Menu
A+ A A-

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: Το "αγκάθι" των Πρεσπών…

eleftheria

Μ. Χαρακόπουλος Διάσκεψη Σόφιας

Το “αγκάθι” των Πρεσπών…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Την επομένη της υπογραφής της Συμφωνίας των Πρεσπών συμμετείχα στην 29η Διάσκεψη των Επιτροπών Ευρωπαϊκών Υποθέσεων των Κοινοβουλίων της ΕΕ (COSAC), που έλαβε χώρα στη Σόφια της Βουλγαρίας στις 18.06.18. Το πρόσωπο της ημέρας ήταν ο τότε υπουργός Εξωτερικών της πΓΔΜ Νίκολα Ντιμιτρόφ, ο οποίος ως εισηγητής στο πάνελ της Διάσκεψης είχε μιλήσει σε πανηγυρικούς τόνους για τη συμφωνία που υπέγραψε με τον Έλληνα ομόλογό του Νίκο Κοτζιά. Ως “παραφωνία”, στη σχεδόν εορταστική ατμόσφαιρα, υπήρξε η δική μου παρέμβαση. Απαντώντας στον υπουργό Εξωτερικών των Σκοπίων που απευθύνθηκε στη Διάσκεψη στην αγγλική είπα ότι “αν ο κ. Ντιμιτρόφ μας μίλαγε στη μητρική του γλώσσα όλοι θα αντιλαμβάνονταν ότι η γλώσσα που βαφτίστηκε “μακεδονική” είναι βουλγαρική διάλεκτος”. Τα θυμήθηκα όλα αυτά διαβάζοντας την είδηση ότι η Βουλγαρία ουσιαστικά θέτει βέτο στην έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Βόρειας Μακεδονίας με την ΕΕ, που ήταν να αρχίσουν τον Δεκέμβριο, μέχρις ότου τα Σκόπια παραδεχθούν ότι ιστορικά και γλωσσικά αποτελούν τμήμα της Βουλγαρίας.
Βεβαίως, η Συμφωνία των Πρεσπών δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από την Ελλάδα που την έχει υπογράψει. Με την πρεμούρα των κυρίων Τσίπρα και Κοτζιά να την ολοκληρώσουν άρον-άρον αναγνωρίστηκε μακεδονική γλώσσα και μακεδονική ταυτότητα. Όμως, η Σόφια δεν συμφωνεί. Και όσον αφορά τη γλώσσα η αλήθεια είναι πρόδηλη. Γιατί η “μακεδονική” γλώσσα είναι τόσο κοντά στα βουλγάρικα που δεν χρειάζονται καν μετάφραση. Όπως οι αδελφοί μας Κύπριοι δεν χρειάζονται μετάφραση όταν μιλούν Ελλαδίτες.
Μπορεί η ανεξέλεγκτη τουρκική επιθετικότητα να περιορίζει την ενασχόληση με τα τεκταινόμενα στη βόρεια γειτονιά μας, ωστόσο η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά με την εφαρμογή της περιβόητης συμφωνίας. Τα σχολικά βιβλία της γείτονος συνεχίζουν να διδάσκουν τον “μακεδονικό” αλυτρωτισμό, η επιτροπή παρακολούθησης εφαρμογής των δεσμεύσεων που έχουν αναλάβει τα Σκόπια δεν λειτουργεί, το πρόβλημα με την εμπορική χρήση του όρου “Μακεδονικό” παραμένει μετέωρο, και η Βόρεια Μακεδονία συνεχίζει να χρησιμοποιεί στις διεθνείς αγορές το ίδιο λογότυπο, που προϊόντος του χρόνου καθιερώνεται. Ακόμη, λοιπόν, και η κολοβή Συμφωνία των Πρεσπών δεν εφαρμόζεται στο σύνολό της κι αυτό θα πρέπει να μας προβληματίσει...

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας και πρώην υπουργός.

Το άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου "Το “αγκάθι” των Πρεσπών…" δημοσιεύθηκε στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ την Δευτέρα 19.10.2020 

 

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: “Αποφασιστικότητα απέναντι στα νταηλίκια...”

