Σας καλωσορίζω στην πατρίδα, εύχομαι να έχετε καλή διαμονή. Προσβλέπουμε στις δημιουργικές σας προτάσεις, σκέψεις και προβληματισμούς που θα καταθέσετε στο 8^ο Τακτικό μας Συνέδριο, που θα αποτελέσει αφετηρία ανασυγκρότησης και αναγέννησης της Νέας Δημοκρατίας.

Κυρίες και κύριοι,

Ο ελληνισμός ως το δυναμικότερο στοιχείο του μεσογειακού χώρου δημιούργησε για αιώνες τη δική του οικουμένη. Η οικουμένη αυτή εξαπλώθηκε πολύ πέρα από την καθ’ ημάς Ανατολή: «Και την Κοινήν Ελληνική Λαλιά
ώς μέσα στην Βακτριανή την πήγαμεν, ώς τους Ινδούς» όπως γράφει ο μεγάλος Αλεξανδρινός ποιητής.

Και πήρε νέο περιεχόμενο, καθώς ετοίμασε το δρόμο του χριστιανισμού. Η ελληνική οικουμένη νίκησε τις ρωμαϊκές λεγεώνες με το πνεύμα και αναδύθηκε και πάλι με νέα ορμή ως Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ως Βυζάντιο. Νέες γενιές ακολούθησαν στο ιστορικό προσκήνιο με συνείδηση του ανήκειν σε αυτή τη συνέχεια που οι απαρχές της χάνονται στα μυκηναϊκά ανάκτορα και στα κυκλαδικά ειδώλια.

Αυτός είναι ο κόσμος μας, η γλώσσα μας, τα πιστεύω μας. Ο Έλληνας, ο Ρωμιός. Αυτά τα εφόδια είχε μαζί του αυτός που έπαιρνε το δρόμο της ξενιτιάς εδώ και αιώνες. Και αυτά τον κρατούσαν δεμένο με την αόρατη κλωστή της γενεσιουργής σχέσης με ό,τι λέγεται πατρίδα.

Οι πρώτοι Φιλικοί, αλλά και οι περισσότεροι εθνικοί ευεργέτες ήταν ομογενείς του εξωτερικού που είχαν υψηλό το αίσθημα του χρέους προς την πατρίδα. Γι’ αυτό και σήμερα οι Έλληνες του εξωτερικού είναι, πολλές φορές πιο Έλληνες από εμάς που ζούμε στην Ελλάδα. Ο νόστος για την πατρίδα, με όλα όσα την ορίζουν, κάνει πιο έντονο το πατριωτικό αίσθημα. Ο ομογενής νιώθει τη χαρά πιο έντονη όταν η πατρίδα πετυχαίνει και θλίβεται περισσότερο όταν αυτή βρίσκεται σε κίνδυνο.

Αναμφίβολα τα όσα συμβαίνουν, σήμερα, στην πατρίδα, σάς πληγώνουν. Νοιώθετε βαθιά μέσα σας πίκρα για τον τόπο μας, για τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει, τα φαινόμενα παρακμής που τον ταλανίζουν. Και οπωσδήποτε γεννώνται πολλά «γιατί».

Κάποιοι από εσάς ή οι γονείς σας αναγκαστήκατε να μεταναστεύσετε από τη πατρίδα σε εποχές δύσκολες. Όταν ακόμη δεν είχαν σβήσει οι καπνοί από τα ερείπια που άφησαν ο πόλεμος και ο εμφύλιος σπαραγμός και μετά, όταν η, φτωχή αγροτική, χώρα προσπαθούσε να ορθοποδήσει.

Κι όμως στις δεκαετίες του 50 και 60 κυρίως υπό την ηγεσία του Κωνσταντίνου Καραμανλή η Ελλάδα πέτυχε υψηλότατους ρυθμούς ανάπτυξης. Η πατρίδα μας ξέφυγε από την εποχή της «ψωροκώσταινας». Εντάχθηκε στους δυτικούς θεσμούς, μπήκε στο «κλαμπ» των πιο δημοκρατικών και αναπτυγμένων χωρών της Ευρώπης.

Η θεία από το Σικάγο, τα εμβάσματα των μεταναστών από τις φάμπρικες της Γερμανίας, που είχαν αφήσει τα παιδιά στους παππούδες, οι συμπατριώτες από την Αυστραλία που ζητούσαν νύφη από την πατρίδα, ανήκουν πλέον στο παρελθόν.

Τις τελευταίες δεκαετίες ιδιαίτερα το βιοτικό επίπεδο ανέβηκε σε πρωτόγνωρα επίπεδα. Κι όμως, πίσω από την επιτυχία αυτών των ετών κάτι δεν δούλευε σωστά. Χαρακτηριστικό σύμπτωμα της δυσλειτουργίας του συστήματος είναι ο άξιος Έλληνας, ο τετραπέρατος, που πρόκοβε στο εξωτερικό, ενώ έβρισκε κλειστές πόρτες στην πατρίδα. Επιχειρηματίες, Επιστήμονες, Πολιτικοί, πετυχημένοι Έλληνες παντού. Στην πατρίδα, όμως, θα είχαν την ίδια καταξίωση; Είναι αμφίβολο.

