Μάξιμος Χαρακόπουλος | Νέα Δημοκρατία

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου στην παρουσίαση του βιβλίου της κ. Νίτσας Λουλέ «Άξιζε…»

Be the first to comment!
Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2016 12:54

Ομιλία του βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην παρουσίαση του βιβλίου της κ. Νίτσας Λουλέ «Άξιζε…»

Λάρισα, 30 Μαρτίου 2016

«Φίλες και φίλοι,
Διαβάζοντας το συναρπαστικό βιβλίο της Νίτσας Λουλέ αντιλαμβάνεσαι, πολύ γρήγορα, ότι η απόφασή της να το εκδώσει οφείλεται πρωτίστως στην απόδοση τιμής στους γονείς της, που πιστοί στις ιδέες τους, παρά τις εξορίες, τις φυλακίσεις και τις κακουχίες έμειναν μαζί, διατηρώντας πάντοτε, ακόμη και στις δυσκολότερες στιγμές, ακόμη και αν παρεμβάλλονταν μεταξύ τους χιλιάδες χιλιόμετρα και περνούσαν μήνες χωρίς να επικοινωνήσουν, μια αξιοθαύμαστη στοργή και αγάπη.

Η συγγραφέας θέλει αναμφισβήτητα να τιμήσει την αφοσίωση του πατέρα και της μητέρας της στα ιδεώδη που υπηρέτησαν, αλλά και την προσήλωσή τους στην αξία της οικογένειας, ως εστίας που μένει ενωμένη παρά τις αντιξοότητες.

Η αλληλογραφία με τα δελτάρια και τις επιστολές, με τα μικρά γραμματάκια που πρέπει να χωρέσουν όλες τις σκέψεις και τα συναισθήματα, αφορά στα χρόνια από τον εμφύλιο που η ίδια ήταν μωρό παιδί, μέχρι τα χρόνια της επταετούς δικτατορίας όταν αρκετά νέα παντρεύτηκε.

Τα χρόνια δηλαδή που το παιδί έχει ανάγκη το γονιό του, τον πατέρα και την μητέρα του, για να νοιώσει ασφάλεια, σιγουριά για τη ζωή του. Να νοιώσει την ευτυχία που δεν χρειάζεται πολλά, αλλά αυτήν την πολύτιμη οικογενειακή θαλπωρή, το πατρικό χάδι, το παραμύθι πριν κοιμηθεί, τη βόλτα της Κυριακής. Και αυτά, τα παιδιά της οικογένειας του Κώστα και της Μαριώ Λουλέ τα στερήθηκαν. Και αντιθέτως βίωσαν το διωγμό, τις στερήσεις, την στοχοποίηση στο σχολείο, από τα υπόλοιπα παιδιά που συνέδεαν τη φυλακή με τον εγκληματία.

Αν και η πολιτική και η ιστορία δεν θα μπορούσαν να είναι απόντα από την ζωή ανθρώπων που τα έζησαν μέχρι το μεδούλι, και αφιερώθηκαν ολοκληρωτικά στο πολιτικό τους όραμα, εντούτοις, αυτό που μένει στον αναγνώστη είναι η γλυκόπικρη γεύση από την προσπάθεια μιας οικογένειας –με κύριο άξονα πιστεύω αυτήν την αξιοθαύμαστη Ελληνίδα μητέρα- να μείνει όρθια και ενωμένη στα πέτρινα χρόνια.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, όμως, ότι ο βασικός πρωταγωνιστής είναι ο πατέρας, ο ανυποχώρητος ιδεολόγος κομουνιστής Κώστας Λουλές. Οι αποφάσεις του, οι ενέργειές του, η δράση του σε αυτές τις ζοφερές εποχές για τον τόπο θα επιδρούν καταλυτικά στην οικογένεια.

Ο Λουλές που ξεκίνησε στα νιάτα του σαν «μπον βιβέρ, γλεντζές φοιτητής της Νομικής Αθηνών, με βραβεία για τις χορευτικές του ικανότητες, ασπάστηκε τον κομμουνισμό και θέλοντας να παραμείνει μέχρι τα έσχατα, σύμφωνα με τις ιδέες του «ορθοστατών και ορθοβαδίζων» πέρασε από τα 82 χρόνια του τα 40 σε φυλακές, εξορία, παρανομία και αναγκαστική προσφυγιά (σελ. 319).

Η συγγραφέας, ωστόσο, ενώ ξεδιπλώνει την απέραντη αγάπη προς τους γονείς της και το σεβασμό στον αγώνα τους, τολμά να βάζει ερωτήματα σκληρά, οδυνηρά. Κοιτά προς τα πίσω χωρίς να ωραιοποιεί και να ηρωοποιεί πρόσωπα και καταστάσεις. Δεν προσπαθεί να κάνει προπαγάνδα. Πολλές φορές θα ασκήσει κριτική στον ίδιο της τον πατέρα –ακόμα και αν της έδειχνε ιδιαίτερη αδυναμία ως κόρη- και στις απόψεις του.

«Ένας πατέρας που πάνω από όλα είχε το κόμμα και αν ακόμη έβλεπε συντροφικά λάθη δεν τα μολογούσε. Ήταν όμως ο πατέρας μας και τον αγαπούσαμε» γράφει χαρακτηριστικά (σελ. 27).

Αλλά και απέναντι στον λεγόμενο υπαρκτό σοσιαλισμό η Νίτσα Λουλέ δεν μασά τα λόγια της. Όπως όταν λέει ότι «πολλά έμαθα για τον εμφύλιο και όσα συνέβησαν στο βουνό στο ταξίδι που έκανα με τη μάνα το ‘65 στις σοσιαλιστικές χώρες. Συμπεριφορές απαράδεκτες όχι μόνο στον αντίπαλο αλλά και σε όποιον από τους δικούς τους σήκωνε κεφάλι. Δεν ήταν σκληροί μόνο το δίδυμο Ζαχαριάδη–Μπαρτζιώτα –που ήταν θείος της από την πλευρά της μητέρας της- αλλά το σύνολο της ηγεσίας. Κάποιους τους γνώρισα στη Ρουμανία. Παρά τα λάθη για τα οποία κατηγορήθηκαν, εξακολουθούσαν να ζουν ευνοϊκότερα από τα απλά μέλη του κόμματος» (σελ. 38). Ή όταν λέει ότι τότε ίσχυε το «πας μη δικός μας, εχθρός του λαού».

Δεν κρύβει αυτά που έζησε στην Ανατολική Γερμανία, που πήγε για λόγους υγείας: «Πως ο έχων το σηματάκι του κόμματος άνοιγε άλλες πόρτες απ’ ό,τι εκείνος που δεν ήθελε να το φορέσει. Πως ο απλός πολίτης δεν είχε την ίδια πρόσβαση στην υγεία με τον επώνυμο, και πολύ περισσότερο με τον κομματικό» (σελ. 143).

Ιδιαίτερα διαφωτιστική είναι και η περιγραφή της συζήτησης που λαμβάνει χώρα στο Ανατολικό Βερολίνο το 1973 μεταξύ του Λουλέ, του Χαρίλαου Φλωράκη και της Ρούλας Κουκούλου για την προσπάθεια να αποτρέψουν την αυτοκτονία του Ζαχαριάδη, ο οποίος ζητούσε να επιστρέψει στην Ελλάδα και οι Σοβιετικοί δεν του το επέτρεπαν.

Ο Λουλές πήγε στο Σοργκούτ της Σιβηρίας, παρά τη «μαχαιριά» του πρώην γραμματέα του κόμματος όταν του είπε ότι «ξύπνησε μέσα σου ο τσιφλικάς», αλλά δεν τα κατάφερε. Σκληρά χρόνια, απάνθρωπα. Ακόμη και η αυτοκτονία έμεινε κρυφή. Καταγράφηκε ως αιτία θανάτου «παθολογικά αίτια» (σελ. 127-129).

Και όπως γράφει, οι μετανάστες από τις ανατολικές χώρες όταν τους ρωτούσε έλεγαν ότι επί σοσιαλισμού είχαν την καθημερινή τους ζωή εξασφαλισμένη. Έλειπε όμως το υπέρτατο. Η ελευθερία της σκέψης και του λόγου. Η ελευθερία της μετακίνησης. Ο πατέρας μου γι’ αυτά αγωνίστηκε. Ή μήπως όχι; Εμείς γι’ αυτό τον στερηθήκαμε. Και για το άλλο: «Όλα για όλους!».

Η δημοσιευμένη αλληλογραφία, όμως, μας προσφέρει ένα πρωτογενές υλικό για να κατανοήσουμε βαθύτερα το πώς ήταν συγκροτημένη η σκέψη αλλά και το ήθος αυτών των αγωνιστών της αριστεράς, που έθεσαν τη ζωή τους εξολοκλήρου, στην υπόθεση της νίκης του κομμουνισμού. Έδειχναν, λοιπόν, μια ηθική αυστηρή, που οι νεώτερες γενιές θα χαρακτήριζαν άνετα ως συντηρητική και πουριτανική. Αλλά αλήθεια, χωρίς αυτές τις ηθικές αρχές θα μπορούσαν να υπομείνουν όσα υπέμειναν;

Ιδιαίτερα σημαντικά θεωρώ ότι είναι και τα όσα περιγράφονται για τους Έλληνες κομμουνιστές και τη σχέση τους με την πατρίδα και το πατριωτικό αίσθημα. Μια σχέση που έχει αλλοιωθεί βαθιά από ένα κομμάτι της αριστεράς, που διεκδικεί μάλιστα τη συνέχεια της εαμικής αντιστασιακής παράδοσης.

Μέσα από τις επιστολές του Κώστα Λουλέ προς τη γυναίκα του και τα παιδιά του, που σαφώς δεν έχουν καμία διάθεση προπαγανδιστική ή υστερόβουλη, διακρίνεται ένας αγνός πατριωτισμός, μια βαθύτατη αίσθηση της συνέχειας των σπουδαιότερων αγωνιστικών παραδόσεων του ελληνικού έθνους.

Πώς να μη ριγήσεις όταν διαβάζεις το γράμμα που στέλνει στα παιδιά του στις 30 Μαρτίου 1958 που λέει «Πήρα το γραμματάκι σας. Και πόσα δεν είχε μέσα. Πρώτα απ’ όλα για τη γιορτή της 25ης Μαρτίου που κάνατε στο σχολείο. Δοξασμένη, όπως λες κι εσύ Δημητράκη, η μέρα αυτή. Και φτερώνει η ψυχή σου σαν τη γιορτάζεις, θα προσθέσω εγώ. Χαίρομαι που έτσι τη νιώσατε κι εσείς. Σε κείνους τους αγώνες, κι άλλους που έγιναν αργότερα, οφείλουμε τη λευτεριά μας, την ύπαρξή μας» (σελ. 82).

Γράφει η Νίτσα Λουλέ ότι ο Καραϊσκάκης, ήταν ο αγαπημένος ήρωας του πατέρα της: «Αργότερα μας μιλούσε και για τον Μακρυγιάννη. Ζητούσε συχνά από τη μάνα να του στέλνει βιβλία γύρω από την ιστορία της Ελλάδας. “Οι θυσίες τους, ο μεγάλος ηρωισμός, οι αγώνες τους είναι παράδειγμα για όλους μας” μας έλεγε κάθε που έβρισκε ευκαιρία».

Και αναρωτιέμαι, πώς σήμερα άνθρωποι, που υποτίθεται ότι είναι αριστεροί, και μάλιστα είναι στα πράγματα –αν και οι περισσότεροι ήσαν και επί Σημίτη- οπαδοί της αποδομητικής σχολής, έχουν βαλθεί να ξεθεμελιώσουν αυτή την ιστορική παράδοση. Πώς φθάσαμε στο σημείο το να μιλούμε για τον Κολοκοτρώνη σαν εθνικό ήρωα να θεωρείται εθνικισμός. Τι σχέση έχουν αυτά με τις αξίες της ελληνικής αριστεράς της αντίστασης και της θυσίας;

Σε κάθε περίπτωση, τα δύσκολα εκείνα χρόνια, ανήκουν στο ιστορικό παρελθόν. Και πάνω τους πρέπει να σκύβουμε με σεβασμό και προσοχή. Για να κλείσουν οι πληγές έγιναν σοβαρές προσπάθειες και χρειάστηκαν χρόνια πολλά.

Πώς, λοιπόν, να μη συμφωνήσεις με τη Νίτσα Λουλέ όταν γράφει, για όσα λέγονταν μέχρι πρόσφατα ανεύθυνα και ασυλλόγιστα, ότι «λέξεις όπως παιδομάζωμα ή γουναράδικα εκτοξεύονται μέσα στη Βουλή με την ευκολία που θα έλεγε κάποιος παιδική χαρά ή τσιντσιλά από την Καστοριά. Δεν σκέπτονται πόσες ζωές χάθηκαν μέσα από αυτές τις λέξεις; Πόσοι Έλληνες μάτωσαν» (σελ. 46).

Η συγγραφέας ξέρει να αναγνωρίζει και τους πολιτικούς αντιπάλους όταν ο λόγος και οι πράξεις τους συνεισφέρουν στην εθνική συμφιλίωση, στην ίαση των πληγών του παρελθόντος. Όπως όταν αναφέρει τον Κώστα Καραμανλή που στην παρουσίαση ενός άλλου βιβλίου της είπε ότι όλες οι παρατάξεις έχουν την ευθύνη για ό,τι έγινε εκείνη την εποχή, αλλά και τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο που ψήφισε την αναγνώριση της εθνικής αντίστασης και τη συγνώμη του στη Βουλή για μια παλαιά ατυχή δήλωσή του για την Μακρόνησο (σελ. 138).

