Menu
A+ A A-

Άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε

efimerida_apogevmatini Το σήριαλ που παίζεται τις τελευταίες μέρες της νέας πασοκικής διακυβέρνησης ακούει στο όνομα «επιλέγοντας νέο Γραμματέα υπουργείου».  Είναι τέτοια η απαξίωση της πολιτικής στα μάτια του κόσμου που εντυπωσιάζεται από αποφάσεις όπως η αναγγελία της κυβέρνησης να επιλέξει τους νέους Γενικούς Γραμματείς στα υπουργεία ή τις Περιφέρειες της χώρας με… διαδικασίες ΑΣΕΠ. Σχεδόν ενάμισι μήνα μετά τις εκλογές, ο κρατικός μηχανισμός παραμένει ακέφαλος. Το ΠΑΣΟΚ που δήλωνε έτοιμο να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας δείχνει αναποφάσιστο στην στελέχωση του κράτους.

Επιχειρώντας να εμφανιστεί ως καινοτόμο, το κυβερνών κόμμα έκανε δημόσια πρόσκληση ενδιαφέροντος για την κατάληψη πολιτικών θέσεων ευθύνης της κρατικής μηχανής από τεχνοκράτες με την υποβολή βιογραφικών. Διατυμπάνισε σε υψηλούς τόνους ότι δεν θα εξετάσει τα πολιτικά φρονήματα των υποψηφίων. Ωστόσο, διαψεύδεται από την πράξη. Οι μέχρι σήμερα επιλογές δείχνουν ότι εμπιστεύτηκε πρώην βουλευτές και κομματικά στελέχη. Τούτο δεν είναι μεμπτό. Είναι, όμως υποκριτικό, άλλα να λες για να ακουστείς ευχάριστος και άλλα να πράττεις. Και οι πράξεις είναι τελικά εκείνες που μετράνε στην πολιτική.

Γιατί το ΠΑΣΟΚ κατέφυγε σε αυτή την επιλογή; Ακούω συχνά –και επί της προηγούμενης κυβέρνησης- την άποψη «είναι λάθος να στελεχώνεται το κράτος με κομματικά στελέχη και αποτυχόντες να εκλεγούν βουλευτές;» Αν στόχος είναι η αξιοκρατική επιλογή στη στελέχωση των πολιτικών θέσεων του κρατικού μηχανισμού, ο αποκλεισμός εκ προοιμίου των πολιτευομένων μοιάζει με ομολογία αναξιοκρατικής(!) κατάρτισης των εκλογικών συνδυασμών των κομμάτων. Και γι’ αυτό οφείλουν αυτοκριτική τα κόμματα και ιδιαίτερα τα κόμματα εξουσίας, που στο όνομα της πολυσυλλεκτικότητας ενίοτε κάνουν εκπτώσεις στα προαπαιτούμενα για τη συμμετοχή υποψηφίων στις εκλογικές τους λίστες. Η απόφαση, όμως, αυτή είναι απαξιωτική και για τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που αγωνίστηκαν για την επικράτησή του. Βασική προϋπόθεση επιτυχίας μιας κυβέρνησης είναι όσοι στελεχώνουν πολιτικές θέσεις ευθύνης να πιστεύουν στο πρόγραμμά της.

Η εμπειρία της προηγούμενης διακυβέρνησης διδάσκει ότι προκλητικές συμπεριφορές σε διοικήσεις δημοσίων οργανισμών δεν είχαμε από πολιτικά πρόσωπα, αλλά από τεχνοκράτες, τα λεγόμενα golden boys, που αποφάσιζαν μόνα τους αυξήσεις των αποδοχών τους και παχυλά bonus σε περιόδους ισχνών αγελάδων. Οι διοικήσεις αυτές πρωταγωνίστησαν και στην παραγωγή σκανδαλωδών υποθέσεων που ταλάνισαν το δημόσιο βίο. Αντίθετα, όπου επελέγησαν πρόσωπα που αγωνίστηκαν και κοπίασαν για την επικράτηση του κυβερνώντος κόμματος, κατά κανόνα, παρήγαγαν έργο που μνημονεύεται, όπως στον ΟΓΑ ή τον ΕΛΓΑ. Σε κάθε περίπτωση, δύο είναι οι βασικές προϋποθέσεις για την επιλογή προσώπων που θα διακονήσουν επιτυχώς το δημόσιο συμφέρον από θέσεις ευθύνης: το ήθος και η αποτελεσματικότητα. Τα υπόλοιπα είναι «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε».

15.11.09_____

Read more...

Οι βασιλικότεροι του βασιλέως

efimerida_apogevmatini Ελλοχεύει κινδύνους για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης η εκλογή ηγεσίας από την οργανωμένη βάση των μελών της; Θα είναι καθολικά μαζική η συμμετοχή των νεοδημοκρατών στην εκλογική διαδικασία της 29ης Νοεμβρίου; Και αν όχι, θα υπάρξει ζήτημα νομιμοποίησης της νέας ηγεσίας; Τα παραπάνω είναι ερωτήματα που θα θέτονται όλο και εντονότερα όσο πλησιάζουμε στην ημέρα της ανάδειξης νέας ηγεσίας.

Είναι αλήθεια πρωτόγνωρη για τη Νέα Δημοκρατία -και πρωτοποριακή για τα πολιτικά μας πράγματα- η διαδικασία για την εκλογή νέας ηγεσίας από το σύνολο των μελών της, ακόμη και εκείνων που επιθυμούν να εγγραφούν την ώρα της ψηφοφορίας. Όπως αλήθεια είναι ότι τη διαδικασία αυτή την επέβαλε ουσιαστικά η βάση της παράταξης. Θα μου πείτε, μα είναι αντιδημοκρατική η εκλογή ηγεσίας από το συνέδριο; Φυσικά όχι. Άλλωστε, στα περισσότερα φιλελεύθερα κόμματα της Ευρώπης, οι ηγεσίες εκλέγονται από συνέδρια και όχι καθολική ψήφο των μελλών τους. Ωστόσο, η Νέα Δημοκρατία μετά το οδυνηρό αποτέλεσμα των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου -το χειρότερο στην ιστορία της- χρειάζεται μια δυναμική επανεκκίνηση. Και η ενεργός συμμετοχή του κόσμου της παράταξης στην ανάδειξη της νέας ηγεσίας είναι η καλύτερη εγγύηση για τη διασφάλιση της ενότητας και κυρίως για την οικοδόμηση μιας νέας σχέσης εμπιστοσύνης με την ελληνική κοινωνία.

