Βρυξέλλες, 3 Μαρτίου 2026

Εισήγηση

του Γενικού Γραμματέα της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας (ΔΣΟ),

δρ Μάξιμου Χαρακόπουλου

στην Ημερίδα του της Ομάδας Εργασίας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος για τον Διαπολιτισμικό και Διαθρησκειακό Διάλογο με θέμα "Επαναπροσεγγίζοντας τον Διάλογο της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τις θρησκείες (Άρθρο 17 της Συνθήκης της Λισαβόνας) υπό το φως των Διακηρύξεων της Δια-Κοινοβουλευτικής Ένωσης (IPU)", στις Βρυξέλλες

Σεβασμιότατοι,

Αξιότιμα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου,

Αγαπητοί συνάδελφοι βουλευτές από την Αλβανία, την Βοσνία-Ερζεγοβίνη, την Κύπρο, την Μολδαβία και την Ουγγαρία,

Εκλεκτοί προσκεκλημένοι,

Με ιδιαίτερη χαρά βρισκόμαστε σήμερα στην έδρα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για να υποστηρίξουμε ενεργά την πρωτοβουλία της Ομάδας Εργασίας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος για τον Διαπολιτισμικό και Διαθρησκειακό Διάλογο, στο πλαίσιο της οποίας διενεργείται η παρούσα ημερίδα με θέμα την Επανεξέταση του διαλόγου μεταξύ ΕΕ και θρησκειών, το γνωστό άρθρο 17 της συνθήκης της Λισαβόνας.

Η συνάντησή μας αγαπητοί συμπρόεδροι, κα Ζέλιανα Ζόβκο και κ. Βαγγέλη Μεϊμαράκη, λαμβάνει χώρα σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη στιγμή για την Ευρώπη και το ιστορικό πείραμα της ΕΕ. Κι αυτό γιατί οι ραγδαίες παγκόσμιες ανακατατάξεις ανατρέπουν τις έως πρόσφατα βεβαιότητες. Πολεμικές συγκρούσεις τεραστίας κλίμακος, τόσο ως προς τα στρατιωτικά μέσα που χρησιμοποιούνται όσο και ως προς τη συμμετοχή των κρατών που εμπλέκονται, αναδεικνύουν ένα διεθνές τοπίο οιονεί παγκοσμίου πολέμου. Χωρίς αμφιβολία, ο ρόλος της Ευρώπης σε αυτό το νέο περιβάλλον δεν είναι αυτός που θα αναμέναμε. Μάλλον, ακολουθεί αντί να οδηγεί ή να επηρεάζει.

Οι ανησυχητικές αυτές διαπιστώσεις θα έπρεπε να είχαν σημάνει συναγερμό στα κράτη-μέλη, και την έναρξη μιας ουσιαστικής συζήτησης για το μέλλον της Ευρώπης, την ανάγκη εμβάθυνσης, με κοινή εξωτερική και αμυντική πολιτική, αλλά και ενίσχυσης των αξιακών πυλώνων του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.

Δυστυχώς, όπως επισήμανε μια από τις πιο φωτεινές μορφές της Οικουμενικής Ορθοδοξίας, ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος, ότι “η Ευρώπη έκανε ένα φοβερό λάθος. Σνόμπαρε, υπονόμευσε τον χριστιανισμό, δημιούργησε ένα κενό πίστεως. Και μια Ευρώπη χωρίς πίστη δεν ξέρω αν θα αντέξει”.

Ο ατελής κατά τη γνώμη μας διάλογος για το Μέλλον της Ευρώπης, στον οποίο δεν υπήρξε καμία αναφορά στις χριστιανικές ρίζες και αξίες της Ευρώπης, δεν δικαιώνει απλά τον Αναστάσιο και όσους επιμένουμε να υπενθυμίζουμε τους κινδύνους που ελλοχεύουν από την απομάκρυνση της Ευρώπης από τους βασικούς της πυλώνες. Είναι μια αφορμή σκεπτικισμού για την αποτελεσματικότητα του Άρθρου 17 της συνθήκης της Λισαβόνας για τον διάλογο της ΕΕ με τις θρησκείες, υπό το πρίσμα και του προβληματισμού της IPU για την σημασία του διαλόγου θρησκευτικών και κοινοβουλευτικών θεσμών, όπως διατυπώθηκε στις δυο Διακηρύξεις που υιοθέτησε στο Μαρακές και στη Ρώμη.

Επιτρέψτε, όμως, να πω ότι ταυτόχρονα με την απαξίωση των χριστιανικών αξιών στην Ευρώπη διαπιστώνουμε ότι το Διεθνές Δίκαιο, που σφράγισε τον μεταπολεμικό κόσμο, δέχεται υπονομευτικά πλήγματα.

Παράλληλα, ο αναθεωρητισμός, ως τάση της εξωτερικής πολιτικής, επανακάμπτει με εντυπωσιακή ορμή, εκδηλώνοντας συμπεριφορές που θεωρούσαμε ότι έληξαν με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η Ευρώπη αντί να αντιμετωπίσει την αναδυόμενη νέα κατάσταση, για μεγάλο χρονικό διάστημα είχε επιδοθεί σε ανεύθυνους νεωτερισμούς που έρχονταν σε αντίθεση με τις παραδόσεις και το πολιτισμικό της υπόβαθρο.