Και αυτό διότι το μοντέλο που επικράτησε από τη δεκαετία του 1980 ήταν αυτό της ήσσονος προσπάθειας, της επέκτασης του κρατισμού, της καταθλιπτικής ηγεμονίας της μετριότητας. Ο πλούτος αυξήθηκε, κάποιοι αύξησαν τις περιουσίες τους εντυπωσιακά. Στην πραγματικότητα, όμως, η παραγωγική δομή νοσούσε σοβαρά. Η ευμάρεια διατηρήθηκε με το δανεισμό και τα ελλείμματα. Και σήμερα η διεθνής κρίση απεκάλυψε την πραγματικότητα.

Τώρα καλούμαστε να κάνουμε μια νέα αρχή. Όλοι μας. Να θέσουμε τα θεμέλια της νέας μεταπολίτευσης. Με νέες αρχές, ηθικές και πολιτικές. Να ζωντανέψουμε την παραγωγική βάση, να αξιοποιήσουμε το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας, που εξακολουθεί να είναι το σπουδαιότερο προσόν μας. Απόδειξη ότι η μετανάστευση έχει, δυστυχώς, ξαναρχίσει. Αυτή τη φορά με νέους επιστήμονες που δεν βρίσκουν ευκαιρίες για να ξεδιπλώσουν τις ικανότητές τους.

Για να πετύχουμε το μεγάλο όραμα μιας νέας Ελλάδας, απαιτείται η συστράτευση όλων. Στην επίτευξη αυτού του στόχου ο απόδημος ελληνισμός, έχει θέση και ρόλο. Για να είναι, όμως, αποτελεσματική η βοήθεια των Ελλήνων της διασποράς, απαραίτητη είναι η αλλαγή πολιτικής στο εσωτερικό της χώρας.

Στον οικονομικό τομέα, είναι αναγκαία η δημιουργία ευνοϊκού περιβάλλοντος για την επιχειρηματικότητα με την εφαρμογή αναπτυξιακής πολιτικής, που λείπει σήμερα. Έτσι θα έρθουν να επενδύσουν στην πατρίδα απόδημοι. Αναφέρθηκε νωρίτερα στο θέμα και ο ομογενής βουλευτής στην Αμερική, ο κ. Γιάνναρος.

Στα εθνικά ζητήματα, μονάχα η ξεκάθαρη στάση, με τις κόκκινες απαραβίαστες γραμμές , αλλά και τις γαλάζιες, όπως τις όρισε ο Αντώνης Σαμαράς, δημιουργεί το έδαφος για μια συντονισμένη στρατηγική προώθησης των ελληνικών δικαίων.

Και θα αναφέρω και έναν τρίτο παράγοντα. Είναι η ανάδειξη της ταυτότητας του ελληνισμού, η διαχρονικότητά του, οι αρχές και οι αξίες που τον διέπουν. Τα τελευταία χρόνια μέρος της κεντροαριστερής διανόησης ακολουθεί μια τακτική αποδόμησης ο,τιδήποτε εθνικού: της ιστορίας, της ελληνικής γλώσσας, της ορθόδοξης παράδοσης.

Ο οικουμενικός ελληνισμός, μακριά από αυτές τις υπονομευτικές διαδικασίες, με την αγνότητα των αξιών του, μπορεί να στηρίξει την προσπάθεια να συγκροτήσουμε και πάλι το περιεχόμενο της εθνικής συνείδησης.

Ο πολιτικός λόγος, λοιπόν, της Νέας Δημοκρατίας, ο λόγος του Αντώνη Σαμαρά, λόγος ελπίδας και αναγέννησης πρέπει να γίνει κτήμα της ομογένειας. Για να κάνουμε πράξη το μεγάλο όραμα, την Ελλάδα της ελπίδας χρειαζόμαστε τη δική σας συμβολή, τις δικές σας ιδέες, τον δικό σας αγνό πατριωτισμό.

Σας ευχαριστώ".

Κυρίες και κύριοι,

Εκ μέρους του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Αντώνη Σαμαρά χαιρετίζω το συνέδριό σας ευχόμενος την επιτυχία των εργασιών του.

Οι διεργασίες των πολιτικών κομμάτων αντιμετωπίζονται πλέον από την κοινωνία κάτω από ένα διαφορετικό πρίσμα.

Οι οδυνηρές εξελίξεις που δρομολογήθηκαν για τη χώρα, μετά τις εθνικές εκλογές, δίνουν μια διαφορετική διάσταση στα πολιτικά γεγονότα.

Η εκδήλωση της οικονομικής κρίσης, η παρατεταμένη απειλή της χρεοκοπίας, οι κυβερνητικές αντιφάσεις και οι παλινωδίες των τελευταίων μηνών και κυρίως η σκληρή αλήθεια της κηδεμονίας της τρόικας έχουν δημιουργήσει μια άλλη πραγματικότητα.

Η αρνητική ψυχολογία έχει απλωθεί στην ελληνική κοινωνία, καθώς η ύφεση βαθαίνει, η ανεργία εκτινάσσεται, η κοινωνική συνοχή απειλείται και δυστυχώς δεν διαφαίνεται «φως στο τούνελ».

Επιπλέον, η Ευρωπαϊκή Ένωση αποδείχθηκε κατώτερη των περιστάσεων αλλά και των προσδοκιών των λαών της Ευρώπης. Η διακηρυγμένη αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών–μελών έμεινε κενό γράμμα για πολλούς μήνες με αποτέλεσμα εκτός των άλλων την ενδυνάμωση των φωνών του ευρωσκεπτικισμού στη χώρα μας αλλά και γενικότερα στην Ευρώπη.