thepresident

MAXIMOS NEW

Αποφασιστικότητα απέναντι στα νταηλίκια…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ο ελληνισμός αντιμετωπίζει μια ολομέτωπη επίθεση εκ μέρους του τουρκικού αναθεωρητισμού, που προβάλλει ανυπόστατα ιδεολογήματα ως προκάλυμμα στις άνομες και θρασύτατες διεκδικήσεις του.
Η Ελλάδα, παρ’ όλα αυτά, κατόρθωσε όλους τους προηγούμενους μήνες να βάλει την τουρκική ηγεσία στη θέση της και να αποκαθηλώσει τις υπερφίαλες φιλοδοξίες της:
• Το έπραξε στον Έβρο, όταν αναχαίτισε την, καταφανώς οργανωμένη από το τουρκικό κράτος και παρακράτος, εισβολή χιλιάδων μεταναστών στο ελληνικό έδαφος. Και με τη στάση της η χώρα μας κέρδισε πόντους στον ευρωπαϊκό χώρο και έμπρακτη συμπαράσταση από συγκεκριμένα ευρωπαϊκά κράτη.
• Το έπραξε με τα επιτεύγματα του στόλου μας, όταν το Ορούτς Ρέις προσπαθούσε να δημιουργήσει τετελεσμένα με τις έρευνές του. Τόσο στην επιφάνεια της θάλασσας, όσο και κάτω από αυτήν οι Τούρκοι αντιλήφθηκαν,ενίοτε αρκετά έντονα,ότι είχαν να αντιμετωπίσουν έναν στρατό αποφασισμένο και οργανωμένο.
• Το έπραξε με τις διπλωματικές επιτυχίες που κατήγαγε υπογράφοντας σημαντικές συμφωνίες καθορισμού των θαλασσίων ζωνών με Ιταλία και Αίγυπτο, η οποία ακύρωσε στην πράξη το παράνομο τουρκο-λιβυκό μνημόνιο.
• Το έπραξε με την αποστολή πολεμικών αεροσκαφών στην Κύπρο, που στάθμευσαν στην βάση ‘‘Ανδρέας Παπανδρέου’’ έπειτα από 20 χρόνια, χωρίς τα τουρκικά ραντάρ να καταλάβουν το πότε προσγειώθηκαν.
• Το έπραξε με την προώθηση της στενής συμμαχίας με τη Γαλλία, η οποία δηλώνει παρούσα στην ανατολική Μεσόγειο, εξοργίζοντας την Άγκυρα. Συνεργασίες, όμως έχει συμπράξει η Ελλάδα και με άλλες χώρες, όπως τα Αραβικά Εμιράτα και το Ισραήλ.
• Το έπραξε με τη στροφή προς την επιτάχυνση των εξοπλιστικών προγραμμάτων και για τα τρία όπλα, που είχαν μείνει για μια δεκαετία στον πάγο, ενώ ξεκινά και η αναθέρμανση της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας που είχε σχεδόν διαλυθεί, λόγω τραγικών λαθών και εγκληματικών επιλογών.
• Το έπραξε με την επιμονή στην επιβολή κυρώσεων κατά της Τουρκίας από την ΕΕ, παρά την εμφανήαπροθυμία κάποιων κρατών μελών να στριμώξουν την Άγκυρα, και την οδήγησε έτσι να μαζέψει το Ορούτς Ρέις, και να συναινέσει τουλάχιστον σε γενικό πλαίσιο στην έναρξη ενός διαλόγου.
• Το έπραξε με την ιδιαίτερη σχέση που ανέπτυξε με τις ΗΠΑ, που σηματοδοτήθηκε με την επίσκεψη Πομπέο στη Θεσσαλονίκη και στα Χανιά, γινόμενος έτσι ο πρώτος εδώ και δεκαετίες επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που δεν έκανε ταυτόχρονη επίσκεψη και στην Τουρκία. Κι αυτό σημαίνει οπωσδήποτε πολλά.
Οι επιτυχίες αυτές είναι το αποτέλεσμα μια οργανωμένης προσπάθειας που δε διολίσθησε στις ρητορικές υπερβολές του αντιπάλου, αλλά προτίμησε τους χαμηλούς τόνους και την ουσία. Ας μην υπάρχουν, ωστόσο, αυταπάτες. Έχουμε ακόμη πολύ δρόμο μέχρι η Τουρκία να αναστείλει τον σχεδιασμό της κατά του ελληνισμού. Η πολεμοχαρής στάση της σε διάφορα πολεμικά μέτωπα, με πλέον πρόσφατο αυτό της Yπερκαυκασίας, δείχνει ότι το νεο-οθωμανικό όραμα εξακολουθεί να συνιστά την κυρίαρχη κρατική ιδεολογία της γείτονος. Γι’ αυτό, το πιο πιθανό είναι η Άγκυρα, στην παρούσα φάση, να επιδίδεται απλώς σε τακτικισμούς, με σκοπό να αποφύγει τις ζημιογόνες για την εύθραυστη τουρκική οικονομία κυρώσεις. Οι αποφάσεις της συνόδου κορυφής των Βρυξελλών συνιστούν ένα ορθό πλαίσιο που τουλάχιστον θέτει την τουρκική στάση εντός συγκεκριμένων ορίων. Παρά την εξόφθαλμη απόπειρααπό μέρους κάποιων ισχυρών κρατών-μελών να πέσει στα μαλακά η τουρκική επιθετικότητα, όπως φάνηκε από το πρώτο απαράδεκτο προσχέδιο που παρουσιάστηκε στη σύνοδο και απορρίφθηκε από Μητσοτάκη και Αναστασιάδη, η τελική ομόφωνη απόφαση δείχνει ότι επικράτησε τελικώς η αρχή της αλληλεγγύης προς Ελλάδα και Κύπρο. Η απόφαση αυτή συνιστά ένα ισχυρό εργαλείο που θα χρησιμοποιηθεί το επόμενο διάστημα στις διερευνητικές συνομιλίες με την Άγκυρα. Η τουρκική πλευρά είναι υποχρεωμένη να δείξει ότι πράγματι επιθυμεί την οδό του διαλόγου και όχι την πολιτική της κανονιοφόρου και της απειλής της βίας. Κι αυτό πρέπει να το αποδείξει τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Κυπριακή Δημοκρατία, όπου συνεχίζει τις πειρατικές της ενέργειες με το Μπαρμπαρός και το Γιαβούζ. Τίποτε, βεβαίως, δεν είναι σίγουρο με την Τουρκία του Ερντογάν. Ο ελληνισμός, ωστόσο, δεν έχει λόγο να φοβάται τα νταηλίκια κανενός, όταν υπάρχει αποφασιστικότητα, σχέδιο και εθνική ενότητα. Με αυτά τα πανίσχυρα όπλα οφείλουμε να πορευθούμε και στους επόμενους κρίσιμους, για πολλούς λόγους, μήνες, οι οποίοι θα σηματοδοτήσουν και την μελλοντική πορεία των ελληνο-τουρκικών, κυπρο-τουρκικών και ευρω-τουρκικών σχέσεων.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας

Το άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: “Αποφασιστικότητα απέναντι στα νταηλίκια...” δημοσιεύθηκε στις 08.10.20 στο ThePresident.gr

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: “Η Κύπρος κείται εγγύς!"

ο φιλελευθερος

MAXIMOS NEW

Η Κύπρος κείται εγγύς!