Κυρίες και κύριοι,

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ΕΕ είναι ο παράδεισος της ελευθερίας και της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Για τον λόγο αυτό και συνιστά χώρο προορισμού εκατομμυρίων μεταναστών και προσφύγων απ’ όλον τον κόσμο.

Όμως, αυτή η επιτυχία, η οποία επιτάθηκε με την πτώση των σοσιαλιστικών καθεστώτων και τη σταδιακή ένταξη αυτών των κρατών στην ΕΕ, επέφερε αρχικώς τον εφησυχασμό και εν συνεχεία αρκετές στρεβλώσεις.

Ιδεοληπτικές θεωρίες, που στόχευαν να ξεριζώσουν παραδοσιακές ευρωπαϊκές αξίες, ακόμη και τους πυλώνες του κοινού μας πολιτισμού, αναδείχθηκαν σε κυρίαρχες πολιτικές μέσω διαφόρων διαύλων, ακόμη και αυτών των ευρωπαϊκών θεσμών.

Στην ουσία γίναμε μάρτυρες της εξαπόλυσης μιας αναίτιας επίθεσης στο ελληνορωμαϊκό αλλά και χριστιανικό ευρωπαϊκό παρελθόν. Μια απόπειρα να γραφτούν όλα εξ αρχής σε λευκό μάρμαρο.

Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα αφενός την απειλητική αποστασιοποίηση σημαντικού τμήματος των λαών της Ευρώπης από το κοινό ευρωπαϊκό όραμα, το οποίο, θεωρήθηκε από τμήματα του ευρωπαϊκού πληθυσμού ως ζήτημα που αφορά αποκλειστικά τις ελίτ.

Αφετέρου, όμως, η αποδόμηση των ευρωπαϊκών αρχών, τις οποίες πρέσβευαν οι πατέρες της ευρωπαϊκής ενοποίησης, αποδυνάμωσε το ειδικό βάρος της ΕΕ. Δεν πρέπει να λησμονούμε ή να παραβλέπουμε ότι πολιτικοί ηγέτες όπως ο Αντενάουερ, ο Ντε Γκωλ, ο ντε Γκάσπερι ή ο Ντελόρ, οι οποίοι εξέφρασαν το γνήσιο μεταπολεμικό ευρωπαϊκό πνεύμα, υπήρξαν χριστιανοί, που δεν έκρυβαν την αφετηρία της κοσμοαντίληψής τους.

Η απουσία επομένως μια στιβαρής ιδεολογικής συνεκτικότητας στον ευρωπαϊκό χώρο, επηρέασε αρνητικά τη θέση της Ευρώπης, που βρέθηκε απροετοίμαστη από την επιθετικότητα των ανταγωνιστών της.

Οι ρωγμές προκλήθηκαν στην πλέον άκαιρη στιγμή, καθώς τα γεγονότα τρέχουν με ταχύτητα. Έτσι, στην παρούσα φάση και σε συνθήκες συναγερμού και γενικής κινητοποίησης απέναντι στις μεγάλες προκλήσεις, που έχουν σκοπό τη χειραφέτηση της Ευρώπης στον νέο αναδυόμενο πολυπολικό κόσμο, εγείρεται το πρόβλημα της νέας ευρωπαϊκής ταυτότητας. Ποια θα είναι, δηλαδή, τα συστατικά στοιχεία συγκρότησης του Ευρωπαίου του μέλλοντος, ο οποίος χωρίς να απεμπολήσει τις εθνικές του καταβολές θα νοιώθει ταυτόχρονα ως Ευρωπαίος πολίτης, και ως τέτοιος θα διακρίνεται στο παγκόσμιο χωριό.

Και εδώ, οι παραδόσεις του Χριστιανισμού, με όλες τις εκφάνσεις του, όπως την Ορθοδοξία, τον Καθολικισμό και τις μεταρρυθμιστικές Εκκλησίες, μπορούν και πρέπει να συνεισφέρουν στο αξιακό οπλοστάσιο της Ευρώπης.

Μια διαδικασία που δεν μπορεί να κριθεί οπισθοδρομική, καθώς προσφέρει το ηθικό πλαίσιο που σήμερα στερείται η κυνικά ρεαλιστική πρακτική των διεθνών σχέσεων. Γιατί ο σεβασμός στην ελευθερία του ανθρώπου και των εθνών, η ανωτερότητα των ηθικών αξιών επί των υλικών, η σημασία της ηθικής στάσης στην πολιτική εκπορεύονται από τον πυρήνα της χριστιανικής παράδοσης. Και είναι αξίες που έχει ανάγκη ένας κόσμος που διολισθαίνει στην πλέον στενή έννοια της εξυπηρέτησης των ιδιοτελών συμφερόντων.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι χριστιανικές αξίες συνιστούν πολύτιμο εργαλείο διαχείρισης των προβλημάτων που προκύπτουν από την νέα φάση της τεχνολογικής επανάστασης, που φθάνει μέχρι την τεχνητή νοημοσύνη.