Ο κίνδυνος όμως για τη Νέα Δημοκρατία προέρχεται από τους «βασιλικότερους του βασιλέως» που ξημεροβραδιάζονται στα «παράθυρα» των τηλεοράσεων πιάνοντας «στασίδι» από νωρίς το πρωί για να υπεραμυνθούν του υποψηφίου αρχηγού που υποστηρίζουν. Μιλώ για εκείνους - ευτυχώς λίγους- που δεν περιορίζονται στην ανάδειξη των θετικών στοιχείων του υποψηφίου που προκρίνουν, αλλά καταφέρονται εναντίων των «αντιπάλων» υποψηφίων. Δεν αντιλαμβάνονται ότι έτσι φθείρουμε μόνοι μας την όποια νέα ηγεσία θα εκλέξουμε; Δυστυχώς, μέχρι το συνέδριο σπαταλήθηκε πολύς χρόνος, αρχικά για διαδικαστικά ζητήματα και κατόπιν για άγονες αντιπαραθέσεις με φόντο το παρελθόν. Ξεχνούμε ότι στις εκλογές μας γύρισαν την πλάτη εκατοντάδες χιλιάδες νέοι άνθρωποι. Σας διαβεβαιώ ότι ουδόλως τους συγκινεί η συζήτηση για το χθες! Η αγωνία τους είναι για το σήμερα και το αύριο.

Αν λοιπόν, οι εκλογή νέας ηγεσίας γίνει με αναφορές στο παρελθόν και αναπαραγωγή διαχωριστικών γραμμών της δεκαετίας του ’90, φοβούμαι ότι δεν θα προσέλθουν στις κάλπες ούτε τα ήδη εγγεγραμμένα μέλη του κόμματος. Βεβαίως, η χαμηλή συμμετοχή δεν θέτει ζήτημα νομιμοποίησης του αποτελέσματος. Στο παρελθόν δεν αμφισβητήθηκε η εκλογή αρχηγών από πολύ στενότερα εκλεκτορικά σώματα. Θα έχει, όμως χαθεί μια μεγάλη ευκαιρία για δυναμική επανεκκίνηση της Νέας Δημοκρατίας. Αυτό το στοίχημα είναι κρίμα να το χάσουμε.

08.11.09_____

Read more...

Νηφάλια

efimerida_apogevmatini «Νίκη οχταετίας» χαρακτήρισε γνωστός δημοσιογράφος την εκλογική επικράτηση του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου, σε τηλεοπτικό πάνελ για τις εξελίξεις στη Νέα Δημοκρατία και την ανάδειξη της νέας της ηγεσίας. Θυμήθηκα τις βαρύγδουπες αναλύσεις την επομένη των εκλογών της 7ης Μαρτίου του 2004. Με νωπό το εκλογικό αποτέλεσμα, με μια πρωτόγνωρη είναι αλήθεια διαφορά των δύο κομμάτων εξουσίας που ξεπέρασε τις δέκα ποσοστιαίες μονάδες, τέτοιες αναλύσεις εισπράττονται συνήθως χωρίς αντίλογο. Ωστόσο, στις μέρες μας, τα δεδομένα -και ιδιαίτερα στην πολιτική- αλλάζουν με ταχύτατους ρυθμούς. Τα σπέρματα αυτών των προβλέψεων ενυπάρχουν, άλλωστε, στο εκλογικό αποτέλεσμα της πρόσφατης αναμέτρησης. Εξηγούμαι:

Πρώτον. Το εύρος της διαφοράς και η ευκολία της μετακίνησης του εκλογικού σώματος από το ένα κόμμα εξουσίας στο άλλο -λόγω και της απουσίας σημαντικών ιδεολογικών διαφορών μετά την μετατόπιση του ΠΑΣΟΚ σε φιλελεύθερες απόψεις- δείχνουν ότι οι πολίτες δεν δίδουν πια περίοδο ανοχής σε κανέναν. Με την ίδια ευκολία που «αγόρασαν» ελπίδα από τον κ. Παπανδρέου στις εκλογές, θα τον καταψηφίσουν αν διαπιστώσουν ότι αυτή αποδείχθηκε φρούδα.

Δεύτερον. Τα προβλήματα στην οικονομία λόγω και της διεθνούς κρίσης είναι γνωστά και δεν αφήνουν μεγάλα περιθώρια για την υλοποίηση φιλολαϊκών μέτρων που υποσχέθηκε αφειδώς το ΠΑΣΟΚ από τα προεκλογικά μπαλκόνια. Ήδη, η προσπάθεια τεχνητής διόγκωσης του ελλείμματος του προϋπολογισμού από το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης στόχο έχει την προετοιμασία της κοινής γνώμης για την μετάθεση στο μέλλον -αν όχι την αθέτηση- των προεκλογικών δεσμεύσεων.

Τρίτον. Το ΠΑΣΟΚ πέτυχε μια άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία και ο αρχηγός του εμφανίζεται κυρίαρχος του παιχνιδιού. Όταν, όμως, μετά από μια τέτοια εκλογική επικράτηση, με δυσκολία εκλέγεται ο εκλεκτός της ηγεσίας ως γραμματέας του κινήματος, είναι εμφανές ότι στο εσωτερικό του κόμματος υπάρχει συσσωρευμένη ένταση και πικρίες, διαφορετικές προσωπικές στρατηγικές, που μπορεί ευκολότερα να βγουν στην επιφάνεια με το πρώτο στραβοπάτημα της κυβέρνησης.

Τα παραπάνω, βεβαίως δεν προδικάζουν την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, ούτε περιγράφουν ως νομοτέλεια την ήττα του ΠΑΣΟΚ σε αυτή. Άλλωστε αν ισχύει ένας κανόνας στην πολιτική είναι το γνωστό: «ποτέ μη λες ποτέ». Πιστεύω, όμως, ότι η ανάλυση αυτή είναι αποτέλεσμα νηφάλιας ανάγνωσης των δεδομένων. Σε αυτά θα πρέπει φυσικά να προστεθεί και η επίλυση του ζητήματος ηγεσίας στην αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία ομφαλοσκοπούσα λησμονεί το έργο που της ανέθεσε ο ελληνικός λαός.
01.11.09__

Read more...