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Οι τελευταίοι μήνες της ελληνοτουρκικής έντασης απέδειξαν ότι η τουρκική ηγεσία έχει ως στόχο της τη συρρίκνωση της κυριαρχίας του ελληνισμού στο σύνολό του. Η προσπάθεια αυτή εντάσσεται στο μεγαλεπήβολο όραμα του νέο-οθωμανισμού, που έχει καταστεί η κυρίαρχη ιδεολογία της μετακεμαλικής Τουρκίας. Οι ευθείες απειλές και το άνοιγμα της βεντάλιας των απαιτήσεων της Άγκυρας έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου, αποτυπώνουν και τον τρόπο που οι γείτονές μας μάς βλέπουν -ως εν δυνάμει ραγιάδες.
Βεβαίως, ο σχεδιασμός αυτός, στην παρούσα φάση, υπέστη σοβαρή αβαρία, ανάλογη με αυτήν του τουρκικού πολεμικού Κεμάλ Ρέις κατά την επανακούμβηση με τη φρεγάτα Λήμνος. Η αποφασιστική στάση της Αθήνας σε Έβρο και Αιγαίο, οι συμφωνίες με Ιταλία και Αίγυπτο για τις θαλάσσιες ζώνες, που ακύρωσαν στην πράξη το παράνομο τουρκο-λιβυκό μνημόνιο, οι κοινές ασκήσεις με τους Γάλλους και τα Εμιράτα, οι πτήσεις των ελληνικών αεροσκαφών μέχρι την Κύπρο, που έπιασαν στον ύπνο τα τουρκικά ραντάρ, και η απειλή σοβαρών ευρωπαϊκών κυρώσεων στην επόμενη σύνοδο των αρχηγών της ΕΕ, οδήγησαν τους Τούρκους να κάνουν την ανάγκη φιλοτιμία, και να αποσύρουν το Ορούτς Ρέις στην Αττάλεια. Τώρα βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη φάση της διαμόρφωσης της θεματολογίας του διαλόγου. Για την Ελλάδα τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: συζητούμε για υφαλοκρηπίδα και θαλάσσιες ζώνες. Όλα τα υπόλοιπα, αυθαίρετα και φανταστικά, που επιδιώκει να απλώσει η Άγκυρα στο τραπέζι της συζήτησης απορρίπτονται εκ προοιμίου.
Ωστόσο, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι την ώρα που υπάρχει αυτή η αποκλιμάκωση στο Αιγαίο, οι Τούρκοι συνεχίζουν να σουλατσάρουν στην Κύπρο με το Μπαρμπαρός και το Γιαβούζ, ενώ απειλούν να αποικίσουν την κλειστή πόλη της Αμμοχώστου. Και είναι απαράδεκτη η στάση πολλών Ευρωπαίων εταίρων μας που κλείνουν τα μάτια στην τουρκική πειρατική δραστηριότητα κατά παράβαση κάθε έννοιας του διεθνούς δικαίου εναντίον ενός κυρίαρχου και ανεξάρτητου κράτους, μέλους της ΕΕ. Απαιτούν η Λευκωσία να συναινέσει στις κυρώσεις κατά του Λουκασένκο, του αυταρχικού ηγέτη της Λευκορωσίας, χωρίς να αποφασισθούν κυρώσεις κατά της Τουρκίας για τις ενέργειές της στα κυπριακά χωρικά ύδατα και στην κυπριακή ΑΟΖ. Παρ’ όλες τις αρχικές δεσμεύσεις της συνάντησης του Βερολίνου. Δύο μέτρα και δύο σταθμά. Για μια ακόμη φορά, εμφανίζεται η ΕΕ να μην τολμά να προχωρήσει σε μια συμπαγή και αποφασιστική πολιτική, αλλά να υποκύπτει στα επιμέρους οικονομικοπολιτικά συμφέροντα διαφόρων κρατών της.
Για την Ελλάδα, πάντως, δεν πρέπει να τίθεται καν δίλημμα μεταξύ της αποκλιμάκωσης στα νερά του Αιγαίου και της πίεσης για την παύση της τουρκικής επιθετικότητας στην Κύπρο. Τα δύο ζητήματα είναι απολύτως συνδεδεμένα. Γιατί δεν είναι μόνον ηθικό, ως Έλληνες, το χρέος να σταθούμε δίπλα στις προσπάθειες που κάνει ο πρόεδρος Αναστασιάδης. Είναι πάνω απ’ όλα η γνώση ότι τα όσα συμβαίνουν στην Κύπρο έχουν σχέση με τον αγώνα του ελληνισμού για την επιβίωσή του. Και γι’ αυτό θα πρέπει να είμαστε αταλάντευτοι.
Αυτή την ανάγκη για ενότητα Ελλάδας και Κύπρου αλλά και για συντονισμό των δύο χωρών για τη διαφύλαξη της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων τους ως κρατών-μελών της ΕΕ, υπογράμμισε και η πρόεδρος της Δημοκρατίας, η κα Σακελλαροπούλου, κατά την πρώτη της επίσκεψη εκτός Ελλάδος στην Κύπρο. Γι’ αυτό και δεν υπηρετούν τον κοινό σκοπό όσοι με διάφορα επιχειρήματα προσπαθούν να αποσυνδέσουν τα δύο ζητήματα, αυτό της Ελλάδας με την Τουρκία και το αντίστοιχο της Κύπρου. Είναι τεράστιο λάθος να προβάλλεται η άποψη ότι η Κύπρος είναι δήθεν «βάρος» για τον ελληνισμό. Όσο υπάρχει η Κυπριακή Δημοκρατία ανεξάρτητη και κυρίαρχη, μπορεί και ο ελληνισμός να αντιστέκεται αποτελεσματικότερα στην τουρκική επιθετικότητα. Μια νέα ήττα στην Μεγαλόνησο θα μεταφέρει ακόμη μεγαλύτερη πίεση και στην Ελλάδα.
Δεν επιτρέπεται επομένως να υποστείλουμε τη σημαία. Ιδιαίτερα τώρα που η ελληνική αποφασιστικότητα και η διπλωματική δραστηριότητα πέτυχαν ένα νέο ισχυρό δίκτυο συμμαχιών, τόσο εντός της ΕΕ όσο και στην ευρύτερη γειτονιά μας. Ένα δίκτυο στο οποίο συμμετέχει ενεργά και η Κύπρος, όπως δείχνει η πρόσφατη συμφωνία 6 χωρών για το East Med Gas Forum.
Ας έχουμε υπόψη μας επίσης ότι πολύ σύντομα, μετά τις εκλογές στο ψευδοκράτος, όπως ανακοίνωσε ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ κ. Γκουτέρες, θα υπάρξει μια ακόμη πρωτοβουλία για την επίλυση του κυπριακού προβλήματος. Η δική μας στάση, στο πλάι της Λευκωσίας, και στη νέα διαδικασία θα έχει καθοριστική σημασία για την επίτευξη του κοινού μας στόχου που δεν είναι άλλος από την πλήρη εφαρμογή των ψηφισμάτων του ΟΗΕ, τον τερματισμό της κατοχής του 40% του νησιού, την κατάργηση των αναχρονιστικών εγγυήσεων κάθε τρίτης χώρας, την απαλλαγή από ξένα στρατεύματα και τη συγκρότηση ενός ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους σε ένα επανενωμένο νησί. Η μοίρα του ελληνισμού θα κριθεί στη Μεγαλόνησο. Αν κάποτε η Κύπρος ήταν μακράν, εκ των πραγμάτων πλέον κείται εγγύς!

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Φιλελεύθερος” της Κύπρου στις 26.09.20

Φιλελευθερος

Δείτε το άρθρο όπως δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του "Φιλελεύθερου" : https://www.philenews.com/f-me-apopsi/paremvaseis-ston-f/article/1026234/i-kypros-keitai-engys

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: "Βουτυροφάγοι..."

protothema logo orange

MAXIMOS NEW

Βουτυροφάγοι...

