Menu
A+ A A-

Χαιρετισμός Μάξιμου Χαρακόπουλου στο 23ο Συνέδριο της Ένωσης Αξιωματικών Πυροσβεστικού Σώματος

Μάξιμος ΕΑΠΣ 5

Αθήνα, 7 Μαΐου 2019

Χαιρετισμός Μάξιμου Χαρακόπουλου στο 23ο Συνέδριο της Ένωσης Αξιωματικών Πυροσβεστικού Σώματος

Κύριε πρόεδρε,
Κυρίες και κύριοι σύνεδροι,

Με θλίψη παρατηρώ την απουσία της ηγεσίας του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, της κ. Γεροβασίλη, σε συνέχεια όσων είπατε κ. Πρόεδρε για την άρνησή της εδώ και ένα χρόνο να έχει μαζί σας θεσμικό διάλογο.
Θέλω, επίσης, να συγχαρώ τον κ. Γραφάκο για την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα παρουσίαση που μας έκανε για τον εθελοντισμό στο Πυροσβεστικό Σώμα, τομέα στον οποίο υπολειπόμαστε σε σχέση με τις άλλες χώρες της Ευρώπης.
Εκ μέρους του αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας, του Κυριάκου Μητσοτάκη, χαιρετίζω το 23ο συνέδριο της Ένωσης Αξιωματικών του Πυροσβεστικού Σώματος, και εύχομαι καλή επιτυχία στις εργασίες σας.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το συνέδριό σας πραγματοποιείται σε μια ιδιαίτερη, κρίσιμη θα έλεγα, στιγμή για την χώρα αλλά και ιδιαίτερα για το Πυροσβεστικό Σώμα.
Δυστυχώς, τα αποκαΐδια από την μεγάλη πυρκαγιά του περυσινού θέρους στην Ανατολική Αττική, όπου 101συνάνθρωποί μας έχασαν τη ζωή τους σε μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες που ζήσαμε τις τελευταίας δεκαετίες είναι ακόμη παρόντα.
Όπως και όλα όσα συνέβησαν εκείνες τις ώρες με τον κάκιστο συντονισμό, τις αδυναμίες ορθής επικοινωνίας, τις συμπεριφορές που αποδείχθηκαν κατώτερες των περιστάσεων.
Τα σχετικά πορίσματα, αλλά και η πρόσφατη αποκάλυψη μέρους των συνομιλιών που διημείφθησαν εκείνη την αποφράδα ημέρα, από τηλεοπτικό σταθμό, απέδειξαν τα τρομερά κενά του συστήματος.
Ωστόσο, η εικόνα αυτή αδικεί το Πυροσβεστικό Σώμα, οι γυναίκες και οι άνδρες του οποίου έχουν αποδείξει επανειλημμένως ότι ασκούν το λειτούργημά τους με ακέραια ευσυνειδησία και αυταπάρνηση, που συχνά φθάνει στα όρια της αυτοθυσίας. Πρώτοι το γνωρίζουν αυτό οι σύζυγοι και τα παιδιά όσων πυροσβεστών έχασαν τη ζωή τους την ώρα του καθήκοντος.
‘Όμως, κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας, για να οδηγηθούμε σε αυτά τα φρικτά αποτελέσματα, με την εκατόμβη των νεκρών στο Μάτι.
Δυστυχώς, οι κύριες ευθύνες αναλογούν στην πολιτική ηγεσία, που στάθηκε ανίκανη να αντιληφθεί τις πραγματικές ανάγκες του Πυροσβεστικού Σώματος, το οποίο βλέπει ως ένα ακόμη πεδίο μικροκομματικών συναλλαγών, αφήνοντας ανοχύρωτους τους πολίτες απέναντι στην πύρινη λαίλαπα.
Που δεν έπραξε όσα προβλέπονταν για να είναι έτοιμα τα εναέρια μέσα στο σωστό χρόνο και στο σωστό χώρο, που άφησε τους πυροσβέστες χωρίς τον αναγκαίο εξοπλισμό, που δεν μπορούσε να συνεννοηθούν ποιος είχε την ευθύνη για την εκκένωση των οικισμών, που δεν έδωσε σωστές εντολές στην τροχαία.
Είναι οι ίδιοι άνθρωποι, που την ώρα που είχε συντελεστεί το κακό, που ήταν γνωστό πως υπάρχουν δεκάδες νεκροί, κατέφευγαν σε επικοινωνιακές φιέστες της κακιάς ώρας, για να παραπλανήσουν τους αγωνιούντες πολίτες, εξαγγέλλοντας πυρόσβεση για το επόμενο πρωί.
Είναι οι ίδιοι που επιτέθηκαν στους πληγέντες κατηγορώντας τους ότι είχαν την ευθύνη που έκτισαν εκεί που έπιασε φωτιά.
Είναι αυτοί που παρουσίαζαν ψευδείς χάρτες, δήθεν από δορυφόρο, για να πείσουν ότι υπήρξε εμπρησμός.
Και είναι οι ίδιοι που ακόμη και σήμερα, αντί συγγνώμης, με θράσος ζητούν και τα ρέστα. Χωρίς καν να έχουν διδαχθεί τίποτε από τα λάθη τους. Με αποτέλεσμα να έχουμε μπει στην αντιπυρική περίοδο, το ίδιο απροετοίμαστοι, όπως και πέρυσι. Με τις ελλείψεις, τις ίδιες καθυστερήσεις, την ίδια ανοργανωσιά.
Κορυφαίο παράδειγμα αυτού του, χωρίς υπερβολή, σχεδιασμού στο γόνατο, υπήρξε ο νόμος για την Πολιτική Προστασία. Παρά τις πομπώδεις υποσχέσεις του κ. Τσίπρα από τον Αύγουστο, και τις δεσμεύσεις της κυρίας Γεροβασίλη στα τέλη του 2018, μπήκε η αντιπυρική περίοδος για να δοθεί καθυστερημένα σε διαβούλευση το νομοσχέδιο.
Και μάλιστα δόθηκε σε προεκλογική περίοδο για την τοπική αυτοδιοίκηση, η οποία θα έχει βασικό ρόλο σε αυτήν. Άκουσα κ. Πρόεδρε με προσοχή τις ενστάσεις και τις παρατηρήσεις σας τις οποίες θα λάβουμε σοβαρά υπόψη για την τοποθέτησή μας όταν το νομοσχέδιο έρθει στη Βουλή.
Βεβαίως, 5 χρόνια τώρα δεν προχώρησαν στην υλοποίηση των προβλέψεων του Νόμου 4249/2014, που μεταξύ άλλων προέβλεπε τη σύσταση Συντονιστικής Αρχής Πολιτικής Προστασίας.
Αντιθέτως, τα προηγούμενα έτη, μια σειρά κυβερνητικών ατοπημάτων έχουν υποβαθμίσει και υπονομεύσει το Πυροσβεστικό Σώμα.