Έλλειμμα στην οικονομία ή στην αξιοπιστία του ΠΑΣΟΚ;

efimerida_apogevmatini Πολύς θόρυβος έγινε αυτή την εβδομάδα για το ύψος του ελλείμματος. Η κακή δημοσιονομική κατάσταση της χώρας, εξαιτίας και της διεθνούς οικονομικής κρίσης, δεν ήταν κρατικό μυστικό. Θυμίζω πως πρόκειται για μια κατάσταση που την είχε περιγράψει επαρκώς προεκλογικά ο πρώην πρωθυπουργός, λέγοντας όλη την αλήθεια στον ελληνικό λαό, ανεξαρτήτως αν η ειλικρίνειά του δεν επιδοκιμάστηκε.

Ακούμε τον υπουργό Οικονομικών να επιβεβαιώνει απλώς αυτά που ήδη είχε με σαφήνεια θέσει ο Κώστας Καραμανλής την προεκλογική περίοδο, περιγράφοντας με μελανά χρώματα την κατάσταση της οικονομίας και ζητώντας διετή πίστωση χρόνου για έξοδο από την κρίση. Όσα προεκλογικά ήταν ήδη γνωστά, παρουσιάζονται ως κάτι καινοφανές. Διαγιγνώσκει η κυβέρνηση μια ζοφερή κατάσταση στην οικονομία, παραλείποντας να μας πει πως το έλλειμμα έχει εκτιναχθεί και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η ανεργία σε όλη την Ευρώπη σκαρφαλώνει σε διψήφια ποσοστά και η ανάπτυξη έχει μεγαλύτερο κατά μέσο όρο αρνητικό πρόσημο σε σχέση με την ελληνική οικονομία. Προς τι, λοιπόν, η έκπληξη του πρωθυπουργού;
Η πραγματικότητα είναι πως όλα αυτά ήταν λίγο πολύ γνωστά. Το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο επέλεξε να κινηθεί προεκλογικά στο επίπεδο της παροχολογίας και τώρα θα κριθεί αυστηρά στη λογική της συνέπειας με τις προεκλογικές δεσμεύσεις του.
Οι προγραμματικές δηλώσεις σε επίπεδο έκθεσης ιδεών, σαφώς και ήταν ευήκοες. Και για να μην αδικήσω κανέναν, αυτό είναι κοινός τόπος στις προγραμματικές δηλώσεις κάθε κυβέρνησης.
Ελπίζω όμως, πίσω από τα ευχάριστα και μεγάλα λόγια να μην κρύβονται άλλες προθέσεις. Να μην κρύβεται η ενιαία φορολογική κλίμακα για όλα τα εισοδήματα ανεξαρτήτως προέλευσης, η επαναφορά του φόρου γονικών παροχών, η μεγαλύτερη φορολόγηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας. Να μην κρύβεται η επέκταση της έκτακτης εισφοράς στη μικρομεσαία επιχείρηση, η τακτοποίηση των ημιυπαιθρίων με νέο νομοσχέδιο και μια σειρά πολλών άλλων εισπρακτικών μέτρων.
Αν αυτό συμβαίνει, επί της ουσίας έχουμε παραμονή όλων των μέτρων για τα οποία κατηγορείτο ως ανάλγητη η προηγούμενη κυβέρνηση και πρόσθεση και νέων φορολογικών μέτρων. Με άλλα λόγια κρύβεται μια σαφής φορολογική επιβάρυνση των πολιτών.
Παρατηρείται, μάλιστα, το οξύμωρο, από τη μία να προαναγγέλλονται αποφάσεις ευχάριστες μεν, εξαιρετικώς δαπανηρές δε, όπως η αύξηση των δαπανών για την παιδεία, την υγεία, εφάπαξ επιδόματα, αυξήσεις σε μισθούς, αύξηση των δημοσίων επενδύσεων, ακριβή «πράσινη ανάπτυξη» και από την άλλη παντού να διατυμπανίζεται η κακή δημοσιονομική κατάσταση που δεν δίνει περιθώρια παροχών και επιβάλλει την άμεση λήψη έκτακτων οικονομικών μέτρων.
Αλήθεια είναι απορίας άξιον το πώς συνδυάζονται όλα αυτά. Πρόκειται για ακάλυπτες επιταγές ή τα έξοδα θα καλυφθούν με δανεισμούς μαμούθ που θα υποθηκεύσουν το μέλλον των παιδιών μας, όπως έκανε το ΠΑΣΟΚ και στη δεκαετία του ’80 υιοθετώντας την αποκαλούμενη «κοινωνική πολιτική με δανεικά»;
Το ερώτημα φυσικά θα το απαντήσει το εγγύς μέλλον. Πιστεύω, όμως ότι η ιστορία θα δικαιώσει τον Κώστα Καραμανλή που μίλησε τη γλώσσα της αλήθειας, παρά τις αδυναμίες και τα λάθη που προέκυψαν κατά τη διακυβέρνηση της χώρας από τη Νέα Δημοκρατία και τα οποία οφείλουμε να δούμε κατάματα.
Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να προσφέρει τα υπεσχημένα στον ελληνικό λαό αν δεν διαρρήξει τους δεσμούς του με συντεχνιακά συμφέροντα, όπως εκείνα που το οδήγησαν προεκλογικά να μιλά για επαναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας αποκρατικοποίησης της Ολυμπιακής ή της συμφωνίας για το λιμάνι του Πειραιά με τους Κινέζους.

Όσο καλών προθέσεων και αν είναι ο κ. Παπανδρέου, στην πολιτική δεν κρινόμαστε από τις προθέσεις μας, αλλά από την αποτελεσματικότητά μας. Ελπίζω η νέα κυβέρνηση να μην ακολουθήσει την πεπατημένη του φθηνού λαϊκισμού που ζήσαμε στο παρελθόν από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Ο δρόμος αυτός μπορεί να είναι πρόσκαιρα ευχάριστος, ωστόσο γρήγορα αποδεικνύεται ιδιαίτερα ολισθηρός.

25.10.09____

Read more...

Βουλευτές δύο ταχυτήτων

efimerida_eleftheria

Από τις πρώτες εξαγγελίες της νέας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ ήταν η αλλαγή του εκλογικού νόμου και η δημοσιοποίηση της πρόθεσής της να υιοθετήσει το λεγόμενο γερμανικό μοντέλο. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει μέχρι τώρα γνωστά, 170 βουλευτές θα εκλέγονται σε μονοεδρικές περιφέρειες στις οποίες θα χωριστεί όλη η χώρα και οι υπόλοιποι 130 με λίστα σε επίπεδο περιφέρειας. Στόχος του νέου συστήματος κατά τους εμπνευστές του είναι η απαλλαγή των πολιτικών από το «μαύρο πολιτικό χρήμα» και τις εξαρτήσεις που αυτό δημιουργεί σε οικονομικά συμφέροντα.