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Όταν στις 15 Δεκεμβρίου 2019, κατά την συζήτηση του προϋπολογισμού του 2020, έλεγα από το βήμα της Βουλής ότι “η χώρα επιβάλλεται να προχωρήσει άμεσα στην ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων” και ότι στο δίλημμα “βούτυρο ή κανόνια”, η απάντηση πρέπει να είναι “κανόνια”, γιατί αλλιώς δεν θα έχουμε ούτε “βούτυρο”, κάποιες φωνές από τα αντιπολιτευτικά έδρανα επιχειρούσαν να λοιδορήσουν την επιχειρηματολογία μου κάνοντας λόγο για “βουτυροφάγους”. Την επομένη, διάφοροι “προοδευτικοί” έφτασαν στο σημείο να χαρακτηρίσουν την ομιλία μου ως... “μιλιταριστικό παραλήρημα γαλάζιου βουλευτή”!
Έκτοτε, όμως, τα γεγονότα απέδειξαν περίτρανα ποια είναι η σκληρή πραγματικότητα, η οποία μας αναγκάζει να δούμε και πάλι τον σχεδιασμό για την άμυνά μας. Δυστυχώς, η ελληνική κοινωνία για πολλά χρόνια είχε συνηθίσει να ζει μέσα σε ένα σύννεφο ψευδαισθήσεων για τους κινδύνους που απειλούσαν τη χώρα. Αυτό ίσχυε για την οικονομία, καθώς για χρόνια ήμασταν πεπεισμένοι ότι “λεφτά υπάρχουν”. Μέχρι που ανακαλύψαμε ότι ήμασταν χρεωκοπημένοι μέχρι τον λαιμό και τότε λίγο έλειψε να τινάξουμε τα πάντα στον αέρα, γιατί κάποιοι αρνούνταν να το πιστέψουν. Η ίδια ελαφρότητα επικράτησε και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ενώ ο νεοσουλτάνος από απέναντι, εδώ και καιρό, φώναζε πως θέλει να αναστήσει την οθωμανική αυτοκρατορία, εισβάλλοντας στη Συρία, στο Ιράκ και στη Λιβύη, μέσω αντιπροσώπων ισλαμιστών, πολλοί από εμάς έτρεφαν φρούδες ελπίδες ότι οι τουρκικές απειλές είναι για εσωτερική τουρκική κατανάλωση, ενώ κάποιοι δεν δίσταζαν να υποστηρίζουν ότι “το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του”…
Σήμερα, λοιπόν, στην πιο παρατεταμένη -εδώ και δεκαετίες- ελληνοτουρκική κρίση, κατά την οποία η Άγκυρα έχει βγάλει όλο τον πολεμικό της στόλο “παγανιά” στα νερά του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου και κάθε μέρα είμαστε στην κόψη του ξυραφιού ενός θερμού επεισοδίου, αντιλαμβανόμαστε ότι οι Τούρκοι εξοπλίζονταν σαν αστακοί για συγκεκριμένο σκοπό. Την ώρα που εμείς, λόγω και της οικονομικής κρίσης, περικόπταμε τις αμυντικές δαπάνες από 9,628 δισ. δολάρια το 2009 στα 5,472 δισ. το 2019, η Τουρκία από 11.385 δισ. δολάρια το 2009 έφθασε πέρυσι στα 20.448 δισ.!1 Επιπλέον, η Άγκυρα επένδυσε στην αμυντική της βιομηχανία και κατόρθωσε να καλύπτει σήμερα το μεγαλύτερο μέρος των εγχώριων αναγκών της.
Ωστόσο, τα στοιχεία αυτά, για τα οποία κομπάζει ο Ερντογάν, δεν δίνουν το σαφές πλεονέκτημα που θα ήθελε έναντι της Ελλάδος. Γιατί οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, όπως απέδειξαν από τον Φεβρουάριο έως σήμερα, σε πολλές ευκαιρίες, και αξιόμαχες είναι και υψηλού επιπέδου ανθρώπινο δυναμικό, με ακμαίο πατριωτικό φρόνημα, διαθέτουν. Ταυτόχρονα, όμως, η τουρκική επιθετικότητα αντιλαμβανόμαστε ότι θα έχει διάρκεια, και ότι δυστυχώς ο εξ ανατολών γείτονας με τις αναχρονιστικές ιδεοληψίες, ως κύριο διπλωματικό επιχείρημα αποδέχεται την ισχύ. Η χώρα μας, επομένως, είναι υποχρεωμένη να καλύψει το χαμένο έδαφος της προηγούμενης δεκαετίας. Επιβάλλεται άμεσα να προχωρήσουμε σε εξοπλιστικά προγράμματα τέτοια που θα μεγιστοποιήσουν την αποτρεπτική μας ισχύ, αλλά θα ενισχύσουν και τις συμμαχίες μας και τα διπλωματικά μας όπλα. Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, αντιμέτωπη με πολλαπλές σοβαρές προκλήσεις, έχει δείξει ως τώρα ότι ξέρει να ακούει τις επιταγές των καιρών. Η εκπεφρασμένη απόφαση για την αγορά νέων αεροσκαφών και φρεγατών -και μάλιστα με όρους που θα δίνουν λύσεις και στις άμεσες ανάγκες μας- είναι απόλυτα ορθή και οφείλουμε όλοι να στηρίξουμε. Βεβαίως, το οικονομικό πρόβλημα είναι δεδομένο και επιτείνεται λόγω των συνεπειών της πανδημίας. Ενώπιον, όμως, της υπεράσπισης της εδαφικής ακεραιότητας, της εθνικής κυριαρχίας και της ελευθερίας της πατρίδας δεν χωρούν αμφιταλαντεύσεις και αναβλητικότητες. Ακόμη κι αν οι επιλογές μας δεν αρέσουν σε μερικούς άσπονδους “φίλους” στην ΕΕ ή σε κάποιους μονίμως διαμαρτυρόμενους εγχώριους “πασιφιστές”. Γιατί πλέον είναι φανερό σε όλους ότι η ρήση “αν θέλεις ειρήνη, προετοίμαζε πόλεμο” είναι περισσότερο από ποτέ αληθινή με όσα συμβαίνουν γύρω μας.

https://www.sipri.org/sites/default/files/Data%20for%20all%20countries%20from%201988–2019%20in%20constant%20%282018%29%20USD.pdf

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

 Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο protothema.gr στις 12.09.20

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: Οι Έλληνες “ακρίτες” της Δύσης

real

MAXIMOS NEW

Οι Έλληνες “ακρίτες” της Δύσης

Η Ελλάδα εδώ και μήνες βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα πρωτοφανές κρεσέντο τουρκικών προκλήσεων, που μας έχει οδηγήσει στα πρόθυρα στρατιωτικής αναμέτρησης. Οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας καλούνται να αντιμετωπίσουν τις συνεχείς ιταμές τουρκικές προκλήσεις, κατά τρόπο αποφασιστικό αλλά και ψύχραιμο. Και γεγονότα όπως η επακούμβηση της φρεγάτας “Λήμνος” με την τουρκική “Κεμάλ Ρέις”, το “ξετρύπωμα” των τουρκικών υποβρυχίων και η προσγείωση των ελληνικών αεροσκαφών στη βάση “Ανδρέας Παπανδρέου” στην Πάφο χωρίς τα τουρκικά ραντάρ να πάρουν χαμπάρι, καταδεικνύουν ότι τα έχουν καταφέρει περίφημα. Δεν χωρεί αμφιβολία πλέον ότι η Άγκυρα έχει επιλέξει μια σκληρή αναθεωρητική πολιτική, υποταγμένη σε μεγαλοϊδεατικά νεο-οθωμανικά οράματα, όπως δείχνουν η μετατροπή της Αγιάς Σοφιάς και της Μονής της Χώρας σε τζαμιά και το παραλήρημα Ερντογάν στο Ματζικέρτ. Εκ μέρους της Τουρκίας οι αρχές του διεθνούς δικαίου έχουν αντικατασταθεί από το “δίκαιο” της ισχύος και τη λογική των κανονιοφόρων.
Στην φαρέτρα, όμως, της τουρκικής επιθετικότητας κατά της Ελλάδος, έχει προστεθεί και το εργαλείο των μεταναστευτικών ροών. Η Άγκυρα, αν και υπεύθυνη για την ανθρωπιστική καταστροφή που συνέβη την προηγούμενη δεκαετία στη Συρία, συνεργαζόμενη, όπως έχει αποδειχθεί με ατράνταχτα στοιχεία, με εξτρεμιστικές ισλαμιστικές οργανώσεις, αλλά και με τις δικές της παράνομες εισβολές, επιχειρεί να εμφανίζεται στη διεθνή κοινότητα ως προστάτιδα των προσφύγων που βρίσκονται στο έδαφός της!
Παράλληλα, διευκολύνοντας ποικιλοτρόπως τις μεταναστευτικές εισροές από περιοχές όπως τη βόρεια Αφρική και ιδίως από τις χώρες του Μαγκρέμπ, με την κατάργηση της βίζας και φθηνά αεροπορικά εισιτήρια, έχει συγκεντρώσει έναν πολύ μεγάλο πληθυσμό ανθρώπων που επιθυμούν να περάσουν στη βόρεια Ευρώπη μέσω της Ελλάδος. Κι αυτό το χαρτί των εκατομμυρίων προσφύγων και μεταναστών η τουρκική ηγεσία το χρησιμοποιεί διαρκώς ως εκβιασμό προς την ΕΕ.
Την κορύφωση αυτής της τακτικής τη βιώσαμε τον περασμένο Φεβρουάριο, όταν έγινε απόπειρα εισβολής σε ελληνικό έδαφος από δεκάδες χιλιάδες μετανάστες. Η χώρα μας εκείνες τις δραματικές εβδομάδες επέδειξε αταλάντευτη αποφασιστικότητα, εξαιρετική οργάνωση και πνεύμα εθνικής ενότητας. Το τουρκικό σχέδιο κατέληξε σε μεγαλειώδες φιάσκο! Το σπουδαιότερο κέρδος, ωστόσο, ήταν ότι η ευρωπαϊκή και η παγκόσμια κοινή γνώμη είδε μια αλήθεια που επιμελώς θολώνεται από κάποια ξένα αλλά, δυστυχώς και εγχώρια ΜΜΕ. Παράλληλα, στην προσπάθειά μας βρήκαμε πραγματικούς συμμάχους ανάμεσα στην ΕΕ σε επίπεδο θεσμών, κυβερνήσεων, αλλά και κοινωνιών. Όλοι πια συνειδητοποιούν ότι ο Έβρος είναι το ευρωπαϊκό σύνορο στην Ανατολή και η Ελλάδα το προκεχωρημένο φυλάκιο του δυτικού κόσμου στην ανατολική Μεσόγειο. Οι Έλληνες είναι οι “ακρίτες” της Ευρώπης και της Δύσης.
Κανείς δεν αμφιβάλει ότι τα γεγονότα του Έβρου δεν συνιστούν παρά μόνο ένα επεισόδιο στον συνολικό οιονεί υβριδικό πόλεμο που δέχεται η χώρα μας από τον εξ ανατολών γείτονά της. Ως εκ τούτου, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει μια επανάληψη της επιχείρησης οργανωμένης εισβολής μεταναστών από τα χερσαία σύνορά μας. Επομένως, οφείλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι όσο το δυνατόν πληρέστερα.
Η επέκταση του φράχτη στον Έβρο, που έπαιξε αποδεδειγμένα καταλυτικό ρόλο στην απόκρουση της εισβολής, είναι μέτρο απολύτως επιβεβλημένο. Και είναι πραγματικά πολύ ενθαρρυντικό το ότι αυτή τη φορά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ξεσήκωσε τον κόσμο κατά του “φράχτη της ντροπής”, όπως τον χαρακτήριζε η νεολαία του στις 3 Μαρτίου, όταν απαιτούσε να γκρεμιστεί αμέσως για να υπάρξουν “ασφαλείς δίοδοι διέλευσης για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες”. Η πραγματικότητα, άλλωστε, απέδειξε ποιος είχε δίκιο και ποιος όχι...