Εκεί που θα διαφωνήσω μαζί της, κι ας με συγχωρέσει, είναι η συσχέτιση των όσων περιγράφονται στο βιβλίο με το ΣΥΡΙΖΑ του 2015, με τη θέση ότι η Αριστερά σήκωσε κεφάλι μετά από δεκαετίες και ότι αν πετύχει η κυβέρνηση αυτή τότε μπορούμε να πούμε πως οι αγώνες, το ξύλο που φάγαμε στα νιάτα μας έπιασαν τόπο» (σελ. 333).

Αναγνωρίζω την αγνότητα των προθέσεων και του πάθους της, αλλά δεν μπορώ να προσυπογράψω την ανάγνωση που κάνει των γεγονότων. Και όχι μόνον για λόγους πολιτικούς που δεν είναι της παρούσης. Οι αντιρρήσεις μου επικεντρώνονται κυρίως στο αξιακό περιεχόμενο αυτών που βρίσκονται σήμερα στα ηνία της χώρας.

Όπως η ίδια γράφει «Δεν πιστεύω πως υπάρχουν σήμερα ιδεολόγοι σαν τον Λουλέ και τους παλιούς του συντρόφους. Αν κάνω λάθος, διορθώστε με» (σελ. 146). Δυστυχώς, νομίζω ότι έχει δίκιο. Ιδεολόγος δεν σημαίνει ότι θέλω να επιβάλλω στους άλλους με το ζόρι, με τη βία τις ιδέες μου. Σημαίνει πρωτίστως ότι δίνω τη ζωή μου, ταυτίζομαι με τις ιδέες μου.

Η μεταπολίτευση ήταν μια εποχή που ανάμεσα στα άλλα, καλά ή άσχημα, μετέτρεψε τις ιδέες σε πρόσχημα και όχημα ατομικής επιτυχίας. Τις αποστέρησε από την ουσία τους. Όπως λέει η Νίτσα Λουλέ: «θύμωνα και θυμώνω όταν ακούω με πόση ευκολία ξεστομίζουν τη λέξη “σύντροφε” άνθρωποι που δεν έχουν μοιραστεί τίποτε στη ζωή τους» (σελ. 169-170).

Πολλοί λοιπόν έγιναν «δήθεν» ιδεολόγοι, καθώς η ζωή τους, η καθημερινότητά τους, η ηθική τους, οι αξίες τους, δεν συμβάδιζαν με τα υποτιθέμενα πιστεύω τους. Όπως είχε πει και ο Μάνος Χατζηδάκης, “στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις”. Και αυτό αποκαλύπτεται μεγαλοπρεπώς σήμερα, που η κρίση αφαιρεί τα προσωπεία και καταρρίπτει τα δήθεν.
Νίτσα Καλοτάξιδο!»

Μ. Χαρακόπουλος για Ισλαμική τρομοκρατία, Διάλογο για παιδεία και Κενά στα σχολεία

Be the first to comment!
Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2016 13:40

Μάξιμος Συνεδρίαση Μορφωτικών 22.03.16

Αθήνα, 22 Μαρτίου 2016

Ομιλία του Τομεάρχη Παιδείας & Θρησκευμάτων της ΝΔ
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη Διαρκή Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων
με θέμα ημερήσιας διάταξης
«Συζήτηση επί του κειμένου του πρώτου κύκλου συζητήσεων της Διαρκούς Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων στο πλαίσιο του Εθνικού και Κοινωνικού Διαλόγου για την Παιδεία»

«Κύριε Πρόεδρε,
Η συζήτηση στο πλαίσιο του εθνικού διαλόγου για την παιδεία γίνεται στη σκιά δυσμενών εξελίξεων για την Ευρώπη και την Ελλάδα. Η Ευρώπη πλέον πρέπει να αντιμετωπίσει κατάματα τον κίνδυνο της ισλαμικής τρομοκρατίας, αλλά και στο εσωτερικό δυστυχώς δεν υπάρχει ένα μέτωπο από τα προβλήματα που μας ταλανίζουν στο οποίο η κατάσταση να δείχνει βελτιούμενη. Οι διαπραγματεύσεις με το κουαρτέτο τραβάνε σε βάθος, από το Πάσχα των καθολικών στο Πάσχα των ορθοδόξων και βλέπουμε. Η κοινωνία είναι απογοητευμένη και απαισιόδοξη. Όλοι περιμένουν τα χειρότερα, που ο κ. Αλεξιάδης αποκάλυψε σε μια στιγμή ειλικρίνειας, «τα άσχημα πέρασαν, τα χειρότερα έρχονται».

Όσο για το προσφυγικό-μεταναστευτικό, ο ένας διπλωματικός κόλαφος εναλλάσσεται με τον άλλο και οι μόνοι που δεν το καταλαβαίνουν είναι οι κύριοι Τσίπρας και Καμμένος, που νομίζουν ότι καταγάγουν τη μια περιφανή νίκη μετά την άλλη, ενώ η χώρα στριμώχνεται όλο και περισσότερο στη γωνία. Φοβούμαι, κ. Πρόεδρε, ότι τα πρόσφατα τρομοκρατικά χτυπήματα στην καρδιά της Ευρώπης, στις Βρυξέλλες, θα οδηγήσουν σε μια Ευρώπη-φρούριο με την Ελλάδα εκτός των τειχών.

Πριν μπω στις παρατηρήσεις επί του σχεδίου διαπιστώσεων που μας στείλατε, θα ήθελα να αναφερθώ στην απάντηση που έλαβα σήμερα από τον Υπουργό Παιδείας στην ερώτηση που είχαμε καταθέσει με συναδέλφους για τα κενά στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Στις 8 Φεβρουαρίου, βασιζόμενοι σε καταγγελίες της ΔΟΕ και της ΟΛΜΕ για κενά 1.000 και πλέον εκπαιδευτικών στη δευτεροβάθμια και 2.500 στην πρωτοβάθμια, καταθέσαμε μια ερώτηση. Την ίδια ημέρα ο κ. Υπουργός μας απήντησε λέγοντας ότι «η άκριτη υιοθέτηση μη έγκυρων αριθμών οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα και συνεπώς σε αβάσιμη κριτική. Συνιστώ υπομονή ολίγων ημερών και τότε στη Βουλή θα υπάρξει μια ολοκληρωμένη συζήτηση επί πραγματικών αριθμών και καταστάσεων με πολλές εκπλήξεις». Μας προδιαθέτει για εκπλήξεις ο κ. Υπουργός. Την επομένη ο κ. Υπουργός έρχεται στη Βουλή και μεταξύ άλλων -είχαμε συνεδρίαση της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων με ακρόαση των προεδρείων της ΟΛΜΕ, της ΔΟΕ και άλλων εκπροσώπων- αναφερόμενος στο θέμα μίλησε για «επιβίωση πελατειακού κράτους και στο χώρο της εκπαίδευσης».
Και έρχεται η απάντηση του Υπουργού σήμερα, και περιμένουμε να δούμε στοιχεία για το πελατειακό κράτος, περιμένουμε να δούμε τις εκπλήξεις που μας προανήγγειλε, περιμένουμε να δούμε στοιχεία και αριθμούς. Και τι μας λέει ο κ. Υπουργός; Μας λέει ότι όποιες καθυστερήσεις στα κενά που ομολογεί ότι υπάρχουν οφείλονται σε δικαστικές εμπλοκές λόγω προσφυγής αναπληρωτών στο ΣτΕ και επικαλείται βεβαίως και τη διανυόμενη τότε προεκλογική περίοδο που είχε ως αποτέλεσμα την καθυστέρηση κατάρτισης των προσωρινών πινάκων. Για μεν τη δικαστική απόφαση και τη δικαστική εμπλοκή, κ. Πρόεδρε, κατανοούμε όλοι ότι υπάρχει ένα ζήτημα. Η επίκληση, όμως, της προεκλογικής περιόδου πραγματικά μας αφήνει άναυδους. Η διοίκηση κατεβάζει τα μολύβια, παύει να εργάζεται, παύει να δουλεύει από την ημέρα προκήρυξης των εκλογών; Είναι λόγος που μπορεί να επικαλείται ο Υπουργός;

Να έρθω και στα στοιχεία. Μας λέει λοιπόν ο Υπουργός: Τα λειτουργικά κενά στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση είναι συνολικά 2.556. Στην ερώτησή μας λέγαμε για 2.500 κενά και μας έλεγε ότι είναι λιγότερα. Στη δε δευτεροβάθμια εκπαίδευση, για την οποία εμείς λέγαμε ότι είναι άνω των 1.000 και ο Υπουργός μας έλεγε ότι δεν ισχύουν οι αριθμοί -τότε μίλαγε για «άκριτη υιοθέτηση μη έγκυρων αριθμών»- τώρα με υπογραφή και βούλα του κ. Φίλη, τα κενά στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, μουσικά σχολεία και ειδική αγωγή είναι 1.207.

Κλείνω αυτή τη παρένθεση και έρχομαι στο ζήτημα της σημερινής συνεδρίασης. Θα θέσω εξαρχής δύο προαπαιτούμενα, μιας και είναι του συρμού, κ. Πρόεδρε, για την επιτυχία της μεταρρύθμισης. Το πρώτο προαπαιτούμενο είναι η σύγκλιση της ελληνικής εκπαίδευσης με την ευρωπαϊκή και όχι η απόκλισή της. Αν δεν θέλουμε βεβαίως να χάσουμε το τρένο της εξέλιξης θα πρέπει να ακολουθήσουμε τις καλές πρακτικές που προωθούνται στον ευρωπαϊκό χώρο με αποδεδειγμένη την αποτελεσματικότητά τους. Δυστυχώς, η παρούσα κυβέρνηση, ενώ διατείνεται συνεχώς για την ευρωπαϊκή της ιδεολογία στην πράξη έχει αποδείξει ότι κάνει το αντίθετο. Συντάσσεται με ό,τι αναχρονιστικό, οπισθοδρομικό, λαϊκιστικό και ανορθολογικό μας έχουν κληρονομήσει οι προηγούμενες δεκαετίες.

Κύριε Πρόεδρε,
από τις πλέον ενδιαφέρουσες συνεδριάσεις της Επιτροπής μας στο πλαίσιο του διαλόγου ήταν η συνεδρίαση στην οποία καλέσατε τους μορφωτικούς ακόλουθους των χωρών της ευρωζώνης. Όσα είπαν οι ακόλουθοι των έξι χωρών της ευρωζώνης που έλαβαν το λόγο νομίζω ότι βρίσκονται στον αντίποδα όσων πρεσβεύει η κυβέρνηση και θα παρακαλούσα, κύριε Πρόεδρε, να είχαμε τις θέσεις και των υπολοίπων ακόλουθων των χωρών μελών της ευρωζώνης, οι οποίοι επιφυλάχθηκαν να απαντήσουν γραπτώς στα ζητήματα που θέσαμε.

Το δεύτερο προαπαιτούμενο είναι ο κανόνας της αξιοκρατίας. Άνευ τούτου τίποτα δεν πρόκειται να προχωρήσει. Το εκπαιδευτικό σύστημα θα βουλιάζει στη μετριότητα. Η αξιοκρατία πρέπει να επικρατήσει σε όλες τις βαθμίδες και σε όλη την εκπαιδευτική ιεραρχία. Κριτήρια αξιολόγησης υπάρχουν σε κάθε σοβαρή χώρα, πρέπει και εδώ να ενεργοποιηθούν. Κάθε αναβολή σημαίνει αυτομάτως ότι δεν υπάρχει επιθυμία για ουσιαστική μεταρρύθμιση.

Στο κείμενο κοινών διαπιστώσεων που μας θέσατε το ζητούμενο νομίζω είναι το δια ταύτα, πού θα οδηγήσουν αυτές οι διαπιστώσεις. Επιτρέψτε μου να σταχυολογήσω παρατηρήσεις σε ορισμένα σημεία.
«Να αξιοποιηθεί δημιουργικά η εμπειρία των διαλόγων που είχαν διεξαχθεί τα προηγούμενα χρόνια». Προφανώς συμφωνούμε και συνυπογράφουμε, άλλα υπενθυμίζω ότι ο μόνος οργανωμένος διάλογος έγινε το 2009 στο ΕΣΥΠ και ειδικότερα στο Συμβούλιο Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, με Πρόεδρο τότε τον τότε Πρύτανη του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου τον κ. Μπαμπινιώτη.
Κράτησε 8 μήνες, κατέληξε σε συγκεκριμένα πορίσματα, παραδόθηκαν στην τότε Υπουργό κυρία Διαμαντοπούλου και αποτέλεσαν τη βάση των νομοθετικών ρυθμίσεων που ψηφίστηκαν την περίοδο 2010-2014.
Τα περισσότερα από εκείνα που τότε ψηφίστηκαν με βάση τον διάλογο, κύριε Πρόεδρε, είτε έχουν ακυρωθεί ήδη με νομοθετικές πράξεις είτε προαναγγέλλεται η κατάργησή τους με νομοθετικές πρωτοβουλίες, που πάνε και έρχονται.
Καθώς τα θέματα της παιδείας είναι διαχρονικά, δεν έχει κανείς παρά να αποδελτιώσει τα πρακτικά του Συμβουλίου Παιδείας εκείνης της εποχής για να εντοπίσει τα προβλήματα και τις προτεινόμενες λύσεις.

«Να αξιοποιηθεί δημιουργικά η εμπειρία των ευρωπαϊκών χωρών», μας λέτε, βεβαίως και προσυπογράφω, αναφέρθηκα και νωρίτερα στα ζητήματα που έθεσαν οι Μορφωτικοί Ακόλουθοι.