Σήμερα, τα διλήμματα που εγείρονται είναι κρίσιμα, καθώς ο άνθρωπος για πρώτη φορά κινδυνεύει να γίνει υποχείριο της τεχνολογίας. Γι’ αυτό όλο και περισσότερο πλέον ακούγονται φωνές που κάνουν λόγο για την αναγκαιότητα θέσπισης ηθικών κριτηρίων στη χρήση της τεχνολογίας. Για να μην καταστεί ο άνθρωπος, με μια αντιστροφή των ρόλων, σε εργαλείο των μηχανών.

Σε κάθε περίπτωση, η Ευρώπη, παράλληλα με τον διάλογο για την αμυντική της θωράκιση, τον παραγωγικό της μετασχηματισμό και την εξωτερική της πολιτική, πρέπει να ανοίξει με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα το ζήτημα των αξιών που διέπουν τις πολιτικές της, το ζήτημα της ταυτότητας της νέας Ευρώπης, πέρα από στενά τεχνοκρατικές αντιλήψεις, με σεβασμό στις παραδόσεις της, και κυρίως αυτές του χριστιανισμού. Ο δρόμος αυτός είναι ζωτικός για το ίδιο το ευρωπαϊκό μέλλον.

Προς αυτή την κατεύθυνση η ΔΣΟ πραγματοποίησε τον Μάιο του 2024, στη Θεσσαλονίκη, Διεθνές Συνέδριο με θέμα “Η πολιτική ως χώρος έκφρασης των χριστιανικών αξιών στην καθημερινότητα”. Το συνέδριο συνδιοργανώθηκε με τη Διάσκεψη των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών (CEC), την Επιτροπή των Επισκοπικών Διασκέψεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση (COMECE), την Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ και την Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης.

Σε αυτό συμμετείχαν ως εισηγητές 50 ακαδημαϊκοί, βουλευτές, κυβερνητικά στελέχη και ευρωβουλευτές από διάφορες χώρες, επίσκοποι και εκπρόσωποι εκκλησιών όλων των δογμάτων, διπλωμάτες, εκπρόσωποι διεθνών κέντρων και ευρωπαϊκών οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών.

Μάλιστα, οι διοργανωτές υπογράψαμε Έκκληση προς τους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς και τις Ευρωπαϊκές Πολιτικές Παρατάξεις για τις Χριστιανικές Αξίες, υπό τον τίτλο “Ευρώπη, να είσαι ο εαυτός σου”, που παραπέμπει σε ομιλία του Πάπα Ιωάννη Παύλου του Β΄.

Ήδη, τα πρακτικά του Συνεδρίου βρίσκονται υπό έκδοση και στην αγγλική γλώσσα, ώστε να μπορούν να αποτελέσουν χρήσιμο εργαλείο, αλλά και εφαλτήριο προς την κατεύθυνση που όλοι μας επιζητούμε.

Θα επιμείνουμε σε ανάλογες πρωτοβουλίες με την ίδια συνέπεια, προσβλέποντας σε γόνιμη συνεργασία με όλους τους εμπλεκόμενους και κυρίως τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, αλλά και την κοινωνία των πολιτών.

Με αυτές τις σκέψεις ευελπιστούμε η παρούσα ημερίδα της Ομάδας Εργασίας του ΕΛΚ για τον Διαπολιτισμικό και Διαθρησκειακό Διάλογο να αποτελέσει έναν σημαντικό σταθμό στη σειρά των πρωτοβουλιών που θα δώσουν «σάρκα και οστά» στο Άρθρο 17 της Συνθήκης της Λισαβόνας και στις Διακηρύξεις της IPU.

Σας ευχαριστώ.

Μπορείτε να δείτε στιγμιότυπα από την παρουσία του Μαξίμου Χαρακοπούλου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://youtube.com/shorts/ab3RrEH21HQ?si=EDFwjjq7Z5gnQI

Αθήνα, 4 Μαρτίου 2026

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου στη Βουλή

στη συζήτηση του νομοσχεδίου του υπουργείου Εσωτερικών με θέμα: «Ορισμός εκλογικής περιφέρειας Απόδημου Ελληνισμού - Διευκόλυνση άσκησης εκλογικού δικαιώματος εκλογέων εκτός επικράτειας μέσω επιστολικής ψήφου για τις βουλευτικές εκλογές»

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Το σημαντικό νομοσχέδιο του υπουργείου Εσωτερικών για τη διευκόλυνση της ψήφου των αποδήμων και τη συγκρότηση ιδιαίτερης εκλογικής περιφέρειας για τους ομογενείς όπου γης συζητείται σε μια αναμφίβολα κρίσιμη συγκυρία.

Το νέο πολεμικό μέτωπο, που έχει ανοίξει εδώ και λίγες ημέρες στην ευρύτερη γειτονιά μας, στη Μέση Ανατολή, μας επηρεάζει άμεσα. Έστω, και αν, σταθεροί στις θέσεις μας, τασσόμαστε αναφανδόν υπέρ της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών και της επικράτησης παντού των κανόνων του διεθνούς δικαίου.

