτησιακού καθεστώτος του Παλαιφάτου Πρεσβυγενούς Πατριαρχείου Ιεροσολύμων στην Ιερή Πόλη της Ιερουσαλήμ, η οποία απειλείται από εξτρεμιστικές ομάδες ισραηλινών» σε μια ακόμη προσπάθεια «περαιτέρω εκδίωξης του χριστιανικού στοιχείου από την Αγία Γη».

Πρόκειται για ένα ζήτημα που εξακολουθούμε να παρακολουθούμε στενά και σχεδιάζουμε από κοινού με την Παγκόσμια Διακοινοβουλευτική Ένωση να προχωρήσουμε σε ενεργότερες δράσεις για την προστασία των χριστιανικών μνημείων και πληθυσμών της ευρύτερης περιοχής της Μέσης Ανατολής.

Οι δημόσιες παρεμβάσεις μας, ακόμη και αυτές για την έκφραση συγχαρητηρίων σε περιπτώσεις συναδέλφων που εκλέγονται σε εθνικό ή ευρωπαϊκό επίπεδο, είναι αφορμή για την υπόμνηση του έργου και των θέσεων του διεθνούς μας θεσμού. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της επιστολής που αποστείλαμε στις 20 Ιανουαρίου 2022 προς την νεοεκλεγείσα Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, κα Roberta Metsola, μετά την είδηση της ξαφνικής εκδημίας του David Sassoli. Με αυτή την ευκαιρία, ενημερώσαμε την Πρόεδρο της ευρωβουλής για τις πρωτοβουλίες που η ΔΣΟ έχει προγραμματίσει να αναλάβει στο άμεσο μέλλον, καθώς και για τις θέσεις μας για την πορεία του Διαλόγου για το Μέλλον της Ευρώπης.

5. Έκδοση επετειακού Τόμου για το Άγιον Όρος:
Επ’ ευκαιρία της επετείου των 200 ετών από την Εθνεγερσία της Ελλάδος, η ΔΣΟ αποφάσισε να προχωρήσει σε μια έκδοση που αφορά το Άγιον Όρος την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Ο συγκεκριμένος τίτλος της εν λόγω έκδοσης θα είναι: «Άγιον Όρος και Ορθόδοξη Οικουμένη: Η ακτινοβολία της μοναστικής πολιτείας στα χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας», ενώ η περίοδος που θα καλύπτει αφορά το διάστημα από τον 15ο έως τον 20ο αιώνα.

Όπως και στην περίπτωση του Τόμου των Ναών της Αγίας Σοφίας, πρόκειται για ένα συλλογικό έργο με συνεισφορές διακεκριμένων επιστημόνων. Το κείμενο της έκδοσης στην ελληνική και αγγλική γλώσσα είναι έτοιμο και αναμένεται σύντομα να ολοκληρωθεί και η μετάφραση στα ρωσικά. Φιλοδοξούμε να παρουσιάσουμε το βιβλίο σε διάφορες χώρες του Ορθόδοξου Κόσμου. Φυσικά, ούτε αυτή η έκδοση υπήρξε μια εύκολη υπόθεση και οι δυσκολίες που προέκυψαν ήταν παρόμοιες με τις δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε στην περίπτωση της έκδοσης του Τόμου της Αγίας Σοφίας. Όπως, όμως, έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες, τα αγαθά κόποις κτώνται. Και είμαι βέβαιος ότι το αποτέλεσμα θα αποζημιώσει τους κόπους μας.

Θα ήθελα επιπλέον να σας ενημερώσω ότι υπάρχει πάντα η εκκρεμότητα υπογραφής του Συμφώνου Συνεργασίας με την Παγκόσμια Μουσουλμανική Λίγκα η οποία δεν κατέστη δυνατή λόγω δικών τους δυσκολιών.

Επίσης, να σας ενημερώσω ότι είχαμε προσεκτικά προετοιμάσει σε στενή συνεργασία με τους αγαπητούς Ρώσους συναδέλφους μια επίσκεψη εμού και του Συμβούλου, κ. Μυγδαλη, στην Μόσχα και συναντήσεις με τον αξιότιμο πρόεδρο της Δούμας κ. Βιάτσεσλαβ Βολόντιν, με την αξιότιμο πρόεδρο της Γερουσίας κ. Βαλεντίνα Ματβιένκο, με εκπρόσωπο της ρωσικής κυβέρνησης και τον μακαριότατο πατριάρχη κ. Κύριλλο, που αναβλήθηκαν λόγω των γνωστών γεγονότων.