«Να επιτευχθούν ευρείες συναινέσεις ανάμεσα στα πολιτικά κόμματα για το περιεχόμενο των ρυθμίσεων και τη διαδικασία εφαρμογής τους». Ευχής έργο, αλλά οι μέχρι τώρα εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης δεν σεβάστηκαν τίποτα απ’ όσα, περισσότερα του ενός κόμματος, αποφάσισαν. Θυμίζω την αυξημένη πλειοψηφία στην ψήφιση του νόμου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Όλοι θέλουμε τη «γενίκευση του ολοήμερου σχολείου», αλλά θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι ο στόχος αυτός για να ικανοποιηθεί, να υλοποιηθεί, χρειάζονται πόροι, τεράστιες πιστώσεις. Τι θα γίνει όταν τελειώσουν τα ΕΣΠΑ, των οποίων τα διατιθέμενα ποσά από ΕΣΠΑ σε ΕΣΠΑ μειώνονται για την Ελλάδα; Θα επιβληθεί αύξηση του υποχρεωτικού ωραρίου διδασκαλίας;

Το τελικό μου σχόλιο, κύριε Πρόεδρε, είναι ότι τίποτα νέο, τίποτα μη δεδομένο, τίποτα μη συζητούμενο. Σε πολλές από τις διαπιστώσεις, προφανώς, συμφωνούμε. Σε κάθε περίπτωση, πίσω από την όποια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση πρέπει να διαφαίνεται ένα όραμα, όραμα ρεαλιστικό αλλά και ρηξικέλευθο, όραμα που θα κινητοποιήσει τις πιο υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας για να απαλλάξει την παιδεία μας από παθογένειες του παρελθόντος, όραμα που θα δώσει ελπίδα και πίστη σε όσους έχουν συμμετοχή στην εκπαιδευτική δομή.

Υπάρχει αυτό στην παρούσα κυβέρνηση; Δυστυχώς, η εμμονή και η ιδεοληψία της κυβέρνησης δε μου επιτρέπουν να διατηρώ την παραμικρή ελπίδα ότι υπάρχει, παρά τις καλές προθέσεις του Προεδρείου.

Σας ευχαριστώ».

Δείτε το σχετικό βίντεο στην παρακάτω ηλεκτρονική διεύθυνση:
https://www.youtube.com/watch?v=tnc0qcpzzZ4&feature=youtu.be

Μ. Χαρακόπουλος για: βάση 10, Θρησκευτικά, "φετβά" Φίλη για μητροπολίτες, βιβλίο Ιστορίας

Be the first to comment!
Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2016 14:38

Μορφωτικών

Αθήνα, 10 Μαρτίου 2016

Ομιλία
του Τομεάρχη Παιδείας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη συνεδρίαση της Διαρκούς Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων
με θέμα ημερήσιας διάταξης τη συνάντηση
με την πρ. Υπουργό Παιδείας κα Μαριέττα Γιαννάκου
στο πλαίσιο του Εθνικού και Κοινωνικού Διαλόγου για την Παιδεία

«Κύριε Πρόεδρε,

Πριν καλωσορίσω την κυρία Γιαννάκου, πιστεύω ότι θα πρέπει να προβληματίσει τα μέλη της Επιτροπής μας αλλά και την Κυβέρνηση η απροθυμία των πρώην υπουργών που προσκλήθηκαν και δεν ανταποκρίθηκαν θετικά στην πρόσκληση και οι οποίοι δεν προσήλθαν στην Επιτροπή να καταθέσουν τις δικές τους σκέψεις και τους προβληματισμούς για το διάλογο για την Παιδεία.
Είδα τα σημειώματα, τα οποία έχουν από επιφυλάξεις έως καχυποψία για την πορεία του διαλόγου για την Παιδεία. Επιτρέψτε μου να πω ότι θεωρώ εύλογη την απροθυμία και τις επιφυλάξεις που διατυπώνονται διότι:
Πρώτον, η Κυβέρνηση νομοθετεί για ζητήματα Παιδείας ενώ διεξάγεται ο Εθνικός Διάλογος. Νομοθετεί με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ), νομοθετεί με διατάξεις σε άσχετα νομοσχέδια, νομοθετεί με τροπολογίες της τελευταίας στιγμής που δεν δικαιολογούνται από κανέναν χαρακτήρα κατεπείγοντος.
Δεύτερον, διότι ο ΣΥΡΙΖΑ ως Αντιπολίτευση «τορπίλισε» κάθε προσπάθεια διαλόγου και όχι μόνο για τα ζητήματα της Παιδείας.
Και, τρίτον, διότι από την ημέρα ανάληψης της διακυβέρνησης της χώρας από την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, η διακυβέρνηση αυτή επιχειρεί να ξηλώσει κάθε μεταρρύθμιση στο χώρο της Παιδείας. Βεβαίως υπό την αντίδραση της Τρόικας το νομοσχέδιο Μπαλτά δεν έγινε νόμος του κράτους, αλλά η προσπάθεια αυτή είναι εμφανής.

Κύριε Πρόεδρε,
Νομίζω ότι μία από τις παθογένειες της πολιτικής μας ζωής είναι ότι όλοι οι υπουργοί Παιδείας φιλοδοξούν να καταστούν μεταρρυθμιστές και αυτήν τη φιλοδοξία τους επιχειρούν να την κάνουν πράξη γκρεμίζοντας ότι οι προηγούμενοι είχαν δημιουργήσει επιχειρώντας επί των ερειπίων να οικοδομήσουν το «δικό τους» μεταρρυθμιστικό οικοδόμημα.
Φοβούμαι ότι αυτό συμβαίνει και σήμερα. Κάθε νέα προσπάθεια διαλόγου θα έπρεπε να έχει ως αφετηρία τα συμπεράσματα της όποιας προσπάθειας συνεννόησης και διαλόγου έγινε στο παρελθόν. Και υπήρξαν προσπάθειες διαλόγου για την Παιδεία και επί των ημερών της κυρίας Γιαννάκου και μετέπειτα. Καθηγητές πανεπιστημίου, άνθρωποι από το χώρο της εκπαίδευσης, εμπειρογνώμονες, στελέχη της διοίκησης εργάστηκαν και σπατάλησαν πολλές εργατοώρες ώστε να καταλήξουν σε κάποια συμπεράσματα, και τα οποία, δυστυχώς, δεν είναι αφετηρία αυτής της νέας προσπάθειας.

Μ’ αυτήν την εισαγωγή θέλω να καλωσορίσω την πρώην υπουργό Παιδείας, κυρία Γιαννάκου. Θεωρώ ότι είναι μια αυθεντική Ευρωπαία πολιτικός με μεταρρυθμιστικό πνεύμα, με αποφασιστικότητα κα τόλμη και η οποία απέδειξε κατά τη διάρκεια της θητείας της ότι δεν υπολογίζει το λεγόμενο πολιτικό κόστος. Αν οι μεταρρυθμίσεις που δρομολογήθηκαν επί των ημερών της είχαν εφαρμοστεί πλήρως πιστεύω ότι τα πράγματα στο χώρο της Παιδείας θα ήταν πολύ καλύτερα. Δυστυχώς πολλές από εκείνες τις μεταρρυθμίσεις ξηλώθηκαν και χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η κατάργηση της βάσης του 10 για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Σήμερα τις συνέπειες αυτής της κατάργησης τις βιώνουμε έντονα. Ακούσαμε τους εκπροσώπους των ΤΕΙ στην Επιτροπή μας για το τεράστιο πρόβλημα με τους «λιμνάζοντες» εισακτέους που έχουν στα ΤΕΙ, οι οποίοι αδυνατούν να πάρουν πτυχίο και επιβαρύνουν τη λειτουργία των ιδρυμάτων. Δυστυχώς, πολλές φορές στη χώρα νομοθετούμε ευκαιριακά για να γίνουμε ευχάριστοι, λησμονώντας τις συνέπειες που προκαλεί αυτός ο τρόπος του νομοθετείν.
Στη Θεσσαλία λέμε, πολλές φορές, «ό,τι κάνει η γίδα στο πουρνάρι, θε ’να το βρει το τομάρι». Αυτό ζούμε σήμερα όταν νομοθετούμε ευκαιριακά. Ο μόνος δρόμος για την αναγέννηση της χώρας, του εκπαιδευτικού συστήματος είναι γενναίες μεταρρυθμίσεις που δεν θα υπολογίζουν το πρόσκαιρο κόστος.

Κυρία Γιαννάκου,
Θίξατε μια σειρά από παθογένειες του εκπαιδευτικού μας συστήματος, από την παπαγαλία μέχρι την εκπαίδευση των στελεχών, το Λύκειο που λειτουργεί ως εξεταστικό κέντρο, την υστέρηση που έχουμε στην επαγγελματική εκπαίδευση και άλλα. Με βάση, λοιπόν, την εμπειρία σας από το υπουργείο Παιδείας, αλλά και την εμπειρία σας από τα ισχύοντα στον ευρωπαϊκό χώρο, όπου και εκεί υπηρετήσατε ως επικεφαλής των Ευρωβουλευτών της Νέας Δημοκρατίας, θα ήθελα να μας πείτε τη γνώμη σας, όσον αφορά την αριστεία, την οποία ο κ. Μπαλτάς, ο πρώην υπουργός Παιδείας, χαρακτήρισε ρετσινιά και κατήργησε βεβαίως, τα Πρότυπα και Πειραματικά σχολεία.
Επιμένω σε αυτό, διότι πιστεύω ότι γύρω από αυτήν την έννοια της αριστείας, ουσιαστικά στοιχίζονται οι έννοιες της αξιοκρατίας, της αξιολόγησης, της διαφάνειας, που είναι κεντρικές κατά τη γνώμη μου, για τη λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος. Μπορεί να έχει μέλλον ένα εκπαιδευτικό σύστημα χωρίς αξιοκρατία, αξιολόγηση, διαφάνεια, εξωστρέφεια;
Οι αρχές αυτές πιστεύω, ότι διατρέχουν όλη την προβληματική για την εκπαίδευση, από το διορισμό των εκπαιδευτικών, την εξέλιξή τους, την επιλογή των στελεχών της εκπαίδευσης, τον τρόπο εισαγωγής στα ΑΕΙ, την αξιολόγηση των Ιδρυμάτων έως τους «αιώνιους» φοιτητές. Κάθε απόπειρα, λοιπόν, να παραμείνουμε οχυρωμένοι σε αναχρονισμούς και χρόνιες στρεβλώσεις θα οδηγήσει στην απόλυτη παρακμή και απαξίωση.

Κύριε Πρόεδρε,
Θα ήθελα να κάνω δύο σχόλια, διότι από τον κ. υπουργό, θίχθηκαν δύο ζητήματα σοβαρά. Είναι εμφανής η άποψη της ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας όσον αφορά στις σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας. Δεν είναι κάτι που το έχουν κρύψει. Όσον αφορά, όμως, το μάθημα των Θρησκευτικών, οι όποιες αλλαγές θα πρέπει να γίνονται σε συνεννόηση με την Εκκλησία, όπως ορίζει το Σύνταγμα. Το Σύνταγμα ορίζει ότι θεμελιώδης σκοπός της Παιδείας είναι η διαμόρφωση εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης. Βεβαίως, λοιπόν, θα πρέπει τα παιδιά, οι μαθητές να διδάσκονται στοιχεία θρησκειολογίας, να γνωρίσουν και άλλες θρησκείες, αλλά προφανώς, το μάθημα θα πρέπει να έχει ως βασικό χαρακτηριστικό την Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία, διότι αυτό λέει το Σύνταγμα, αγαπητοί συνάδελφοι. Τη διαμόρφωση εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης. Και ομολογιακό χαρακτήρα, θα πρέπει να ξέρετε, έχει το μάθημα των Θρησκευτικών στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, τις ρωμαιοκαθολικές, την Ιταλία και αλλού. Βεβαίως, το αντικληρικό κλίμα που υπάρχει στην ηγεσία της Κυβέρνησης είναι γνωστό, και προφανώς, σε αυτό το πνεύμα είναι και ο «φετβάς» που απαγορεύει την είσοδο μητροπολιτών με πρόσκληση μαθητών στα σχολεία, όπως συνέβη πρόσφατα με την απαγόρευση εισόδου στον Μητροπολίτη Μεσογαίας και στον Μητροπολίτη Νέας Ιωνίας.

Όσον αφορά στην αναφορά στο βιβλίο της Ιστορίας, επειδή ήμουν από αυτούς που διαφώνησαν με το βιβλίο Ιστορίας επί των ημερών της κυρίας Γιαννάκου και την αναφορά της κυρίας Ρεπούση, «περί συνωστισμού», που πρόσβαλε τη μνήμη χιλιάδων θυμάτων της Γενοκτονίας και της Μικρασιατικής Καταστροφής από τη θηριωδία των τούρκων, θα ήθελα να θυμίσω, ότι τότε, η κυρία Γιαννάκου, έστειλε το βιβλίο στην Ακαδημία Αθηνών, για να κάνει τις διορθώσεις. Και σεβάστηκε, όπως όφειλε να σεβαστεί, το Ανώτατο Ίδρυμα της χώρας που μπορεί να διατυπώσει άποψη για αυτά τα ζητήματα.
Τότε, λοιπόν, η κυρία Γιαννάκου, σεβάστηκε την επιστημονική άποψη, σήμερα τι γίνεται; Η Κυβέρνηση αυτή αφαιρεί από την εξεταστέα ύλη της Ιστορίας, το κεφάλαιο για τον Παρευξείνιο Ελληνισμό που περιλαμβάνει αναφορές στην Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας. Και γιατί γίνεται αυτό;
Τότε, η κ. Γιαννάκου σεβόμενη την επιστημονική προσέγγιση ζήτησε τη γνώμη της Ακαδημίας. Τώρα ο υπουργός-αρνητής της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας, κ. Φίλης, αφαιρεί από την εξεταστέα ύλη, δηλαδή κατ’ ουσίαν και από την διδακτέα, το κεφάλαιο, που αναφέρεται στη Γενοκτονία των Ποντίων.