Κυρίες και κύριοι σύνεδροι,
Το χειρότερο πρόσωπό της, η κυβέρνηση και η πολιτική ηγεσία του αρμόδιου υπουργείου, το επέδειξε στις κρίσεις, όπου κυριολεκτικά ισοπέδωσε κάθε αξιοκρατικό κριτήριο. Όπως ήταν φυσικό οι κυβερνητικές παρεμβάσεις δημιούργησαν μια χωρίς προηγούμενο αναστάτωση, που έπληξε το ίδιο το Σώμα.
Αυτή, όμως, η κατρακύλα πρέπει να σταματήσει. Οφείλουμε όλοι απέναντι στην ιστορία του Πυροσβεστικού Σώματος, απέναντι στα ικανά, καταρτισμένα και υψηλού φρονήματος στελέχη του, όπως και απέναντι στην ελληνική κοινωνία, που ζητά, και δικαίως ασφάλεια, να κάνουμε μια νέα αρχή.
Οφείλουμε να δούμε το ρόλο της Πυροσβεστικής σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία, με νέες προκλήσεις κάθε είδους, με την κλιματική αλλαγή να δημιουργεί νέες μεγαλύτερες απειλές στο φυσικό περιβάλλον.
Για το σκοπό αυτό η επόμενη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είναι αποφασισμένη να θέσει εξ αρχής το σχεδιασμό. Αποκαθιστώντας, πρωτίστως την αξιοκρατία, την εξάλειψη του αισθήματος της αδικίας, την ενίσχυση της σύμπνοιας μεταξύ των στελεχών του Πυροσβεστικού Σώματος.
Παράλληλα, ψηλά στην ιεράρχηση θα τεθούν τα ζητήματα του εφοδιασμού του ΠΣ με τα κατάλληλα μέσα, είτε αφορούν οχήματα είτε τον ατομικό εξοπλισμό των μάχιμων πυροσβεστών.
Τελειώνοντας, θα ήθελα για μια ακόμη φορά να τονίσω ότι το ουσιαστικότερο κομμάτι του Πυροσβεστικού Σώματος είναι οι άνθρωποί του, αυτοί που για δεκαετίες έκαναν τους πολίτες να το εμπιστεύονται σε συντριπτικά ποσοστά. Είμαι βέβαιος ότι πολύ σύντομα θα έχουμε ανάλογα αποτελέσματα, γιατί πιστεύουμε σε εσάς.