Γιατί αυτή είναι η συνεπής στάση της Ελλάδας, που εκπορεύεται όχι μόνον από την υπεράσπιση των συμφερόντων της στο διεθνές σύστημα, αλλά πρωτίστως από την υποστήριξη αρχών και αξιών που απαρέγκλιτα ακολουθούμε στην εξωτερική μας πολιτική.

Για να είμαστε ξεκάθαροι, η χώρα μας, παρά τις ακατανόητες φωνασκίες της αριστερής αντιπολίτευσης, δεν έχει καμία συμμετοχή σε αυτόν τον πόλεμο. Παρά τις στέρεες συμμαχίες που διατηρεί με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Κι αυτό έχει καταστεί απολύτως σαφές από τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.

Αυτή η ορθή θέση αρχής, όμως, δεν συνεπάγεται την επίδειξη αδιαφορίας για τα τεκταινόμενα στην Κυπριακή Δημοκρατία. Οι αδελφοί μας Κύπριοι βρέθηκαν, χωρίς δική τους ευθύνη, στο μάτι του πολεμικού κυκλώνα.

Η Ελλάδα όφειλε από την πρώτη στιγμή να αποδείξει ότι η Κύπρος δεν κείται μακράν. Έπρεπε να ενισχύσει την αεράμυνα της νήσου. Και κυρίως να εμψυχώσει τους Κύπριους, ότι είμαστε έμπρακτα δίπλα τους στις δύσκολες στιγμές. Αυτή μας η απόφαση βρήκε, μάλιστα, μιμητές από τη Γαλλία, τη Γερμανία και τη Μεγάλη Βρετανία.

Και είναι πραγματικά περίεργο ότι η παρουσία των αεροσκαφών στη βάση “Ανδρέας Παπανδρέου” στην Πάφο και των φρεγατών μας στη Λεμεσό προκαλεί αντιδράσεις από κόμματα του ελληνικού κοινοβουλίου. Όταν όλοι γνωρίζουμε τι πραγματικά σημαίνει αυτό. Και όποιος δεν το καταλαβαίνει ας ρωτήσει τους ίδιους τους Κύπριους. Είμαι βέβαιος ότι θα του εξηγήσουν άριστα.

Κύριε πρόεδρε,

Περνώ τώρα στο υπό συζήτηση νομοσχέδιο το οποίο έχει και αυτό εθνική διάσταση. Μιλούμε για τη συμμετοχή των ομογενών μας, του απόδημου ελληνισμού, στις κοινοβουλευτικές εκλογές αλλά και την εκπροσώπησή τους στο ελληνικό κοινοβούλιο.

Όπως ανέφερα και στη συνεδρίαση της αρμόδιας Επιτροπής, εκτός Ελλάδος, ζει και αναπτύσσεται μια ακόμη Ελλάδα, που εξακολουθεί να σκέφτεται και να αισθάνεται ελληνικά, που διατηρεί ισχυρούς δεσμούς με την πατρίδα, που επιθυμεί να συμμετάσχει στα πολιτικά δρώμενα της χώρας. Και αυτούς τους ανθρώπους δεν θέλουμε να τους χάσουμε. Ιδιαίτερα τους εκατοντάδες χιλιάδες νέους που η κρίση των προηγούμενων χρόνων τους έφερε σε διάφορες χώρες για να βρουν εργασία και παρέμειναν εκεί.

Θα επαναλάβω ότι αυτούς τους νέους τους θέλουμε πίσω, τους θέλουμε να προσφέρουν στην πατρίδα, να δημιουργήσουν εδώ, να μεγαλώσουν τα παιδιά τους εδώ. Γιατί η δημογραφική μας απίσχναση είναι ραγδαία. Αλλά έως τότε, όσοι συμπατριώτες μας είναι εκτός Ελλάδος, πρέπει να έχουν λόγο στα πολιτικά μας πράγματα.

Σήμερα, η τεχνολογία δίνει αξιόπιστες δυνατότητες άμεσης συμμετοχής στις εκλογές. Άλλωστε, δεν ανακαλύπτουμε την Αμερική. Σχεδόν σε όλα τα δημοκρατικά κράτη ισχύουν αυτές οι διαδικασίες.

Υπενθυμίζω ότι η Νέα Δημοκρατία είχε προσπαθήσει αρχικώς με την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή το 2009, να νομοθετήσει την ψήφο των αποδήμων, αλλά βρήκε αντιπολιτευτικό “τοίχο”. Έπρεπε να έρθει η πρώτη κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη το 2019, που έδωσε τη δυνατότητα της εκλογής εκπροσώπων των Ελλήνων της διασποράς μέσω του ψηφοδελτίου επικρατείας, και της επιστολικής ψήφου των ομογενών για τις ευρωεκλογές.

Και σήμερα, με το νομοσχέδιο του υπουργού Εσωτερικών, Θοδωρή Λιβάνιου, νομοθετούμε την επιστολική ψήφο και για τις εθνικές εκλογές για τους Έλληνες του εξωτερικού. Ελπίδα μας είναι ότι αυτό το μέτρο θα αυξήσει τη συμμετοχή στις εκλογές των συμπατριωτών μας που είναι διασκορπισμένοι στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

Κύριε πρόεδρε,

Η σημασία που αποδίδει η ΝΔ στους ομογενείς μας αποδεικνύεται και από τον ορισμό της εκλογικής περιφέρειας Αποδήμου Ελληνισμού. Ένα μέτρο που, επίσης, ελπίζουμε να προσελκύσει προσωπικότητες μεταξύ των ομογενών μας στη μάχη των εκλογών. 