Θα κλείσω, κ. Πρόεδρε, με μια αναφορά στα Συμβούλια Ιδρυμάτων. Θεωρώ παράλειψη ότι δεν εκλήθησαν από την Επιτροπή. Διάβασα στην «Καθημερινή» ότι στείλατε μια επιστολή με την οποία ζητάτε πληροφορίες και στοιχεία. Δεν ξέρω, αν η μη πρόσκληση -και θέλω να πιστεύω πως δεν είναι έτσι- έχει να κάνει με την απαξία της παρούσης ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας προς τα Συμβούλια Ιδρυμάτων. Θα θέλαμε να ξέραμε, εάν έχετε στείλει αντίστοιχες επιστολές και αλλού. Δεν είναι ενήμερη η Επιτροπή για κάτι τέτοιο.

Σας ευχαριστώ».

Δείτε το σχετικό βίντεο στην παρακάτω ηλεκτρονική διεύθυνση:
https://www.youtube.com/watch?v=H4lExkvhxUo

Μ. Χαρακόπουλος σε Τομέα Παιδείας ΝΔ: Παιδεία ανοιχτών οριζόντων χωρίς ιδεοληψίες!

Be the first to comment!
Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2016 18:03

Τομέας Παιδείας ΝΔ

Αθήνα, 9 Μαρτίου 2016

Ομιλία
του Υπεύθυνου του Τομέας Παιδείας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτή Λαρίσης κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου

στη συνεδρίαση της Ολομέλειας του Τομέα

«Φίλες και φίλοι,
Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την ανταπόκρισή σας στο κάλεσμα να συγκροτήσουμε έναν δυναμικό και παραγωγικό Τομέα Παιδείας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας.

Η διάθεση συμμετοχής αποδεικνύει και την ανοδική πορεία που βρίσκεται το κόμμα μας. Που ξεπέρασε πολύ γρήγορα την μεγάλη κρίση εσωστρέφειας που αντιμετώπισε χάρη στον κόσμο του, που παραμένει το ισχυρότερο όπλο του.

Η κοινωνία στρέφει και πάλι το βλέμμα της σε εμάς. Και δεν χρειάζονται οι δημοσκοπήσεις να μας το επιβεβαιώσουν. Το αντιλαμβανόμαστε όλοι καθημερινά από την αγωνία του κόσμου. Που βλέπει τα εκφυλιστικά φαινόμενα που εξαπλώνονται από την παρούσα διακυβέρνηση. Που βλέπουν στην νέα ηγεσία της ΝΔ, στον Κυριάκο Μητσοτάκη, την ελπίδα για σωθεί η χώρα μετά το καταστροφικό πέρασμα της πρώτης και δεύτερης φοράς αριστεράς.

Και δεν πρέπει να τους απογοητεύσουμε. Πρέπει να δουλέψουμε, να ετοιμαστούμε, να προτείνουμε ρεαλιστικές λύσεις, να πούμε την αλήθεια, χωρίς φτιασίδια και ωραιοποιήσεις. Να βάλουμε ένα τέλος στον λαϊκισμό. Να δείξουμε ότι παραμένουμε το κόμμα της αξιοπιστίας, του ευρωπαϊκού προσανατολισμού, της εθνικής σταθερότητας. Το κόμμα που μπορεί να ανανεώνεται σε πρόσωπα και πολιτικές χωρίς να αποποιείται τις βασικές του αρχές. Η ΝΔ είναι η παράταξη των υγιών παραγωγικών δυνάμεων, η παράταξη όλων των Ελλήνων, με ρίζες στο παρελθόν, και όραμα για το μέλλον.

Φίλες και φίλοι,
Η επιλογή για τη συμμετοχή στον τομέα μας έγινε με αυστηρά κριτήρια ποιότητας και αντιπροσωπευτικότητας. Το έργο που μας περιμένει είναι δύσκολο γιατί είναι δύσκολες οι συνθήκες. Η χώρα βρίσκεται κυριολεκτικά με το ένα πόδι στο κενό.

Οι δυνάμεις της δημαγωγίας αποκοίμισαν και παραπλάνησαν την κοινωνία. Παραμόρφωσαν την αλήθεια, κηλίδωσαν του αντιπάλους τους, όξυναν τα πάθη, δίχασαν τους Έλληνες, υφάρπαξαν την ψήφο τους επανειλημμένα, χωρίς αιδώ χωρίς αναστολές.

Ισοπέδωσαν σε λίγους μήνες τις ελπίδες που είχαν γεννηθεί από την διακυβέρνηση της ΝΔ το προηγούμενο διάστημα. Επανήλθαμε στην ύφεση, η χώρα μπήκε μόνιμα σε μπλακ λίστ, στα όρια του αποτυχημένου κράτους.

Τώρα που και η Κύπρος εξήλθε και αυτή του μνημονίου μείναμε μόνοι εμείς βαθύτερα σε ένα μνημόνιο με τη σφραγίδα των Τσίπρα – Καμμένου, και με κάπιταλ κοντρόλς, με επιχειρήσεις που αν δεν φεύγουν από τη χώρα, αντιμετωπίζουν το φάσμα του λουκέτου.
Όλα τα ψέματα κατέρρευσαν με πάταγο. Και έμεινε η άγρια φορομπηχτική πολιτική εναντίον των παραγωγικών στρωμάτων που η κυβέρνηση τα βλέπει σαν αγελάδα για άρμεγμα.

Και μετά την απειλή του GREXIT βρισκόμαστε με την απειλή της εξόδου από τη Σένγκεν. Και μετά τις κλειστές τράπεζες βρισκόμαστε με κλειστά σύνορα. Και μετά την καθίζηση των επενδύσεων βρισκόμαστε με μοναδική επιτυχία τις υποσχέσεις για οικονομική ενίσχυση για κατασκευή χοτ σποτς σε όλη την Ελλάδα. Να εκλιπαρούμε την καλή διάθεση της Τουρκίας, ή των Σκοπίων. Να δεχόμαστε τις λοιδορίες από αμετροεπείς ηγέτες ευρωπαϊκών κρατών.

Μια κυβέρνηση που δεν έχει να επιδείξει ένα έργο, μια επιτυχία σε οποιοδήποτε τομέα. Μόνον ανεπάρκεια, ανευθυνότητα, τυχοδιωκτισμό. Και προσπαθεί να θολώσει τα νερά εφευρίσκοντας εχθρούς. Τώρα μάλιστα, πρωταθλητές στις οβιδιακές μεταμορφώσεις, αλλάζουν τους εχθρούς τους. Η Μέρκελ, που ο κ. Τσίπρας της φώναζε γκόου μπακ, τώρα θεωρείται βασική σύμμαχος για το μεταναστευτικό.

Κι αυτό το κυβερνητικό ναυάγιο, με στοιχεία ιλαροτραγωδίας -όπως αποκαλύπτει ο διορισμός ως σύμβουλου στρατηγικού σχεδιασμού, του θαυμαστή των πρωινάδικων, του πρωθυπουργικού φίλου, κ. Καρανίκα- ψάχνει εναγωνίως από κάπου να πιαστεί.

Προσπαθούν να παρατείνουν τις ημέρες της καταστροφικής τους παρουσίας στην διακυβέρνηση του τόπου, αδιαφορώντας για τη χώρα και το κακό που προκαλούν.
Ψάχνουν σανίδα σωτηρίας στην αντιπολίτευση, την ίδια ώρα που την κατηγορούν για εσωτερική τρόικα, την ίδια ώρα που προωθούν συκοφαντικά δημοσιεύματα και αστήριχτες επιθέσεις. Την ίδια ώρα που προσπαθούν, για τελευταία φορά να διχάσουν, για να κρατήσουν το ακροατήριό τους, που τους εγκαταλείπει μαζικά.

Φίλες και φίλοι,
Θέλω και από αυτό το βήμα να ευχαριστήσω τον πρόεδρο του κόμματος Κυριάκο Μητσοτάκη για την εμπιστοσύνη που έδειξε στο πρόσωπό μου, με την ανάθεση της ευθύνης του Τομέα Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Γεννήθηκα σε ένα μικρό χωριό της Λάρισας. Για να μάθω γράμματα έπαιρνα το λεωφορείο για να πάω στην Ιτέα και στον Παλαμά Καρδίτσας, και όταν έβρεχε και άνοιγαν νεροφαγιές στο δρόμο, κατεβαίναμε από το λεωφορείο για να περάσει με ασφάλεια τις νεροφαγιές και ξανανεβαίναμε.

Το λέω αυτό για να υπογραμμίσω τη βαθιά μου πίστη στη δημόσια δωρεάν παιδεία που δίνει τη δυνατότητα σε παιδιά από αδύναμες οικονομικά οικογένειες να έχουν ευκαιρίες στη ζωή τους.

Για να έχει όμως αντίκρισμα η δημόσια παιδεία πρέπει να είναι ποιοτική και ανταγωνιστική. Να διαμορφώνει ενεργούς πολίτες και να προσφέρει ουσιαστικά εφόδια στα παιδιά να μπορούν να σταθούν στο δύσκολο ανταγωνισμό της παγκοσμιοποιημένης αγοράς εργασίας.
Δυστυχώς, και στον τομέα της παιδείας, η πρώτη και η δεύτερη φορά αριστερά, επέδειξε τα ίδια αρνητικά στοιχεία. Απαξίωση της αρχής της αξιοκρατίας, αλλεργία στην αριστεία, προσκόλληση στην κομματικοποίηση, εμμονή στις παθογένειες της μεταπολίτευσης, άκρατη ιδεοληψία.

Και επίσης λόγω αβελτηρίας και έλλειψη ευθύνης διογκώθηκαν τα προβλήματα στα σχολεία και εκδηλώθηκε ιδιαίτερα η αδυναμία κάλυψης των κενών σε δασκάλους και καθηγητές, που συνεχίζεται έως σήμερα, λίγο πριν το τέλος της χρονιάς.

Δυστυχώς, κάθε προσπάθεια που είχε γίνει να μπει μια τάξη στο χώρο της εκπαίδευσης φαίνεται ότι μπήκε στο στόχαστρο του υπουργείου παιδείας. Στο στόχαστρο μπήκε κυρίως η διαφάνεια, η αξιοκρατία, η αριστεία και γι’ αυτό το λόγο κινήθηκαν κατά της αξιολόγησης.

Αρνητικές παρεμβάσεις έχουμε και στο Γενικό Λύκειο: επαναφορά του παλαιού τρόπου αξιολόγησης των μαθητών- προαγωγή με 9.5, κατάργηση της τράπεζας θεμάτων, κατάργηση του υπολογισμού των βαθμών προαγωγής και απόλυσης για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Αλλά και στα ΑΕΙ η κατάσταση είναι ιδιαίτερα δυσχερής: Οι νομοθετικές εξαγγελίες έχουν ως σκοπό να εισάγουν ένα νέο μοντέλο για την Τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ένα μοντέλο που σε πολλά σημεία μας γυρίζει ολοταχώς στο παρελθόν του 1980.

Με δομές και πρακτικές που σε μεγάλο βαθμό ευθύνονται για τα αρνητικά σημεία των ελληνικών ΑΕΙ. Όπως η συμμετοχή των φοιτητών στη διοίκηση των Ιδρυμάτων, η εισαγωγή του κομματισμού στα Ιδρύματα, οι αιώνιοι φοιτητές, η υποβάθμιση της αξιολόγησης, ο περιορισμός της λογοδοσίας.

Ο προσχηματικός διάλογος που έχει ξεκινήσει καταργείται στην πράξη με τις νομοθετικές πρωτοβουλίες και τις εμβόλιμες τροπολογίες, για τις οποίες δεν υπήρξε καμία συνεννόηση με φορείς ή κόμματα, και συνιστά μια προσπάθεια νομιμοποίησης προειλημμένων αποφάσεων. Απουσιάζουν πλήρως δημόσιες εκδηλώσεις και συζητήσεις, στις οποίες θα μετέχουν όλοι οι πραγματικά ενδιαφερόμενοι.

Ταυτόχρονα, τόσο από τον κ. Μπαλτά, που καρατόμησε την αριστεία και την έριξε στον καιάδα των αντιδραστικών αξιών, όσο και με τον κ. Φίλη και την κ. Αναγνωστοπούλου παρατηρούμε μια αρνητική προδιάθεση τόσο προς την εθνική ιστορία όσο και προς τα θρησκευτικά.

Έκαναν αρχή με την αφαίρεση του κεφαλαίου για την γενοκτονία των Ποντίων, της οποίας ο κ. Φίλης είναι συνειδητός αρνητής, και γι αυτό επαινέθηκε και από τουρκικά μέσα.

Η συνέχεια δίνεται με κάθε ευκαιρία, με την απαγόρευση της παρουσίας μητροπολιτών στα σχολεία ακόμη και με πρόσκληση των μαθητών, με την διάθεση να αλλάξει το περιεχόμενο της ιστορίας του ελληνικού έθνους όπως διδάσκεται στα σχολεία.
Αναρωτιέμαι πόσοι από όσους ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ αλλά και ΑΝΕΛ στις εκλογές είχαν υπ’ όψιν τους αυτές τις προθέσεις. Αν συμφωνούν με τις συγκεκριμένες επιλογές. Αν τις επικροτούν.

Ως Νέα Δημοκρατία οραματιζόμαστε μια παιδεία που θα κινείται σε άλλους άξονες:
Βασικό κριτήριο θα είναι η ολοκλήρωση της προσωπικότητας των νέων, η διαμόρφωση συνειδητοποιημένων πολιτών, σε ένα ηθικό πλαίσιο που θα αναδεικνύεται η αξιοκρατία, η εργασία, το ήθος, η ελεύθερη σκέψη, η απαλλαγή από τον σφικτό εναγκαλισμό από κομματικές φατρίες και παρασυστήματα.

