Menu
A+ A A-

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: “Δικαιώματα και fake news στον πόλεμο με την πανδημία”

eleutheros typos

MAXIMOS NEW

 

Δικαιώματα και fake news στον πόλεμο με την πανδημία

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η πλανητική έκρηξη της πανδημίας του COVID 19 επέβαλε σε όλα σχεδόν τα κράτη την λήψη έκτακτων μέτρων, με σκοπό την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της διάδοσης της ασθένειας. Ωστόσο, οι αποφάσεις αυτές, μοιραία, οδήγησαν σε περιορισμούς των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Την περίοδο αυτή βιώσαμε, μεταξύ άλλων, την αναστολή της ελεύθερης μετακίνησης εντός και εκτός του κράτους, της ελεύθερης συνεύρεσης σε κλειστούς και σε ανοικτούς χώρους, της εκδήλωσης της θρησκευτικής πίστης σε χώρους λατρείας, της λειτουργίας της εκπαίδευσης, της ανεμπόδιστης ψυχαγωγίας.
Επρόκειτο, ασφαλώς, για μια πρωτόγνωρη κατάσταση, ιδιαίτερα για τους πολίτες των φιλελεύθερων χωρών, οι οποίοι έως τώρα δεν μπορούσαν να διανοηθούν την εφαρμογή του συνόλου αυτών των απαγορεύσεων. Όπως, όμως, προκύπτει από καταγγελίες που γίνονται γνωστές στην διεθνή κοινότητα, σε πολλές περιπτώσεις, ιδίως εκ μέρους αυταρχικών καθεστώτων, οι περιορισμοί των δικαιωμάτων των πολιτών ήταν υπερβολικοί, και υπερέβαιναν τον στόχο της αναχαίτισης της πανδημίας.
Όπως επισήμανε η Ύπατη Αρμοστής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα Μισέλ Μπατσελέτ "αν δε γίνεται σεβαστό το κράτος δικαίου, η υγειονομική κατάσταση έκτακτης ανάγκης κινδυνεύει να μετατραπεί σε καταστροφή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι επιβλαβείς επιπτώσεις της οποίας θα ξεπεράσουν χρονικά κατά πολύ την ίδια την πανδημία".
Τα στοιχεία δείχνουν ότι, μεταξύ άλλων, η συγκυρία λειτούργησε ως πρόσχημα για την φίμωση Μέσων Ενημέρωσης και φωνών αντιφρονούντων. Συγκεκριμένα, από την εμφάνιση της επιδημίας στην Κίνα στα τέλη του 2019, έχουν καταγραφεί πάνω από 130 περιστατικά προσβολής των δικαιωμάτων του Τύπου σε όλο τον κόσμο και σχεδόν 40 δημοσιογράφοι συνελήφθησαν ή έχει ασκηθεί δίωξη σε βάρος τους επειδή αμφισβήτησαν τον τρόπο διαχείρισης της πανδημίας από τις χώρες τους ή τον επίσημο απολογισμό του αριθμού των κρουσμάτων και των θανάτων. Αναφέρω ενδεικτικά τις διώξεις δημοσιογράφων στην Τουρκία, όπως του Φατίχ Πορτακάλ, επειδή άσκησε κριτική στον Ερντογάν για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Την ίδια ώρα, η τουρκική κυβέρνηση έδωσε αμνηστία σε 90.000 κρατούμενους, συμπεριλαμβανομένων δραστών σεξουαλικών εγκλημάτων, όχι όμως σε δημοσιογράφους και πολιτικούς κρατουμένους.
Ωστόσο, η άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος ήταν η διόγκωση του φαινομένου των fake news, των παραπλανητικών ή ψευδών ειδήσεων, σχετικά με την πραγματική φύση της ασθένειας και τους σκοπούς των μέτρων αντιμετώπισής της. Δυστυχώς, αυτό συνέβη και στη χώρα μας, κατά κόρον, με την πλημμυρίδα δημοσιευμάτων στο διαδίκτυο με συνωμοσιολογικές θεωρίες που, με πρόσχημα την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επιχείρησαν να υπονομεύσουν τα μέτρα ασφάλειας για τη δημόσια υγεία. Οι συγκεντρώσεις σε πλατείες χωρίς κανένα μέτρο ασφάλειας, στο όνομα της ελευθερίας συναθροίσεων, ήταν τελικά πράξη ανευθυνότητας που έθετε σε κίνδυνο τη ζωή όχι μόνον των παρευρισκόμενων αλλά και των οικείων τους, που πιθανόν να είναι πιο ευπαθείς από τους ίδιους.
Εν πάση περιπτώσει, σε ότι αφορά στη χώρα μας, θεωρώ ότι το κράτος δικαίου, τα ανθρώπινα δικαιώματα και η συνταγματική νομιμότητα δεν κινδύνευσαν, ούτε κινδυνεύουν. Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών συνειδητά τήρησαν τα προληπτικά μέτρα που έλαβε η πολιτεία, αναγνωρίζοντας την προσωρινότητά τους και ότι αυτό που προέχει επί του παρόντος είναι η διασφάλιση του υπέρτατου αγαθού της υγείας.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στον Ελεύθερο Τύπο της Δευτέρας 25.05.20

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου για το κλίμα που οδήγησε στην τραγωδία της marfin: "Ποτέ ξανά!"

protothema logo orange

MAXIMOS NEW

Ποτέ ξανά!

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η δεκαετία 2009-2019 θα καταγραφεί ως μια από τις πιο διχαστικές στην νεοελληνική ιστορία. Η οικονομική κατάρρευση, που συμπαρέσυρε ή μάλλον αποκάλυψε τα σοβαρά δομικά προβλήματα της χώρας, τροφοδότησε πρωτοφανή αισθήματα οργής σε ένα σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας. Γαλουχημένοι με κατεστημένες ιδεοληψίες, που γιγαντώθηκαν στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης πολλοί συμπολίτες μας άρχισαν να αναζητούν παντού εχθρούς. Κι όχι μόνον στην τρόικα, στους «γερμανοτσολιάδες» πολιτικούς, στους αιμοδιψείς τραπεζίτες και στους «πουλημένους δημοσιογράφους», αλλά ακόμη και στους διπλανούς τους, στους γείτονές τους, στους συγγενείς τους. Γενικά σε όσους δεν συμφωνούσαν με τη δική τους οπτική των πραγμάτων.
Η λογική παραχώρησε τη θέση της στο συναίσθημα, και μάλιστα το πλέον σκοτεινό, αυτό που εκδηλώνει μίσος για τον άλλον, που τον βαπτίζει θανάσιμο αντίπαλο, και επιδιώκει την εξόντωσή του. Όταν ανοίγει αυτό το κουτί της Πανδώρας οι συνέπειες είναι καταστροφικές. Κάπως έτσι ξεκινούν και οι εμφύλιοι σπαραγμοί. Όποιος υποκύψει στην τυφλή αντίδραση, ακόμη και εάν αυτή εδράζεται σε πραγματικά αίτια, καταλήγει να διαπράττει αδικίες.
Το κύμα της αγανάκτησης στην Ελλάδα πήρε από τις αρχές της κρίσης και τέτοια χαρακτηριστικά. Είχε, βέβαια, προηγηθεί, για να μην το λησμονούμε,το κάψιμο της Αθήνας, τον Δεκέμβριο του 2008, με αφορμή τη δολοφονία του νεαρού Γρηγορόπουλου, ενώ το δηλητήριο της αμφισβήτησης θεσμών και προσώπων διαχεόταν άφθονο, δυστυχώς, όχι μόνον από περιθωριακούς πολιτικούς χώρους.
Κάπως έτσι ξεκίνησε και το «κίνημα των αγανακτισμένων». Χειραγωγούμενο, βεβαίως, εξ αρχής από συγκεκριμένους πολιτικούς κύκλους, εκπαιδευμένους να κινούνται στο «πεζοδρόμιο», στρατολογώντας οπαδούς με ακραία συνθηματολογία.
Αυτή ήταν η ατμόσφαιρα όταν διαπράχθηκε το τρομερό έγκλημα της Μαρφίν, πριν ακριβώς μια δεκαετία. Τρεις νέοι συνάνθρωποί μας βρήκαν τραγικό θάνατο από τη βροχή μολότοφ που έπεσαν στο κτίριο, στο οποίο είχαν την ατυχία να εργάζονται. Τα όσα συνέβησαν τότε στην οδό Σταδίου είναι μνημείο κτηνωδίας. Διαδηλωτές φώναζαν να καούν οι εργαζόμενοι γιατί ήταν «απεργοσπάστες», και ταυτόχρονα εμπόδιζαν οχήματα της Πυροσβεστικής να προσεγγίσουν στον χώρο και να σβήσουν την πυρκαγιά. Ως εκεί τους οδήγησε ο φανατισμός. Το έγκλημα ολοφάνερο. Επρόκειτο για ανθρωποκτονία από πρόθεση.
Κι όμως, οι νεκροί της Μαρφίν δεν στάθηκαν ικανοί για να συνεφέρουν τα οξυμένα πνεύματα. Το έγκλημα δεν αφύπνισε συνειδήσεις για το πού οδηγούσε ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία. Αντιθέτως, η πάνω και η κάτω πλατεία των «αγανακτισμένων» θα γνωρίσει ημέρες δόξης, αναδεικνύοντας νέους «αστέρες» της πολιτικής ζωής. Τα διχαστικά κηρύγματα, αναμεμειγμένα με παραπλανητικά ψεύδη και τόνους συνωμοσιολογίας έγιναν μια καθημερινότητα. Όπως και οι προπηλακισμοί και το κυνηγητό των «αντιπάλων». Μέχρι βεβαίως η κάτω πλατεία να πάρει την εξουσία και να αποδείξει και στους έκπληκτους οπαδούς της την κενότητα του πολιτικού της λόγου και την ανικανότητα των στελεχών της. Αλλά εν τω μεταξύ η χώρα πλήρωσε βαρύτατο τίμημα.
Σήμερα, η ελληνική κοινωνία δείχνει μια εξαιρετική ωριμότητα, και το πνεύμα ενότητας είναι πιο ισχυρό από ποτέ. Οι κήρυκες του διχασμού είτε βρίσκονται στα αζήτητα είτε η απήχησή τους είναι περιορισμένη. Η χώρα στη συντριπτική της πλειοψηφία δείχνει ότι θέλει να προχωρήσει μπροστά. Οι πολίτες εκτιμούν την σοβαρότητα και την εργατικότητα και όχι τα παχιά λόγια ή τις ακραίες φωνές. Αυτό συνιστά ένα τεράστιο κέρδος που πρέπει να κεφαλαιοποιηθεί το επόμενο δύσκολο, λόγω πανδημίας και οικονομικής κρίσης, διάστημα. Και προς αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να στρατευθούν όλες οι πολιτικές δυνάμεις, δείχνοντας έμπρακτα ότι διδάχθηκαν από τα λάθη του παρελθόντος. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της τιμής που η Πολιτεία αποδίδει στους αδικοχαμένους νέους της Μαρφίν. Ένα μήνυμα ενότητας για το αύριο. Όσοι δεν το λάβουν θα έχουν τεράστια ευθύνη ενώπιον της ιστορίας.