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Μερικές φορές, όταν τίθενται ζητήματα εθνικού συμφέροντος, που ξεπερνούν τις όποιες κομματικές επιδιώξεις, οφείλουμε όλοι μας να συμπεριφερθούμε με τρόπο υπεύθυνο, υπερκομματικό και εποικοδομητικό. Είναι πραγματικά κρίμα να δίνουμε την εικόνα στον ελληνικό λαό ότι στο κοινοβούλιο λειτουργούμε μονίμως με όρους μικροκομματικού τακτικισμού. Αυτό βλάπτει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας προς τον κοινοβουλευτισμό.

Το νομοσχέδιο του υπουργείου Εσωτερικών έχει μόνο ωφελημένους, και αυτοί είναι οι συμπατριώτες μας που έχουν βρεθεί εκτός συνόρων. Άλλωστε, τους το οφείλουμε για την προσφορά τους στην προώθηση των εθνικών μας ζητημάτων, η οποία είναι σταθερή και διαρκής εδώ και δεκαετίες.  Για την Κύπρο, για τη Μακεδονία, για την προώθηση των εθνικών δικαίων και των συμφερόντων της χώρας, οι Έλληνες του εξωτερικού βρίσκονταν πάντοτε στην πρώτη γραμμή κοινωνώντας τις ελληνικές θέσεις στις χώρες διαμονής τους.

Ιδιαίτερα θα ήθελα να αναφερθώ στην ελληνική Ομογένεια στις ΗΠΑ, εκεί όπου οι πολιτικές αποφάσεις ως γνωστόν επηρεάζονται καθοριστικά από τα οργανωμένα λόμπι, αλλά και στους Έλληνες της Αυστραλίας και της Δυτικής Ευρώπης.

Κύριε πρόεδρε,

Για όλους αυτούς τους λόγους ευελπιστώ ότι όλες οι πολιτικές δυνάμεις θα στηρίξουν τη νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης, ώστε να συγκεντρώσει την απαραίτητη πλειοψηφία των 200 ψήφων, και ο νόμος να εφαρμοστεί από τις επόμενες εκλογές, φέρνοντας πιο κοντά στην πατρίδα τους ομογενείς μας.

Σας ευχαριστώ.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία του κ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://youtu.be/sR8M0DHBhXk

Αθήνα, 26 Φεβρουαρίου 2026

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου

στη Διαρκή Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης

κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου του υπουργείου Εσωτερικών με θέμα:

«Ορισμός εκλογικής περιφέρειας Απόδημου Ελληνισμού - Διευκόλυνση άσκησης εκλογικού δικαιώματος εκλογέων εκτός επικράτειας μέσω επιστολικής ψήφου για τις βουλευτικές εκλογές»

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Ο εισηγητής μας, ο εισηγητής της κυβερνητικής πλειοψηφίας, ο καλός συνάδελφος Σταύρος Κελέτσης, ανέπτυξε λεπτομερώς και με πλήρη επάρκεια την επιχειρηματολογία για την υπερψήφιση της νομοθετικής πρωτοβουλίας της κυβέρνησης.

Επιτρέψτε μου, όμως, να υπογραμμίσω ότι κάθε αντικειμενικός πολίτης που θα μελετήσει το υπό συζήτηση νομοσχέδιο του υπουργείου Εσωτερικών εύλογα θα το κρίνει ως μια αναγκαία προσαρμογή του εκλογικού μας συστήματος στα δεδομένα και τις ανάγκες μιας νέας εποχής που από καιρό αποτελεί πραγματικότητα.

Οι αποστάσεις έχουν ελαχιστοποιηθεί. Ο χρόνος πληροφόρησης έχει εκμηδενισθεί. Οι μετακινήσεις για εργασία, σπουδές ή και ψυχαγωγία είναι μια ρουτίνα.

Σε αυτό το νέο περιβάλλον, στο οποίο οι περισσότερες χώρες του πλανήτη έχουν προσαρμόσει τις εκλογικές τους διαδικασίες, είναι πραγματικά απορίας άξιο γιατί εμείς έχουμε καθυστερήσει τόσο πολύ. Γιατί αυτή η ατολμία, η απροθυμία να εντάξουμε αυτή την τεράστια δύναμη που διαθέτει ο ελληνισμός εκτός Ελλάδος, και αναφέρομαι στην ελληνική διασπορά, στις πολιτικές μας διαδικασίες, και κυρίως στη σπουδαιότερη όλων, που είναι οι εθνικές εκλογές.

Γιατί κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως, εκτός Ελλάδος, και Κυπριακής Δημοκρατίας βεβαίως, ζει και αναπτύσσεται μια ακόμη Ελλάδα. Μια Ελλάδα που, παρά τις αντιξοότητες της ξενιτιάς, εξακολουθεί να διατηρεί υλικούς, ψυχικούς και πνευματικούς δεσμούς με την πατρίδα.