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα RealNews την Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2020

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: "Ευρωπαϊκή ομπρέλα στις κυβερνοεπιθέσεις"

ΠΑΡΟΝ 1

MAXIMOS NEW

Ευρωπαϊκή ομπρέλα στις κυβερνοεπιθέσεις

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Το διαδίκτυο συνιστά πλέον έναν αναπόσπαστο παράγοντα της καθημερινότητας ολόκληρης της ανθρωπότητας. Κάθε είδους επαγγελματικές και κοινωνικές σχέσεις εξυπηρετούνται μέσω του διαδικτύου. Η προώθηση που δόθηκε στη ροή της πληροφορίας και στην ταχύτητα που διοχετεύεται είναι πρωτοφανής στην ιστορία. Η πανδημία του κορονοϊού ανέδειξε ακόμη περισσότερο την αξία αυτού του εργαλείου.
Ωστόσο, την ίδια ώρα, αυξάνονται οι κίνδυνοι και οι απειλές από την λειτουργία του. Συχνά πυκνά πληροφορούμαστε για κυβερνοεπιθέσεις και κακόβουλες παρεμβάσεις που πλήττουν εταιρείες, ακόμη και κρατικούς οργανισμούς. Σύμφωνα με έκθεση της Accenture που κοινοποίησε η Κομισιόν, οι κυβερνοεπιθέσεις εκτιμάται ότι θα κοστίσουν στον παγκόσμιο επιχειρηματικό τομέα 5,2 τρισ. δολάρια την επόμενη πενταετία. Ταυτόχρονα, διογκώνεται ένας ήδη τεράστιος κύκλος παράνομων δραστηριοτήτων, όπως είναι το εμπόριο ναρκωτικών και όπλων, η σεξουαλική εκμετάλλευση, με έξαρση της παιδοφιλίας, αλλά και η διακίνηση μισαλλόδοξων μηνυμάτων από τζιχαντιστές ή άλλες ακραίες ομάδες.
Απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα η ΕΕ οφείλει να αντιδράσει συντεταγμένα και αποφασιστικά. Η δημιουργία ενός ενιαίου πλαισίου ασφάλειας στο διαδίκτυο συνιστά τμήμα της δημιουργίας μιας συλλογικής ασφάλειας, η οποία είναι, δυστυχώς, ακόμη το ζητούμενο στην Ευρώπη. Για τον λόγο αυτό είναι εξαιρετικά θετικό το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε στις 24 Ιουλίου μια νέα στρατηγική της ΕΕ για την “Ένωση Ασφάλειας”, για την περίοδο 2020-2025. Όπως έγινε γνωστό, οι πρωτοβουλίες για τη στρατηγική για την “Ένωση Ασφάλειας” σχετίζονται, μεταξύ άλλων, με την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και του οργανωμένου εγκλήματος, την πρόληψη και τον εντοπισμό υβριδικών απειλών και την προώθηση της κυβερνοασφάλειας. Ιδιαίτερα για το ζήτημα των κυβερνοεπιθέσεων, που έχουν αυξηθεί, και προέρχονται από διάφορες πηγές εντός αλλά, κυρίως, και εκτός Ευρώπης, η Κομισιόν ανακοίνωσε ότι επίκειται αναθεώρηση της οδηγίας για τα συστήματα δικτύου και πληροφοριών και καθορισμός στρατηγικών προτεραιοτήτων στον τομέα της κυβερνοασφάλειας.
Για την Ελλάδα, ιδιαίτερα αυτή η πτυχή, είναι ζήτημα προτεραιότητας, λόγω των σοβαρών προκλήσεων που καλείται να απαντήσει. Να μη λησμονούμε ότι ουσιαστικά η χώρα μας δέχεται ένα είδος υβριδικού πολέμου από την Τουρκία, ο οποίος μπορεί και να συμπεριλάβει και επιχειρήσεις κυβερνοεπιθέσεων. Υπενθυμίζουμε ότι πρόσφατα το πρακτορείο Reuters, επικαλούμενο κορυφαίους αξιωματούχους στον τομέα της ασφάλειας, μετέδωσε ότι κυβερνοεπιθέσεις που στοχοποίησαν ιστοσελίδες της ελληνικής, της κυπριακής, αλλά και της ιρακινής κυβέρνησης -συμπεριλαμβανομένων υπουργείων, πρεσβειών και υπηρεσιών ασφαλείας- έγιναν από χάκερς που ενεργούν προς το συμφέρον της τουρκικής κυβέρνησης.
Η χώρα μας, επομένως, οφείλει να πρωτοστατήσει στην προώθηση και εμπέδωση ενός αμιγούς ευρωπαϊκού συστήματος ασφαλείας, χωρίς την παρέμβαση τρίτων, μη ευρωπαϊκών δυνάμεων. Η δημιουργία ενός συνολικού μονολιθικού ευρωπαϊκού συστήματος ασφαλείας, μιας ευρωπαϊκής ομπρέλας, μέρος της οποίας είναι το σχέδιο για την ασφάλεια του διαδικτύου, ταυτίζεται με το εθνικό μας συμφέρον. Αναμένουμε από τον ικανότατο υπουργό ψηφιακής διακυβέρνησης, Κυριάκο Πιερρακάκη, στον οποίο απηύθυνα σχετική ερώτηση, να μας παρουσιάσει τη στρατηγική της χώρας μας σχετικά με το σοβαρό αυτό ζήτημα.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

ΠΑΡΟΝ 2

 Το άρθρο του Μ. Χαρακόπουλου: "Ευρωπαϊκή ομπρέλα στις κυβερνοεπιθέσεις" δημοσιεύθηκε στο ΠΑΡΟΝ στις 15.8.2020