Παράλληλα, το πολιτικό σύστημα αντιμετωπίζει στο σύνολό του μια αναμφίβολα γενικευμένη απαξίωση από την κοινωνία, για πρώτη φορά σε τέτοια έκταση εδώ και δεκαετίες.

Συμπτώματα που παραπέμπουν ίσως και στο τέλος του μεταπολιτευτικού κύκλου.

Οι ευθύνες για τα σημερινά αδιέξοδα, τα σκάνδαλα αλλά και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της σκανδαλολογίας εύλογα τροφοδοτούν τη λαϊκή οργή.

Οργή, η οποία στρέφεται κατά δικαίων και αδίκων, με τη συμβολή και της αμετροέπειας ορισμένων μέσων ενημέρωσης, που πλειοδοτούν σε λαϊκισμό.

Τα πολιτικά κόμματα σε αυτή τη νέα, πρωτόγνωρη οπωσδήποτε κατάσταση, είναι υποχρεωμένα να ανταποκριθούν στις προκλήσεις των καιρών.

Πρέπει να αποδείξουν έμπρακτα ότι μπορούν να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Να μην επιτρέψουν να εμπεδωθεί η αποξένωση του πολίτη με την πολιτική, που ανοίγει επικίνδυνα μονοπάτια αντιδημοκρατικών επιλογών.

Και αν σήμερα δεν υπάρχουν συνταγματάρχες, υπάρχουν όμως εξωθεσμικοί παράγοντες που θέλουν να υπαγορεύουν πολιτική.

Γι’ αυτόν επιπλέον τον λόγο η κρίση πρέπει να λειτουργήσει άμεσα ως καθαρτήριο πυρ για την πολιτική ζωή του τόπου ώστε να μπούμε στη νέα μεταπολίτευση από πιο στέρεα αφετηρία.

Ασφαλώς, κάθε κόμμα οφείλει να προχωρήσει σε λύσεις κάθαρσης όπου αποδεδειγμένα υπάρχει ζήτημα διαφθοράς.

Όμως ο πολιτικός κόσμος και ως σύνολο οφείλει να πάρει πρωτοβουλίες για την αποκατάσταση της αξιοπιστίας του.

Αναμφισβήτητα ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις υπάρχουν σημαντικές διαφορές. Όπως, όμως, δήλωσε και ο Αντώνης Σαμαράς, μετά τις συναντήσεις που είχε με τους ηγέτες των κομμάτων της Αριστεράς, διαφωνία δεν πρέπει να σημαίνει αποξένωση μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων.

Ανεξάρτητα, επομένως, από τις διαφορές, είμαστε υποχρεωμένοι να διαμορφώσουμε μια κοινή γραμμή πλεύσης σε κομβικά ζητήματα της πολιτικής ζωής.

Επιβάλλεται με θεσμικές αλλαγές, για τις οποίες θα συμφωνήσουμε όλοι, να δημιουργήσουμε περιβάλλον διαφάνειας στον πολιτικό βίο και σχέσεις εμπιστοσύνης με τον πολίτη.

Για παράδειγμα η κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών, η αλλαγή του νόμου για τη βουλευτική ασυλία και ο ουσιαστικός έλεγχος του πόθεν έσχες θα αποτρέψουν φαινόμενα ατιμωρησίας πολιτικών που δημιουργούν μια βαριά ατμόσφαιρα για τον πολιτικό κόσμο.

Μπορούμε να συμφωνήσουμε στην άμεση αλλαγή του εκλογικού νόμου με τη δημιουργία μικρότερων εκλογικών περιφερειών, προκειμένου να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα των τεράστιων εκλογικών δαπανών που πολλές φορές οδηγούν πολιτικούς σε δουλείες σε οικονομικά συμφέροντα.

Οι κοινές αυτές πρωτοβουλίες όλων των πολιτικών δυνάμεων θα είναι μια απάντηση στις χρόνιες παθογένειες που ταλανίζουν το πολιτικό σύστημα και στέκουν ως τροχοπέδη στην προσπάθεια για την ανάκτηση της αξιοπιστίας της πολιτικής.

Αλλά ακόμη και σε ζητήματα που άπτονται της καθημερινότητας μπορούμε να συζητήσουμε και να συμφωνήσουμε.

Να διατρανώσουμε την αντίθεσή μας σε φαινόμενα ανεξέλεγκτης βίας, με όποια δικαιολογητική βάση και εάν αυτά εμφανίζονται γιατί ουσιαστικά διέπονται από ολοκληρωτικές λογικές.

Με σεβασμό στο δικαίωμα της διαμαρτυρίας έχουμε χρέος να περιφρουρήσουμε την καθημερινότητα του μέσου πολίτη από αντικοινωνικές συμπεριφορές που περιορίζουν την ελευθερία του, εμποδίζουν αυθαίρετα την επαγγελματική του δραστηριότητα, καταστρέφουν την περιουσία του ή βάζουν σε κίνδυνο και αυτή ακόμη τη ζωή του.

Επίσης δεν πρέπει να επιτρέψουμε να επικρατήσουν διχαστικές λογικές μεταξύ διαφόρων κοινωνικών ομάδων που θα πλήξουν την κοινωνική συνοχή: ιδιωτικών εναντίον δημοσίων υπαλλήλων, ή κατοίκων της πόλης εναντίον αγροτών κ.ο.κ.