Μια παιδεία εθνική αλλά και οικουμενική, με ρίζες στην παράδοση αλλά και σύγχρονη, με την διαχρονική ελληνική παιδεία ως υπόβαθρο της γνώσης αλλά και κοντά στις ανάγκες της παραγωγής, στις ανάγκες της αγοράς. Μια παιδεία ανοιχτών οριζόντων.

Και γι αυτό θα δώσουμε βάση εκπονώντας ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα από την προσχολική αγωγή μέχρι τις μεταδιδακτορικές σπουδές. Με προσοχή στην επαγγελματική εκπαίδευση, όπου ως χώρα υστερούμε, αλλά και την Ειδική Αγωγή που θεωρώ πως είναι και μέτρο πολιτισμού κάθε κοινωνίας.

Είναι απαραίτητο να «ακούσουν» τα ΑΕΙ και τα ερευνητικά ιδρύματα τις ανάγκες της αγοράς και αντίστοιχα οι επιχειρήσεις να αντιληφθούν ότι μόνο με αριστεία – καινοτομία μπορούν να δημιουργήσουν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στην εγχώρια αλλά και την παγκόσμια οικονομία.

Φίλες και φίλοι,
Η αναγέννηση που χρειάζεται η πατρίδα μας έχει ως προϋπόθεση την αναγέννηση της παιδείας μας. Και γι’ αυτό σας καλώ να δουλέψουμε, σήμερα από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, με πρώτο ορίζοντα, τη δική μας συμβολή στο κυβερνητικό μας πρόγραμμα για την παιδεία. Και αύριο, που ελπίζουμε να μην αργήσει πολύ, να το κάνουμε πράξη από την θέση της διακυβέρνησης του τόπου.

Τελειώνοντας αναφέρω μερικά πράγματα για τον τρόπο Οργάνωσης και Λειτουργίας των Ομάδων του Τομέα παιδείας. Έχουμε λάβει ήδη κάποιες ενδιαφέρουσες προτάσεις που είναι απαραίτητο να τεθούν και εδώ σήμερα κατά τη διάρκεια της συζήτησής μας και να αποφασίσουμε από κοινού.

Ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στις παρεμβάσεις μας και στον τρόπο που θα πρέπει να δουλεύουμε. Η δουλειά μας θα κινείται σε δύο επίπεδα:

Το ένα αυτό του προγράμματος, όπου χρειαζόμαστε μακροπρόθεσμες επεξεργασμένες και ρεαλιστικές προτάσεις.

Και το άλλο αυτό της τρέχουσας επικαιρότητας, όπου θα πρέπει να είμαστε άμεσοι και ουσιαστικοί κερδίζοντας το παιχνίδι της επικοινωνίας.

Οπωσδήποτε θα πρέπει να δούμε και να συναποφασίσουμε τα χρονικά διαστήματα των συνεδριάσεων, καθώς και την συνεχή ροή πληροφόρησης από όλα τα σημεία της Ελλάδας.

Προτείνω οι Ομάδες να συγκαλούνται και να λειτουργούν με την ευθύνη του κάθε Συντονιστή τουλάχιστον δύο φορές τον μήνα. Λόγω της σημασίας και της ιδιαιτερότητας της Ειδικής Αγωγής αλλά και του γεγονότος ότι αυτή καλύπτει και την Πρωτοβάθμια και τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση θα λειτουργήσει επιμέρους Ομάδα Ειδικής Αγωγής με υπεύθυνο τον κ. Λολίτσα.

Ο ρόλος των Ομάδων θα είναι πολλαπλός:
α) ροή πληροφοριών από την εκπαιδευτική διαδικασία για ενημέρωση του αρμόδιου Συντονιστή και του Γραμματέα του Τομέα με τελικό αποδέκτη τον Τομεάρχη Παιδείας,
β) αναφορά σημαντικών θεμάτων-προβλημάτων (με την διαδικασία που περιγράφτηκε προηγουμένως) για τα οποία θα πρέπει να κατατεθούν Ερωτήσεις στη Βουλή,
γ) τοποθετήσεις για προτάσεις νομοθετικού περιεχομένου του Υπουργείου,
γ) προτάσεις για τη σύνταξη του Προγράμματος Παιδείας του κόμματος οι οποίες θα διαβιβασθούν αρμοδίως, προκειμένου να ληφθούν υπόψη.

Σε οποιαδήποτε περίπτωση τα παραπάνω δεν αποκλείουν οποιοδήποτε μέλος των Ομάδων να επικοινωνεί απευθείας και με τον Τομεάρχη ή τον Γραμματέα του Τομέα, όταν προκύπτουν επείγοντα σοβαρά ζητήματα.

Για άλλη μια φορά θέλω να σας καλωσορίσω στον Τομέα Παιδείας της Νέας Δημοκρατίας και προσβλέπω στη δημιουργική συνεργασία μας.

Καλή μας επιτυχία!
Σας ευχαριστώ».

Τομέας Παιδείας ΝΔ 1

Μορφωτικών

Αθήνα, 10 Μαρτίου 2016

«Κύριε Πρόεδρε,

Σας ευχαριστώ».

Δείτε το σχετικό βίντεο στην παρακάτω ηλεκτρονική διεύθυνση:
https://www.youtube.com/watch?v=H4lExkvhxUo

Μ. Χαρακόπουλος: Ποια η παιδεία στις χώρες της ευρωζώνης;

Be the first to comment!
Τετάρτη, 09 Μαρτίου 2016 13:58

cciddagf

Αθήνα, 8 Μαρτίου 2016

Παρέμβαση
Τομεάρχη Παιδείας της Νέας Δημοκρατίας
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη συνεδρίαση της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων
παρουσία των Μορφωτικών Ακολούθων των χωρών της ευρωζώνης

«Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να σας συγχαρώ για την πρωτοβουλία της σημερινής συνεδρίασης. Πιστεύω ότι μπορεί να είναι πολύ χρήσιμη και ωφέλιμη η εμπειρία και η γνώση που θα μας μεταφέρουν οι μορφωτικοί ακόλουθοι -τους οποίους και καλωσορίζω στην επιτροπή μας- από την αντιμετώπιση ζητημάτων παιδείας στις χώρες τους, ενόψει του εθνικού διαλόγου που διεξάγεται και στην πατρίδα μας.
Στα οικονομικά ζητήματα αναφέρθηκε νωρίτερα και ο υπουργός. Στα έξι χρόνια της κρίσης και των μνημονίων έχουν περιοριστεί δραματικά οι δαπάνες για την παιδεία, με αποτέλεσμα να γηράσκει το εκπαιδευτικό προσωπικό, να μην υπάρχουν προσλήψεις τα τελευταία χρόνια. Θα ήθελα να ξέρω, οι δαπάνες για την παιδεία στις χώρες σας, σε τι ποσοστό είναι;
Το δεύτερον που θα ήθελα να ρωτήσω έχει να κάνει με τα αναλυτικά προγράμματα. Ποιο καθεστώς εφαρμόζεται στις χώρες σας, αν υπάρχει η δυνατότητα τροποποίησης σε επίπεδο σχολικής μονάδας ανάλογα με την επίδοση των μαθητών, πώς αντιμετωπίζονται οι αδύναμοι μαθητές και ποιο είναι το ποσοστό σχολικής διαρροής και που το αποδίδετε;
Το τρίτο έχει να κάνει με τα σχολικά βιβλία. Πώς γράφονται, αν αγοράζονται από τους μαθητές ή χορηγούνται δωρεάν και στην περίπτωση που χορηγούνται δωρεάν, επιστρέφονται στο τέλος της σχολικής χρονιάς; Προβλέπονται περισσότερα του ενός σχολικά εγχειρίδια και αν ναι, ποιος και πώς τα επιλέγει;
Το τέταρτο έχει να κάνει με τους διορισμούς των εκπαιδευτικών. Αν είναι μόνιμοι στη θέση τους, πως επιμορφώνονται στη χώρα σας και αν συνδυάζεται η επιμόρφωση με οικονομικά κίνητρα; Σχετικά με την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου και των εκπαιδευτικών, ποιο σύστημα εφαρμόζεται; Γίνεται από εσωτερικούς ή εξωτερικούς αξιολογητές; Η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών συνδέεται με τη μισθολογική και βαθμολογική εξέλιξη τους; Επίσης, πως διαπιστώνεται ενδεχόμενη διδακτική αδυναμία ενός εκπαιδευτικού και πώς αντιμετωπίζεται;
Το πέμπτο ερώτημα έχει να κάνει με την επιλογή των διευθυντών των σχολείων. Αν υπάρχει μονιμότητα στη θέση αυτή ή ορίζεται με θητεία και αν είναι εκπαιδευτικοί ή μάνατζερ.
Το έκτο ερώτημα έχει να κάνει με τον ανώτατο αριθμό μαθητών ανά τμήμα και ποιο σύστημα αξιολόγησης και προαγωγής των μαθητών εφαρμόζεται.
Έβδομον, θα ήθελα να ήξερα πώς εκπαιδεύονται τα άτομα με ειδικές ανάγκες στις χώρες σας και ποιο σύστημα ειδικής αγωγής εκπαίδευσης ακολουθείτε.
Το όγδοο έχει να κάνει με την τεχνολογική εκπαίδευση. Σε τι ποσοστό οι μαθητές στις χώρες σας ακολουθούν την τεχνολογική εκπαίδευση; Υπάρχει κάποια κατεύθυνση, κάποιος τρόπος που το κράτος προωθεί την τεχνολογική εκπαίδευση;
Το ένατο έχει να κάνει με το σύστημα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αν υπάρχουν κεντρικές εξετάσεις ή εξετάσεις κατά πανεπιστήμιο, αν λαμβάνεται υπόψη η επίδοση των μαθητών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, σε πόσες χρονιές και πώς διασφαλίζεται το αδιάβλητο της πρόσβασης από τη δευτεροβάθμια στην τριτοβάθμια εκπαίδευση;
Τέλος θα ήθελα να ξέρω αν υπάρχει ιδιωτική εκπαίδευση στις χώρες σας. Πως λειτουργεί και αν υπάρχει επιδότηση από το κράτος ανά παιδί, το οποίο, φοιτά στα ιδιωτικά σχολεία. Ευχαριστώ».

Δείτε το σχετικό βίντεο από την παρέμβασή μου στη συνεδρίαση της επιτροπής εδώ:

https://www.youtube.com/watch?v=wEDgwD5BhlY

ΟΜΙΛΙΑ στο 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο: «Προγράμματα Σπουδών και Σχολικά Βιβλία

Be the first to comment!
Σάββατο, 05 Μαρτίου 2016 22:46

ΟΜΙΛΙΑ ΣΥΝΕΔΡΙΟ 2 1

Αθήνα, 5 Μαρτίου 2016

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΜΕΑΡΧΗ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΤΗΣ ΝΔ Μ.ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
στο 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο:
«Προγράμματα Σπουδών και Σχολικά Βιβλία: από το παρελθόν στο παρόν και το μέλλον».

Φίλες και φίλοι,
Τα ωρολόγια και αναλυτικά προγράμματα των σχολείων της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης διαμορφώθηκαν ήδη από την επαύριον της σύστασης του νεοελληνικού κράτους.
Η σφυρηλάτηση της εθνικής ταυτότητας ανατίθεται στην εκπαίδευση και η οργάνωση του εκπαιδευτικού συστήματος λειτούργησε ρυθμιστικά προς τη διαμόρφωση της φυσιογνωμίας της εθνικής συνείδησης.
Η κοινή καταγωγή, η κοινή γλώσσα, η ορθόδοξη πίστη, καθώς και οι κοινές παραδόσεις κλήθηκαν, με κύρια συνιστώσα την εκπαίδευση, να προωθήσουν την πολιτισμική ομοιογένεια και να εδραιώσουν την εθνική ταυτότητα και την κοινωνική συνοχή.
Στο διάβα του χρόνου πολλές ήταν οι αλλαγές στα σχολικά προγράμματα και τα αντίστοιχα σχολικά βιβλία, που αναμφίβολα αποτύπωναν και τις πολιτικές αλλαγές, που στην πατρίδα μας ήταν πάντοτε συχνές και θυελλώδεις, αλλά και την επικράτηση συγκεκριμένων ιδεολογικών ρευμάτων.
Αναφέρω ως χαρακτηριστική την θριαμβευτική είσοδο του δημοτικισμού, και την έκδοση του βιβλίου του Ζαχαρία Παπαντωνίου «Τα Ψηλά Βουνά», που και στις μέρες μας επανακυκλοφορεί, ενώ ανεβαίνει και στο θέατρο, για να μας θυμίζει μια άλλη Ελλάδα.
Μέσα από το πρόγραμμα σπουδών (ανοικτό ή κλειστό – θεματοκεντρικό ή μαθητοκεντρικό ή στοχοκεντρικό) και τα σχολικά βιβλία, δίνονται οι κατευθυντήριες γραμμές και γενικά ορίζονται έμμεσα ή άμεσα αφενός το περιεχόμενο της διδακτικής διαδικασίας (διδασκαλίας και μάθησης) και αφετέρου οι ανατροφοδοτικές διαδικασίες (αξιολόγηση του αποτελέσματος διδασκαλίας και μάθησης).
Τα προγράμματα σπουδών και τα σχολικά βιβλία αποτελούν μέρος της εκπαιδευτικής πολιτικής και καθρέφτη των κοινωνικοπολιτικών τάσεων, που επικρατούν κάθε φορά. Δυστυχώς, αλλάζουν σχεδόν κάθε φορά που υπάρχει κυβερνητική αλλαγή με ρυθμίσεις που αποκαλύπτουν πολύ συχνά πολιτικές και ιδεολογικές συγκρούσεις.
Και ενώ πρέπει οι αλλαγές να συνοδεύονται από ένα συγκροτημένο σχεδιασμό ανάλογο με τις αναπτυξιακές ανάγκες της χώρας και τις τάσεις κοινωνικής ζήτησης, τις περισσότερες φορές αυτός απουσιάζει από τις μεταρρυθμίσεις που θεσμοθετεί το Υπουργείο Παιδείας, όταν, μάλιστα, από το εκπαιδευτικό σύστημα αναμένεται η προαγωγή του πνευματικού πολιτισμού, η οικονομική ανόρθωση της χώρας, καθώς και η κοινωνική ευημερία και ευστάθεια.
Το σχολικό βιβλίο έχει πορεία περίπου 4 αιώνων στον τόπο μας και στην ιστορία του αποτυπώνονται όλες οι περιπέτειες του εκπαιδευτικού προσανατολισμού της χώρας μας, μέχρι να φτάσουμε στη σημερινή «Γλώσσα μας» και στα σύγχρονα σχολικά εγχειρίδια, συμβατικά και ηλεκτρονικά.
Η δύναμη και η επιρροή, που αποδίδεται στα σχολικά βιβλία, καθιστούν τη σχετική νομοθεσία έναν τομέα άξιο μελέτης στην προσπάθεια να διερευνηθούν οι συγκρούσεις και οι συγκλίσεις γύρω από την εκπαίδευση και τη γνώση. Και συνέδρια όπως το σημερινό αναμφίβολα μπορούν να συμβάλλουν στην ανάδειξη σημαντικών θεμάτων εκπαιδευτικής πολιτικής και όχι μόνο.