Με αυτές τις σκέψεις εύχομαι καλή επιτυχία στις εργασίες σας!

 

Read more...

Παρεμβάσεις Μάξιμου Χαρακόπουλου στη συνάντηση με αποφοίτους της Διπλωματικής Ακαδημίας, οι οποίοι πραγματοποίησαν ενημερωτική επίσκεψη στη Βουλή

Μάξιμος Απόφοιτοι Διπλωματικής Ακαδημίας

Αθήνα, 23 Απριλίου 2019

Παρεμβάσεις
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη συνάντηση με αποφοίτους της Διπλωματικής Ακαδημίας,
οι οποίοι πραγματοποίησαν ενημερωτική επίσκεψη στη Βουλή

Κύριε πρόεδρε,
θα ήθελα κι εγώ να καλωσορίσω τους νέους ακολούθους πρεσβείας, τους αποφοίτους της Διπλωματικής Ακαδημίας στην ελληνική Βουλή. Αναφερθήκατε νωρίτερα στην κοινοβουλευτική διπλωματία που ασκούμε ως μέλη του κοινοβουλίου, συμμετέχοντες στις ομάδες φιλίας και στους διεθνείς οργανισμούς, όπου είναι πολύτιμη βεβαίως η αρωγή του Υπεξ, των διπλωματών μας, με τα ενημερωτικά σημειώματα που μας δίδουν, γιατί ευρισκόμενοι σε διεθνείς οργανισμούς οφείλουμε να υπηρετούμε, και αυτό κάνουμε, την εθνική γραμμή. Ευτυχώς έξω δεν αναπαράγεται η εσωτερική αντιπαράθεση, η διακομματική διαπάλη που πολλές φορές είναι άγονη στο εσωτερικό.
Όπως ξέρετε είμαστε σε μια δύσκολη γειτονιά. Δεν είμαστε μια χώρα της Μπενελούξ, που δεν έχει τα ζητήματα, την απειλή εξ ανατολών, όλ’ αυτά τα ανοιχτά εθνικά θέματα. Πρόσφατα μίλαγα με έναν δημοσιογράφο, έγκριτο, που παρακολουθεί τα εθνικά θέματα, το εξωτερικό ρεπορτάζ, και μου λέει ότι μπήκε με το Κυπριακό και πήρε σύνταξη με άλυτο το Κυπριακό. Φαντάζομαι και πολλοί διπλωμάτες μπήκαν στην διπλωματική υπηρεσία στο Υπουργείο Εξωτερικών ασχολούμενοι με το Κυπριακό, και εξήλθαν αυτής χωρίς να έχει λυθεί το Κυπριακό.
Τα προβλήματα είναι λοιπόν πολύ σημαντικά που αντιμετωπίζουμε σε αυτήν τη δύσκολη γειτονιά και κλιμακώνεται το τελευταίο διάστημα, η εξ ανατολών πίεση, ο αναθεωρητισμός που υπάρχει εκ μέρους της Τουρκίας που αμφισβητεί τις συνθήκες. Ταυτόχρονα είμαστε μέλος της ΕΕ και ξέρετε καλύτερα από εμένα, ότι η συμμετοχή σε μια υπερεθνική ένωση κρατών σημαίνει σε έναν βαθμό και εκχώρηση αρμοδιοτήτων και αποφάσεων, που παλαιότερα τις λαμβάναμε μόνον εδώ, στα έθνη κράτη, στο εθνικό κοινοβούλιο. Τώρα περισσότερες αποφάσεις λαμβάνονται στις Βρυξέλλες, αλλού είναι τα κέντρα των αποφάσεων.
Τα λέω όλ’ αυτά για να τονίσω ότι ακόμη περισσότερο στις μέρες μας και σ’ αυτόν τον πολυκεντρικό κόσμο -γιατί πια δεν υπάρχει η μια ή και οι δύο υπερδυνάμεις που κάποτε καθόριζαν τη μοίρα του κόσμου, είναι περισσότερα τα κέντρα λήψης των αποφάσεων, είναι πιο πολυσύνθετο το παζλ του παγκοσμίου χώρου- χρειαζόμαστε ικανούς και άξιους διπλωμάτες, να εκπροσωπούν την χώρα αλλά και να αγωνίζονται για τα εθνικά μας συμφέροντα. Υπό αυτή την έννοια θέλω να σας ευχηθώ καλή σταδιοδρομία προς όφελος των εθνικών μας συμφερόντων γιατί εσείς θα εκπροσωπείτε τη χώρα στο εξωτερικό. Και πάλι καλή επιτυχία.