Ευελπιστούμε κάποια μέρα να λογοδοτήσουν στη Δικαιοσύνη οι φυσικοί αυτουργοί του εγκλήματος, και να μη μπει δια παντός η υπόθεση αυτή στο αρχείο.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο protothema.gr στις 09.05.20

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: “Restart...”

reformer
 
Μ. Χαρακόπουλος βιβλιοθηκη
 
Restart...
 
Του Μάξιμου Χαρακόπουλου
 
Βιώνουμε ένα πρωτοφανές lockdown της παγκόσμιας οικονομίας σε πυκνό χρόνο που δεν είχε γνωρίσει η ανθρωπότητα ούτε στην κρίση του 1929. Βιομηχανίες υπολειτουργούν ή έχουν κλείσει τελείως, το παγκόσμιο εμπόριο σχεδόν νεκρώθηκε, όπως και οι μεταφορές. Τα χρηματιστήρια διεθνώς έχουν απώλειες άνω των 15 τρισεκατομμυρίων δολαρίων από τις 19 Φεβρουαρίου. Εκατομμύρια άνθρωποι αντιμετωπίζουν το φάσμα της ανεργίας. Κι ακόμη δεν έχουμε φθάσει στην κορύφωση της κρίσης σε χώρες όπως οι ΗΠΑ.
Για την Ελλάδα το πλήγμα είναι τεράστιο. Η χώρα μόλις άρχισε να βγαίνει από μια δεκαετή κρίση και τώρα βρίσκεται και πάλι σε υποχώρηση. Ωστόσο, πρέπει να δούμε από τώρα την επόμενη ημέρα, το αναγκαίο restart της οικονομίας μας. Και μάλιστα να το δούμε με όρους συνολικού επαναπροσανατολισμού, αντλώντας διδάγματα από την ίδια την κρίση.
Το άκρως θετικό, έως τώρα, είναι το γεγονός ότι η Ελλάδα -τηρουμένων των αναλογιών- αποδεικνύει πως αντιμετωπίζει την πανδημία με εξαιρετική επιτυχία. Αυτό σημαίνει γρηγορότερη επαναφορά στην κανονικότητα, ενίσχυση της συλλογικής αυτοπεποίθησης, άνοδος στη διεθνή κλίμακα κύρους των χωρών.
Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση καλείται να ξεκινήσει από τώρα τη νέα μεγάλη μάχη που την περιμένει με την λήξη των έκτακτων μέτρων. Ήδη έχει κάνει τα πρώτα βήματα. Αναφέρω ως τεράστιο κέρδος την ταχύρρυθμη ψηφιοποίηση του κράτους, που θα βοηθήσει στην εξάλειψη της γραφειοκρατίας και στην προσέλκυση των επενδύσεων.
Τα ποσά που θα δοθούν για την υπέρβαση της κρίσης είναι πραγματικά δυσθεώρητα –23 δις, το 13% του ΑΕΠ. Εξ αυτών, 13 δις θα δοθούν σε έργα. Τώρα είναι ευκαιρία να πραγματοποιηθεί η στροφή σε τομείς της οικονομίας όπως οι τεχνολογίες αιχμής, η καινοτομία, η μεταποίηση, η ενίσχυση των υποδομών, καθώς και η πρωτογενής παραγωγή για την αύξηση της αυτάρκειας τρόφιμα. Εξάλλου, το μοντέλο «Ελλάδα-Φλόριντα της Ευρώπης» είδαμε πόσο εύθραυστο είναι.
Ασφαλώς, πολλά θα κριθούν από τις αποφάσεις της ΕΕ, από τους ρυθμούς ανάκαμψης της παγκόσμιας οικονομίας, τις τιμές του πετρελαίου. Εμείς, όμως, οφείλουμε με την ίδια αποφασιστικότητα που αντιμετωπίζουμε την πανδημία να κάνουμε ένα νέα ξεκίνημα για την οικονομία μας.
 
Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.
 
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο reformer.gr
 
Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: “Το μήνυμα της μάχης του Έβρου”

protothema logo orange
 
 MAXIMOS NEW
 
Το μήνυμα της “μάχης του Έβρου”
 