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: "Η βίαιη επιβολή αναθεώρησης της ιστορίας"

 realgr 300 2

MAXIMOS NEW

Η βίαιη επιβολή αναθεώρησης της ιστορίας

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η αποκαθήλωση από το βάθρο του, του αγάλματος του Τόμας Τζέφερσον στο Πόρτλαντ, από διαμαρτυρόμενους, που προφανώς αγνοούσαν ότι ο τρίτος πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν και ο συντάκτης της Διακήρυξης της Αμερικάνικης Ανεξαρτησίας, δείχνει που μπορούν να φτάσουν τα πράγματα όταν ενεργοποιηθεί η ψυχολογία του όχλου. Ορισμένες από τις αντιδράσεις στις ΗΠΑ και σε κάποιες δυτικοευρωπαϊκές χώρες, που ακολούθησαν τη βάρβαρη δολοφονία του Αφροαμερικανού Τζωρτζ Φλόιντ από αστυνομικούς, δεν μπορεί παρά να μας γεμίζουν ανησυχία.
Χαρακτηριστικοί είναι οι βανδαλισμοί διαφόρων αγαλμάτων προσωπικοτήτων της ιστορίας, που μερίδα των διαμαρτυρομένων χαρακτηρίζει ως ρατσιστές. Αν και η αρχή έγινε με συγκεκριμένες εμβληματικές προσωπικότητες του αμερικανικού νότου, που άνθισε ο κατάπτυστος θεσμός της δουλείας, σύντομα η «μπάλα» πήρε κι άλλους. Στις ΗΠΑ πραγματοποιήθηκαν επιθέσεις κατά αγαλμάτων του Χριστόφορου Κολόμβου. Στην Μ. Βρετανία εκτός από τον Edward Golston, δουλέμπορο του 17ου αιώνα που κατεδαφίστηκε στο Μπρίστολ, και τον «συνάδελφό» του Robert Milligan, που απομακρύνθηκε στο Λονδίνο, οι διαδηλωτές τα έβαλαν με τον «πατέρα της νίκης» του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου Ουίνστον Τσώρτσιλ, το άγαλμα του οποίου θωρακίστηκε για να μην βανδαλιστεί. Την ίδια ώρα ακτιβιστές στο Leicester ζητούν την αποκαθήλωση αγάλματος του Ινδού πνευματικού και πολιτικού ηγέτη Μαχάτμα Γκάντι(!), που επίσης κατηγορείται από κάποιους για ρατσισμό... Στο όνομα, υποτίθεται, της προόδου και του δικαίου γίνεται απόπειρα να επιβληθεί ένας πνευματικός σκοταδισμός από τους οπαδούς της «πολιτικής ορθότητας».
Αυτή τη βίαιη επιβολή «ξαναγραψίματος» της ιστορίας την έχουμε δει πρόσφατα και στον αντίποδα του πολιτικού φάσματος. Αναφέρομαι στην προσπάθεια αποκατάστασης συνεργατών των ναζιστικών στρατευμάτων στις χώρες της Βαλτικής ή στην Ουκρανία, που βαρύνονται με ειδεχθή εγκλήματα κατά του άμαχου πληθυσμού και, ιδίως, των Εβραίων. Τον Σεπτέμβριο για παράδειγμα του 2019, ο υπουργός Άμυνας της Λετονίας δήλωσε ευθαρσώς σε επετειακή εκδήλωση για τους Λετονούς λεγεωνάριους μέλη των ένοπλων SS, ότι οι βετεράνοι συμπατριώτες του, που πολέμησαν στο πλευρό των Ναζί, ήταν «ήρωες» και πως οι «θυσίες» τους πρέπει να μνημονεύονται με λατρεία.
Στην Ουκρανία, επίσης, συνεργάτες των ναζί, που διέπραξαν απίστευτης αγριότητας εγκλήματα, όπως η εξόντωση των Εβραίων της πόλης Λβοφ, τιμούνται ως ήρωες και χιλιάδες, κυρίως νέοι, κάνουν πορείες με πυρσούς προς τιμή τους. Οι τάσεις αυτές, που θολώνουν τη μεγαλειώδη νίκη των λαών της Ευρώπης κατά του ναζιστικού ολοκληρωτισμού, είναι ιδιαίτερα επικίνδυνες και πυροδοτούν το φαινόμενο του νεοφασισμού στη γηραιά ήπειρο.
Δυστυχώς, όμως και στα καθ’ ημάς, βρίσκεται εν εξελίξει με την δική μας πρόσφατη ιστορία, ένας ιδιότυπος ιστορικός αναθεωρητισμός από κάποιους κύκλους. Το ζήσαμε στο παρελθόν με την προσπάθεια που έγινε να προωθηθούν σχολικά βιβλία που εξωράιζαν την οθωμανική δουλεία και με τον περιβόητο «συνωστισμό» στην προκυμαία της Σμύρνης, όπου διαπράχθηκε ένα από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, και όπου ξεριζώθηκε ένας πολιτισμός 3.000 ετών.
Στην ίδια περίπου ιδεολογική γραμμή, ακούμε συχνά να επαναλαμβάνονται θέσεις που αμφισβητούν τη συνέχεια του ελληνισμού, ακόμη και την ίδια την ύπαρξή του ως έθνος πριν από το 1821. Με αφορμή, μάλιστα, τη συμπλήρωση των 200 ετών από το μέγα αυτό γεγονός, που συντάραξε τότε όλη την Ευρώπη, εμφανίζονται συχνά πυκνά κείμενα ιστορικών και «ιστορικών» που φιλοδοξούν να «ξαναγράψουν» την ιστορία με διαφορετικό πρίσμα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η αξιολόγηση του Καποδίστρια ως δικτάτορα(!), και μάλιστα από μέλος της Επιτροπής για τον εορτασμό του ’21. Μια άποψη, σαφώς αυθαίρετη με δεδομένη την ιστορική συγκυρία, που στοχεύει, όμως, στην υπονόμευση της τεράστιας αυτής προσωπικότητας του ελληνισμού, η οποία τυγχάνει της αποδοχής όλων σχεδόν των Ελλήνων, για το ακέραιο του χαρακτήρα της και την αγνή φιλοπατρία της.
Ο κάθε μελετητής έχει, ασφαλώς, το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα την άποψή του. Ωστόσο, το να αφήσουμε να επιβληθούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ιδεοληπτικές αντιλήψεις για το ιστορικό παρελθόν και τις ιστορικές προσωπικότητες ως κυρίαρχες και επίσημες, είναι βέβαιο πως θα οδηγηθούμε σε ιδεολογικές και κοινωνικές τερατογενέσεις, όπως ήδη το διαπιστώνουμε σε Δύση και Ανατολή. Ίσως ακούγεται τραβηγμένο αλλά ποιος άραγε μπορεί να αποκλείσει ότι αύριο κάποιος ιδεοληπτικός ακτιβιστής δεν θα βανδαλίσει ένα άγαλμα του Καποδίστρια, γιατί στο κάτω κάτω της γραφής ήταν απλά ένας «δικτάτορας»…

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο Real.gr το Σάββατο 20.6.2020 

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: “Δικαιώματα και fake news στον πόλεμο με την πανδημία”

eleutheros typos

MAXIMOS NEW

 

