«Η πρόταση για συνταγματική κατοχύρωση της λιτότητας, την οποία βρίσκει ελκυστική ο υπερ-υπουργός Εσωτερικών κ. Ραγκούσης, δεν διασφαλίζει έξοδο από την κρίση αλλά μάλλον τη διαιωνίζει. Η λειτουργία του Ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης με όρους που τελικώς τροφοδοτούν μόνο την οικονομική ακαμψία των προβληματικών χωρών δεν είναι η λύση. Χωρίς να υπάρχει διάθεση συνέχισης της ασύδοτης μεταπολιτευτικής δημοσιονομικής λογικής, εμείς στηρίζουμε την αυτονόητη οικονομική ευελιξία που πρέπει να έχει κάθε ευνομούμενη πολιτεία, ώστε να μπορεί να αντιμετωπίσει έκτακτες συνθήκες και να διατηρήσει την αυτονομία της αναφορικά με τη διακυβέρνηση.

Ο ισοσκελισμένος προϋπολογισμός ασφαλώς και είναι αυτονόητη προϋπόθεση για να αντιμετωπιστεί η κρίση χρέους και κατ’ επέκταση δανεισμού. Όμως ο ισοσκελισμένος προϋπολογισμός επιβάλλεται πλέον με το ανανεωμένο σύμφωνο σταθερότητας. Συνεπώς η συνταγματική δέσμευση δεν προσφέρει κάτι περισσότερο. Αντίθετα μπορεί να προκαλέσει μια μελλοντική «ασφυξία», αφαιρώντας από τη χώρα τη δυνατότητα να γίνει πιο ευέλικτη, αναλαμβάνοντας επενδυτικές και αναπτυξιακές πρωτοβουλίες. Γιατί είναι άλλο να δανείζεται κανείς για να κάνει κοινωνική πολιτική με δανεικά -όπως έκανε κατά συρροή το ΠΑΣΟΚ στη δεκαετία του ’80- και άλλο να μπορεί να προσφύγει στις αγορές για να κάνει επενδύσεις που θα φέρουν ανάπτυξη.

Η ΝΔ έγκαιρα και με ένταση καλούσε την κυβέρνηση για λήψη μέτρων ανάπτυξης, αλλά τότε ο κ. Παπανδρέου απαξίωνε τις προτάσεις μας ως ουτοπικές. Σήμερα όμως, που η αποτυχία της πολιτικής του Μνημονίου είναι πανθομολογούμενη, η αναπτυξιακή διάσταση της οικονομικής πολιτικής συνιστά τον πραγματικό μονόδρομο.