Του Μάξιμου Χαρακόπουλου
 
Η «εισβολή» που επιχείρησε η Τουρκία στα σύνορα του Έβρου, με πολιορκητικό κριό τους μετανάστες, τουλάχιστον στην παρούσα φάση, κατέληξε σε ήττα της Άγκυρας και περιφανή νίκη για την Ελλάδα. Όλα ξεκίνησαν από την απέλπιδα προσπάθεια του Ερντογάν να δημιουργήσει άμεσα έναν αντιπερισπασμό στις άσχημες ειδήσεις που λάμβανε από την Συρία. Εκεί, διενεργώντας, εντελώς παράνομα, στρατιωτικές επιχειρήσεις επί ξένου εδάφους, συνεργαζόμενος με ακραίες ισλαμιστικές οργανώσεις, επιδιώκει να δημιουργήσει ντε φάκτο τουρκικές ζώνες κατοχής, ανάλογες με αυτήν στην Κύπρο.
Έως τώρα, ο «σουλτάνος» είχε πετύχει τον στόχο του, εκμεταλλευόμενος την αντιπαράθεση Ρωσίας-ΗΠΑ. Η αντεπίθεση, όμως, του στρατού του Άσαντ, με την συνδρομή της ρωσικής αεροπορίας, έφερε τον τουρκικό στρατό σε δεινή θέση. Η αύξηση των φερέτρων με Τούρκους στρατιώτες που επέστρεφαν από το μέτωπο της Συρίας βάρυναν την ατμόσφαιρα, και ιδιαιτέρως μετά το συντριπτικό ρωσικό πλήγμα που είχε αποτέλεσμα πάνω από 30 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες. Η Άγκυρα εσπευσμένως τράβηξε από το συρτάρι το μεταναστευτικό χαρτί, για να αλλάξει η ατζέντα της δημόσιας συζήτησης. Ταυτόχρονα, ήλπιζε ότι μια μαζική επέλαση μεταναστών εντός ελληνικού εδάφους θα δημιουργούσε πολιτική αποσταθεροποίηση στην Ελλάδα και πίεση στην Ευρώπη. Ως εκ τούτου, θα ανέβαζε αισθητά τα οικονομικά οφέλη από την Ευρώπη για τη συντήρηση των εκατομμυρίων μεταναστών που διαμένουν στην Τουρκία, αλλά και θα λάμβανε στήριξη στην προσπάθεια δημιουργίας ελεγχόμενων ζωνών επιρροής εντός της Συρίας.
Ο Ερντογάν θεωρούσε ότι θα κατάφερνε εντός των αργιών της Αποκριάς να δημιουργήσει τετελεσμένα. Λογάριαζε, όμως, χωρίς τον ξενοδόχο. Γιατί η ελληνική κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης αντέδρασαν άμεσα. Έχοντας «διαβάσει» καλά τις τουρκικές προθέσεις, η Ελλάδα αντέταξε σθεναρή στάση αποτροπής. Οι προσπάθειες των μεταναστών, ενορχηστρωμένες από τις μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας -όπως αποκαλύπτει τώρα το Der Spiegel- και σε αγαστή συνεργασία με τη στρατοχωροφυλακή, τους τζανταρμάδες, βρήκαν «τείχο». Είναι αυτό το «τείχος», που οι διάφοροι δικαιωματιστές και δήθεν προοδευτικοί πολέμησαν με λύσσα, όταν είχε παρθεί η απόφαση να υψωθεί. Αν και το σπουδαιότερο τείχος ήταν η αποφασιστικότητα του στρατού, των δυνάμεων ασφαλείας και των εθνοφυλάκων, που φύλαξαν επί 4 εβδομάδες τις θρακικές Θερμοπύλες. Η Ευρώπη και όλος ο κόσμος διαπίστωσαν ότι η Ελλάδα έχει σύνορα αδιάτρητα, ότι έχει δυναμικό που ξέρει να τα υπερασπιστεί, ότι έχει πολιτική ηγεσία αποφασιστική, και ταυτόχρονα, ότι έχει έναν λαό που σχεδόν σύσσωμος επικροτεί και συντάσσεται με αυτήν την πολιτική.
Αυτή ήταν η μεγαλύτερη νίκη για την χώρα. Δεν είναι υπερβολή να υποστηρίξουμε ότι η περιπέτεια του Έβρου άνοιξε μια νέα σελίδα. Η στάση μας αυτή, αντί να επιφέρει την αρνητική κριτική και τις πιέσεις εκ μέρους των ηγεσιών της ΕΕ, των κρατών μελών και της ευρωπαϊκής κοινωνίας των πολιτών, όπως ανέμενε η Άγκυρα, δημιούργησε ένα κύμα συμπαράστασης προς την Ελλάδα -εξαιρουμένων βέβαια των γνωστών ΜΚΟ και των «προστατών» τους. Σε αυτό, αναμφίβολα, έπαιξε ρόλο η αλλαγή διαθέσεων για το μεταναστευτικό στην Ευρώπη, αλλά και η διαπίστωση ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που επιχειρούσαν να εισέλθουν σε ευρωπαϊκό έδαφος δεν ήταν Σύριοι πρόσφυγες αλλά οικονομικοί μετανάστες από κάθε γωνιά της Ασίας και της Αφρικής.
Το σημαντικότερο, όμως, ρόλο έπαιξε η ενεργητική διπλωματική δραστηριότητα της κυβέρνησης. Έχοντας ως γερό χαρτί την αποφασιστικότητα επί του εδάφους, μετέτρεψε στα μάτια των Ευρωπαίων την Ελλάδα από νήσο Έλις, σε αναπόσπαστο σύνορο της Ευρώπης. Η συμμετοχή στρατιωτικών και αστυνομικών δυνάμεων της Αυστρίας, της Πολωνίας, της Κύπρου και άλλων κρατών στην «μάχη του Έβρου» καταδεικνύει στην πράξη ότι η Ελλάδα κέρδισε και σε αυτό το πεδίο. Έτσι διαψεύσθηκαν όλες οι Κασσάνδρες που ήθελαν τη χώρα με κατεβασμένα χέρια να παίζει το παιχνίδι του Ερντογάν στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Με αφορμή τον κορονοϊό, και με την ουρά στα σκέλια, οι Τούρκοι, βλέποντας ότι ο εκβιασμός τους έπεσε στο κενό, ξέστησαν το σκηνικό στο Παζάρ Κουλέ. Μην έχουμε, όμως, ψευδαισθήσεις. Οι τουρκικές απόπειρες θα επαναληφθούν. Δεν χρειάζεται να ακούσουμε τον αμετροεπή υπουργό Εσωτερικών Σοϊλού για να το αντιληφθούμε. Η Άγκυρα στους μακροπρόθεσμους νέο-οθωμανικούς της σχεδιασμούς έχει ενταγμένους και τους μουσουλμάνους μετανάστες. Γι’ αυτό, όπως είπε και ο πρωθυπουργός, απαιτείται επαγρύπνηση. Και στον Έβρο αλλά και στο Αιγαίο, τα τείχη πρέπει να μείνουν όρθια. Με κάθε θυσία. Μετά την πρώτη μάχη γνωρίζουμε ότι αν θέλουμε μπορούμε! Όλοι οι Έλληνες, πλην των γνωστών Λακεδαιμονίων, στηρίζουν αναφανδόν αυτήν την επιλογή.
 
Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.
 
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο protothena.gr στις 04.04.20
Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: “Η δημόσια υγεία ως αγαθό στον σκληρό πυρήνα του κράτους”