Δικαιώματα και fake news στον πόλεμο με την πανδημία

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η πλανητική έκρηξη της πανδημίας του COVID 19 επέβαλε σε όλα σχεδόν τα κράτη την λήψη έκτακτων μέτρων, με σκοπό την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της διάδοσης της ασθένειας. Ωστόσο, οι αποφάσεις αυτές, μοιραία, οδήγησαν σε περιορισμούς των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Την περίοδο αυτή βιώσαμε, μεταξύ άλλων, την αναστολή της ελεύθερης μετακίνησης εντός και εκτός του κράτους, της ελεύθερης συνεύρεσης σε κλειστούς και σε ανοικτούς χώρους, της εκδήλωσης της θρησκευτικής πίστης σε χώρους λατρείας, της λειτουργίας της εκπαίδευσης, της ανεμπόδιστης ψυχαγωγίας.
Επρόκειτο, ασφαλώς, για μια πρωτόγνωρη κατάσταση, ιδιαίτερα για τους πολίτες των φιλελεύθερων χωρών, οι οποίοι έως τώρα δεν μπορούσαν να διανοηθούν την εφαρμογή του συνόλου αυτών των απαγορεύσεων. Όπως, όμως, προκύπτει από καταγγελίες που γίνονται γνωστές στην διεθνή κοινότητα, σε πολλές περιπτώσεις, ιδίως εκ μέρους αυταρχικών καθεστώτων, οι περιορισμοί των δικαιωμάτων των πολιτών ήταν υπερβολικοί, και υπερέβαιναν τον στόχο της αναχαίτισης της πανδημίας.
Όπως επισήμανε η Ύπατη Αρμοστής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα Μισέλ Μπατσελέτ "αν δε γίνεται σεβαστό το κράτος δικαίου, η υγειονομική κατάσταση έκτακτης ανάγκης κινδυνεύει να μετατραπεί σε καταστροφή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι επιβλαβείς επιπτώσεις της οποίας θα ξεπεράσουν χρονικά κατά πολύ την ίδια την πανδημία".
Τα στοιχεία δείχνουν ότι, μεταξύ άλλων, η συγκυρία λειτούργησε ως πρόσχημα για την φίμωση Μέσων Ενημέρωσης και φωνών αντιφρονούντων. Συγκεκριμένα, από την εμφάνιση της επιδημίας στην Κίνα στα τέλη του 2019, έχουν καταγραφεί πάνω από 130 περιστατικά προσβολής των δικαιωμάτων του Τύπου σε όλο τον κόσμο και σχεδόν 40 δημοσιογράφοι συνελήφθησαν ή έχει ασκηθεί δίωξη σε βάρος τους επειδή αμφισβήτησαν τον τρόπο διαχείρισης της πανδημίας από τις χώρες τους ή τον επίσημο απολογισμό του αριθμού των κρουσμάτων και των θανάτων. Αναφέρω ενδεικτικά τις διώξεις δημοσιογράφων στην Τουρκία, όπως του Φατίχ Πορτακάλ, επειδή άσκησε κριτική στον Ερντογάν για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Την ίδια ώρα, η τουρκική κυβέρνηση έδωσε αμνηστία σε 90.000 κρατούμενους, συμπεριλαμβανομένων δραστών σεξουαλικών εγκλημάτων, όχι όμως σε δημοσιογράφους και πολιτικούς κρατουμένους.
Ωστόσο, η άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος ήταν η διόγκωση του φαινομένου των fake news, των παραπλανητικών ή ψευδών ειδήσεων, σχετικά με την πραγματική φύση της ασθένειας και τους σκοπούς των μέτρων αντιμετώπισής της. Δυστυχώς, αυτό συνέβη και στη χώρα μας, κατά κόρον, με την πλημμυρίδα δημοσιευμάτων στο διαδίκτυο με συνωμοσιολογικές θεωρίες που, με πρόσχημα την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επιχείρησαν να υπονομεύσουν τα μέτρα ασφάλειας για τη δημόσια υγεία. Οι συγκεντρώσεις σε πλατείες χωρίς κανένα μέτρο ασφάλειας, στο όνομα της ελευθερίας συναθροίσεων, ήταν τελικά πράξη ανευθυνότητας που έθετε σε κίνδυνο τη ζωή όχι μόνον των παρευρισκόμενων αλλά και των οικείων τους, που πιθανόν να είναι πιο ευπαθείς από τους ίδιους.
Εν πάση περιπτώσει, σε ότι αφορά στη χώρα μας, θεωρώ ότι το κράτος δικαίου, τα ανθρώπινα δικαιώματα και η συνταγματική νομιμότητα δεν κινδύνευσαν, ούτε κινδυνεύουν. Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών συνειδητά τήρησαν τα προληπτικά μέτρα που έλαβε η πολιτεία, αναγνωρίζοντας την προσωρινότητά τους και ότι αυτό που προέχει επί του παρόντος είναι η διασφάλιση του υπέρτατου αγαθού της υγείας.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στον Ελεύθερο Τύπο της Δευτέρας 25.05.20

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου για το κλίμα που οδήγησε στην τραγωδία της marfin: "Ποτέ ξανά!"

protothema logo orange

MAXIMOS NEW

Ποτέ ξανά!