Το έργο που οι ομογενείς μας επιτελούν για τα εθνικά μας συμφέροντα είναι ανεκτίμητο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ελληνική ομογένεια στις ΗΠΑ και η συμβολή της, σε αυτή την κρίσιμη για τα παγκόσμια γεωπολιτικά πράγματα περίοδο.

Στους παλαιότερους, όμως, ομογενείς μας, που μετανάστευσαν πριν από κάποιες δεκαετίες, καθώς και τις γενιές που ακολούθησαν, προστέθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες νέοι που η κρίση της προηγούμενης δεκαετίας τους ανάγκασε να φύγουν προς άγραν εργασίας. Παιδιά με δεξιότητες και γνώσεις που η πατρίδα τα σπούδασε και αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν.

Αυτούς τους συμπατριώτες μας δεν πρέπει να τους χάσουμε. Στόχος όλων μας πρέπει να είναι, οι περισσότεροι να επιστρέψουν πίσω και να προσφέρουν στην πατρίδα, αλλά μέχρι τότε οι δεσμοί μαζί τους να παραμείνουν ζωντανοί. Άλλωστε, το ίδιο Σύνταγμά μας, επιτάσσει -σύμφωνα με το άρθρο 108 του καταστατικού μας χάρτη- το ελληνικό κράτος να μεριμνά για τη διατήρηση των δεσμών του απόδημου Ελληνισμού με την πατρίδα.

Κύριε πρόεδρε,

Η Νέα Δημοκρατία είχε πάντοτε ψηλά το θέμα της συμμετοχής των αποδήμων στις εκλογές. Ξεκίνησε ήδη την προσπάθεια από την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή το 2009, χωρίς όμως να βρει την απαραίτητη ανταπόκριση, την αυξημένη πλειοψηφία των 2/3 της εθνικής αντιπροσωπείας.

Επιμείναμε με την πρώτη Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη μετά το 2019, με τη δυνατότητα της εκλογής εκπροσώπων των Ελλήνων της διασποράς μέσω του ψηφοδελτίου επικρατείας, με αύξηση των εδρών του κατά τρεις βουλευτές. Όπως, επίσης, και με τις θεσμικές μεταρρυθμίσεις που επέτρεψαν τη δυνατότητα επιστολικής ψήφου των ομογενών για τις ευρωεκλογές.

Σήμερα γίνεται ένα αποφασιστικό βήμα προς τα εμπρός. Ή ορθότερα δύο βήματα ταυτόχρονα. Και αξίζουν συγχαρητήρια στον υπουργό Εσωτερικών, τον Θοδωρή Λιβάνιο και τους συνεργάτες του για την αποτελεσματικότητά τους.

Αφενός, έχουμε την καθιέρωση της επιστολικής ψήφου και για τις εθνικές εκλογές για Έλληνες του εξωτερικού. Είδαμε ότι η διαδικασία λειτούργησε άψογα στις ευρωεκλογές.

Η τεχνολογία μας παρέχει όλα τα εχέγγυα για την εφαρμογή της επιστολικής ψήφου σε όσους έχουν δικαίωμα συμμετοχής στις κοινοβουλευτικές εκλογές και βρίσκονται στο εξωτερικό. Δυνατότητα που θα λειτουργήσει ως κίνητρο για πολλούς συμπατριώτες μας που είτε διαμένουν στο εξωτερικό, είτε βρίσκονται εκτός Ελλάδος κατά το διάστημα των εκλογών.

Το δεύτερο βήμα είναι ο ορισμός της εκλογικής περιφέρειας Αποδήμου Ελληνισμού. Μέτρο που θα επηρεάσει εκτός από την αναμενόμενη αύξηση της συμμετοχής των αποδήμων στις εκλογές, και την επιθυμία του εκλέγεσθαι σε πολλούς διακεκριμένους ομογενείς μας. Κάτι που αναμφίβολα είναι από όλους επιθυμητό.

Κύριε πρόεδρε,

Ειλικρινά, δυσκολεύομαι να αντιληφθώ ουσιαστικούς λόγους που η προτεινόμενη νομοθεσία να μην γίνει καθολικά αποδεκτή από το σύνολο της εθνικής αντιπροσωπείας. Άλλωστε, το υπό συζήτηση νομοσχέδιο δεν προσφέρεται για στείρα πολιτική αντιπαράθεση.

Η πρωτοβουλία του υπουργείου Εσωτερικών δεν υποκρύπτει καμία μικροκομματική σκοπιμότητα, αντιθέτως κάνει πράξη ένα χρόνιο αίτημα που το οφείλουμε στους συμπατριώτες μας που έχουν βρεθεί εκτός συνόρων. Ευελπιστώ όλες οι πολιτικές δυνάμεις να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και η νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης να συγκεντρώσει την απαραίτητη πλειοψηφία των 200 ψήφων, ώστε να γίνει άμεσα πράξη στις επόμενες εκλογές.