Η όλη συζήτηση έχει ως αφετηρία την ομολογία ότι για να πολιτευθεί κανείς στην αχανή εκλογική περιφέρεια της Β΄ Αθηνών ή γενικότερα στο λεκανοπέδιο της Αττικής και τη Θεσσαλονίκη χρειάζεται υπέρογκες δαπάνες, πολλαπλάσια χρήματα για την προβολή της υποψηφιότητάς του από εκείνα που ορίζει ο νόμος. Επομένως, αν δεν είναι πλούσιος, άνθρωπος από το χώρο του θεάματος ή γόνος πολιτικής οικογένειας και άρα κληρονόμος ονόματος -και όχι- μόνο θα αναγκαστεί να αναλάβει δουλείες σε συμφέροντα, προκειμένου να τύχει οικονομικής ενίσχυσης από επιχειρηματίες. Πράγματι, στις περιπτώσεις αυτές υπάρχει ζήτημα. Στο παρελθόν η κυβέρνηση Σημίτη επιχείρησε να λύσει το πρόβλημα «σπάζοντας» τη Β΄ Αθηνών και τις περιφέρεις του λεκανοπεδίου. Το εγχείρημα απέτυχε διότι αντέδρασαν τα μεγαλοστελέχη που εκλέγονται στην περιοχή της πρωτευούσης και εκλαμβάνουν την περιφέρεια τους ως βιλαέτι.

Αντί να σπάσουν οι μεγάλες περιφέρειες σε πενταεδρικές ή εξαεδρικές, όπου η εμπειρία δείχνει ότι κανείς μπορεί να πολιτευθεί χωρίς ιδιαίτερες δαπάνες που υποθηκεύουν την ελευθερία του λόγου και της δράσης του βουλευτή, προκρίνεται η λύση της καθιέρωσης των βουλευτών δύο ταχυτήτων. Αυτών που θα εκλέγονται στις μονοεδρικές με σταυρό και εκείνων που θα διορίζονται με λίστα σε επίπεδο περιφέρειας. Θα χωρισθούν δηλαδή οι βουλευτές σε πατρίκιους και πληβείους. Από τη μια μεριά οι βουλευτές των μονοεδρικών που θα αναλώνονται σε κοινωνικές εκδηλώσεις, όπου οι πολιτικοί τους φίλοι θα αξιώνουν επιτακτικά την παρουσία τους, αλλά και σε διεκπεραιώσεις προσωπικών αιτημάτων ή άλλως ρουσφετιών. Θα είναι οι αναλώσιμοι του πολιτικού συστήματος.

Και από την άλλη μεριά θα είναι οι εκλεκτοί της ηγεσίας του κόμματος, που μόνη πηγή της δύναμής τους θα είναι η εύνοια του αρχηγού που τους διορίζει βουλευτές. Διορισμένοι βουλευτές, που βεβαίως δεν θα τολμούν θα ψελλίσουν διαφορετική γνώμη, ακόμη και σε ήσσονος σημασίας ζητήματα, από την άποψη του αρχηγού-εντολοδότη τους. Και φυσικά οι διορισμένοι αυτοί βουλευτές θα απαξιώνουν να συναναστρέφονται με τον λαό, από τον οποίο άλλωστε δεν αντλούν άμεσα τη δύναμή τους. Επ’ αυτού νομίζω συνηγορεί η μέχρι σήμερα εμπειρία από τον τρόπο κατάρτισης των ψηφοδελτίων επικρατείας, αλλά και της ευρωλίστας των κομμάτων.

Βεβαίως, οι αρχηγοί των κομμάτων -και πολύ περισσότερο τα καλούμενα περιβάλλοντά τους- έχουν κάθε λόγο να θέλουν τα κόμματά να μοιάζουν με λόχους, όπου δεν αμφισβητείται ποτέ και για τίποτα η αυθεντία της ηγετικής ομάδας. Το ερώτημα είναι πως θα ακούγεται δυνατά η φωνή των πολιτών, η φωνή της κοινωνίας; Από αδύναμους βουλευτές μονοεδρικών περιφερειών ή από διορισμένους εκπροσώπους τους στο κοινοβούλιο;

Αν ο σταυρός προτίμησης θεωρούμε ότι δημιουργεί παθογένειες στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος, αυτές οφείλονται στην ελλιπή θωράκιση των θεσμών. Οι πολίτες θα πάψουν να ζητούν ρουσφέτια όταν πεισθούν ότι δεν μπορούν να γίνουν. Γιατί δεν ζητά, παραδείγματος χάρη, κανείς την παρέμβαση του πολιτικού για να περάσει το παιδί του στο πανεπιστήμιο; Πολύ απλά διότι γνωρίζει ότι δεν μπορεί να υπάρξει καμία παρέμβαση στο αδιάβλητο σύστημα των εισαγωγικών εξετάσεων. Αν καθιερωθούν παντού αδιάβλητες διαδικασίες με απόλυτη αξιοκρατία σε κάθε επίπεδο θα έχει γίνει ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός για τον τόπο αλλά και για τη λειτουργία του πολιτικού μας συστήματος.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας και διδάκτωρ Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου.

 

Read more...

Τις πταίει;

efimerida_eleftheria

Το αποτέλεσμα των εθνικών εκλογών της προηγούμενης Κυριακής είναι το πλέον οδυνηρό στην ιστορία της Νέας Δημοκρατίας. Ένα αποτέλεσμα που σοκάρισε τον κόσμο της παράταξης και που δεν ανέμενε ούτε ο πλέον αισιόδοξος οπαδός του ΠΑΣΟΚ. Πως όμως από την αμφισβήτηση πριν δύο χρόνια της ηγετικής ικανότητας του Γιώργου Παπανδρέου, φτάσαμε στον εκλογικό του θρίαμβο του ΠΑΣΟΚ ή μάλλον στον καταποντισμό της Νέας Δημοκρατίας; Τι έφταιξε και από κυρίαρχος του παιχνιδιού μέχρι το Σεπτέμβριο του 2008, ο Κώστας Καραμανλής καταγράφεται ως ο ηγέτης που οδήγησε την παράταξη στο ιστορικά χαμηλό ποσοστό του 33,4%;