Για την ισότητα των δυο φύλων
Για το ζήτημα της ισότητας των δύο φύλων αναμφίβολα έχουν γίνει πολύ σημαντικά βήματα τα τελευταία χρόνια και νομίζω ότι ένα σημαντικό επίσης βήμα είναι ότι στις προσεχείς εκλογές αυξήθηκε η συμμετοχή των γυναικών στο 40%. Εκείνο που θέλω πω είναι ότι μην φθάνουμε στο άλλο άκρο ενός ζηλωτισμού. Γιατί όλη αυτή η κουβέντα από που ξεκίνησε; Η συζήτηση ξεκίνησε γιατί στις εξετάσεις αυτής της χρονιάς στη Διπλωματική Ακαδημία μετρήσαμε 8 κοπέλες και όχι παραπάνω, όχι το 40%. Στην άλλη όπως ειπώθηκε είναι 7 στις 10, 70%. Δεν θα βάλουμε ποσόστωση και στις πανελλήνιες εξετάσεις φαντάζομαι…

Για την αντιπαράθεση σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής
Στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής δεν είχαμε τα τελευταία χρόνια την οξύτητα της αντιπαράθεσης με την οποία ξεκίνησε η αντιπολίτευση. Το “ανήκομεν εις την Δύσιν” λοιδορήθηκε, υπήρχε μια λυσσαλέα αντίδραση στην ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην παραμονή της στο ΝΑΤΟ. Ήταν “ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο”, “ΕΟΚ ο λάκκος των λεόντων”. Ωστόσο, η “ενηλικίωση” που συνέβη με την εμπειρία της διακυβέρνησης έχει αμβλύνει αυτές τις διαφορές. Όλοι συμφωνούμε ότι τώρα πιά ανήκουμε στην Ευρώπη, είμαστε μέρος της ευρωπαϊκής οικογένειας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Δεν είναι μόνον αγροτικές επιδοτήσεις είναι και υποχρεώσεις σε έναν υπερεθνικό οργανισμό. Ομοίως και στην Ατλαντική Συμμαχία του ΝΑΤΟ. Νομίζω ότι το ζήτημα της συμφωνίας των Πρεσπών που κατέστη μείζον ζήτημα εσωτερικής αντιπαράθεσης και κομματικής διαπάλης, σε μεγάλο βαθμό έγινε όχι μόνον για τη διαφορετική τοποθέτηση που μπορεί να έχει κάθε πολιτική δύναμη, αλλά για το γεγονός ότι δεν υπήρξε η διαχείριση προ της συμφωνίας σε επίπεδο ενημέρωσης πολιτικών αρχηγών και κοινοβουλευτικών ομάδων, που συνέβαινε στο παρελθόν.

Για την μεγάλη αποχή στις εκλογές
Το πρόβλημα της χαμηλής συμμετοχής δεν είναι ζήτημα που το συζητούμε μόνον στην Ελλάδα. Απασχολεί όλο τον κόσμο, την Ευρώπη, την Αμερική, περισσότερα χρόνια από ότι απασχολούσε εμάς. Εμείς ήμασταν από τις χώρες με τα υψηλότερα ποσοστά συμμετοχής σε εθνικές και ευρωπαϊκές εκλογές. Η αποχή είναι ακόμη πιο μεγάλη στις ευρωεκλογές.
Είναι μεγαλύτερη η συμμετοχή στις τοπικές εκλογές, όπου εκεί ο καθείς έχει την αίσθηση -και δικαίως- ότι επηρεάζει πιο άμεσα τη ζωή του η απόφαση που θα λάβουν σε επίπεδο κοινοτικού συμβουλίου, δημοτικής αρχής. Όσο πιο μικρή είναι η τοπική κοινωνία για την οποία αποφασίζει κανείς τόσο περισσότερο βαρύνουσα σημασία έχει και η ψήφος του.
Θα έλεγα ότι μια πρώτη ανάλυση της αποχής έχει να κάνει με την αίσθηση του σύγχρονου ανθρώπου ότι στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον όπου ζούμε δεν έχει και ιδιαίτερη βαρύτητα η ψήφος του. Πρέπει να τον πείσουμε ότι έχει βαρύτητα η ψήφος του πρέπει να πειστεί ότι η συμμετοχή και η ψήφος του επηρεάζει την πορεία της χώρας, επηρεάζει την πορεία της Ευρώπης, αυτό είναι το στοίχημα και δεν είναι εύκολο.