Κυρίες και κύριοι,
Όποτε η Νέα Δημοκρατία επεχείρησε βελτιώσεις στην εκπαίδευση έγινε προσπάθεια εκσυγχρονισμού της με αλλαγές που κάλυπταν όλες τις παραμέτρους που συνεισφέρουν στην ποιότητα ενός εκπαιδευτικού συστήματος: τους εκπαιδευτικούς, τα μέσα και τις μεθόδους της εκπαίδευσης, το περιεχόμενο σπουδών και την υλικοτεχνική υποδομή.
Τα μέτρα εκσυγχρονισμού της ελληνικής εκπαίδευσης και η έμφαση στην κοινωνική δικαιοσύνη και στην ισότητα ευκαιριών στην εκπαίδευση, αποτελούν για εμάς κεντρικές κατευθυντήριες ιδέες. Άλλωστε, η προσπάθεια για απονομή κοινωνικής δικαιοσύνης συνδέεται με την αντίστοιχη για την ανάπτυξη του κράτους πρόνοιας.
Μάλιστα, η Νέα Δημοκρατία το 2009 προχώρησε σε έναν ευρύτατο Εθνικό Διάλογο για την παιδεία και το Συμβούλιο Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης κατέθεσε συγκεκριμένες προτάσεις βελτίωσης των ποιοτικών χαρακτηριστικών της εκπαίδευσης.
Με βάση τα πορίσματα αυτά, την περίοδο 2010-2014 με επίκεντρο το νέο σχολείο έγιναν ουσιαστικές αλλαγές στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και δομικές αλλαγές στο Γενικό Λύκειο και στην Επαγγελματική Εκπαίδευση.
Όμως, και πάλι σήμερα αρχίζει νέος γύρος διαλόγου για την παιδεία όχι από το ΕΣΥΠ και το Συμβούλιο Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, καθ’ ύλην αρμόδια, όπου υπάρχει καθολική εκπροσώπηση κομμάτων και φορέων, αλλά από επιτροπή που όρισε ο Υπουργός Παιδείας.
Με αυτές τις σκέψεις χαιρετίζω εκ μέρους του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης την πρωτοβουλία σας και συγχαίρω τους διοργανωτές του συνεδρίου.
Ως Τομεάρχης Παιδείας της Νέας Δημοκρατίας αναμένω τα συμπεράσματα, προκειμένου να ληφθούν υπόψη κατά την κατάρτιση του νέου κυβερνητικού μας προγράμματος.

ΟΜΙΛΙΑ ΣΥΝΕΔΡΙΟ 1 1

Μάξιμος: "Ακρογωνιαίος λίθος η εμπέδωση της αξιοκρατίας στην παιδεία!"

Be the first to comment!
Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2016 20:31

ΠΕΣΣ 1 1

Αθήνα, 27 Φεβρουαρίου 2016

Χαιρετισμός
του Τομεάρχη Παιδείας και Θρησκευμάτων της ΝΔ
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στο 3Ο Επιστημονικό Συνέδριο
της Πανελλήνιας Ένωσης Σχολικών Συμβούλων

«Αγαπητές φίλες και φίλοι,
Χαιρετίζω εκ μέρους του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και προέδρου της Νέας Δημοκρατίας κ. Κυριάκου Μητσοτάκη το 3ο Επιστημονικό Συνέδριο της Πανελλήνιας Ένωσης Σχολικών Συμβούλων.
Σε μια κοινωνία η οποία παρουσιάζει πολλαπλά συμπτώματα παθογένειας και δυσλειτουργίας είναι αδύνατον ο τομέας της παιδείας να παραμείνει αλώβητος.
Θα έλεγα ότι αντιθέτως, πολλά από τα αρνητικά φαινόμενα, τα οποία όλους μάς λυπούν, έχουν ως αιτία τους τα προβλήματα του εκπαιδευτικού συστήματος.
Αν επομένως, επιθυμούμε ειλικρινώς να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα, οφείλουμε να δούμε με καθαρή ματιά τι πρέπει να αλλάξει στην παιδεία. Και να προχωρήσουμε στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις απαλλαγμένοι από ιδεοληψίες και αγκυλώσεις δεκαετιών.
Μεταρρυθμίσεις που θα έχουν ως πυρήνα της φιλοσοφίας τους την επιβράβευση της εργατικότητας, της ικανότητας, της αριστείας. Που θα υπερβαίνουν ισοπεδωτικές αντιλήψεις με «προοδευτική προβιά», που επιβραβεύουν την ήσσονα προσπάθεια, τη στασιμότητα και τη συντήρηση.
Πιστεύω ότι πρέπει να δούμε την ανάγκη αλλαγών που θα μετατρέψουν το σχολείο από χώρο αποστήθισης γνώσεων, σε ζωντανό οργανισμό που θα προετοιμάζει τους αυριανούς ολοκληρωμένους ανθρώπους και ενεργούς πολίτες. Άλλωστε, η βαθιά κρίση που βιώνουμε, μας ωθεί σε βαθιές αναπροσαρμογές.
Κατανοώ ότι ίσως είναι δύσκολο να συμφωνήσουν όσοι επιμένουν σε παγκόσμιες πρωτοτυπίες, οι οποίες δεν μας τιμούν. Όμως, νομίζω ότι έχει σημάνει προ πολλού το ρολόι του τέλους για όλη αυτή την περίοδο με τα περίεργα και τα ευτράπελά της. Κάθε καθυστέρηση, με όποια πρόφαση, δικαιολογία ή μικροκομματικό υπολογισμό, το μόνο που πετυχαίνει είναι η όξυνση των υφιστάμενων προβλημάτων.
Άλλωστε, τα διδάγματα από άλλους τομείς, όπως η οικονομία και το μεταναστευτικό, μας διδάσκουν ότι το να προσπαθείς να αγνοήσεις την πραγματικότητα είναι σαν να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο.
Θέλω να ελπίζω ότι η τριβή με την διακυβέρνηση ωριμάζει τους ανθρώπους, που συνειδητοποιούν κάποια στιγμή ότι είναι άλλο η βολική λαϊκίστικη αντιπολίτευση, όπου λες και …μια κουβέντα παραπάνω, κι άλλο η άσκηση διοίκησης, και μάλιστα σε συνθήκες κρίσης.
Φίλες και φίλοι,
Θεωρώ ότι ακρογωνιαίος λίθος των όποιων αλλαγών είναι η εμπέδωση της αξιοκρατίας σε όλη την εκπαιδευτική κλίμακα. Εκεί βρίσκεται το Άλφα και το Ωμέγα της αποτελεσματικής διαδικασίας. Αν μπορέσουμε να επιτύχουμε την επιβολή ενός αξιοκρατικού πλαισίου λειτουργίας, θα έχουμε κάνει ένα σημαντικό βήμα για την αναβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος σε μεσοπρόθεσμο διάστημα.
Ειδικότερα για τους Σχολικούς Συμβούλους, στη Νέα Δημοκρατία γνωρίζουμε πολύ καλά την αξία των εκπαιδευτικών με τα, κατά τεκμήριο, υψηλότερα επιστημονικά προσόντα, καθώς αποτελεί το μόνο ουσιαστικά σώμα εκπαιδευτικών που έχει αξιολογηθεί και μάλιστα με πολύ υψηλές αξιολογικές κρίσεις.
Γι’ αυτό υποστηρίζουμε το θεσμό του Σχολικού Συμβούλου και πιστεύουμε ότι θα πρέπει όχι απλά να στηριχθεί και να αποτραπεί κάθε σκέψη ή πολύ περισσότερο ενέργεια υποβάθμισης του θεσμού, αλλά επιπρόσθετα να αναβαθμισθεί, ώστε να αξιοποιείται το τεράστιο αυτό εκπαιδευτικό κεφάλαιο.
Υποστηρίζουμε, επίσης, ότι εκτός από ένα σταθερό σύστημα επιμόρφωσης, η εκπαίδευση χρειάζεται και ένα σταθερό, δίκαιο, έγκυρο και αξιοκρατικό σύστημα επιλογής στελεχών, απαλλαγμένο από μικροκομματισμούς.
Και με διάθεση αυτοκριτικής θα σας έλεγα ότι, δεν είναι δυνατόν το θεσμικό πλαίσιο επιλογής να αλλάζει κάθε 4 χρόνια. Μάλιστα το 2015 άλλαξε 2 φορές μέσα σε μερικούς μήνες! Οι άξιοι και οι ικανοί, και όχι οι ημέτεροι, θα πρέπει να εξελίσσονται, γιατί μόνο έτσι η ελληνική κοινωνία θα μπορέσει να μπει σε τροχιά προόδου.
Φίλες και φίλοι,
Την διαδικασία του εθνικού διαλόγου για την παιδεία, την παρακολουθούμε με τη δέουσα προσοχή. Και όπως δηλώσαμε εξ αρχής, είμαστε έτοιμοι να συμβάλλουμε με προτάσεις και θέσεις στην δημιουργική του ολοκλήρωση.
Και είμαστε διατεθειμένοι ακόμη να στηρίξουμε αποφάσεις του υπουργείου που θα κινούνται σε θετική κατεύθυνση, χωρίς μικροκομματικούς υπολογισμούς. Γιατί πιστεύουμε ότι η παιδεία είναι πράγματι εθνική υπόθεση. Και η στείρα αντιπαράθεση δεν βοηθά.
Δυστυχώς, όμως, δεν βοηθά και η τακτική του υπουργείου την ώρα του διαλόγου, να έρχεται με κεραυνοβόλες τροπολογίες, χωρίς καμία προεργασία, χωρίς καμία συνεννόηση, χωρίς καμία δικαιολογία επείγοντος.
Εμείς, λοιπόν, απέναντι σε αυτήν την τακτική δεν μπορούμε να γίνουμε θεατές. Είμαστε εν αναμονή των κυβερνητικών θέσεων για να αποφασίσουμε την περαιτέρω στάση μας.
Με αυτές τις σκέψεις εύχομαι κάθε επιτυχία στις εργασίες του 3ου Επιστημονικού σας Συνεδρίου και προσβλέπω κ. Πρόεδρε σε συνάντηση με το ΔΣ της ΠΕΣΣ ενόψει και της κατάρτισης του κυβερνητικού προγράμματος της Νέας Δημοκρατίας.
Σας ευχαριστώ».

ΠΕΣΣ Κόσμος

Μάξιμος: "Οδυνηρή προσγείωση για τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ!"