MAXIMOS NEW
 
Η δημόσια υγεία ως αγαθό στον σκληρό πυρήνα του κράτους
 
Του Μάξιμου Χαρακόπουλου
 
Οι στιγμές που βιώνουμε σε πλανητική διάσταση είναι δίχως άλλο ιστορικές. Ο κορονοϊός έχει δημιουργήσει συνθήκες ενός πρωτόγνωρου πολέμου εναντίον ενός αόρατου εχθρού, όπου κανείς άνθρωπος, καμία χώρα και ήπειρος δεν είναι ασφαλής. Σίγουρα, όταν τελειώσει αυτός ο εφιάλτης, που ελπίζουμε σύντομα, καθώς η επιστήμη εργάζεται πυρετωδώς για την ανεύρεση φαρμάκου και εμβολίου, τίποτε δεν θα είναι ίδιο. Κι αυτό αφορά τόσο την παγκόσμια οικονομία, που υφίσταται συντριπτικά κτυπήματα, όσο και τον τρόπο που βλέπουμε ευρύτερα τα πράγματα.
Η Ελλάδα, κατά κοινή παραδοχή, έως τώρα τουλάχιστον, καταφέρνει να σταθεί στο ύψος των έκτακτων περιστάσεων, αν και αυτές μας βρήκαν ήδη σε κρίση, λόγω της κατευθυνόμενης από την Άγκυρα μαζικής εισβολής μεταναστών στα σύνορα του Έβρου. Αν στο συνοριακό μέτωπο τα εύσημα ανήκουν αναμφίβολα στις δυνάμεις του στρατού, στα σώματα ασφαλείας και στους εθνοφύλακες –όπως και στις δυνάμεις των Ευρωπαίων συνοριοφυλάκων που προστέθηκαν πρόσφατα- την μάχη κατά του κορονοϊού σηκώνουν στις πλάτες τους πρωτίστως οι άνδρες και οι γυναίκες του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού. Ο αγώνας που δίνουν με αυταπάρνηση, στα όρια της αυτοθυσίας, γίνεται παράδειγμα έμπρακτης αλληλεγγύης στον συνάνθρωπο, σε καιρούς που τείναμε να πιστέψουμε ότι αυτές οι αξίες ήταν ντεμοντέ. Το μέγεθος της έκθεσής τους στον κίνδυνο το καταδεικνύει, άλλωστε, ο υψηλός αριθμός των ιατρών και νοσηλευτών που βρίσκεται σε κατ’ οίκον περιορισμό, λόγω επαφής με κάποιο κρούσμα κατά την ώρα της εργασίας, αλλά και των νοσούντων από τον κορονοϊό. Ταυτόχρονα, προσωπικότητες του ιατρικού κόσμου, με προεξάρχοντα τον κ. Σωτήρη Τσιόρδα, έχουν κερδίσει την απόλυτη εμπιστοσύνη των πολιτών.
Όλ’ αυτά αποδεικνύουν ότι το ΕΣΥ διαθέτει ανθρώπινο δυναμικό με υψηλή κατάρτιση, αλλά και αυταπάρνηση για να ανταπεξέλθει στις πιο αντίξοες συνθήκες. Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι όλη την προηγούμενη μακρά περίοδο, υπέστη σοβαρότατα πλήγματα από την μείωση της χρηματοδότησής του, αλλά και τις δραματικές περικοπές των αποδοχών των ιατρών. Η εμπιστοσύνη και ευγνωμοσύνη της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού προς το ιατρικό προσωπικό έχει ήδη εκφραστεί και έμπρακτα με την ανακοίνωση της λήψης του Δώρου Πάσχα, που έχει καταργηθεί στο δημόσιο, για 108.000 εργαζόμενους στα νοσοκομεία της χώρας, ιατρικό, νοσηλευτικό και λοιπό προσωπικό, καθώς και για εργαζόμενους στο ΕΚΑΒ, στον ΕΟΔΥ και όσους υπηρετούν στη Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας.
Είναι μια καλή αρχή, που πρέπει να έχει συνέχεια, όχι μόνο ως αυτονόητη ανταπόδοση της πολιτείας για την ανεκτίμητη προσφορά τους στη δημόσια υγεία, αλλά και ως κίνητρο αναστολής της εκροής ιατρών στο εξωτερικό προς άγραν εργασίας. Μέτρα στήριξης οφείλουμε και για το νοσηλευτικό προσωπικό που, επίσης, έχει δώσει δείγματα αλτρουισμού σε δύσκολες εργασιακές συνθήκες. Η ένταξη όλων στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα είναι αυτοδίκαιη.
Αναμφίβολα, η παρούσα κρίση μας διδάσκει ότι το ΕΣΥ πρέπει να ενισχυθεί ποικιλοτρόπως, με εξοπλισμό και προσωπικό. Η άμεση πρόσληψη 2.000 ιατρών και νοσηλευτών, που βρίσκεται σε εξέλιξη θα βοηθήσει στην αναβάθμιση του συστήματος. Τούτη, όμως, την ώρα, θα ήταν πράξη ευθύνης οι ευκατάστατοι συμπατριώτες μας να εξετάσουν τη δυνατότητα χορηγιών για την ενίσχυση των δημόσιων νοσοκομείων. Ας μη λησμονούν ότι κανείς δεν είναι άτρωτος στις πανδημίες.
Όσα συμβαίνουν αυτές τις μέρες είναι βέβαιο ότι επηρεάζουν τις προσεγγίσεις όλων για τη δημόσια υγεία ως αγαθό που βρίσκεται στον σκληρό πυρήνα των υποχρεώσεων του κράτους. Ο κορονοϊός θα οδηγήσει σε αναθεωρήσεις βεβαιοτήτων και σε επανιεράρχηση προτεραιοτήτων. Η πανδημία θα μας κάνει να δούμε πολλά με άλλη ματιά. Από την κρίση αυτή όλοι πρέπει να βγούμε σοφότεροι και δυνατότεροι.
 
Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.
 
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο enikos.gr στις 27.03.20
Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: "Ο ελληνισμός ενώπιον ιστορικής πρόκλησης!"

efimerida ton syntakton

ΦΩΤΟ ΓΙΑ ΑΡΘΡΟ

Ο ελληνισμός ενώπιον ιστορικής πρόκλησης!

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ουδείς πλέον αμφιβάλει ότι η Τουρκία βρίσκεται σε φάση όξυνσης των αναθεωρητικών της επιδιώξεων. Οι γνωστές καθησυχαστικές θεωρίες του παρελθόντος, ότι η εξωτερική επιθετικότητα της Άγκυρας αντανακλά εσωτερικές πολιτικές ανάγκες, έχουν πάψει να ακούγονται. Όχι βεβαίως ότι δεν υπάρχει και η εσωτερική παράμετρος, αλλά αυτή δεν είναι το βασικό κίνητρο. Αντιθέτως, όλοι αναγνωρίζουν ότι η γείτονα χώρα ξεδιπλώνει το όραμα του νεο-οθωμανισμού, που συνεπάγεται την επέκταση της επικράτειας και των σφαιρών επιρροής της Τουρκίας, η οποία από περιφερειακή φιλοδοξεί να καταστεί παγκόσμια υπερδύναμη. Αυτό το αποδεικνύει, άλλωστε, η ενεργός στρατιωτική ανάμειξή της εντός του εδάφους του Ιράκ, της Συρίας και της Λιβύης. Συνολικά, τουρκική στρατιωτική παρουσία δραστηριοποιείται σε 11 χώρες, ενώ διαθέτει δύο στρατιωτικές βάσεις, σε Κατάρ και Σομαλία και προσπαθεί να δημιουργήσει άλλη μία σε νησί του Σουδάν. Ως εκ τούτου, θα ήταν μέγιστη αφέλεια να πιστέψουμε ότι οι διακηρύξεις για τη «Γαλάζια Πατρίδα», που, ουσιαστικά, σημαίνει κατάλυση κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας και της Κύπρου, είναι απλά ρητορικά σχήματα. Η ιστορία μάς έχει διδάξει ότι η Άγκυρα, σε αντίθεση πολλές φορές με την Αθήνα, αυτό που λέει το εννοεί, ανεξάρτητα αν εμείς, κάνοντας την επιθυμία μας πραγματικότητα, δεν το εκλαμβάνουμε τοις μετρητοίς.
Υπ’ αυτό το πρίσμα, είναι φανερό ότι ο ελληνισμός βρίσκεται ενώπιον μιας τεράστιας ιστορικής πρόκλησης. Και είναι εκτός τόπου και χρόνου οι ημέτερες φωνές που προβλέπουν μια δυνατή διευθέτηση της αντιπαράθεσης με τους απέναντι με συνοπτικές διαδικασίες. Στην πραγματικότητα, όσοι το κάνουν προσφέρουν πολύ κακές υπηρεσίες. Αναμφίβολα, η Ελλάδα ορθώς έχει επιλέξει την διπλωματική διευθέτηση των διαφορών και προβάλει την αρχή της καλής γειτονίας. Εξάλλου, η Τουρκία είναι αυτή που καταπατά κάθε έννοια διεθνούς δικαίου και ασκεί διαρκή ψυχολογικό πόλεμο για να μας σύρει στα βολικά για αυτήν νερά μιας εφ’ όλης της ύλης συζήτηση. Για την ελληνική πλευρά, όμως, τα πράγματα πρέπει να είναι ξεκάθαρα. Ναι στην Χάγη, αλλά μόνον για την υφαλοκρηπίδα -όπως είναι η πάγια ελληνική θέση από το 1975- και την ΑΟΖ, ζήτημα που προέκυψε αργότερα. Κάθε άλλο θέμα, από την ατελείωτη τουρκική αναθεωρητική ατζέντα πρέπει να είναι απαράδεκτο για εμάς. Και μην λησμονούμε ότι κανείς δεν μπορεί να διανοηθεί ότι θα υπογράψει συνυποσχετικό για το Διεθνές Δικαστήριο που θα περιλαμβάνει έστω και την πιθανότητα απώλειας εδάφους ή την αποστρατιωτικοποίηση νησιών του ανατολικού Αιγαίου. Οι θολές διατυπώσεις, επομένως, απ’ όπου κι αν προέρχονται, ρίχνουν μόνον νερό στον τουρκικό μύλο για να εντείνει την επιθετικότητά της Άγκυρας, αφού βλέπει ότι της περνάει.
Η Αθήνα οφείλει να συνεχίσει το διπλωματικό μαραθώνιο ώστε να δημιουργήσει ένα ισχυρό δίκτυ συμμαχιών που θα περιορίσει την τουρκική δραστηριότητα. Αυτή, ειδικά μετά την σύναψη του παράνομου μνημονίου Τουρκίας-κυβέρνησης της Τρίπολης, έχει ενταθεί στο έπακρο. Εκτός από τους παραδοσιακούς συμμάχους μας, τις ΗΠΑ και χώρες της ΕΕ, ιδιαιτέρως την πάντα φίλη Γαλλία-, και την στενή συνεργασία με το Ισραήλ, βρίσκουμε ευήκοα ώτα και στον αραβικό κόσμο που, πλην του Κατάρ, τρέφει αντι-οθωμανικά αισθήματα. Τα πρόσφατα ταξίδια του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Δένδια στην αραβική χερσόνησο ήταν ενδεικτικά αυτής της στροφής. Ευκαιρία για αναθέρμανση των ελληνορωσικών σχέσεων θα μπορούσε να αποτελέσει και η σφοδρή αντιπαράθεση Τουρκίας-Ρωσίας στο πεδίο των μαχών του Ιντλίμπ στη Συρία, που αλλάζει εκ νέου τις διεθνείς εξισώσεις.
Ωστόσο, όπως πλείστες φορές έχει επισημανθεί, πέρα από τη διπλωματία, απαιτείται και η στρατιωτική μας ενίσχυση. Γιατί την κρίσιμη ώρα κανείς δεν θα ριψοκινδυνεύσει να έχει απώλειες για τη δική μας επιβίωση. Αυτό πρέπει να το χωνέψουμε καλά, και να προετοιμαστούμε καταλλήλως. Μόνον η αμυντική μας θωράκιση μπορεί να αποτρέψει τα χειρότερα. Η Άμυνα της χώρας, λόγω και της παρατεταμένης κρίσης, έμεινε για πολλά χρόνια χωρίς εξοπλιστικά προγράμματα, την ίδια ώρα που η Τουρκία είχε επιδοθεί σε ξέφρενο εξοπλιστικό καλπασμό, και μάλιστα αναπτύσσοντας την εγχώρια αμυντική βιομηχανία της, φτάνοντας να κάνει ακόμη και εξαγωγές. Ας μην θυμίσουμε οικεία κακά για το τι συνέβη σε εμάς σε αυτό το πεδίο. Τώρα, όμως, δεν υπάρχουν δικαιολογίες για περαιτέρω καθυστερήσεις.
Τέλος, η Αθήνα δεν πρέπει να αφήνει στη τύχη του ό,τι συμβαίνει στην Κύπρο. Ασφαλώς, η Κυπριακή Δημοκρατία είναι ανεξάρτητο κράτος, κι αυτό πρέπει να διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού. Ωστόσο, η Ελλάδα έχει υποχρέωση και λόγο να στηρίξει μια βιώσιμη λύση για το νησί, που δεν θα υπογραφεί, όμως, υπό την απειλή των τουρκικών κανονιοφόρων. Το δίπτυχο της αποχώρησης των ξένων στρατευμάτων και η κατάργηση των αναχρονιστικών εγγυήσεων είναι όρος εκ των ουκ άνευ για όποια επίλυση του προβλήματος.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε το Σάββατο 29.02.20 στην Εφημερίδα των Συντακτών