Συνήθως, οι εν θερμώ πολιτικές αναλύσεις του εκλογικού αποτελέσματος, με έντονο το συναίσθημα της πικρίας από την ήττα περιορίζονται σε ρηχές και επιδερμικές προσεγγίσεις. Τέτοιες ήταν εκείνες που εστίαζαν στο χρόνο των εκλογών. Πράγματι, η επιχειρηματολογία για την επίσπευση των εκλογών με την επίκληση της μακράς προεκλογικής περιόδου, η οποία θα επιβάρυνε την κατάσταση της οικονομίας, δεν είχε την απήχηση που θα περίμεναν οι εμπνευστές της. Οι δύο πρώτες εβδομάδες της προεκλογικής περιόδου αναλώθηκαν για να εξηγήσουμε και να πείσουμε τους νεοδημοκράτες για τους λόγους της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες. Ωστόσο, οι εκλογές, όπως διδάσκει η ιστορία χάνονται ή κερδίζονται πολύ νωρίτερα από την ημερομηνία προκήρυξής τους.

Μοιραίο σημείο στην πορεία της δεύτερης θητείας Καραμανλή αποδεικνύεται η ΔΕΘ του 2008.  Του «τραγικού Σεπτέμβρη» έχουν προηγηθεί υποθέσεις με οσμή σκανδάλου, με κυρίαρχο το σκάνδαλο Βατοπεδίου, που εξελίχθηκε σε ναρκοπέδιο για την κυβέρνηση Καραμανλή, καθώς οδήγησε σε απομάκρυνση στενούς του συνεργάτες που ενεπλάκησαν στην όζουσα υπόθεση. Δυστυχώς, ενώ όλη η Ελλάδα βοούσε για το σκάνδαλο και τα βλέμματα όλων ήταν στραμμένα στη ΔΕΘ και στον πρωθυπουργό, απ’ τον οποίο ανέμεναν γενναίες αποφάσεις, ο Καραμανλής όχι μόνο δεν επιτίμησε τους συνεργάτες του υπουργούς που τον εξέθεσαν, αλλά τους παρείχε πλήρη κάλυψη. Από την ημέρα εκείνη έπαψε να ισχύει η θεωρεία «τεφάλ» για τον πρωθυπουργό που δεν μπορεί καμία υπόθεση να πλήξει την προσωπική του εικόνα.

Το δόγμα «σεμνά και ταπεινά», που ο Καραμανλής εισήγαγε στην πολιτική ζωή της χώρας, μιλώντας στην παρθενική συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, ως απάντηση στη λογική της «αρπαχτής» που είχε καθιερωθεί στην εικοσαετή διακυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, έμεινε για κάποιους κενό γράμμα. Τα λεγόμενα golden boys προκαλούσαν ως άλλοι μανδαρίνοι της εξουσίας με τα bonus που αποφάσιζαν και ελάμβαναν αδιαφορώντας για τις αντιδράσεις της κοινής γνώμης. Τα μεμονωμένα, πλην όμως κραυγαλέα φαινόμενα αδικαιολόγητου πλουτισμού και νόμιμης φοροδιαφυγής υπουργών, που ομολόγησαν ότι ήταν κάτοχοι οφσόρ εταιρειών, σε εποχές ισχνών αγελάδων, τσαλάκωσαν την εικόνα της κυβέρνησης. Η απώλεια του ηθικού πλεονεκτήματος οδήγησε μοιραία στην μερική απαξίωση της παράταξης και στην αποδοχή και από ένα μεγάλο μέρος του κόσμου της ΝΔ ότι «όλοι το ίδιο είναι».

Ξεχωριστό μερίδιο ευθύνης για την ήττα της 4ης Οκτωβρίου ανήκει στην αποτυχία επανίδρυσης του κράτους, που εξακολουθεί να ταλαιπωρεί τον πολίτη. Κράτος που είναι απών την ώρα που το χρειάζεται ο πολίτης, όπως     όταν απειλείται η έννομη τάξη. Μετά τον «τραγικό Σεπτέμβρη» ακολούθησε ο «θλιβερός Δεκέμβρης» στην Αθήνα και άλλες μεγαλουπόλεις όπου με την ανοχή της πολιτείας καταλύθηκε κάθε έννοια δικαίου και τάξης. Αλλά και τότε ουδείς ένοιωσε την ανάγκη παραίτησης ή αυτοκριτικής.

Στη δεύτερη θητεία Καραμανλή λόγω και της οριακής κυβερνητικής πλειοψηφίας έγινε πιο ορατή η αδυναμία γρήγορων αποφάσεων, άμεσων ανακλαστικών στα προβλήματα. Από ένα σημείο και πέρα, η κυβέρνηση αντί να καθορίζει την ατζέντα, έμοιαζε να σύρεται από αυτή. Η διστακτικότητα, η αναβλητικότητα και η  αναποφασιστικότητα έγιναν αντιληπτές ακόμα και κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Ενώ το ΠΑΣΟΚ με συνοπτικές διαδικασίες «καθάριζε» με την υποψηφιότητα Σημίτη, εμείς επί ημέρες «κοσκινίζαμε» την υποψηφιότητα Έβερτ και ανεχόμασταν τα… τετελεσμένα της υποψηφιότητας του Αχιλλέα Καραμανλή, που έσπευσε να προκαταλάβει τον Πρόεδρο ανακοινώνοντας την κάθοδό του στις Σέρρες.

Βασικό πρόβλημα της τελευταίας περιόδου, που αναδείχθηκε σε παθογένεια ήταν η αδυναμία της κυβέρνησης να αντιληφθεί έγκαιρα τα μηνύματα της κοινωνίας. Όσοι επιχειρούσαμε να τα μεταφέρουμε, καθώς αυτά δεν ήταν ευχάριστα, είτε χαρακτηριζόμασταν υπερβολικοί αν όχι «αντάρτες» είτε βρίσκαμε κλειστές πόρτες. Οι βασιλικότεροι του βασιλέως φρόντιζαν όλα να ακούγονται ευχάριστα. Γι’ αυτό, άλλωστε, παρά το άσχημο αποτέλεσμα των ευρωεκλογών δεν συνήλθε κανένα όργανο αξιολόγησής του. Κάθε φωνή που έδειχνε το πρόβλημα κινδύνευε με δαιμονοποίηση!