Επίσης είχαμε προγραμματίσει τον Απρίλιο μια ημερίδα στην πόλη Καζαν της Ρωσίας, όπου από αιώνες ζουν αρμονικά χριστιανοί και μουσουλμάνοι, η οποία προφανώς αναβάλλεται.

Τέλος, σε συνεννόηση με το γραφείο της προέδρου της αλβανικής βουλής είχαμε προγραμματίσει επίσημη επίσκεψη του προέδρου και εμού στο κοινοβούλιο της Αλβανίας, η οποία για άγνωστους λόγους αναβλήθηκε, χωρίς να μας γίνει γνωστό πότε μπορεί να πραγματοποιηθεί.

Αγαπητοί συνάδελφοι, σε αυτό το σημείο ολοκληρώθηκε ο απολογισμός των δραστηριοτήτων της Δ.Σ.Ο. Θα δώσω τώρα το λόγο πρώτα στον Πρόεδρο της Γενικής Συνέλευσης και στη συνέχεια σε εσάς για να τοποθετηθείτε επί του απολογισμού των δραστηριοτήτων με τη θερμή παράκληση κάθε τοποθέτηση να μην υπερβαίνει τα τέσσερα λεπτά. Σας ευχαριστώ.

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΓΣ/ΔΣΟ + ΜΕΛΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΕΠΙ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ

 

 

Read more...

Ομιλία Μ. Χαρακόπουλου στην συνεδρίαση των Επιτροπών Ισότητας, Νεολαίας, Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και Δημ. Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης με θέμα: «Κυκλώματα εκμετάλλευσης. Προστασία των θυμάτων και αποτελεσματατική δίωξη των δραστών»

ΜΑΞΙΜΟΣ 3

Αθήνα, 23 Μαρτίου 2022

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην κοινή συνεδρίαση της Ειδικής Επιτροπής Ισότητας, Νεολαίας και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής με θέμα: «Κυκλώματα εκμετάλλευσης. Προστασία των θυμάτων και αποτελεσματική δίωξη των δραστών».

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Το φρικώδες από κάθε άποψη φαινόμενο της σεξουαλικής εκμετάλλευσης μέσω του trafficking, και ιδίως όταν πρόκειται για κορίτσια και γυναίκες πρόσφυγες, είναι μαύρο στίγμα στον πολιτισμό μας. Είναι στοιχείο ακραίου πρωτογονισμού και ασύγκριτης απανθρωπιάς.
Και υφίσταται γιατί, δυστυχώς, συγκεκριμένες συνθήκες επιτρέπουν -αν δεν διευκολύνουν- την εξάπλωσή του. Αρχικώς είναι οι συνθήκες που υπάρχουν στις χώρες καταγωγής αυτών των γυναικών, όπως είναι ο πόλεμος, η φυγή για την σωτηρία από τις μάχες, οι βιασμοί και μαζικές απαγωγές, οι διώξεις για λόγους εθνοτικούς ή θρησκευτικούς, όπως επίσης η ανέχεια, η δυστυχία, η αδυναμία επιβίωσης.
Στις χώρες που συμβαίνουν όλα αυτά βρίσκουν εύφορο έδαφος να ανθίσουν και τα κυκλώματα της σωματεμπορίας, της σεξουαλικής εκμετάλλευσης, της υποδούλωσης ανθρώπινων υπάρξεων -όπως συνέβαινε μαζικά από τους τζιχαντιστές στην Μέση Ανατολή, στο Ιράκ και στη Συρία με κορίτσια που αναγκάζονται να γίνουν σκλάβες του σεξ, όπως συμβαίνει στην Αφρική, όπου δρουν ανεξέλεγκτα διάφορες ένοπλες δυνάμεις και τεράστια δίκτυα προώθησης γυναικών, κυριολεκτικά προς πώληση.
Αλλά, δυστυχώς, ευνοϊκές συνθήκες εξάπλωσης του φαινομένου διαπιστώνουμε και στον λεγόμενο αναπτυγμένο κόσμο, στη δυτική Ευρώπη. Τα δίκτυα εξαπλώνονται με μεγάλη ευκολία σε όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ, που εντάσσονται σε αυτή την διεθνή του trafficking.
Γι’ αυτό και δεν αρκούν τα καταγγελτικά λόγια. Η ΕΕ ως ο κατεξοχήν χώρος του κράτους δικαίου θα πρέπει να εντείνει τη μάχη με αυτή την αδίστακτη μορφή του οργανωμένου εγκλήματος.
Οι εντεταλμένες αρχές κάθε κράτους-μέλους της ΕΕ πρέπει να κάνουν ακόμη καλύτερα την δουλειά τους. Να συνεχίσουν να παρεμβαίνουν και να συλλαμβάνουν τους ενόχους, να απελευθερώνουν τις γυναίκες και τα παιδιά που είναι θύματα του trafficking, να τα περιθάλπουν σε ειδικούς χώρους, με το απαιτούμενο εξειδικευμένο προσωπικό.
Όμως δεν φτάνουν αυτά. Πάνω από όλα χρειάζεται η συνεργασία της κοινωνίας, η απουσία της συνενοχής και της ανοχής. Γιατί όποιος γνωρίζει και συμμετέχει είναι συνένοχος. Το ίδιο και όποιος γνωρίζει και δεν μιλάει, δεν καταγγέλλει, δεν προσφέρει χείρα βοηθείας στον συνάνθρωπό του, που αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα, που υφίσταται την σεξουαλική εκμετάλλευση.