Η Νέα Δημοκρατία θα συνεχίσει να επιδιώκει τη μέγιστη δυνατή συνεννόηση με όλες τις πολιτικές δυνάμεις με γνώμονα το συμφέρον της χώρας και θα αφουγκράζεται με ενδιαφέρον τους προβληματισμούς που διατυπώνονται.

Το κόμμα μας, όπως γνωρίζετε, βρίσκεται επίσης σε προσυνεδριακό διάλογο που θα κορυφωθεί στο 8^ο τακτικό μας συνέδριο στο τέλος αυτού του μήνα. Μια διαδικασία που στοχεύει στο άνοιγμα στην κοινωνία, στον εμπλουτισμό των θέσεών μας και στην ανανέωση του στελεχιακού μας δυναμικού.

Πιστεύω ότι οι δημοκρατικές διαδικασίες των κομμάτων μας θα ωφελήσουν ουσιαστικά τον δημόσιο λόγο και θα συνεισφέρουν στην προσπάθεια αποκατάστασης της αξιοπιστίας του πολιτικού κόσμου.

Κύριες και κύριοι, φίλες και φίλοι καλησπέρα.

Αρχίζουμε τη συζήτησή μας λίγο καθυστερημένα, αλλά το σκεπτικό ήταν ότι καλό είναι να ολοκληρωθούν τα άλλα πάνελ που βρίσκονταν σε εξέλιξη από το πρωί, έτσι ώστε  όσοι θέλουν να έχουν τη δυνατότητα να συμμετέχουν στη συζήτηση αυτή για την ιδεολογία, γιατί θεωρούμε είναι εξαιρετικά σημαντική και ενδιαφέρουσα για όλους.

Στην πορεία της συζήτησης θα έχει τη δυνατότητα να έρθει και ο πρόεδρος του κόμματος, ο Αντώνης ο Σαμαράς και ο πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής, ο Δημήτρης ο Αβραμόπουλος.

Το θέμα της σημερινής μας συζήτησης είναι «η απάντηση του κοινωνικού φιλελευθερισμού στην κρίση». Γιατί πιστεύουμε ότι η ιδεολογία αποκτά περιεχόμενο όταν γίνεται πολιτική και η πολιτική γίνεται συγκεκριμένη πράξη.

Με βάση τη ρήση του Ρήγα, που επίσης βλέπετε πίσω σας, «όποιος συλλογάται ελεύθερα, συλλογάται καλά», θέλουμε να διεξαχθεί και αυτή η συζήτηση. Και θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα όσους εκδήλωσαν ενδιαφέρον, δηλώνοντας την πρόθεσή τους να κάνουν τοποθετήσεις και παρεμβάσεις και ιδιαίτερα τους πολιτικούς και τους πανεπιστημιακούς, τους ανθρώπους της εκπαιδευτικής κοινότητας, που είναι  σήμερα μαζί μας.

Θα ξεκινήσω, λοιπόν, με τη δική μου εισήγηση και στη συνέχεια θα δοθεί ο λόγος σε όλους.

Κύριες και κύριοι, βιώνουμε αναμφίβολα μια καμπή της σύγχρονης ιστορίας μας, αυτό που καλούμε και ως τέλος του κύκλου της μεταπολίτευσης. Όπως κάθε ανάλογη διαδικασία, έτσι και η παρούσα εκδηλώνεται με την ωδίνη μιας γενικευμένης κρίσης στην οικονομική, κοινωνική και βεβαίως πολιτική σφαίρα. Όμως, διαπιστώνουμε ότι ο Δυτικός Κόσμος, στον οποίο ανήκει ουσιαστικά η Ελλάδα, στο σύνολο του παρουσιάζει σημάδια κόπωσης.

Χαρακτηριστικό σημάδι αυτού είναι και η απογοήτευση των τελευταίων μηνών από την αδυναμία της Ευρωπαϊκής Ένωσης να λειτουργήσει με όρους ουσιαστικής αλληλεγγύης, γεγονός που ενισχύει τις δυνάμεις των ευρωσυσκεπτικιστών. Στο ιδεολογικό πεδίο, παρά την έκρηξη της πληροφορίας και της γνώσης, επικρατεί ένα έλλειμμα οράματος, εύφορο έδαφος για την ανάπτυξη ακραίων απόψεων, που υποδαυλίζει η οικονομική κρίση.

Ποια είναι, λοιπόν, η θέση της Ελλάδας στο σύγχρονο κόσμο; Αναμφισβήτητα, η γεωπολιτική έχει καίρια σημασία  στην κατανόηση του ρόλου μιας χώρας. Και η δική μας θέση εξακολουθεί να αποτελεί  ένα σταυροδρόμι ευρύτερων, πολιτισμικών συσσωματώσεων.

Η κομβική αυτή θέση της Ελλάδας έχει θετικές και αρνητικές συνέπειες. Οι αρνητικές είναι οι πιέσεις που δέχεται ως χώρα των συνόρων. Οι θετικές είναι η δυνατότητα να κερδίζεις από τη συνάντηση αυτή, ακόμη και από τις αντιθέσεις που εκδηλώνονται, αναδεικνύοντας το ρόλο σου. Αυτό αντιλήφθηκε εγκαίρως και ο ιδρυτής της Νέας Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Καραμανλής, όταν αγωνίστηκε και πέτυχε την ένταξη της χώρας στην τότε ΕΟΚ, με το δόγμα: ανήκομεν εις τη Δύση.