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: «Το μεταναστευτικό εν δυνάμει απειλή για την ανοιχτή κοινωνία»

thepresident

ΜΑΞΙΜΟΣ ΜΠΛΕ

Το μεταναστευτικό εν δυνάμει απειλή για την ανοιχτή κοινωνία

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Τα πρόσφατα δραματικά γεγονότα στην Μόρια αποδεικνύουν ότι, δυστυχώς, το μεταναστευτικό ήλθε για να μείνει. Τουλάχιστον, όσο δεν λαμβάνονται οι απαραίτητες αποφάσεις, κυρίως από τους Ευρωπαίους εταίρους μας. Γιατί η αλληλεγγύη δεν μπορεί να χρησιμοποιείται μόνον σαν ένα ωραίο σύνθημα, την ώρα που στην πράξη επικρατεί ο πιο στενόκαρδος ωφελιμισμός. Σε καμία περίπτωση δεν συνάδει με τις βασικές ευρωπαϊκές αρχές η άρνηση όσων τους ζητούμε να αναλάβουν μερικές εκατοντάδες ή έστω δεκάδες ασυνόδευτα παιδιά.
Πριν λίγες εβδομάδες ευρισκόμενος σε επίσημη αποστολή στην Πράγα, σε γεύμα εργασίας στη Γερουσία της Τσεχίας, προσπαθώντας να τους πείσω για την ανάγκη αλληλεγγύης στη Ελλάδα, τους θύμισα ότι και το 1453 τα χριστιανικά έθνη της Ευρώπης αδιαφόρησαν για την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Τις συνέπειές της αντελήφθησαν λίγες δεκαετίες αργότερα όταν ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής έφτασε με τις τουρκικές ορδές στα κράσπεδα της Βιέννης.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το μεταναστευτικό έχει επιδράσει καταλυτικά στα πολιτικά πράγματα της ΕΕ. Το οδυνηρό BREXIT, η άνοδος ακραίων πολιτικών σχηματισμών σε όλη την γηραιά ήπειρο, η δημιουργία ατμόσφαιρας που παραπέμπει στον μεσοπόλεμο, σε μεγάλο βαθμό έχουν τις ρίζες τους σε αυτό το ζήτημα. Δυστυχώς, όμως, για πολλά χρόνια οι ιθύνοντες είχαν την τάση να το υποβαθμίζουν, ή ακόμη χειρότερα να κουνούν το δάκτυλο σε όσους αντιδρούσαν, εν ονόματι της πολιτικής ορθότητας. Τα προβλήματα, ωστόσο, δεν λύνονται κρύβοντάς τα κάτω από το χαλί, ούτε αν τα ντύνουμε με βολικές και ωραιοποιημένες ιδεοληψίες.
Ειδικά στην Ελλάδα, ο δημόσιος λόγος είχε κατακλυστεί από τέτοιου είδους παράξενες έως παράλογες και, σίγουρα, επικίνδυνες αντιλήψεις, όπως ότι η θάλασσα δεν έχει σύνορα, ότι τα σύνορα πρέπει να είναι ανοιχτά, ότι όλοι πρέπει να παίρνουν άσυλο και άλλα τινά. Αυτές οι απόψεις έφθασαν να γίνουν κυβερνητική πολιτική επί ΣΥΡΙΖΑ, και να αφήσουν μια βαριά κληρονομιά που καλείται να διαχειριστεί η Νέα Δημοκρατία.
Και πράγματι, αν εξαιρέσουμε την όξυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, το μεταναστευτικό είναι το σημαντικότερο πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Κι αυτό αποτυπώνεται και στις σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης. Οι πολίτες αγωνιούν μήπως η Ελλάδα καταλήξει να μετατραπεί σε ένα είδος μόνιμης νήσου Έλις για την ευρωπαϊκή ήπειρο, απ’ όπου όμως οι μετανάστες που θα εγκλωβίζονται δεν θα έχουν καμία ελπίδα να ζήσουν στην γη της επαγγελίας.
Εδώ που φθάσαμε δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε δικαιολογία για καθυστέρηση. Ούτε έχουμε την πολυτέλεια να αναμένουμε στροφή από την Ευρώπη ή την καλή προαίρεση του Ερντογάν να κλείσει τις «κάνουλες». Μόνοι μας πρέπει να πάρουμε κρίσιμες και επώδυνες αποφάσεις. Ήδη από την κυβέρνηση ανακοινώθηκε μια δέσμη μέτρων, που πρέπει να υλοποιηθούν άμεσα: τα κλειστά κέντρα, η ενίσχυση των χερσαίων συνόρων στον Έβρο, η επιτάχυνση της διαδικασίας εξέτασης ασύλου και της διαδικασίας επιστροφών, το ξεκαθάρισμα των ΜΚΟ με τον ύποπτο ρόλο, ο πλωτός φράχτης. Όλ’ αυτά αν γίνουν γρήγορα και συντονισμένα μπορούν να στείλουν το μήνυμα ότι η Ελλάδα δεν είναι ξέφραγο αμπέλι, κι αυτό είναι μια καλή αρχή.
Σε κάθε περίπτωση, όσο η Ευρώπη δεν αντιμετωπίζει ενιαία και αποτελεσματικά το μεταναστευτικό, τόσο θα υπονομεύονται τα θεμέλια του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Η ανεξέλεγκτη μετανάστευση πληθυσμών που δεν ασπάζονται τις ευρωπαϊκές αξίες είναι εν δυνάμει απειλή για την ανοιχτή κοινωνία του δυτικού τρόπου ζωής. Ας ελπίσουμε ότι η ευρωπαϊκή απάντηση θα έρθει πριν να είναι αργά...