Κυρία και κύριε υφυπουργέ,

Με αφορμή τον πόλεμο στην Ουκρανία επιβάλλεται να σημάνουμε συναγερμό για τον κίνδυνο που ελλοχεύει να ενταθούν τα δίκτυα εμπορίας προσφύγων γυναικών από τις εμπόλεμες περιοχές. Είναι βέβαιο ότι οι γύπες του trafficking καραδοκούν, όπως επισήμανε και η υφυπουργός Μετανάστευσης, η κ. Βούλτεψη.
Θυμίζω τα όσα συνέβησαν την δεκαετία του 1990, όταν κατέρρευσε το ανατολικό μπλοκ, με την ραγδαία εξάπλωση των κυκλωμάτων σωματεμπορίας. Κι αυτό είναι ένα σοβαρό ζήτημα, λαμβάνοντας υπόψη το μέγεθος των προσφυγικών ροών.
Θλίβομαι βαθύτατα βλέποντας -ιδιαίτερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης- να διακινούνται άθλια σεξιστικά δήθεν αστεία, τα οποία δεν είναι καθόλου αθώα. Αντιθέτως, φοβούμαι ότι αντανακλούν μια αρρωστημένη νοοτροπία ενός μέρους -ελπίζω μικρού- της ελληνικής κοινωνίας.

Κύριες και κύριοι συνάδελφοι,

Το πρόβλημα, όπως είναι εύκολα αντιληπτό, δεν άπτεται μόνο της κατασταλτικής διάστασης, της δυνατότητας και της αποτελεσματικότητας των διωκτικών αρχών για την εξάρθρωση των παράνομων δικτύων.
Γιατί όση ενεργητικότητα κι αν επιδείξουν οι αστυνομικές δυνάμεις, όσο θα υπάρχει ζήτηση θα ενθαρρύνεται η δράση των διακινητών. Όσο οι κοινωνίες στις χώρες υποδοχής θα συναινούν στο έγκλημα, είτε ενεργητικά, είτε μέσω της ανοχής και της σιωπής, τότε πολύ δύσκολα θα υπάρξει λύση του δράματος.
Συμπερασματικά, λοιπόν, θα έλεγα ότι παράλληλα με την εξάρθρωση των κυκλωμάτων των σωματέμπορων θα πρέπει να επενδύσουμε ακόμη περισσότερο στην ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση της κοινωνίας, αρχίζοντας από τα σχολεία που διαμορφώνουν τους πολίτες του αύριο».

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία του κ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://youtu.be/WAqLPGlg1Fk

Read more...