Τα παραπάνω γράφονται με πόνο ψυχής από κάποιον που αγωνίστηκε για να πετύχει η κυβέρνηση Καραμανλή και σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν μομφή για το σημαντικό έργο που έγινε από αυτήν. Άλλωστε, αυτό το έργο είχα την ευκαιρία να το αναδείξω κατά την προεκλογική εκστρατεία. Το αποτέλεσμα, όμως είναι αυτό και το ρολόι του χρόνου δεν γυρίζει πίσω για να διορθώσουμε τα λάθη. Αρκεί να διδαχθούμε από αυτά. Εκείνο που τώρα χρειάζεται είναι να εμπιστευτούμε περισσότερο τη βάση της παράταξης, τα στελέχη, τους ψηφοφόρους και τους φίλους της ΝΔ στην διαδικασία εκλογής νέας ηγεσίας. Με ομοψυχία στη βάση και ενότητα στην κορυφή μπορούμε να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες και να προσφέρουμε στον τόπο υπεύθυνη αντιπολίτευση, αλλά και σοβαρή εναλλακτική πρόταση εξουσίας.

 

Read more...

Λαγούς με πετραχήλια

efimerida_apogevmatini Για την αντιπολίτευση μονίμως όλα είναι μαύρα. Τίποτα καλό, τίποτα θετικό δεν έγινε στον τόπο. Αν δεν έχει ήδη συντελεστεί ο κατακλυσμός του Νώε, επίκειται το τέλος του κόσμου. Η αντιπολίτευση αρνείται τις συνέπειες της χρηματοπιστωτικής κρίσης στην ελληνική οικονομία, την οποία βαφτίζει άλλοθι για τη λήψη μέτρων.

Βεβαίως, χρέος της αντιπολίτευσης είναι η άσκηση εποικοδομητικής κριτικής, ο υπεύθυνος έλεγχος της κυβέρνησης αλλά και η κατάθεση εναλλακτικής πρότασης. Αντί αυτών, τα τελευταία πεντέμισι χρόνια περισσεύει η στείρα άρνηση, η ανεύθυνη παροχολογία και ο λαϊκισμός. 

Το «όχι σε όλα» δείχνει σε όλο του το μεγαλείο το πρόβλημα της πολιτικής ζωής της χώρας. Την αδυναμία συνεννόησης και συνεργασίας για τη χάραξη της αναγκαίας μακροχρόνιας πολιτικής, τουλάχιστον σε ευαίσθητους τομείς όπως η παιδεία, όπου πρέπει να μπει ένα τέλος σε μεταρρυθμίσεις εντός ή εκτός εισαγωγικών που αλλάζουν από κυβέρνηση σε κυβέρνηση και ακόμη χειρότερα από υπουργό σε υπουργό.

Σε δύσκολους καιρούς κρινόμαστε όλοι αυστηρότερα. Κυβέρνηση αλλά και αντιπολίτευση. Οι πολίτες αξιώνουν από όλους μας υπευθυνότητα και όχι λόγια εύκολου εντυπωσιασμού. Η αντιπολίτευση, σε μια περίοδο ισχνών αγελάδων, επέλεξε τον εύκολο δρόμο του λαϊκισμού υποσχόμενη τα πάντα στους πάντες. Ελπίζει ότι η ενόχληση των πολιτών για την οικονομική συγκυρία θα εκφραστεί σε ψήφο ανοχής προς αυτή. Σφάλει! Μπορεί οι πολίτες να είναι ενοχλημένοι από την οικονομική κατάσταση, αντιλαμβάνονται όμως, ότι δεν μπορεί να τάζεις λαγούς με πετραχήλια και πράσινα άλογα την ώρα που κράτη πτωχεύουν και παγκόσμιοι οικονομικοί κολοσσοί καταρρέουν ως χάρτινοι πύργοι. 

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας επέλεξε το δύσκολο δρόμο της ευθύνης. Χωρίς να υπολογίζει το πολιτικό κόστος ακολουθεί υπεύθυνη πολιτική που δεν θέτει σε κίνδυνο όσα με κόπους πετύχαμε τα προηγούμενα χρόνια. Με σταθερά βήματα, χωρίς υπερβολές, με σχέδιο θα ξεπεράσουμε την κρίση όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα. 

Χρήσιμοι είμαστε όταν λέμε την αλήθεια. Τα επόμενα δύο χρόνια θα είναι  δύσκολα. Όχι τόσο όσο σε άλλες χώρες. Θα δοκιμάσουμε όμως τις αντοχές μας. Αν δείξουμε όλοι την αναγκαία αυτοσυγκράτηση, τα σημάδια που θα αφήσει η κρίση θα επουλωθούν ταχύτερα. Χρειαζόμαστε λοιπόν, σταθερότητα και όχι πειραματισμούς.

Ο δρ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων και Άμυνας της Βουλής των Ελλήνων.

100909lagousmepetraxilia

Read more...

Τα μπάνια του λαού

efimerida_apogevmatini

Το ελληνικό καλοκαίρι στην κορύφωσή του. Ο Αύγουστος είναι ο μήνας που επιλέγει η πλειοψηφία των Ελλήνων για τις διακοπές του. Κι αν η οικονομική κρίση επηρεάζει διεθνώς τη ζωή και τις συνήθειες των ανθρώπων, στην Ελλάδα όσο κι αν διαμαρτυρόμαστε φαίνεται πως δεν μας έχει αγγίξει. Τουλάχιστον όχι τόσο όσο άλλους. Με την οικογένεια να διατηρεί στην πατρίδα μας ισχυρούς δεσμούς, ακόμη και όσοι δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα για διακοπές σε τουριστικά θέρετρα, θα βρουν την ευκαιρία να αποδράσουν από το κλεινόν άστυ προς τις ιδιαίτερες πατρίδες τους. Τα χωριά απ΄ όπου κατάγονται. Εκεί που τους περιμένουν οι παππούδες να ξαναζωντανέψουν με τις φωνές των παιδιών οι μικροί οικισμοί της υπαίθρου που η εσωτερική μετανάστευση τους ερήμωσε και τους απορφάνεψε.