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής.

Το άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: «Το μεταναστευτικό εν δυνάμει απειλή για την ανοιχτή κοινωνία» δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα https://www.thepresident.gr/ την Τρίτη 11 Φεβρουαρίου 2020

 

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: "Το… μετέωρο βήμα διεθνοποίησης της ποντιακής Γενοκτονίας"

pontos news

Μάξιμος Αρχαία

Το… μετέωρο βήμα διεθνοποίησης της ποντιακής Γενοκτονίας

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Τα ακούσματα των παιδικών μας χρόνων και τα προσωπικά μας βιώματα διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας. Μεγάλωσα σε ένα προσφυγικό χωριό ακούγοντας αντί για παραμύθια ιστορίες των προσφύγων για τη ζωή στην «πατρίδα», τον ξεριζωμό και τις δυσκολίες ενσωμάτωσής τους στην Ελλάδα. Αργότερα, όταν βρέθηκα στην Πόλη ως φοιτητής, γνώρισα «έναν από εσάς», όπως μου τον παρουσίασαν Τούρκοι συγκάτοικοι στην φοιτητική εστία. Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη όταν μου μίλησε ποντιακά. Ήταν από τη Ριζούντα του Πόντου, από αυτούς που έμειναν στην ανταλλαγή του ’24 και ακόμη και σήμερα εθνικιστές της γείτονος αμφισβητούν την «καθαρή τουρκική τους συνείδηση», όπως είδαμε πρόσφατα από δήμαρχο των μικρασιατικών παραλίων του κόμματος Ερντογάν, που κάλεσε μια Τραπεζούντια να ρωτήσει τους παλιότερους για να μάθει πότε έγιναν μουσουλμάνοι στον Πόντο! Ανάλογη συγκίνηση δοκίμασα όταν στο Μισθί της Καππαδοκίας, σε ένα από τα προσκυνήματά μας με τον Οικουμενικό Πατριάρχη, ένας εργάτης στα έργα ανακαίνισης της επιβλητικής εκκλησίας του Αγίου Βασιλείου με ρώτησε στα ποντιακά γιατί στο δάπεδο του ναού δεξιά και αριστερά δεν υπήρχαν πλάκες. Όταν προσπάθησα να του εξηγήσω ότι εκεί ήταν τα στασίδια, μου απάντησε «α, τα σκαμνία!».
Τα θυμήθηκα όλα αυτά με αφορμή το… μετέωρο βήμα της έκδοσης του τόμου της βουλής για τη Γενοκτονία των Ποντίων. Για δεκαετίες το ζήτημα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και ευρύτερα της Μικρασίας παρέμενε στο περιθώριο του δημόσιου λόγου της χώρας. Είτε λόγω της απροθυμίας να σκαλίσουμε «οικεία κακά», είτε, το πιθανότερο να μην αναμοχλεύσουμε και άλλους σοβαρούς λόγους αντιπαράθεσης με την Τουρκία, οι τραγικές αυτές σελίδες του μείζονος ελληνισμού ήταν εκτός πολιτικής «ύλης».
Ωστόσο, χάρις στην επιμονή μελετητών του ζητήματος που διαρκώς έφερναν νέα ντοκουμέντα για τη Γενοκτονία, όπως ο κορυφαίος Πολυχρόνης Ενεπεκίδης, και την πίεση της δεύτερης και τρίτης γενιάς προσφύγων, φθάσαμε στις 24 Φεβρουαρίου του 1994 να γίνει το πρώτο, αποφασιστικό βήμα. Η ελληνική βουλή ομοφώνως ανακήρυξε την 19η Μαΐου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στον Μικρασιατικό Πόντο». Λίγα χρόνια αργότερα, το 1998, πάλι με ομοφωνία η Βουλή ανακηρύσσει την 14η Σεπτεμβρίου ως «Ημέρα εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το τουρκικό κράτος».
Στο διάστημα που μεσολάβησε έως σήμερα, έγιναν προσπάθειες το ζήτημα να διεθνοποιηθεί και να αναγνωριστεί από τη διεθνή κοινότητα η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, ώστε επιτέλους ο θύτης να αναγκαστεί να ζητήσει συγγνώμη, ως πράξη ιστορικής δικαιοσύνης προς τα θύματα των θηριωδιών της περιόδου 1914-1923, αλλά και ως τείχος αποτροπής σε επανάληψη τέτοιων φρικαλέων πρακτικών. Παρά την ισχνή προώθηση του αιτήματος εκ μέρους του ελληνικού κράτους, πάντα υπό ένα φοβικό σύνδρομο αλλά και των τουρκικών αντιδράσεων που ενέχουν και γεωστρατηγική και οικονομική διάσταση, υπήρξαν αναγνωρίσεις της Γενοκτονίας των Ποντίων από την Κύπρο, την Αρμενία, τη Σουηδία, την Ολλανδία, πολιτείες των ΗΠΑ, πόλεις του Καναδά και της Αυστραλίας, ως αποτέλεσμα της δράσης των εκεί ομογενειακών ποντιακών οργανώσεων.
Στην πορεία του χρόνου άρχισε να ωριμάζει η ιδέα για την αναφορά σε ενιαία Γενοκτονία όλων των χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και στη συνέχεια της Τουρκικής Δημοκρατίας -Ελλήνων του Πόντου και της Ιωνίας, Αρμενίων και Ασσυρίων- άποψη που εισηγηθήκαμε 7 βουλευτές με τον Στέλιο Παπαθεμελή το 2006 αλλά, δυστυχώς, τότε δεν υιοθετήθηκε. Ωστόσο, αυτή η άποψη, που έως και πρόσφατα εξορκιζόταν από διαφόρους, ακόμη και ντόπιους οπαδούς του «συνωστισμού» της προκυμαίας της Σμύρνης, κερδίζει έδαφος διεθνώς. Αυτό αποδεικνύει και το βιβλίο που κυκλοφορεί αυτές τις ημέρες στα ελληνικά των Μπένυ Μόρις και Ντορ Ζεβί με τίτλο «Η 30ετής γενοκτονία - Η καταστροφή των χριστιανικών μειονοτήτων της Τουρκίας 1894-1924».
Η αναζήτηση των πραγματικών γεγονότων και η ανάδειξή τους είχε απασχολήσει και την ελληνική βουλή που, μετά την απόφαση του 1994, είχε αναθέσει σε έναν από τους καλύτερους μελετητές της ιστορίας του ποντιακού ελληνισμού, τον πανεπιστημιακό καθηγητή Κωνσταντίνο Φωτιάδη, το έργο της συγγραφής ενός τόμου που θα τεκμηριώνει με αδιάσειστα ντοκουμέντα την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Το έργο αυτό ολοκληρώθηκε και εκδόθηκε το 2004, ενώ έγινε και η μετάφρασή του σε έξι γλώσσες, ακριβώς για να ενημερωθούν ξένα κοινοβούλια, διπλωματικές υπηρεσίες, πανεπιστημιακά ιδρύματα, ερευνητικά κέντρα, και γενικώς η διεθνής κοινή γνώμη. Να σημειωθεί ότι τα δικαιώματα του έργου και των μεταφράσεών του παραχωρήθηκαν εφ' όρου ζωής στη Βουλή των Ελλήνων.
Δυστυχώς, όμως, στη συνέχεια το βήμα έμεινε… μετέωρο. Ενώ τα αντίτυπα εξαντλήθηκαν, δεν υπήρξε καμία επανέκδοση του έργου στα ελληνικά, και κυρίως καμία έκδοση στις γλώσσες στις οποίες μεταφράστηκε. Εστιάζοντας στην εκστρατεία διεθνοποίησης της Γενοκτονίας εκ μέρους της εθνικής αντιπροσωπείας, 114 βουλευτές από όλες τις πτέρυγες της Βουλής, τον Δεκέμβριο του 2010, ζητήσαμε με επιστολή από τον Πρόεδρο της Βουλής την άμεση επανέκδοση του τόμου, καθώς και των μεταφράσεών του στα αγγλικά και στα ρωσικά και την αποστολή του προς τα κοινοβούλια όλου του κόσμου. Την επιστολή ενεχείρισα ο ίδιος στον τότε πρόεδρο της Βουλής Φίλιππο Πετσάλνικο άνευ, όμως, αποτελέσματος.
Έκτοτε, πέρασαν ακόμη 8 έτη, στα οποία συνέβησαν πολλά και κυρίως, η αύξηση της τουρκικής επιθετικότητας και η εκδήλωση του απειλητικού αναθεωρητισμού της Άγκυρας. Θεωρώντας, λοιπόν, αδήριτη την ανάγκη επανέκδοσης του βιβλίου αποταθήκαμε αυτή τη φορά στον νυν πρόεδρο της Βουλής Κώστα Τασούλα, ο οποίος προς τιμήν του, ανταποκρίθηκε αστραπιαία, και ως εκ τούτου θα έχουμε πολύ σύντομα την έκδοση στα ελληνικά και στα αγγλικά.
Καταλήγοντας, να επαναλάβουμε το ίσως τετριμμένο, μα πάντα αληθινό, πως οι λαοί που δεν γνωρίζουν την ιστορία τους δεν έχουν μέλλον. Αν ο ελληνισμός επιθυμεί να επιβιώσει των σοβαρών προκλήσεων του 21ου αιώνα οφείλει, πρωτίστως, να ρίξει φως στην ιστορία του και από αυτήν να αντλήσει διδάγματα και δύναμη για να προχωρήσει προς το μέλλον.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι επικεφαλής της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Το άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου δημοσιεύθηκε στο pontos-news.gr στις 26.12.19