Μετά από δεκαετίες, οι εξελίξεις τον δικαίωσαν πλήρως. Και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Σήμερα, οι γείτονές μας, είτε είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είτε επιζητούν μετ’ επιτάσεως να ενταχθούν σε αυτή.

Η Νέα Δημοκρατία παρέμενε σταθερά όλο αυτό το διάστημα ένα ευρωπαϊκό κόμμα με ξεκάθαρη στάση για την πολιτική και πολιτισμική θέση της χώρας.

Δεν πρέπει, επίσης, να λησμονούμε και ποια ήταν η ματιά με την οποία η κεντροδεξιά έβλεπε τότε την είσοδό μας στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Όπως έγραφε και ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, μόνο διατηρώντας το σεβασμό της ιστορίας μας, την επίμονη θέληση της εθνικής συνέχειας, μόνο μαθαίνοντας την ελληνικότητά μας, θα γίνουμε αύριο, όχι μόνο απαραίτητοι, αλλά και πολύτιμοι πολίτες της μεγάλης ευρωπαϊκής συμπολιτείας, που τώρα γεννιέται και που οι πιο βαθιές ιδεολογικές της ρίζες βυθίζονται σε χώμα Ελληνικό.

Η γραφή του Τσάτσου είναι, νομίζω, επίκαιρη και σήμερα στην αναζήτηση ενός σύγχρονου, οραματικού και συγχρόνως ρεαλιστικού λόγου. Συνδέεται με τη στροφή της Ευρώπης, την ανάδειξη της ταυτότητας των λαών της. Στροφή που δεν αντιφάσκει στο διεθνοποιημένο περιβάλλον και η οποία επιβραβεύεται από τους πολίτες στη συντριπτική πλειοψηφία των ευρωπαϊκών κρατών.

Το όραμά μας για το αύριο, λοιπόν, πρέπει να απαντήσει σε αυτά τα δύο κρίσιμα αιτήματα του καιρού μας. Ποιος ο ρόλος που καλείται να παίξει η Ελλάδα στις νέες γεωπολιτικές συνθήκες που διαμορφώνονται; Και ποια η ταυτότητα του Ελληνισμού μέσα από το πρίσμα της διαχρονικότητάς του και της απάντησης των προκλήσεων του αύριο;

Αυτή η δημιουργική σχέση του χθες με το αύριο για το δικό μας πολιτισμό είναι στοιχείο επιβίωσης του Έθνους μας. Όπως έξοχα το διατύπωσε και ο Σεφέρης: σβήνοντας κανείς ένα κομμάτι από το παρελθόν, είναι σαν να σβήνει και ένα κομμάτι από το μέλλον, και είναι θλιβερή πια η ζωή που μοιάζει με ακατοίκητο σπίτι.

Το εγχείρημα είναι δυσεπίτευκτο, αλλά προβάλλει ως αναντίρρητη απαίτηση των καιρών.

Το κοινωνικοοικονομικό μοντέλο που δημιούργησε το ΠΑ.ΣΟ.Κ., τη δεκαετία του ’80, και το οποίο στηρίχθηκε στα δάνεια και στη συνεχή επέκταση του κρατισμού, κατέρρευσε παταγωδώς.

Το ίδιο το ΠΑ.ΣΟ.Κ., όμως, φέρει και την κύρια ευθύνη για το ότι χειρίστηκε με τόσο ερασιτεχνικό και ανεύθυνο τρόπο το πρόβλημα του χρέους που το μετέτρεψε σε κρίση δανεισμού σε λίγους μήνες. Και στη συνέχεια παρέδωσε την χώρα στην Τρόικα με όρους δυσβάστακτους. Με την ύφεση να βαθαίνει, την αγορά να ασφυκτιά, την ανεργία να αυξάνεται και να μην διαφαίνεται αχτίδα αισιοδοξίας.

Η Κυβέρνηση, αντί να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες ανάπτυξης, κινούμενη με έλλειψη κάθε σοβαρού σχεδίου που επιδεινώνεται και από την ανεπάρκεια συντονισμού, εξοντώνει και τις υπάρχουσες νησίδες παραγωγής με μέτρα εισπρακτικού χαρακτήρα.

Η ψυχολογία της κοινωνίας έχει, χωρίς υπερβολή, καταρρακωθεί. Η αγωνία και η ανασφάλεια για το αύριο έχει κυριεύσει την πλειοψηφία των πολιτών. Οι νέοι, το αύριο της χώρας, βλέπουν τις ελπίδες τους για ένα δημιουργικό μέλλον να εκμηδενίζονται και η μετανάστευση να είναι και πάλι, μετά από δεκαετίες, ο δρόμος διαφυγής.

Βρισκόμαστε, λοιπόν, στην αναζήτηση ενός νέου οράματος για τη χώρα, που θα κινητοποιήσει το εξαιρετικό ανθρώπινο δυναμικό που διαθέτουμε προς μία κατεύθυνση, όχι μόνο για την απαραίτητη υπέρβαση της κρίσης αλλά και για την πραγματική ανάπτυξη.