Σας ευχαριστώ.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία του κ Χαρακόπουλου στη ηλεκτρονική διεύθυνση: https://youtu.be/GQ9b7AKADoU

Αργυρόκαστρο, 16 Φεβρουαρίου 2026

Εισήγηση

Γενικού Γραμματέα της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας

Δρ Μάξιμου Χαρακόπουλου

στην παρουσίαση του τόμου:

«Αγία Σοφία. Οι Ναοί της του Θεού Σοφίας ανά τον κόσμο».

στο Αργυρόκαστρο

Σεβασμιώτατε μητροπολίτη Αργυροκάστρου κ. Ναθαναήλ,

Σεβαστοί πατέρες,

Αγαπητοί συνάδελφοι βουλευτές, του Ρουμανικού Κοινοβουλίου κ. Ιωάννη Βουλπέσκου, της Αλβανικής Βουλής κ. Βαγγέλη Ντούλε, και της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κύπρου κ. Ηλία Μυριάνθους,

Αξιότιμε Γενικέ Πρόξενε της Ελλάδος στο Αργυρόκαστρο,

Κύριε επικεφαλής της Frodex,

Εκλεκτοί προσκεκλημένοι, φίλες και φίλοι,

Η παρουσίαση στην πόλη του Αργυροκάστρου του Τόμου που έχει εκδώσει η Διακοινοβουλευτική Συνέλευση Ορθοδοξίας για τους Ναούς της Αγίας Σοφίας, συνιστά για εμάς ένα πραγματικά ευτυχές γεγονός.

Διότι, ο τόπος σας έχει μια μακρά ιστορία, ένα βαθύ αποτύπωμα από τους πολιτισμούς που επηρέασαν ολόκληρο τον βαλκανικό χώρο. Από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα.

Και αυτό αντανακλάται στην θρησκευτική αλλά και εθνοτική ταυτότητα των κατοίκων της. Που καταδεικνύει με τον πιο ανάγλυφο τρόπο τους σταθμούς αυτής της μακράς ιστορικοπολιτισμικής διαδρομής.

Η Αλβανία και οι περιοχές όπως είναι το Αργυρόκαστρο, οι Άγιοι Σαράντα, η Κορυτσά, μας δείχνουν και κάτι άλλο. Την αναπόσπαστη σχέση που διατηρεί ο άνθρωπος με τις παραδόσεις αλλά και τη θρησκευτική πίστη του.

Γιατί, τι άλλο μας αποκαλύπτει το γεγονός ότι οι δεκαετίες της πλέον καταπιεστικής και ολοκληρωτικής αθεϊστικής πολιτικής στην Ευρώπη απέτυχαν παταγωδώς.

Με την πτώση του καθεστώτος, που ίδρυσε ένας άνθρωπος που καταγόταν απ’ αυτήν ακριβώς την πόλη, επάνω στα ερείπια των κατεστραμμένων εκκλησιών και μονών, άνθισαν νέες. Και ο σταυρός, για μια ακόμη φορά, αναδείχθηκε και πάλι τροπαιούχος.

Κι αυτό συνέβη για δύο βασικούς λόγους. Ο ένας είναι γιατί εσείς, οι γονείς σας, οι παππούδες και οι γιαγιάδες σας, διατηρήσατε εντός σας τα πιστεύω σας.

Ο φόβος, η καταστολή, οι φυλακίσεις και οι εξορίες δεν κατάφεραν να τα εξοντώσουν. Γιατί από την ψυχή του ανθρώπου κανένα καθεστώς και κανένας μηχανισμός δεν μπορεί να εκτοπίσει την αλήθεια αν ο άνθρωπος δεν το επιθυμεί.

Ο άλλος λόγος της νίκης της πίστης επί της λήθης ήταν η ευλογία της έλευσης, κυριολεκτικά Θεία χάριτι, ενός αγίου ανθρώπου, που αναγέννησε εκ της τέφρας την Εκκλησία της Αλβανίας.

Γιατί, ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος, με τη σοφία και την αγάπη του ανέστησε αυτό που κάποιοι νόμισαν ότι ήταν «νεκρό».

Και δικαίως, όλοι εσείς τον θεωρείτε ως τον πνευματικό σας πατέρα. Η μνήμη του και το έργο του θα παραμείνουν ζωντανά εσαεί.

Ωστόσο, η τραγική εμπειρία σας, όπως και των άλλων λαών που βίωσαν τις ακρότητες του υπαρκτού σοσιαλισμού, θεωρούμε ότι θα έπρεπε να αποτελέσει ένα διδακτικό μάθημα και για την Ευρώπη.

Για την αξία της θρησκείας και των ηθικών και πνευματικών αξιών που αυτή φέρει ως θεσμός. Αλλά και της προσφοράς της Εκκλησίας, της εκκλησιαστικής ζωής στον κοινωνικό βίο.

Αυτό, όμως, δεν συνέβη. Αντιθέτως, διαπιστώνουμε ότι στην Ευρώπη, οι χριστιανικές αξίες από κάποιους κύκλους παραμερίζονται, και προωθείται το μοντέλο μιας άθρησκης Ευρώπης.