 

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: "Η μαρτυρική Έξοδος των Χριστιανών της Ανατολής»

huffington post
MAXIMOS NEW
 
Η μαρτυρική Έξοδος των Χριστιανών της Ανατολής
 
Του Μάξιμου Χαρακόπουλου
 
Τις Άγιες Ημέρες των Χριστουγέννων είθισται να αναφερόμαστε σε μηνύματα Αγάπης και Ειρήνης, που ο Θεάνθρωπος δίδαξε με τον λόγο και το παράδειγμά Του. Ωστόσο, η σκληρή πραγματικότητα καταδεικνύει πως βρισκόμαστε μακράν της ημέρας που οι διδαχές αυτές θα έχουν εκπληρωθεί. Πολεμικές συγκρούσεις, μισαλλοδοξία και διώξεις αθώων συνεχίζουν να ταλανίζουν την ανθρωπότητα. Ανάμεσα σε αυτούς που υποφέρουν περισσότερο είναι οι, τόσο κοντινοί γεωγραφικά και πολιτισμικά λόγω Βυζαντίου σε εμάς τους Έλληνες, Χριστιανοί της Μέσης Ανατολής.
Στα εδάφη που αποτέλεσαν την κοιτίδα του Χριστιανισμού, οι Χριστιανοί, που άντεξαν και επιβίωσαν για δύο ολόκληρες χιλιετίες, απειλούνται σήμερα με ολοκληρωτική εξαφάνιση, υπό τα αδιάφορα βλέμματα της διεθνούς κοινότητας. Ο αχαλίνωτος φονταμενταλισμός και οι αγριότατοι πόλεμοι, με άμεση συνέργεια ξένων, και μάλιστα, «χριστιανικών», δυνάμεων δημιούργησαν ένα ζοφερό περιβάλλον για κάθε Χριστιανό ανεξαρτήτως δόγματος και ομολογίας σε χώρες όπως η Συρία και το Ιράκ. Ακόμη, όμως, και στην Αίγυπτο, που ευτυχώς ξέφυγε από τον εμφύλιο σπαραγμό, οι συνθήκες είναι καταθλιπτικές, λόγω των συνεχών επιθέσεων των τζιχαντιστών σε χριστιανικούς στόχους.
Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Πριν από περίπου έναν αιώνα, οι Χριστιανοί της Μέσης Ανατολής -Ελληνορθόδοξοι του Πατριαρχείου Αντιοχείας, Αντιχαλκηδόνιες Εκκλησίες, όπως Νεστοριανοί και Συροϊκωβίτες, αλλά και Καθολικοί, όπως Μελχίτες, Χαλδαίοι και Μαρωνίτες, Αρμένιοι κ.ά- αποτελούσαν περίπου το 20% του συνολικού πληθυσμού. Τώρα υπολογίζεται ότι ο αριθμός τους έχει κατέβει κάτω και από 5%! Συγκεκριμένα, στη Συρία, ενώ πριν την έκρηξη του ολέθριου πολέμου ζούσαν περισσότεροι από 2 εκατομμύρια Χριστιανοί, που ήταν πάνω από το 10% του πληθυσμού, σήμερα είναι ζήτημα αν υπάρχουν ακόμη 800.000. Οι υπόλοιποι ζουν είτε σε στρατόπεδα προσφύγων σε όμορες χώρες είτε έχουν μεταναστεύσει στην Ευρώπη. Στο γειτονικό Ιράκ από 1,6 εκατομμύρια το 2008, έχουν απομείνει λιγότεροι από 300.000! Ο χριστιανικός πληθυσμός παραμένει ακόμη σε υψηλά επίπεδα στον Λίβανο, αποτελώντας το 40% του συνόλου, αν και η πλειοψηφία των Χριστιανών Λιβανέζων έχει μεταναστεύσει στο εξωτερικό τις προηγούμενες δεκαετίες, αλλά και στην Αίγυπτο, όπου οι Κόπτες μπορεί να υπερβαίνουν το 15% -δεν επιτρέπεται η ακριβής απογραφή και τα στοιχεία είναι κατά εκτίμηση- σε αυτήν την πολυπληθή χώρα των 95 εκατομμυρίων κατοίκων.
Τα όσα υπέστησαν οι Χριστιανοί, όπως και άλλοι πληθυσμοί, τα χρόνια που οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους και τα διάφορα παρακλάδια των ισλαμιστών είχαν στην κατοχή τους τεράστιες εκτάσεις στην ιστορική Μεσοποταμία, συνιστούν όνειδος για την ανθρωπότητα. Σφαγές, βιασμοί, διώξεις, καταστροφές εκκλησιών, μονών, ιερών τόπων. Οι δύο μητροπολίτες του Χαλεπίου, ο Ελληνορθόδοξος Παύλος και ο Συροϊκωβίτης Ιωάννης, δεν έχουν βρεθεί ακόμη, 6 χρόνια μετά την απαγωγή τους.
Αξίζει δε να σκεφθεί κανείς ότι σημαντικό τμήμα των δεινοπαθούντων Χριστιανών της Μέσης Ανατολής είναι απόγονοι των Χριστιανών της Μικράς Ασίας, που διασώθηκαν από την μεγάλη Γενοκτονία, που εξαπέλυσε εναντίον τους, αρχικώς το Οθωμανικό και εν συνεχεία το Τουρκικό κράτος. Ένα έγκλημα που παραμένει χωρίς τιμωρία, εναντίον των Ελλήνων της Ιωνίας και του Πόντου, των Αρμενίων και των Ασσυρίων. Και είναι τουλάχιστον εξοργιστικό ότι ο τότε θύτης συνεχίζει και σήμερα το «έργο» του, στηρίζοντας αποδεδειγμένα οργανώσεις μαχητών, που διενεργούν εκκαθαρίσεις κατά του χριστιανικού στοιχείου στο συριακό έδαφος.
Η ευθύνη που έχει η διεθνής κοινότητα απέναντι στους Χριστιανούς της Μέσης Ανατολής είναι τεράστια, και δεν μπορεί να παραμένει στο επίπεδο της φραστικής ανησυχίας. Δεν πρέπει να επιτραπεί η επανάληψη της τραγωδίας της Μικράς Ασίας. Οι προσπάθειες πρέπει να στοχεύουν όχι μόνον στην παραμονή του χριστιανικού πληθυσμού στις εστίες του, αλλά και στην επιστροφή των προσφύγων σε αυτές.
Επιπλέον, ο αγώνας κατά των φονταμενταλιστών συνιστά και προτεραιότητα για την ασφάλεια της ίδιας της Ευρώπης, όπως προκύπτει από τις αλλεπάλληλες τρομοκρατικές επιθέσεις σε ευρωπαϊκές πόλεις από ακραίους ισλαμιστές. Για τούτο απαιτείται διεθνής συντονισμός που θα ενισχύσει την ειρηνευτική διαδικασία, θα επιβάλει την απόσυρση όλων των παράνομα δρώντων στρατών σε Συρία και Ιράκ, και θα ενισχύσει με γενναία οικονομική βοήθεια την ανασυγκρότηση των χωρών αυτών. Η Ελλάδα έχει την ιστορική και ηθική υποχρέωση να αναλάβει πρωτοβουλίες προς αυτήν την κατεύθυνση, κάτι που, δυστυχώς, δεν ήταν στις προτεραιότητες της προηγούμενης κυβέρνησης. Κι αυτό παρά το ότι η αποδοχή της χώρας μας, ως κληρονόμος του Βυζαντίου, είναι τεράστια.
Είναι, ωστόσο, παρήγορο το γεγονός ότι ταυτοχρόνως, αναπτύσσονται ποικίλες πρωτοβουλίες από διάφορους θεσμούς με στόχο την κινητοποίηση της διεθνούς κοινότητας για την προστασία των Χριστιανών. Ειδικά στο πλαίσιο της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, όπου εκπροσωπούνται κοινοβουλευτικοί από 25 χώρες, με τη χώρα μας να κατέχει ιδιαίτερη θέση και κύρος, έχουν πραγματοποιηθεί μια σειρά από σημαντικές παρεμβάσεις. Αναφέρω ως παράδειγμα το Διεθνές Συνέδριο κοινοβουλευτικού διαλόγου στον Λίβανο, με θέμα «Ενότητα στην πολυμορφία και βασικές αρχές ελευθερίας για τους Χριστιανούς και Μουσουλμάνους στη Μέση Ανατολή», με τη συμμετοχή χριστιανών και μουσουλμάνων βουλευτών. Αλλά και τις σημαντικές επαφές με τους Καθολικούς Νομοθέτες, για το συντονισμό των ενεργειών μας για την προάσπιση των δικαιωμάτων των Χριστιανών της Μέσης Ανατολής, αναγνωρίζοντας ότι ο κίνδυνος απειλεί όλους χωρίς διαχωρισμό δόγματος και ομολογίας.
Ευελπιστώ ότι η ήττα των φονταμενταλιστών και η αυξανόμενη ευαισθητοποίηση της διεθνούς κοινής γνώμης για την τύχη των Χριστιανών της Μέσης Ανατολής προσφέρει, πλέον, μια αχτίδα ελπίδας για το μέλλον τους σε αυτήν την καυτή γωνιά του πλανήτη μας.
 
Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας στη Διακοινοβουλευτική Συνέλευση Ορθοδοξίας και βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.
 
Το άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου «Η μαρτυρική Έξοδος των Χριστιανών της Ανατολής» δημοσιεύθηκε στη huffingtonpost.gr ανήμερα τα Χριστούγεννα (25.12) του 2019
 
Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: "Ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων χθες!"

real
 
MAXIMOS NEW
 
Ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων χθες!
 
Του Μάξιμου Χαρακόπουλου
 
Αν για κάτι δεν μπορεί να κατηγορήσει κάποιος την Τουρκία είναι για ασυνέπεια λόγων και πράξεων. Αν ρίξουμε μια αναδρομική ματιά στην τουρκική εξωτερική πολιτική θα δούμε ότι η Άγκυρα δεν αιφνιδιάζει ποτέ. Πάντοτε προαναγγέλλει τον στόχο της, και στη συνέχεια, με τη μέθοδο της διαρκούς επανάληψης και της ψυχολογικής επιβολής, διαμορφώνει το κατάλληλο κλίμα, μέχρι που φθάνει στη στιγμή της πραγματοποιήσεώς του.
Αυτό συνέβη στην περίπτωση των επιχειρήσεων εντός της Συρίας, της εισβολής στην κυπριακή ΑΟΖ, αλλά και στο αποκαλούμενο Μνημόνιο με την Λιβύη που συνήψε με την κυβέρνηση της Τρίπολης, το οποίο εξαφανίζει από τον χάρτη τη Ρόδο, την Κάρπαθο και την Κρήτη! Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται τα νέο-οθωμανικά οράματα, με τα «σύνορα της καρδιάς» του κ. Ερντογάν, και τη «Γαλάζια Πατρίδα», που φθάνει την τουρκική κυριαρχία σχεδόν μέχρι την Εύβοια. Δυστυχώς, όσο και αν μας είναι ανυπόφορη η παραδοχή, αυτή είναι η Τουρκία.
Το ερώτημα είναι, όμως, προς εμάς, γιατί φθάσαμε ως εδώ, ενώ τα παραπάνω δεδομένα ήταν γνωστά; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η υπερδεκαετής οικονομική κρίση επηρέασε τη δυνατότητα της χώρας να προχωρήσει σε αναβάθμιση των ενόπλων της δυνάμεων, που είναι και το βασικό εργαλείο μιας αποτρεπτικής πολιτικής. Όμως δεν συνιστά δικαιολογία για όλα όσα δεν κάναμε.
Η θέση ότι τα προβλήματα στις δυο πλευρές του Αιγαίου θα λυθούν μέσω της ενδυνάμωσης των οικονομικών και πολιτιστικών ανταλλαγών, αποδεικνύεται ότι συνιστούσε έναν ευσεβή πόθο. Κανείς βεβαίως, δεν επιθυμεί έναν πόλεμο. Όμως, κανείς δεν μπορεί να κλείσει τα μάτια όταν ο άλλος ευθέως σε απειλεί, πιστεύοντας απλώς στις καλές προθέσεις –ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Μπαλάφας, μας πρότεινε το 2012, να το «ρισκάρουμε» και να περικόψουμε «ισχυρά τις εξοπλιστικές δαπάνες»...
Αυτή τη στιγμή, ο Ταγίπ Ερντογάν εκμεταλλεύεται επιτήδεια τον ανταγωνισμό μεταξύ της Δύσης και της Ρωσίας και την μάλλον περίεργη ανοχή του προέδρου Τραμπ, ανεβάζοντας συνεχώς τον πήχη των διεκδικήσεών του. Η Ελλάδα οφείλει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων με ψυχραιμία αλλά και με αποφασιστικότητα. Και το δεύτερο, πρέπει να δείξουμε ότι το εννοούμε, όπως το εννόησαν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1976 και ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1987.
Αναμφίβολα, βασικό εργαλείο μας είναι το Διεθνές Δίκαιο, το οποίο ανενδοίαστα τσαλαπατά η Άγκυρα. Ταυτόχρονα, όμως, πρέπει να ενεργοποιήσουμε περισσότερο όλο το φάσμα των διεθνών συμμαχιών μας. Στις ΗΠΑ έχουν αυξηθεί οι πολιτικοί παράγοντες που βρίσκονται κοντά στις θέσεις μας. Κι αυτό ελπίζουμε να αποτυπωθεί στην επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στις 7 Ιανουαρίου στον Λευκό Οίκο.
Στην Ευρώπη έχουμε την σθεναρή στήριξη του προέδρου Μακρόν, αλλά και την υποστήριξη της Ιταλίας.
Στη Μέση Ανατολή, πέραν του Ισραήλ, με το οποίο οι σχέσεις μας έχουν αποκτήσει ιλιγγιώδη βελτίωση, και όλα τα αραβικά κράτη, πλην του Κατάρ και της κυβέρνησης της Τρίπολης στη Λιβύη, είναι κατά της νεο-οθωμανικής Τουρκίας.
Οι θέσεις μας μπορούν να βρουν στήριξη και από την Κίνα, που έχει τεράστια οικονομικά συμφέροντα στη χώρα μας, αλλά και τη Ρωσία, όπως έδειξε και η σκληρή ανακοίνωση της Μόσχας για το παράνομο τουρκο-λιβυκό μνημόνιο.
Αναμφίβολα, ωστόσο, σε έναν ενδεχόμενο πόλεμο το πιο πιθανό είναι να είμαστε μόνοι μας. Γι’ αυτό άμεσα και χωρίς χρονοτριβή, απαιτείται η εκπόνηση και εφαρμογή ενός φιλόδοξου εξοπλιστικού προγράμματος ικανού να αποτρέψει τις τουρκικές επιβουλές. Κατανοώ την πίεση για «βούτυρο» μετά από μια δεκαετία κρίσης. Ωστόσο, νομίζω ότι είναι η ώρα σημαντικό μέρος από τα 767 εκατομμύρια ευρώ της επιστροφής από τα κέρδη των κεντρικών τραπεζών επί των ελληνικών ομολόγων να δοθούν για «κανόνια», για την ενίσχυση των ενόπλων μας δυνάμεων.
Το σημαντικότερο όλων, είναι η επίτευξη εθνικής ενότητας, ενός αρραγούς εσωτερικού μετώπου, που συνιστά τον ισχυρότερο αποτρεπτικό παράγοντα προς κάθε ανιστόρητο διεθνή ταραξία.
 
Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.
 
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στη RealNews της Κυριακής 22.12.19
 
Read more...