Φίλες και φίλοι, Οι συνθήκες είναι αυτές που αναδεικνύουν τους ηγέτες που  προβλέπουν όσα θα γίνουν και οδηγούν σοφά το λαό, αλλά και τους πολιτικούς σχηματισμούς που καταφέρνουν να εκφράσουν τις ανάγκες της κοινωνίας.

Προαπαιτούμενο της επιτυχίας αυτού του στόχου είναι η ανάδειξη της συνεκτικής ιδεολογικής μας ταυτότητας, του κοινωνικού φιλελευθερισμού, που θα συγκινήσει και θα συστρατεύσει τους πολίτες στην κοινή προσπάθεια.

Χρειάζεται, όμως, να κάνουμε περισσότερο διακριτά τα χαρακτηριστικά του κοινωνικού φιλελευθερισμού στις σημερινές συνθήκες. Σήμερα, που απειλείται το κοινωνικό κράτος και δοκιμάζεται η κοινωνική συνοχή.

Στον κοινωνικό φιλελευθερισμό, την ιδανική αυτή σύνθεση κοινωνικού και ατομικού, βρίσκεται η χρυσή τομή της επίτευξης των όρων απόκτησης της ατομικής ευτυχίας με τη θετική ερμηνεία της ελευθερίας και της διατήρησης της κοινωνικής συνοχής.

Ως φιλελευθερισμός στοχεύει στη διαμόρφωση του ευνοϊκού επιχειρηματικού περιβάλλοντος. Αυτό συνεπάγεται την προσέλκυση παραγωγικών επενδύσεων και την ενίσχυση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.

Η αλλαγή του  παραγωγικού μοντέλου, που προτείνει η Νέα Δημοκρατία, σκοπεύει να δημιουργήσει ανάπτυξη που θα εδράζεται στην πραγματική οικονομία. Η υπέρβαση του παρασιτισμού με τα δάνεια και του υπερκαταναλωτισμού της μεταπολίτευσης είναι στοίχημα για τη χώρα.

Σημαίνει, όμως, ταυτόχρονα και την ανάδειξη ενός άλλου αξιακού προτύπου στο οποίο θα επικρατήσει μία διαφορετική κουλτούρα εργασίας, μακριά από λογικές της ήσσονος προσπάθειας, που το ΠΑ.ΣΟ.Κ. εγκαθίδρυσε στη δεκαετία του ’80 και τα αποτελέσματά της αντιμετωπίζουμε σήμερα.

Σημαίνει την εγκατάλειψη του κρατισμού που στρέβλωσε για δεκαετίες την πορεία της χώρας, καθήλωσε την οικονομία και εξέθρεψε τη διαφθορά.

Σημαίνει, επίσης, την επιβράβευση των ικανών σε κάθε τομέα δραστηριότητας και κυρίως στην εκπαίδευση. Στην απεμπλοκή από την ισοπεδωτική αντιμετώπιση των ανθρώπων στο όνομα της δήθεν ισότητας που καταλήγει στην επικράτηση της μετριότητας.

Σημαίνει την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας του ανθρώπου όπου, ούτε τα δικαιώματά του καταπατούνται, ούτε επιβάλλεται με τη μάσκα του πολιτικού ορθού η μία άποψη, βάζοντας έτσι τον ολοκληρωτισμό από το παράθυρο.

Ως κοινωνικός, ο φιλελευθερισμός παραπέμπει στη διαφύλαξη της μεγάλης κατάκτησης του κοινωνικού κράτους. Λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας των πολιτών, ιδιαίτερα των αδύναμων, των ευπαθών κατηγοριών.

Προφυλάσσει τους πολίτες από τα «αρπακτικά» και δεν επιτρέπει τη μετατροπή της κοινωνίας μας σε ζούγκλα. Οι πρακτικές ακραίων αντιλήψεων που ήθελαν την απόλυτη απόσυρση του κράτους από παροχές κοινωνικής μέριμνας στον πολίτη, εγκαταλείπονται εκεί όπου εφαρμόστηκαν λόγω των εφιαλτικών συνεπειών στη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων. Χαρακτηριστικό το νομοσχέδιο του Προέδρου των ΗΠΑ, Μπάρακ Ομπάμα για τη μεταρρύθμιση στην Υγεία.

Κοινωνικός φιλελευθερισμός, επομένως, σημαίνει αυτό που είπε με 4 λέξεις ο Αντώνης Σαμαράς: ελευθερία, δικαιοσύνη, ισότητα, ανταγωνιστικότητα.

Βασική μας κοινωνική αναφορά είναι η μεσαία τάξη. Ο κεντρικός πυλώνας της κοινωνίας της οποίας φυσικός εκπρόσωπος είναι η Νέα Δημοκρατία.

Είμαστε πεπεισμένοι ότι η ιδεολογία μας είναι το όχημα για να εισέλθουμε στη νέα μεταπολίτευση, να δημιουργήσουμε τις συνθήκες για μία νέα ελπιδοφόρα αφετηρία για τη χώρα.

Οι νεφελώδεις ή οπισθοδρομικές πολιτικές της κεντροαριστεράς και της αριστεράς δεν συνιστούν λύσεις για τα αδιέξοδα της ελληνικής κοινωνίας.