Be the first to comment!
Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2016 21:04

Αθήνα, 20 Φεβρουαρίου 2016

Ομιλία
του Τομεάρχη Παιδείας και Θρησκευμάτων της ΝΔ, βουλευτή Λαρίσης,
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου

στη συζήτηση στην Ολομέλεια της βουλής για το «παράλληλο πρόγραμμα»

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Η αριστερά δεν φημίζεται για την στενή σχέση της με το ρεαλισμό. Γι’ αυτό και είναι σκληρή η προσγείωση στην οδυνηρή πραγματικότητα. Την απόσταση των θεωρητικών προσεγγίσεων με τη δρώσα πολιτική την βιώνουν σήμερα οι βουλευτές που έρχονται αντιμέτωποι με τις αντιδράσεις κοινωνικών ομάδων που διαμαρτύρονται γιατί εξαπατήθηκαν από την αριστερά.
Μάλιστα, η κυβερνητική εκπρόσωπος ανακάλυψε, για πρώτη φορά, έκτροπα σε βάρος βουλευτών, ίσως γιατί τώρα τυγχάνει να αφορούν μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ.
Αγαπητοί συνάδελφοι, όταν η καταδίκη των φαινομένων βίας, των προπηλακισμών πολιτικών αντιπάλων, και του χουλιγκανισμού στο δημόσιο διάλογο, δεν είναι ομόθυμη και χωρίς αστερίσκους, το τέρας του λαϊκισμού στο τέλος δαγκώνει και εκείνους που το εξέθρεψαν.
Βεβαίως, καταφέρατε το ακατόρθωτο. Επιδιώξατε να ενεργοποιήσετε τον κοινωνικό αυτοματισμό, στρέφοντας τη μια κοινωνική ομάδα απέναντι στην άλλη, αλλά πετύχατε να ενώσετε το κίνημα της γραβάτας με τα τρακτέρ της αγροτικής οργής. Δυστυχώς, αν δεν ζήσει κανείς το χειρότερο δεν συνειδητοποιεί την αξία αυτού που είχε.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Από την κατάργηση του μνημονίου με ένα νόμο και ένα άρθρο το Γενάρη, περάσαμε το Σεπτέμβρη στο «παράλληλο πρόγραμμα» και τα «ισοδύναμα», που θα θεράπευαν κάθε επώδυνο μέτρο του τρίτου μνημονίου που έφερε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.
Ο τρόπος που κατετέθη και αποσύρθηκε, μετά την αξίωση της τρόικας, είναι ενδεικτικός της ανεπάρκειας της κυβέρνησης. Θυμίζω ότι δεν υπήρχε καν κοστολόγηση των μέτρων από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους.
Στο χρόνο που έχω στη διάθεσή μου θα προσπαθήσω να φωτίσω τις ρυθμίσεις του νομοσχεδίου για την παιδεία.
Η κυβέρνηση με πανηγυρικό τρόπο ανακοίνωσε τη διεξαγωγή εθνικού διαλόγου για την παιδεία. Εξαρχής εκφράστηκαν από τους φορείς της εκπαίδευσης επιφυλάξεις ότι ο διάλογος αυτός είναι προσχηματικός, αποσπασματικός και άλλοθι για την επιβολή προειλημμένων αποφάσεων.
Φοβούμαι ότι η κυβέρνηση κάνει ότι περνά από το χέρι της για να επιβεβαιώσει αυτές τις ενστάσεις και να υπονομεύσει και τη δική μας παρουσία στο διάλογο.
Απροσχημάτιστα, χωρίς καμία διαβούλευση, καταθέτει αποσπασματικές ρυθμίσεις για τις οποίες δεν υπάρχει κανένας χαρακτήρας επείγοντος. Αν αυτά είναι μέρος του προγράμματος της κυβέρνησης, που είναι αποφασισμένη να εφαρμόσει έτσι κι αλλιώς, προς τι ο διάλογος;
Επιτρέψτε με να γίνω πιο συγκεκριμένος:
Α) Η ενίσχυση των αδύναμων μαθητών εντός του δημοσίου συστήματος εκπαίδευσης με την Αντισταθμιστική Διδασκαλία στοχεύει στην αποτροπή της μαθητικής διαρροής, να μην εγκαταλείψουν τα αδύναμα παιδιά το σχολείο.
Σήμερα, τα προγράμματα αυτά αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη αξία, καθώς όλο και περισσότερες οικογένειες, λόγω κρίσης, αδυνατούν να προσφέρουν επιπλέον στήριξη στα παιδιά τους εκτός των δομών της δημόσιας παιδείας.
Φέτος, λοιπόν, στην κορύφωση της κρίσης, θα ανέμενε κανείς η κυβέρνηση -που στα λόγια πλειοδοτεί σε κοινωνική ευαισθησία- να έχει προβεί σε όλες εκείνες τις ενέργειες ώστε να λειτουργούν έγκαιρα τα προγράμματα ενισχυτικής διδασκαλίας και πρόσθετης διδακτικής στήριξης.
Δυστυχώς, αυτή τη στιγμή που μιλούμε δεν υλοποιούνται προγράμματα ενίσχυσης αδύναμων μαθητών. Μένει να δούμε αν θα υπάρξουν και για πόσες εβδομάδες. Όταν, όμως ήδη, έχουμε διανύσει το μεγαλύτερο μέρος της σχολικής χρονιάς, φοβούμαι ότι θα είναι δώρον άδωρο.
Β) Οι ρυθμίσεις για το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, σε συνέχεια εκείνων που ήρθαν με την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου -τις ΠΝΠ που θυμίζω καταγγέλλατε ως πραξικοπηματικές- θα έπρεπε να έρθουν ως μια συνολική πρόταση για την αναβάθμιση του θεσμού.
Ακολουθείτε και εδώ την τακτική των μπαλωμάτων. Και με τέτοια μπαλώματα της τελευταίας στιγμής ανοίγετε μεγάλα ζητήματα.
Αναφέρω ενδεικτικά τη διεύρυνση των αρμοδιοτήτων της διορισμένης Διοικούσας Επιτροπής του ΕΑΠ, η οποία ξεπερνά και εκλεγμένη σύγκλητο, αποφασίζοντας για τον τρόπο επιλογής των φοιτητών, χωρίς ασφαλιστικές δικλείδες για ίση πρόσβαση και αντικειμενικότητα του συστήματος επιλογής, που διασφάλιζε η κλήρωση.
Και αλήθεια, τι υποκρύπτει η δυνατότητα της Διοικούσας να μεταβάλει τη σύνθεση της Επιτροπής Διαχείρισης του Ειδικού Λογαριασμού του ΕΑΠ;
Γ) Σε μια εποχή που το αίτημα για διαφάνεια και χρηστή διαχείριση είναι καθολικό, προκαλεί η διάταξη που καταργεί αδικήματα για τα οποία μέλος ΔΕΠ απέχει υποχρεωτικά από την άσκηση των καθηκόντων του, όπως είναι η ψευδορκία και εγκλήματα σχετικά με την υπηρεσία.
Επιπλέον, τι εξυπηρετεί η δημιουργία μιας νέας γενιάς συμβασιούχων στην καθαριότητα των πανεπιστημίων; Διότι αυτό θα επιφέρει η δυνατότητα μεταφοράς πόρων του κρατικού προϋπολογισμού για υπηρεσίες καθαριότητας, από τις Συγκλήτους στις Εταιρείες Διαχείρισης και Αξιοποίησης Περιουσίας Ανώτατων Ιδρυμάτων για πρόσληψη προσωπικού ορισμένου χρόνου.
Δ) Οι ρυθμίσεις για τον ευαίσθητο τομέα της Ειδικής Εκπαίδευσης που αφορούν άνω του 10% του γενικού μαθητικού πληθυσμού, έρχονται χωρίς κανένα διάλογο αιφνιδιάζοντας αρνητικά εκπαιδευτική κοινότητα και γονείς.
Ιδιαίτερα, οι αλλαγές στα Τμήματα Ένταξης, στο όνομα της ενίσχυσης του ενταξιακού χαρακτήρα της εκπαίδευσης, δεν μπορεί να γίνουν αποσπασματικά, με μερεμέτια, ερήμην της επιστημονικής κοινότητας που ζητά την απόσυρσή της. Η συγκεκριμένη παράγραφος εξισώνει στην πραγματικότητα τους δύο θεσμούς ένταξης, δηλαδή το Τμήμα Ένταξης και την Παράλληλη Στήριξη.
Εύλογα, λοιπόν, η εκπαιδευτική κοινότητα ανησυχεί. Τέτοια σοβαρά ζητήματα, που αφορούν χιλιάδες παιδιά και τις οικογένειές τους δεν μπορούν παρά να περνούν από τη βάσανο της διαβούλευσης και του εξαντλητικού διαλόγου.
Όλα τα παραπάνω, και κυρίως η δυσπιστία της εκπαιδευτικής κοινότητας, θα είχαν επιλυθεί εάν η κυβέρνηση σέβονταν τον εθνικό διάλογο για την παιδεία και νομοθετούσε μετά την ολοκλήρωσή του με βάση τα πορίσματά του.
Η τακτική αυτή του υπουργείου Παιδείας να νομοθετεί -και μάλιστα για ζητήματα που δεν έχουν χαρακτήρα επείγοντος- ενώ διεξάγεται ο διάλογος, παραβιάζει κάθε δεοντολογία και δεν τιμά την ηγεσία του.
Σας ευχαριστώ».

Δείτε εδώ το βίντεο της ομιλίας :
https://www.youtube.com/watch?v=h2kVziYw27w&feature=youtu.be

Ομιλία Μ. Χαρακόπουλου κατά τη συζήτηση Σ/Ν σχετικά με την επιστροφή πολιτιστικών αγαθών

Be the first to comment!
Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2015 16:17

BΟΥΛΗ

Αθήνα, 16 Δεκεμβρίου 2015

Ομιλία
του βουλευτή Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην Ολομέλεια της βουλής κατά τη συζήτηση του σχεδίου νόμου

«Προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας προς τις διατάξεις της Οδηγίας 2014/60/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 15ης Μαΐου 2014 σχετικά με την επιστροφή πολιτιστικών αγαθών που έχουν απομακρυνθεί παράνομα από το έδαφος κράτους-μέλους»

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Θα ήθελα, κατ’ αρχήν, να καταδικάσω την άνανδρη και απρόκλητη επίθεση που δέχθηκε ο συνάδελφος Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Βασίλης Οικονόμου χθες βράδυ σε χώρο εστίασης από κουκουλοφόρους, κρανοφόρους στα Εξάρχεια, οι οποίοι με αλλεπάλληλες πράξεις βίας επιχειρούν να καταστήσουν τη συγκεκριμένη περιοχή στο κέντρο της Πρωτεύουσας ως άβατο χώρο για τους εκπροσώπους του ελληνικού λαού, τις αρχές του κράτους, τα όργανα της δημόσιας τάξης.

Πιστεύω ότι σε μια ευνομούμενη πολιτεία το κράτος δικαίου οφείλει να διασφαλίζει τη δημόσια τάξη, το αίσθημα ασφάλειας στους πολίτες, το δικαίωμα της ελεύθερης μετακίνησης. Το μόνο άβατο που αναγνωρίζουμε στη χώρα μας είναι αυτό του Αγίου Όρους, λόγω της υπερχιλιετούς παράδοσης που υπάρχει.

Πιστεύω, λοιπόν, κύριε Πρόεδρε, ότι η Ελληνική Βουλή, όλες οι πτέρυγες ομόφωνα θα πρέπει να καταδικάσουν το συγκεκριμένο συμβάν χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις, που εν τέλει δίνουν νομιμοποιητική βάση σε πράξεις βίας. Καμία μορφή βίας δεν μπορεί να είναι ανεκτή.

Έρχομαι τώρα, στα του νομοσχεδίου.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Η αρχαιοκαπηλία είναι μια πραγματική μάστιγα για τον σύγχρονο κόσμο. Ιδιαίτερα για περιοχές που έχει καταλυθεί ο νόμος και η τάξη, το φαινόμενο αυτό έχει πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, όπως αυτό που συμβαίνει στη Μέση Ανατολή, στη Συρία και στο Ιράκ.

Ειδικά για το Ισλαμικό κράτος, η κλοπή και η πώληση αρχαίων αντικειμένων συνιστά μια σημαντική πηγή πλουτισμού για τους τζιχαντιστές, με τη μεσιτεία βέβαια κάποιων ίσως υπεράνω υποψίας καλοθελητών, αλλά και πολλών πρόθυμων αγοραστών του ανεπτυγμένου κόσμου.

Ως γνωστόν, η Ελλάδα και ο ελληνικός πολιτισμός έχει καταστεί διαχρονικά θύμα της αρχαιοκαπηλίας και της κλοπής πολύτιμων αντικειμένων του πανάρχαιου και του διαρκούς πολιτισμού της. Αμέσως γίνεται κατανοητό ότι εδώ δεν μιλούμε τόσο με όρους χρηματικής αξίας, όσο και αν αυτή είναι υψηλή. Μιλούμε για πνευματικές αξίες και για αξίες ιστορικής ταυτότητας.

Ο Υπουργός Πολιτισμού, ο κ. Μπαλτάς, υποστήριξε στην Επιτροπή ότι αυτό το νομοσχέδιο είναι απλό γιατί αποτελεί την εναρμόνιση μιας ευρωπαϊκής Οδηγίας με την ελληνική νομοθεσία και ότι αυτή η εξέλιξη εξυπηρετεί την ελληνική υπόθεση γιατί έτσι θα διεκδικούμε αποτελεσματικότερα τα κλαπέντα από τους διαφόρους «Έλγιν».

Εδώ, όμως, έχω μια απορία: Η Κυβέρνηση αυτή με πρωτοβουλία του διαδόχου του κ. Μπαλτά στο Υπουργείο Παιδείας, του κ. Φίλη, όρισε μια Επιτροπή, η οποία, ανάμεσα στα άλλα, σκοπεύει να αποκαθάρει την ελληνική εκπαίδευση από το «Παπαρρηγοπούλειο» αφήγημα, δηλαδή ότι οι Νεοέλληνες δεν έχουν μακρά ιστορία και συνέχεια στο χρόνο, είναι αυθαίρετα δημιουργήματα του κράτους που συγκροτήθηκε υπό την επιρροή του Διαφωτισμού μετά την ελληνική επανάσταση. Άλλωστε, αυτά υποστηρίζει ο αγαπημένος ιστορικός του κ. Τσίπρα, ο κ. Αντώνης Λιάκος, Πρόεδρος της εν λόγω Επιτροπής.

Όμως, εάν είναι έτσι, εμείς ως τι διεκδικούμε τα κλαπέντα αρχαία σπαράγματα, αγάλματα, ιερά σύμβολα ή τις βυζαντινές εικόνες, όπως αυτές που από τα κατεχόμενα της Κύπρου παίρνουν το δρόμο για ιδιωτικές συλλογές των «φιλοτέχνων»; Ως τυχαίοι κάτοικοι του συγκεκριμένου χώρου, που κάποτε κάποιοι άλλοι, ξένοι προς εμάς τον δημιούργησαν, σαν ενοικιαστές δηλαδή του συγκεκριμένου οικοπέδου;

Προφανώς εδώ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, υπάρχει μια τεράστια αντίφαση, στην οποία θα πρέπει να υπάρξει μια σαφής απάντηση. Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι την απάντηση την έχει δώσει πριν πολλά χρόνια ο Στρατηγός Μακρυγιάννης στα «Απομνημονεύματά» του και ό,τι άλλο πούμε είναι εκ του περισσού. Γράφει ο Στρατηγός για δύο αρχαία αγάλματα, που βρήκαν στρατιώτες του και σκόπευαν να τα πουλήσουν σε Ευρωπαίους για χίλια τάλαρα: «Πήρα τους στρατιώτες, τους μίλησα. Αυτά, και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε, να μην καταδεχθείτε να βγούνε από την πατρίδα. Γι’ αυτά πολεμήσαμε!».