Τόποι συνήθως ορεινοί, με λίγη εύφορη γη που δεν στάθηκε αρκετή για να θρέψει όλα της τα παιδιά, που αναγκάστηκαν να στραφούν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, άλλοι στο εξωτερικό και άλλοι στην πρωτεύουσα και τα μεγάλα αστικά κέντρα αναζητώντας καλύτερη τύχη. Όπου γης και πατρίς. Μα τέτοια εποχή, όλοι επιστρέφουν στο γενέθλιο τόπο, στα ανταμώματα τα καθιερωμένα του καλοκαιριού. Είναι θαρρώ στο DNA του ανθρώπου ο νόστος, η ανάγκη της επιστροφής στη γη των πατέρων και των παππούδων του. Και ως άλλος Οδυσσέας επιστρέφει καθείς στη δική του Ιθάκη.

Και είναι αυτή η επιστροφή μια αφορμή να προβληματιστούμε για την τροπή που πήρε η ζωή μας, αλλά και για τη συμπεριφορά μας στη φύση, στο περιβάλλον που κληρονομήσαμε και με τη σειρά μας θα αφήσουμε στα παιδιά μας. Πόσο πιο απλή ήταν – και είναι ακόμη – η ζωή στο χωριό. Χωρίς τους φρενήρεις ρυθμούς των πόλεων. Οι άνθρωποι ολιγαρκείς χαίρονταν τις μικρές χαρές της ζωής, που οι περισσότεροι κάτοικοι των πόλεων προσπερνούν ως ασήμαντες, μπουχτισμένοι από το πρότυπο της καταναλωτικής ζωής που ακολουθούν.

Αυτές οι αποδράσεις στην επαρχία είναι, όμως, και ευκαιρία ευρισκόμενοι στη φύση να αναρωτηθούμε τι κάνουμε εμείς, ο καθένας ως ατομική μονάδα για το περιβάλλον. Σε μια εποχή ευαισθησίας για τα περιβαλλοντικά ζητήματα, καλόν είναι να μην περιορίζουμε την εκδήλωση του ενδιαφέροντός μας μόνο σε κριτική για τις ευθύνες της εκάστοτε πολιτείας και των συλλογικών φορέων.

030809tampaniatoulaou

Read more...

Γριπολαγνεία

efimerida_apogevmatini

Πριν την πανδημία της νέας γρίπης μας έχει ήδη χτυπήσει η… γριπολαγνεία. Αναμφίβολα είναι φυσικό να υπάρχει ανησυχία στον κόσμο για το τι μέλλει γενέσθαι με τη νέα αυτή γρίπη. Χωρά της υπερβολής η Ελλάδα, ξεφεύγουμε ως συνήθως από το μέτρο. Εδώ θα μου πείτε όλοι… συνταγματολογούμε μετά την απόφαση του ΠΑΣΟΚ να προκαλέσει εκλογές αρνούμενο την συναινετική επανεκλογή του Κάρολου Παπούλια στην προεδρεία της δημοκρατίας, δεν θα μιλούμε ως ειδήμονες για τη γρίπη; Και να μη θέλαμε να γίνουμε… γριπολόγοι, με τόσες ώρες «πολεμικών» ρεπορτάζ από τηλοψίας έχουμε κάνει ντοκτορά!

Για να σοβαρευτούμε, δεν χωρεί καμία αμφιβολία ότι η νέα γρίπη  χρειάζεται ενημερωμένους πολίτες. Εξίσου σημαντικό, όμως είναι να μην ενσπείρουμε τον πανικό. Όπως διαβεβαιώνουν οι επιστήμονες, οι οποίοι είναι οι μόνοι αρμόδιοι να μιλούν για τη νόσο, η νέα γρίπη έχει πιο ήπια χαρακτηριστικά από την κοινή γρίπη. Πράγμα που σημαίνει ότι αν την αντιμετωπίσουμε άμεσα και ψύχραιμα δεν υπάρχει λόγος ιδιαίτερης ανησυχίας. Η χώρα μας είναι από εκείνες που η γρίπη έχει έως σήμερα τη μικρότερη διασπορά.

Η πολιτεία από την πρώτη στιγμή προχώρησε σε συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς και την ιατρική κοινότητα στην εκπόνηση ενός εθνικού σχεδίου δράσεως. Ενός σχεδίου, που έχει εναλλακτικά σενάρια, ανάλογα με την έκταση που θα λάβει η γρίπη. Επιπλέον, διασφάλισε την άμεση λήψη ικανού αριθμού εμβολίων για τον καθολικό εμβολιασμό του πληθυσμού της χώρας. Τα υπουργεία υγείας και παιδείας βρίσκονται σε διαρκή συνεργασία για το ενδεχόμενο τα σχολεία να ανοίξουν αργότερα αν τούτο κριθεί αναγκαίο για την αποτροπή διάδοσης της γρίπης.

Το αδηφάγο ενδιαφέρον κάποιων για λεπτομέρειες αντιμετώπισης των ακραίων σεναρίων καθολικής πανδημίας -που πλέον πιθανό είναι να μείνουν ασκήσεις επί χάρτου, καθώς δεν θα χρειαστεί να εφαρμοστούν- μπορεί να προσφέρει νούμερα τηλεθέασης, δεν προάγει όμως την απαραίτητη ψυχραιμία και νηφαλιότητα για την αντιμετώπιση της γρίπης. Δείγματα αυτού του πρώιμου πανικού ζουν τα νοσοκομεία της χώρας από κατά φαντασίαν ασθενείς της νέας γρίπης.

Θα μου πείτε, αναμενόμενα δεν είναι όλα αυτά όταν ακόμη και θεσμικοί παράγοντες του τόπου, όπως ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης επιχειρούν να καταστήσουν τη νέα γρίπη αντικείμενο κομματικής αντιπαράθεσης; Δεν έχετε άδικο.

050809printinpandimia

Read more...

Πόσο ώριμη είναι η δημοκρατία μας;

efimerida_sfina

Συμπληρώθηκαν φέτος 35 χρόνια από τη μεταπολίτευση. Αναμφίβολα, η χώρα διάγει τη μακροβιότερη περίοδο ανέφελης δημοκρατίας με ομαλή εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία. Αυτό που σήμερα θεωρείται αυτονόητο δεν ήταν πάντα δεδομένο. Κινήματα, πραξικοπήματα, παρασκηνιακές ίντριγκες με εμπλοκή του Στέμματος και του Στρατού ήταν σύνηθες φαινόμενο στην ελληνική πολιτική ζωή μέχρι το 1974. Πόσο ώριμη όμως είναι η δημοκρατία μας; Είναι δείγμα ωριμότητας η «εργαλειοποίηση» του Συντάγματος από την αντιπολίτευση για την πρόκληση πρόωρων εκλογών με την άρνηση της να συμμετέχει στην εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας;

Το Σύνταγμα είναι ο βασικός καταστατικός χάρτης της χώρας που καθορίζει τη λειτουργία θεμελιωδών θεσμών της Πολιτείας. Είναι θησαύρισμα συσσωρευμένης σοφίας θα λέγαμε του συνόλου του νομικού μας πολιτισμού και αποτελεί κοινοτοπία ο σεβασμός που πρέπει να αποπνέει, εκτός από το γράμμα του και το πνεύμα του.