Έχουμε απέναντί μας, όμως, δύο εμπόδια. Το ένα είναι η επί χρόνια ηγεμονία της κεντροαριστεράς. Και το άλλο η παραίτηση της φιλελεύθερης παράταξης από τη διεκδίκηση του διακριτού ιδεολογικού της στίγματος.

Και εδώ αντιμετωπίζουμε την παραδοξότητα επί δεκαετίες να επικρατούν οι ιδέες μας -για παράδειγμα αναφέρω τη δικαίωση της Ευρωπαϊκής επιλογής του Καραμανλή για την ένταξη της χώρας στην τότε ΕΟΚ, την κατάρρευση των καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης- και εμείς να διστάζουμε να τις αναδεικνύουμε.

Το αποτέλεσμα αυτής της συμπεριφοράς φάνηκε στην ασυγχώρητη διστακτικότητα στην εφαρμογή της πολιτικής που πρεσβεύουμε.

Δυστυχώς, η Νέα Δημοκρατία αυτοαφοπλίστηκε αντί να ακολουθήσει μία δυναμική μεταρρυθμιστική πολιτική. Όπως εύστοχα έχει ειπωθεί: μιμηθήκαμε την κεντροαριστερά τη στιγμή ακριβώς που οι Ευρωπαίοι κεντροαριστεροί πάσχιζαν να αντιγράψουν την κεντροδεξιά.

Πλέον, όμως, η πραγματικότητα μας ξεπερνά. Ο ιδιόμορφος σοσιαλιστικός νεοφιλελευθερισμός της παρούσας διακυβέρνησης επιτείνει το περιβάλλον της ιδεολογικής σύγχυσης.

Η Νέα Δημοκρατία δεν επιτρέπεται να αργοπορήσει. Για αυτό και με λόγο σαφή και υπεύθυνο διατυπώνει το όραμά της για το ξεπέρασμα της κρίσης και για το αύριο της Ελλάδας. Είναι ευθύνη απέναντι στην ιστορία μας και κυρίως στις γενιές που έρχονται.

Κυρίες και κύριοι,

Όπως έγραψε ο διαπρεπής Έλληνας διανοούμενος και πολιτικός που πρόσφερε πολλά στην κεντροδεξιά και στην πατρίδα μας, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, στο μνημειώδες έργο του «Ιστορία του ευρωπαϊκού πνεύματος», στην ιστορία δεν δρα μονάχα ο νόμος της φθοράς, αλλά και ο νόμος της αιώνιας νεότητας. Και οι ιδέες φτάνει να αγαπήθηκαν αληθινά και να μην ήταν μονάχα προσχήματα, είναι αιώνια νέες.

Ας κρατήσουμε, λοιπόν, αντί άλλης προτροπής αυτό το λόγο αισιοδοξίας και ανάτασης. Γιατί είναι αυτό που χρειαζόμαστε σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς που αναζητούμε τα πνευματικά αναστήματα για να μας δείξουν τον δρόμο της ελπίδας.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Η κυβέρνηση προκειμένου να επιχειρηματολογήσει για την ανάγκη της διοικητικής μεταρρύθμισης αυτοαναιρεί τα  επιχειρήματα που η ίδια πρόβαλε για τα αίτια της οικονομικής κρίσης.

Μέχρι σήμερα, για όλα τα δεινά της οικονομίας, υπαίτια για το ΠΑΣΟΚ ήταν η πενταετής διακυβέρνηση της χώρας από τη ΝΔ. Η κυβέρνηση αρνείται κάθε ευθύνη τόσο για τις αμαρτίες του παρελθόντος των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ που υποθήκευσαν το μέλλον του τόπου κάνοντας κοινωνική πολιτική με δανεικά, όσο και για τις παροιμιώδεις γκάφες της που οδήγησαν τη χώρα στο ΔΝΤ.

Διαβάζοντας, όμως την αιτιολογική έκθεση του ν/σ που συζητούμε μαθαίνουμε ότι τελικά, είναι η σημερινή προβληματική δομή του κράτους ο κύριος λόγος γιγάντωσης του δημοσιονομικού προβλήματος. Φταίει, λοιπόν, η διοικητική δομή, η διαίρεση της χώρας σε νομαρχίες και δήμους για τα χάλια της οικονομίας και όχι οι κυβερνήσεις που διαχειρίστηκαν τις τύχες της χώρας τα τελευταία 35 χρόνια;

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Η μείωση του αριθμού των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης Α΄ και Β΄ βαθμού είναι επιβεβλημένη. Επ΄ αυτού συμφωνούμε οι περισσότεροι σε αυτή την αίθουσα. Άλλωστε, η ΝΔ προώθησε ως κυβέρνηση τα προηγούμενα χρόνια τη νέα διοικητική μεταρρύθμιση.

Η εμφάνιση όμως της διεθνούς οικονομικής κρίσης ανέστειλε δυστυχώς την εφαρμογή της μεταρρύθμισης. Μιας μεταρρύθμισής που πρωταρχικό στόχο θα πρέπει να έχει την παροχή ποιοτικών υπηρεσιών προς τους πολίτες, με ταχείς ρυθμούς και χωρίς γραφειοκρατικά εμπόδια.

Υπηρετεί αυτό το στόχο το σχέδιο νόμου;

Όσο καλές και αν είναι οι προθέσεις των συντακτών του, για τις οποίες έχω πολλά ερωτηματικά όσον αφορά στη χωροθέτηση των δήμων, φοβούμαι πως η απάντηση είναι αρνητική.