Πριονίζουμε, δηλαδή, μόνοι μας έναν βασικό πυλώνα του ευρωπαϊκού πολιτισμού, καθώς όπως είχε πει και ο Πωλ Βαλερύ, αυτός εκτός από τον χριστιανισμό θεμελιώνεται στο αρχαίο ελληνικό πνεύμα και το ρωμαϊκό δίκαιο.

Βεβαίως, η Ευρώπη, ως Ευρωπαϊκή Ένωση, παραμένει το προπύργιο της Δημοκρατίας, του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των δικαιωμάτων των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων, όπως αυτά πηγάζουν από τις ευρωπαϊκές και διεθνείς συνθήκες.

Είναι ένας χώρος που η ελευθερία είναι το σημαντικότερο αγαθό.

Για αυτό τον λόγο ευελπιστούμε η Αλβανία, εκπληρώνοντας το συντομότερο όλες τις προαπαιτούμενες προϋποθέσεις που προβλέπονται για τα υποψήφια μέλη, να ενταχθεί πλήρως στην ΕΕ, μαζί και με τα υπόλοιπα κράτη των Δυτικών Βαλκανίων.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας θα συμβάλει στην εμπέδωση της ειρήνης και την ενίσχυση της Ευρώπης ως διακριτού πόλου στο παγκόσμιο άκρως ανταγωνιστικό σύστημα.

Εμείς οι συμμετέχοντες στη ΔΣΟ, μιας διεθνούς οργάνωσης στους κόλπους της οποίας δραστηριοποιούνται εκπρόσωποι άνω των 25 κοινοβουλίων, επιδίωξή μας είναι να προάγουμε τις χριστιανικές αλλά και συνάμα πανανθρώπινες αξίες της καταλλαγής, της αλληλοσυνεννόησης και της συνεργασίας μεταξύ των ανθρώπων, των λαών και των κρατών, ανεξαρτήτου της εθνοτικής και θρησκευτικής τους ταυτότητας.

Αρχές που υπηρέτησε στο ακέραιο ο μακαριστός Αναστάσιος ως ποιμενάρχης της Εκκλησίας της Αλβανίας.

Στο πλαίσιο αυτό λοιπόν πιστεύουμε ότι είναι απαραίτητος και ο σεβασμός στα λατρευτικά μνημεία κάθε θρησκείας.

Ως εκ τούτου, η οργάνωσή μας αποφάσισε να ξεκινήσει μια εκστρατεία αφύπνισης της διεθνούς κοινής γνώμης για την απαράδεκτη από κάθε άποψη μετατροπή της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη σε μουσουλμανικό τέμενος.

Ο Ναός αυτός, όπως καλά γνωρίζετε, αποτέλεσε από τον 6^ο αιώνα που οικοδομήθηκε, τον Φάρο του Χριστιανισμού.

Το αρχιτεκτονικό αυτό αριστούργημα εξέφραζε την χριστιανική κοσμοαντίληψη, όπως αυτή διαμορφώθηκε στην αυτοκρατορία του Βυζαντίου, του κράτους δηλαδή αυτού, του οποίου όλοι είμαστε πολιτισμικοί απόγονοι.

Από τότε, την εποχή του αυτοκράτορος Ιουστινιανού, όταν ακόμη η χριστιανοσύνη ήταν ενιαία και αδιαίρετη, η Αγία Σοφία έγινε κέντρο αναφοράς για όλους τους πιστούς, ο χώρος που το θρησκευτικό δέος για την πνευματικότητά του συνδεόταν άρρηκτα με τον γήινο θαυμασμό για την ομορφιά του.

Δυστυχώς, αυτή η μοναδική αξία του Ναού, που άλλωστε έχει αναγνωριστεί και από την ΟΥΝΕΣΚΟ η οποία τον έχει συμπεριλάβει στα προστατευόμενα μνημεία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, δεν γίνεται σήμερα σεβαστή.

Παρά το γεγονός ότι η Αγία Σοφία για δεκαετίες λειτουργούσε ως Μουσείο, με απόφαση του τουρκικού κράτους, αυτό άλλαξε το 2020.

Πλέον ο Ναός έγινε τζαμί, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Δηλαδή την αθρόα, καθημερινή επίσκεψη χιλιάδων ανθρώπων, που προκαλούν φθορές και θέτουν σε κίνδυνο ακόμη και τη στατικότητα του οικοδομήματος, όπως καταγγέλλουν και Τούρκοι ακαδημαϊκοί.

Για τον λόγο αυτό, με τις παρουσιάσεις του Τόμου αυτού ανά την υφήλιο, που έχει μεταφραστεί σε 15 γλώσσες, προσπαθούμε να μην επιτρέψουμε το ζήτημα της Αγίας Σοφίας να λησμονηθεί.

Ευελπιστούμε ότι η πίεση πολιτικών αξιωματούχων, θρησκευτικών ηγετών, διεθνών οργανισμών, μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας και κυρίως των εκπροσώπων της κοινωνίας των πολιτών, μπορεί να αποκαταστήσει την κανονικότητα στην Αγία Σοφία.

Σε αυτήν την προσπάθεια είμαστε βέβαιοι ότι θα σας βρούμε και εσάς συνοδοιπόρους.

Σας ευχαριστώ.