Εσχάτως, και με αφορμή τις δημόσιες παρεμβάσεις επιφανών Συνταγματολόγων, όπως οι καθηγητές Κασσιμάτης και Τσάτσος που μίλησε για «ερμηνευτικό περίγελο» αναφερόμενος στη διάθεση του ΠΑΣΟΚ να καταψηφίσει εσκεμμένα τον Κάρολο Παπούλια για να εκβιάσει εκλογές και να τον επανεκλέξει αμέσως μετά, άνοιξε ένας διάλογος περί νομιμοποίησης ή μη ενός κομματικού σχηματισμού να κάνει κατάχρηση συνταγματικής δυνατότητας για να οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες εκλογές.

Χωρίς να διεκδικώ τις δάφνες του ειδικότερου σε ερμηνευτικά ζητήματα  συνταγματικού ενδιαφέροντος, θεωρώ πως είναι πασίδηλο πως η στάση του ΠΑΣΟΚ συνιστά εξόφθαλμη παραβίαση του νοήματος του Συντάγματος, αφού καθιστά μια πανθομολογουμένως σωστή λύση, αυτή της επανεκλογής στο ύπατο αξίωμα του κ. Παπούλια, εργαλείο πολιτικού καιροσκοπισμού. Η αξιωματική αντιπολίτευση με αυτή την επιλογή της πετά στον κάλαθο των αχρήστων ένα κομβικής σημασίας πολιτικό κεκτημένο, αυτό της διακομματικής συναίνεσης. Κεκτημένο που μεταπολιτευτικά έχει απορροφηθεί εθικά από τον πολιτικό μας πολιτισμό και ο εξοστρακισμός του αποτελεί πολιτική αήθεια και επικίνδυνη πρακτική.

Το ΠΑΣΟΚ βεβαίως προκρίνει αξιολογικά το κατ΄ αυτό μείζον, που συμφώνως με την επιχειρηματολογία του, είναι το καλό του τόπου. Έφτασε, μάλιστα, κορυφαίο του στέλεχος να ταυτίζει το εθνικό με το κομματικό συμφέρον. Το κατά πόσο αυτό είναι συμφεροντολογικό πρόκριμα ή αγαθή προαίρεση το αντιλαμβάνονται και τα νήπια αυτής της χώρας. Γεγονός, πάντως είναι ότι η πλειονότητα των πολιτών δεν επιθυμούν πρόωρες εκλογές, όπως προκύπτει και από πρόσφατη δημοσκόπηση. Ωστόσο, στην Ιπποκράτους έφτασαν στο σημείο να απαξιώνουν τον δημόσια εκφερόμενο επιστημονικό λόγο περί του πνεύματος του Συντάγματος, προχωρώντας σε ανερυθρίαστες δίκες προθέσεων και οδηγώντας σε πολιτική και ηθική απαξία κάθε ερμηνευτική απόπειρα.

Και βέβαια κάθε συμψηφισμός με την στάση της Νέας Δημοκρατίας το 2000 είναι άκαιρη και άτοπη. Άκαιρη διότι η πολιτική πρακτική δεν μπορεί να αντλεί νομιμοποίηση από άλλες λάθος πρακτικές, αν υποτιθέμενα υπήρξαν, και άτοπη διότι το πολιτικό τοπίο ήταν τότε απολύτως διαφοροποιημένο. Θυμίζω πως ο κ. Σημίτης είχε κερδίσει τις εκλογές το 1996 και η εν λόγω προεδρική εκλογή ήταν το Μάρτιο του 2000, στο λυκόφως της τετραετίας. Συνεπώς, οι πρόωρες εκλογές τότε –τις οποίες τελικά ορθώς δεν επέβαλε η ΝΔ- επί της ουσίας δεν θα φαλκίδευαν τη βούληση του ελληνικού λαού, όπως θα συμβεί τώρα, αν το ΠΑΣΟΚ επιλέξει να βάλει τη χώρα σε εκλογική περιπέτεια.

Σε κάθε περίπτωση, η ήδη εκπεφρασμένη άποψή μου είναι περί συνταγματικής κατοχύρωσης της τετραετίας, ώστε το κυβερνητικό έργο να μπορεί να παράγεται απρόσκοπτα, με αποφυγή πολύμηνων προεκλογικών περιόδων ή και εκκίνηση της εκλογολογίας την επομένη των εκλογών όπως συνέβη το 2007. Και το ΠΑΣΟΚ φέρει ακέραιη την πολιτική ευθύνη για το τοπίο ρευστότητας που δημιουργήθηκε. Όπως έχει και πολιτική ευθύνη για το γεγονός ότι στρατηγικά, με πολιτικό καιροσκοπισμό, «φρόντιζε» οι κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας να κυβερνούν με οριακές πλειοψηφίες με την παράλληλη επωδό πως είναι υπέρ της απλής αναλογικής που ποτέ δεν «χρεώθηκε» όταν κυβερνούσε. Αντιθέτως, η Νέα Δημοκρατία παρότι είχε τη δυνατότητα, δεν χρησιμοποίησε ποτέ τον εκλογικό νόμο ως όπλο στη φαρέτρα της.

Η πολιτική συνέπεια των δύο κομμάτων εξουσίας κρίνεται συνεχώς τουλάχιστον από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν. Και η παρούσα συγκυρία θα δώσει ακόμη μία διαπίστευση της συνέπειας αυτής. Αν το ΠΑΣΟΚ επιμένει να αποδομήσει μία κορυφαία πολιτική κατάκτηση δεκαετιών θα είναι υπόλογο ενώπιων όλων των μελλοντικών δυσλειτουργιών που θα προκύψουν, αφού θα έχουμε απολέσει ένα πολιτειακό σημείο κομματικής και κοινωνικής ισορροπίας. Οι πολίτες σε κάθε περίπτωση αξιολογούν και κρίνουν… και η κρίση αυτών δικαία εστί… 

Ο δρ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων και Άμυνας της Βουλής των Ελλήνων.

Read more...