Επίσης, θα επισημάνω στον κ. Μπαλτά –που αποχώρησε απ’ ό,τι βλέπω- αν και το αντιλήφθηκε, φαντάζομαι, από τον θόρυβο που έχει προκληθεί, ότι η ορολογία που χρησιμοποιούμε για τα πράγματα πρέπει να μην υπονομεύει την υπόθεση που διεκδικούμε. Η άρνηση της γενοκτονίας των Ποντίων από τον Υπουργό Παιδείας, τον κ. Φίλη, ο οποίος την χαρακτηρίζει «εθνοκάθαρση», υπονομεύει το αίτημα της διεθνούς αναγνώρισής της. Ομοίως, τα μάρμαρα του Παρθενώνα δεν είναι «Ελγίνεια». Κανένας αρχαιοκάπηλος, ας είναι και Βρετανός λόρδος, δεν ιδιοποιείται τα κλαπέντα, ούτε μετά θάνατον.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Επιτρέψτε μου να αναφερθώ και σ’ ένα ζήτημα που το θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό και σχετίζεται με το θέμα που συζητούμε. Πρόσφατα, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, επισκεπτόμενος επισήμως τη Βουλγαρία, ζήτησε την επιστροφή στις Ιερές Μητροπόλεις και τις Μονές της Βορείου Ελλάδος των εκατοντάδων βυζαντινών κειμηλίων που εκλάπησαν από τον βουλγαρικό στρατό κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από μοναστήρια και εκκλησίες της Μακεδονίας, όπως της Παναγίας Εικοσιφοίνισσας και του Τιμίου Προδρόμου στις Σέρρες.

Όλα αυτά τα κειμήλια, περί τα οκτακόσια αντικείμενα, βυζαντινές εικόνες, χειρόγραφα και εκκλησιαστικά λειτουργικά σκεύη, αποτελούν έναν ανεκτίμητο θησαυρό για την Ελλάδα και την Ορθοδοξία. Κάποια από αυτά τα κειμήλια έχουν εντοπιστεί σε τρίτες χώρες, όπως στη Γερμανία το συναξάρι του μοναχού Εφραίμ του 13ου αιώνα, το οποίο η Ελλάδα κατάφερε να επαναπατρίσει.

Να σημειωθεί ότι βάσει της Συνθήκης του Νεϊγύ, με την οποία η Βουλγαρία συνθηκολόγησε μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με τις δυνάμεις της Αντάντ, τα λεηλατημένα αντικείμενα έχουν καταγραφεί επισήμως. Επιπλέον, η Συνθήκη αυτή υπερτερεί έναντι κάθε άλλης νομικής πράξης, οπότε δεν μπαίνει ζήτημα αμφισβήτησης.

Δυστυχώς, όμως, η βουλγαρική πλευρά αντιμετώπισε το δίκαιο αυτό αίτημα του Πατριάρχη με απαράδεκτο τρόπο. Ο Πρωθυπουργός Μπορίσοφ δήλωσε ότι σε καμία περίπτωση η Βουλγαρία δεν πρέπει να τα παραχωρήσει, ενώ αρνήθηκε να συναντήσει τον Προκαθήμενο της Ορθοδοξίας.

Κύριε Πρόεδρε, ελπίζουμε ότι η εναρμόνιση όλων των κρατών-μελών με τους αυστηρότερους κανόνες που θεσπίζει η Ευρωπαϊκή Ένωση θα κάνει και τους ηγέτες της γειτονικής φιλικής χώρας να ξανασκεφθούν πιο λογικά τη στάση τους, μακριά από άχρηστους και αχρείαστους φανατισμούς.

Σας ευχαριστώ».

Δείτε στην ακόλουθη ηλεκτρονική διεύθυνση το βίντεο της αγόρευσης του κ. Χαρακόπουλου:

https://www.youtube.com/watch?v=4BFkF1QekLc&feature=youtu.be

Ομιλία Μ. Χαρακόπουλου στη συζήτηση για τα προαπαιτούμενα 14-12-15

Be the first to comment!
Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2015 13:37

ΜAX Βουλη2

Αθήνα, 14 Δεκεμβρίου 2015

Ομιλία του Βουλευτή Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας
Κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
Στην κοινή συνεδρίαση της Διαρκούς Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων & της Διαρκούς Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου με θέμα την
επεξεργασία και εξέταση του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Οικονομικών:
«Διαχείριση των μη εξυπηρετούμενων δανείων, μισθολογικές ρυθμίσεις και άλλες επείγουσες διατάξεις εφαρμογής της συμφωνίας δημοσιονομικών στόχων και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων».

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Ένα ακόμη σημαντικό νομοσχέδιο έρχεται με την απαράδεκτη διαδικασία του υπερκατεπείγοντος, την οποία στο παρελθόν ο ΣΥΡΙΖΑ κατακεραύνωνε. Σήμερα αυτός ο τρόπος του νομοθετείν έχει παγιωθεί και δεν ιδρώνει το αυτί κανενός από τους συγκυβερνώντες.

Αλήθεια τι έγινε η δημοκρατική σας ευαισθησία; Τόση μετάλλαξη, για να μην πω «παχυδερμισμός», στο βωμό του υπέρτατου στόχου της παραμονής στην εξουσία, στην οποία προσπαθείτε να παραμείνετε γαντζωμένοι με νύχια και με δόντια, με κάθε μέσο, με ψεύδη και φθηνές δικαιολογίες;

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ καμώνεται ότι ξέρει που βαδίζει. Και μάλιστα ότι βάλλεται από συμφέροντα. Διότι το έργο της δεν συμφέρει κάποιους. Και κατασκευάζει εχθρούς που θέλουν το κακό της. Αλλά ποιό είναι αυτό το έργο που ανησυχεί τους ισχυρούς κύκλους που δεν θέλουν την μακροημέρευση της δεύτερης φορά αριστερά;

Μήπως, το γεγονός ότι ελληνικό τραπεζικό σύστημα εν μια νυχτί και αντί πινακίου φακής άλλαξε χέρια, που μάλιστα τώρα δεν είναι καν ελληνικά; Μάλλον απίθανο. Μήπως ανησυχούν οι λεγόμενοι συντηρητικοί κύκλοι γιατί τα κόκκινα δάνεια από το 33,8% που ήταν στα τέλη του 2014, εκτοξεύτηκαν επί των ημερών σας στο 52%;

Αμφισβητήσατε κ. υπουργέ, κ. Σταθάκη, το νούμερο του εισηγητή μας κ. Χατζηδάκη. Μας λέτε ότι τα κόκκινα έφτασαν στο 43%. Και έτσι να είναι, είστε υπερήφανοι γιατί σε ένα χρόνο αυξήθηκαν κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες τα κόκκινα δάνεια;

Αλήθεια, πώς να συγκρατηθείς και να μην μπεις στον πειρασμό να προβλέψεις πως θα στόλιζαν οι σημερινοί κυβερνώντες μια άλλη κυβέρνηση που θα αποτολμούσε να παραδώσει τα κόκκινα επιχειρηματικά δάνεια σε ξένα funds-κοράκια όπως τα χαρακτηρίζατε. Για την σημερινή, όμως, κάθε τι δικαιολογείται.

Η εξέλιξη αυτή θα είχε αποτραπεί αν η κυβέρνηση είχε εκδώσει τις σχετικές αποφάσεις, αξιοποιώντας τον νόμο Δένδια (4307/2014) που έδινε κίνητρα για τη συμμετοχή οφειλετών και τραπεζών σε ρύθμιση με διαγραφή χρεών.

Βέβαια, προσπαθεί η κυβέρνηση να μας πείσει ότι το κακό σενάριο αφορά τους… κακούς μεγαλο-επιχειρηματίες. Το τι τελικά θα ισχύσει, εδώ είμαστε να το δούμε, και για τους ιδιώτες και τις μικρές επιχειρήσεις. Γιατί, ως γνωστόν, αν δεν υπάρξει νομοθετική ρύθμιση έως 15/2 και τα στεγαστικά και τα δάνεια με εγγύηση ελληνικού δημοσίου εκχωρούνται σε fundς.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που ψηφίζεται σήμερα είναι μια διευθέτηση, η οποία υποβάλλεται υπό το κράτος της απόλυτης αποτυχίας της κυβέρνησης, η οποία αφού βρέθηκε με την πλάτη στο τοίχο από δικά της σφάλματα πέταξε λευκή πετσέτα, και από τότε δέχεται τα πάντα.

Από το «Go back Mrs Merkel», περάσαμε στο «Ναι σε Όλα!». Κι αυτά τα περί σκληρής διαπραγμάτευσης δεν πείθουν κανένα. Ο κόσμος έχει μάτια και βλέπει και αυτιά και ακούει. Ήδη, το φάσμα των πλειστηριασμών πλησιάζει απειλητικά. Και η κυβέρνηση, εκτός από καθυστερήσεις τι κάνει; Αυτό που ξέρει καλά: κομματικοποιεί το κράτος.

Τα όσα συμβαίνουν στο χώρο της υγείας αλλά και της εκπαίδευσης είναι ενδεικτικά. Αναπολούν τα όσα άρρωστα επικράτησαν στο παρελθόν. Και από τα οποία είχαμε αρχίσει να απαλλασσόμαστε με πολύ κόπο. Γιατί η έννοια της αξιοκρατίας είχε αρχίσει να εμπεδώνεται από όλους. Και τώρα κατρακυλάμε στα παλιά. Με τους διοικητές των νοσοκομείων, με τις επιλογές των διευθυντών εκπαίδευσης, αποδεικνύεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αγωνιά να βολέψει τους ημετέρους, με κάθε κόστος.

Και από την άλλη, δείχνει αλλεργία στη διαφάνεια στο χώρο των δημοσίων συμβάσεων. Πως αλλιώς να χαρακτηριστεί το γεγονός ότι η μη καταχώρηση στο Κεντρικό Ηλεκτρονικό Μητρώο Δημοσίων Συμβάσεων, προκηρύξεων, διακηρύξεων, αποφάσεων ανάθεσης ή κατακύρωσης και των συμβάσεων δεν είναι προϋπόθεση ισχύος τους; Επιβεβαιώνετε για άλλη μια φορά ότι έχετε θέμα με τη διαύγεια.

Όπως έχετε θέμα -αλλεργία με αυτά που άκουσα από τον αρμόδιο υπουργό- και με κάθε έννοια αξιολόγησης. Γιατί, ενώ, είναι σε θετική κατεύθυνση οι ρυθμίσεις για τη μισθολογική εξέλιξη των δημοσίων υπαλλήλων ανάλογα με την κατηγορία εκπαίδευσης και την αξιολόγηση, δεν υπάρχει σύστημα αξιολόγησης για να στηρίξει τις σχετικές ρυθμίσεις.

Επιπλέον, οι ρυθμίσεις αυτές δεν είναι δημοσιονομικά ουδέτερες. Σύμφωνα με την έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους υπάρχει ετήσια επιβάρυνση του προϋπολογισμού ύψους 150 εκατομμυρίων ευρώ.

Έχουμε την πολυτέλεια αυξήσεων όταν ολόκληρες κοινωνικές ομάδες τις ρίχνετε στον Καιάδα της οικονομικής εξαθλίωσης, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τους αγρότες; Πραγματικά είναι αξιοπερίεργη η εμμονή που δείχνετε έναντι του αγροτικού κόσμου. Δεν έχετε προλάβει να… ζεστάνετε τις υπουργικές καρέκλες στο δεύτερο γύρο της αριστερής διακυβέρνησης και κτυπάτε αλύπητα με κάθε ευκαιρία την πρωτογενή παραγωγή. Το τι συνέβη με τις επιδοτήσεις, που δόθηκαν κουτσουρεμένες πάνω από το μισό, δεν έχει προηγούμενο. Ένα απόλυτο Βατερλό.

Αλλά τα ίδια και με το φόρο στο κρασί, το αορίστου διάρκειας γάλα, την επικείμενη αύξηση στις ασφαλιστικές εισφορές στον ΟΓΑ. Κι είμαστε ακόμη στην αρχή γιατί έπονται κι άλλα. Χειρότερα. Με την άγρια φορολόγηση, την κατάργηση των όποιων φοροελαφρύνσεων έχουν απομείνει. Τώρα αρχίζουν να καταλαβαίνουν οι αγρότες με ποιους έχουν να κάνουν.

Όσον αφορά στις συμβάσεις παραχώρησης για τους αυτοκινητόδρομους, με ενδιαφέρον άκουσα την εξήγηση του αρμόδιου υπουργού κ. Σπίρτζη ότι το «Δεν Πληρώνω» για τα διόδια αφορά μόνο την Κυριακή των εκλογών. Δεν ξέρω αν αυτό είχαν κατά νου τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που συμμετείχαν στο κίνημα «Δεν Πληρώνω» όταν σήκωναν τις μπάρες των διοδίων.
Κύριε πρόεδρε,
κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Με αυτά τα δεδομένα δεν μπορούμε να συναινέσουμε σε μέτρα χωρίς αναπτυξιακή προοπτική, που εντέλει μας βυθίζουν βαθύτερα στην κρίση και την ύφεση.
Σας ευχαριστώ».

Δείτε εδώ την 7λεπτη ομιλία του κ. Χαρακόπουλου:

https://www.youtube.com/watch?v=Ud5a756fmIk&feature=youtu.be

More...