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η δεκαετία 2009-2019 θα καταγραφεί ως μια από τις πιο διχαστικές στην νεοελληνική ιστορία. Η οικονομική κατάρρευση, που συμπαρέσυρε ή μάλλον αποκάλυψε τα σοβαρά δομικά προβλήματα της χώρας, τροφοδότησε πρωτοφανή αισθήματα οργής σε ένα σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας. Γαλουχημένοι με κατεστημένες ιδεοληψίες, που γιγαντώθηκαν στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης πολλοί συμπολίτες μας άρχισαν να αναζητούν παντού εχθρούς. Κι όχι μόνον στην τρόικα, στους «γερμανοτσολιάδες» πολιτικούς, στους αιμοδιψείς τραπεζίτες και στους «πουλημένους δημοσιογράφους», αλλά ακόμη και στους διπλανούς τους, στους γείτονές τους, στους συγγενείς τους. Γενικά σε όσους δεν συμφωνούσαν με τη δική τους οπτική των πραγμάτων.
Η λογική παραχώρησε τη θέση της στο συναίσθημα, και μάλιστα το πλέον σκοτεινό, αυτό που εκδηλώνει μίσος για τον άλλον, που τον βαπτίζει θανάσιμο αντίπαλο, και επιδιώκει την εξόντωσή του. Όταν ανοίγει αυτό το κουτί της Πανδώρας οι συνέπειες είναι καταστροφικές. Κάπως έτσι ξεκινούν και οι εμφύλιοι σπαραγμοί. Όποιος υποκύψει στην τυφλή αντίδραση, ακόμη και εάν αυτή εδράζεται σε πραγματικά αίτια, καταλήγει να διαπράττει αδικίες.
Το κύμα της αγανάκτησης στην Ελλάδα πήρε από τις αρχές της κρίσης και τέτοια χαρακτηριστικά. Είχε, βέβαια, προηγηθεί, για να μην το λησμονούμε,το κάψιμο της Αθήνας, τον Δεκέμβριο του 2008, με αφορμή τη δολοφονία του νεαρού Γρηγορόπουλου, ενώ το δηλητήριο της αμφισβήτησης θεσμών και προσώπων διαχεόταν άφθονο, δυστυχώς, όχι μόνον από περιθωριακούς πολιτικούς χώρους.
Κάπως έτσι ξεκίνησε και το «κίνημα των αγανακτισμένων». Χειραγωγούμενο, βεβαίως, εξ αρχής από συγκεκριμένους πολιτικούς κύκλους, εκπαιδευμένους να κινούνται στο «πεζοδρόμιο», στρατολογώντας οπαδούς με ακραία συνθηματολογία.
Αυτή ήταν η ατμόσφαιρα όταν διαπράχθηκε το τρομερό έγκλημα της Μαρφίν, πριν ακριβώς μια δεκαετία. Τρεις νέοι συνάνθρωποί μας βρήκαν τραγικό θάνατο από τη βροχή μολότοφ που έπεσαν στο κτίριο, στο οποίο είχαν την ατυχία να εργάζονται. Τα όσα συνέβησαν τότε στην οδό Σταδίου είναι μνημείο κτηνωδίας. Διαδηλωτές φώναζαν να καούν οι εργαζόμενοι γιατί ήταν «απεργοσπάστες», και ταυτόχρονα εμπόδιζαν οχήματα της Πυροσβεστικής να προσεγγίσουν στον χώρο και να σβήσουν την πυρκαγιά. Ως εκεί τους οδήγησε ο φανατισμός. Το έγκλημα ολοφάνερο. Επρόκειτο για ανθρωποκτονία από πρόθεση.
Κι όμως, οι νεκροί της Μαρφίν δεν στάθηκαν ικανοί για να συνεφέρουν τα οξυμένα πνεύματα. Το έγκλημα δεν αφύπνισε συνειδήσεις για το πού οδηγούσε ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία. Αντιθέτως, η πάνω και η κάτω πλατεία των «αγανακτισμένων» θα γνωρίσει ημέρες δόξης, αναδεικνύοντας νέους «αστέρες» της πολιτικής ζωής. Τα διχαστικά κηρύγματα, αναμεμειγμένα με παραπλανητικά ψεύδη και τόνους συνωμοσιολογίας έγιναν μια καθημερινότητα. Όπως και οι προπηλακισμοί και το κυνηγητό των «αντιπάλων». Μέχρι βεβαίως η κάτω πλατεία να πάρει την εξουσία και να αποδείξει και στους έκπληκτους οπαδούς της την κενότητα του πολιτικού της λόγου και την ανικανότητα των στελεχών της. Αλλά εν τω μεταξύ η χώρα πλήρωσε βαρύτατο τίμημα.
Σήμερα, η ελληνική κοινωνία δείχνει μια εξαιρετική ωριμότητα, και το πνεύμα ενότητας είναι πιο ισχυρό από ποτέ. Οι κήρυκες του διχασμού είτε βρίσκονται στα αζήτητα είτε η απήχησή τους είναι περιορισμένη. Η χώρα στη συντριπτική της πλειοψηφία δείχνει ότι θέλει να προχωρήσει μπροστά. Οι πολίτες εκτιμούν την σοβαρότητα και την εργατικότητα και όχι τα παχιά λόγια ή τις ακραίες φωνές. Αυτό συνιστά ένα τεράστιο κέρδος που πρέπει να κεφαλαιοποιηθεί το επόμενο δύσκολο, λόγω πανδημίας και οικονομικής κρίσης, διάστημα. Και προς αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να στρατευθούν όλες οι πολιτικές δυνάμεις, δείχνοντας έμπρακτα ότι διδάχθηκαν από τα λάθη του παρελθόντος. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της τιμής που η Πολιτεία αποδίδει στους αδικοχαμένους νέους της Μαρφίν. Ένα μήνυμα ενότητας για το αύριο. Όσοι δεν το λάβουν θα έχουν τεράστια ευθύνη ενώπιον της ιστορίας.

Ευελπιστούμε κάποια μέρα να λογοδοτήσουν στη Δικαιοσύνη οι φυσικοί αυτουργοί του εγκλήματος, και να μη μπει δια παντός η υπόθεση αυτή στο αρχείο.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο protothema.gr στις 09.05.20

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: “Restart...”

reformer
 
Μ. Χαρακόπουλος βιβλιοθηκη
 
Restart...
 
Του Μάξιμου Χαρακόπουλου
 
Βιώνουμε ένα πρωτοφανές lockdown της παγκόσμιας οικονομίας σε πυκνό χρόνο που δεν είχε γνωρίσει η ανθρωπότητα ούτε στην κρίση του 1929. Βιομηχανίες υπολειτουργούν ή έχουν κλείσει τελείως, το παγκόσμιο εμπόριο σχεδόν νεκρώθηκε, όπως και οι μεταφορές. Τα χρηματιστήρια διεθνώς έχουν απώλειες άνω των 15 τρισεκατομμυρίων δολαρίων από τις 19 Φεβρουαρίου. Εκατομμύρια άνθρωποι αντιμετωπίζουν το φάσμα της ανεργίας. Κι ακόμη δεν έχουμε φθάσει στην κορύφωση της κρίσης σε χώρες όπως οι ΗΠΑ.
Για την Ελλάδα το πλήγμα είναι τεράστιο. Η χώρα μόλις άρχισε να βγαίνει από μια δεκαετή κρίση και τώρα βρίσκεται και πάλι σε υποχώρηση. Ωστόσο, πρέπει να δούμε από τώρα την επόμενη ημέρα, το αναγκαίο restart της οικονομίας μας. Και μάλιστα να το δούμε με όρους συνολικού επαναπροσανατολισμού, αντλώντας διδάγματα από την ίδια την κρίση.
Το άκρως θετικό, έως τώρα, είναι το γεγονός ότι η Ελλάδα -τηρουμένων των αναλογιών- αποδεικνύει πως αντιμετωπίζει την πανδημία με εξαιρετική επιτυχία. Αυτό σημαίνει γρηγορότερη επαναφορά στην κανονικότητα, ενίσχυση της συλλογικής αυτοπεποίθησης, άνοδος στη διεθνή κλίμακα κύρους των χωρών.
Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση καλείται να ξεκινήσει από τώρα τη νέα μεγάλη μάχη που την περιμένει με την λήξη των έκτακτων μέτρων. Ήδη έχει κάνει τα πρώτα βήματα. Αναφέρω ως τεράστιο κέρδος την ταχύρρυθμη ψηφιοποίηση του κράτους, που θα βοηθήσει στην εξάλειψη της γραφειοκρατίας και στην προσέλκυση των επενδύσεων.
Τα ποσά που θα δοθούν για την υπέρβαση της κρίσης είναι πραγματικά δυσθεώρητα –23 δις, το 13% του ΑΕΠ. Εξ αυτών, 13 δις θα δοθούν σε έργα. Τώρα είναι ευκαιρία να πραγματοποιηθεί η στροφή σε τομείς της οικονομίας όπως οι τεχνολογίες αιχμής, η καινοτομία, η μεταποίηση, η ενίσχυση των υποδομών, καθώς και η πρωτογενής παραγωγή για την αύξηση της αυτάρκειας τρόφιμα. Εξάλλου, το μοντέλο «Ελλάδα-Φλόριντα της Ευρώπης» είδαμε πόσο εύθραυστο είναι.
Ασφαλώς, πολλά θα κριθούν από τις αποφάσεις της ΕΕ, από τους ρυθμούς ανάκαμψης της παγκόσμιας οικονομίας, τις τιμές του πετρελαίου. Εμείς, όμως, οφείλουμε με την ίδια αποφασιστικότητα που αντιμετωπίζουμε την πανδημία να κάνουμε ένα νέα ξεκίνημα για την οικονομία μας.
 
Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.
 
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο reformer.gr
 
Read more...