Και τούτο γιατί:

Για τους λόγους αυτούς, άλλωστε, και την απουσία ουσιαστικής διαβούλευσης, οι εκπρόσωποι της αυτοδιοίκησης, τόσο η ΚΕΔΚΕ όσο και η ΕΝΑΕ, απήντησαν με ένα ηχηρό όχι στον Καλλικράτη.

Μην αναρωτιέστε λοιπόν γιατί αναγκαζόμαστε να καταψηφίσουμε το ν/σ σας.

Υποστηρίζετε ότι θα εξοικονομηθούν με τον Καλλικράτη πόροι μέσω του περιορισμού του αριθμού των ΟΤΑ. Η έκθεση όμως του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους επιβεβαιώνει την προχειρότητα σας και σε αυτό το σημείο.

Δεν διασφαλίζετε αντίστοιχη μεταβίβαση πόρων προς τις αρμοδιότητες που μεταφέρονται στους ΟΤΑ.

Έτσι, αντί για αναβάθμιση κινδυνεύουν με υποβάθμιση οι υπηρεσίες που παρέχουν οι δήμοι στους πολίτες.

Πίσω από τις βαρύγδουπες εκφράσεις για διαβούλευση, που αποδείχθηκε κενό γράμμα, βλέπουμε στη χωροθέτηση των νέων δήμων το σαράκι του κομματισμού να υπαγορεύει τα όρια και τις συνενώσεις.

Με ώριμη την κοινωνία να συναινέσει στη νέα διοικητική μεταρρύθμιση εσείς επιδοθήκατε σε ασκήσεις κομματικής αριθμητικής.

Πως αλλιώς να δικαιολογήσει κανείς την απόφασή σας, ο δήμος Κραννώνα αντί να συνενωθεί με το δήμο Λάρισας, όπως η κοινή λογική επιβάλλει, να συνενώνεται με το δήμο Κιλελέρ; Και τούτο, παρά τις αποφάσεις του δημοτικού συμβουλίου και των τοπικών συμβουλίων, τις οποίες καταθέτω στα πρακτικά.

Και οι πέτρες στη Λάρισα γνωρίζουν κ. Υπουργέ ότι η σκανδαλώδης αυτή απόφαση ελήφθη με μόνο γνώμονα το πώς η ΝΔ δεν θα ξανακερδίσει το δήμο Λαρισαίων.

Γι΄ αυτό και η διαβούλευσή σας εξαντλήθηκε σε συσκέψεις μόνο με τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και κομματικά σας στελέχη. Και ας είχατε αρχικά θέσει πανελλαδικά την περίπτωση Κραννώνα ως μια από τις 14 εκκρεμότητες σε διαβούλευση, ζητώντας να εκφραστεί η τοπική κοινωνία. Η τοπική κοινωνία εκφράστηκε δια των εκπροσώπων της αλλά εσείς τη γράψατε στα παλαιότερα των υποδημάτων σας.

Τα επιχειρήματα, σας είναι γνωστά, γι΄ αυτό άλλωστε αρχικά δεχθήκατε να αποφανθεί για το θέμα η τοπική κοινωνία. Έστω και τώρα σας καλώ να μην συνεργήσετε σε μια αδικία που θα επηρεάσει τη ζωή των κατοίκων για πολλά χρόνια.

Όπως επίσης να επανεξετάσετε το αίτημα για δεύτερο ορεινό δήμο στην Ελασσόνα. Μια επαρχία μεγαλύτερη από αρκετούς νομούς γίνεται ένας δήμος-γίγας σε έκταση. Κι’ όμως, αν δεν υπήρχαν δύο μέτρα και σταθμά, το Λιβάδι και η Βερδικούσα θα μπορούσαν να αποτελέσουν ξεχωριστούς ορεινούς δήμους.

Τέλος, θα αδικήσετε κατάφωρα τη μαρτυρική Τσαριτσάνη αν δεν την ορίσετε ιστορική έδρα του δήμου Ελλασσόνας. Καταθέτω σχετικά ψηφίσματα στα πρακτικά.

Η δημιουργία ορεινού δήμου με τη συνένωση των όμορων δήμων: Ολύμπου, Σαρανταπόρου και Λιβαδίου θα αποκαταστήσει στην περιοχή την αρχή της εγγύτητας των ΟΤΑ στην υπηρεσία των πολιτών.

Κραυγαλέο, όμως, παράδειγμα αδιαφορίας για τη βούληση των τοπικών κοινωνιών αλλά και βιασμού της κοινής λογικής είναι η συνένωση του δήμου Ευρυμενών με την Αγιά και όχι με το νεοσύστατο δήμο Τεμπών. Και εδώ αγνοήσατε επιδεικτικά τις εκκλήσεις της τοπικής κοινωνίας και τα ψηφίσματα των λαϊκών συνελεύσεων, τα οποία επίσης καταθέτω στα πρακτικά.

Και βεβαίως, σε αρκετές περιπτώσεις δεν υπήρξε καμία διαβούλευση για την επιλογή της έδρας.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Για όλους αυτούς τους λόγους και παρότι πιστεύω ότι η χώρα χρειάζεται μια ισχυρή παρέμβαση στη διοικητική της δομή δεν μπορώ να στηρίξω το σχέδιο νόμου της κυβέρνησης και το καταψηφίζω.