Για την άνοδο της ακροδεξιάς
Για την ερώτηση που διατυπώθηκε για την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ελλάδα δύο είναι τα προβλήματα κατά την γνώμη μου που τροφοδοτούν αυτό το ρεύμα, άλλοι το λένε αντισυστημική ψήφο, άλλοι το λένε έκφραση διαμαρτυρίας, προς την ακροδεξιά σε όλη την Ευρώπη και στην Ελλάδα.
Πέραν του γεγονότος ότι είμαστε αρκετά μακριά από τις συνέπειες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι γενιές που ζήσαν αυτά είναι πολύ ηλικιωμένες, υπάρχουν νεότεροι που αγνοούν και τα ιστορικά γεγονότα, νομίζω ότι είναι η κατάσταση της οικονομίας, η κρίση της οικονομίας στον ευρωπαϊκό νότο και όχι μόνον, σε όλη την Ευρώπη. Οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης είναι ορατές, η μείωση εισοδημάτων, η αύξηση της ανεργίας.
Και το δεύτερο είναι η έκρηξη του μεταναστευτικού-προσφυγικού, με αφορμή και τις πολεμικές συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, και την έλευση πολλών μεταναστών και προσφύγων στην Ευρώπη.
Αυτά τα δύο νομίζω αν δεν αντιμετωπιστούν στην πηγή τους, το πρόβλημα θα είναι εκεί και θα συζητάμε για τον ελέφαντα στο δωμάτιο, ο ένας επιρρίπτοντας τις ευθύνες στον άλλον. Νομίζω στην πηγή του πρέπει να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα.

Επίλογος
Θέλω να σας ευχαριστήσω για την πραγματικά ενδιαφέρουσα και εποικοδομητική κουβέντα που είχαμε. Δεν το περίμενα, είναι η πρώτη φορά κ. πρόεδρε που καλούμαι σε μια τέτοια συνάντηση, περίμενα ότι θα ήταν κάτι πιο τυπικό και εθιμοτυπικό. Πραγματικά ήταν μια ευχάριστη έκπληξη, καλή σταδιοδρομία και πάλι!

Read more...

Ομιλία Μ. Χαρακόπουλου στη συνεδρίαση των επιτροπών με θέμα ημερήσιας διάταξης: «Ενημέρωση σχετικά με την Έκθεση της Ανεξάρτητης Επιτροπής για την ανάλυση των υποκείμενων αιτιών των μελλοντικών πυρκαγιών δασών και υπαίθρου στην Ελλάδα».

Μάξιμος Επιτροπή

Αθήνα, 18 Απριλίου 2019

Ομιλία
Τομεάρχη Προστασίας του Πολίτη της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτή Λαρίσης,
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη κοινή συνεδρίαση της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης, της Διαρκούς Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου και της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Προστασίας του Περιβάλλοντος,
με θέμα ημερήσιας διάταξης:
«Ενημέρωση σχετικά με την Έκθεση της Ανεξάρτητης Επιτροπής για την ανάλυση των υποκείμενων αιτιών και τη διερεύνηση των προοπτικών διαχείρισης μελλοντικών πυρκαγιών δασών και υπαίθρου στην Ελλάδα».

«Κατ' αρχάς να πω, ότι η συζήτηση στην Επιτροπή μας γίνεται στη σκιά της μεγάλης καταστροφής, με την πύρινη λαίλαπα να αφήνει έντονα τα σημάδια της σε ένα μνημείο του οικουμενικού πολιτισμού, αναφέρομαι στη φωτιά στην Παναγία των Παρισίων και με αφορμή αυτό θα ήθελα να προβληματιστούμε για το πόσο ασφαλή είναι τα μνημεία μας, πόσο ασφαλής είναι η πυρασφάλεια στα μνημεία της χώρας.

Κυρία Πρόεδρε,
θέλω να ευχαριστήσω πραγματικά για την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ενημέρωση, που μας έκανε ο κ. Ξανθόπουλος και τη μελέτη που καταγράφει προβλήματα και παθογένειες, που μας ταλανίζουν χρόνια.

Διαβάζοντας την απόφαση της σύστασης της Επιτροπής βλέπει κανείς ότι σκοπός της είναι να διερευνήσει και να αποφανθεί για τις υποκειμενικές αιτίες των πυρκαγιών της 23ης και 24ης Ιουλίου του 2018. Στην Έκθεση της Επιτροπής, βεβαίως δεν γίνεται καμία ουσιαστική συγκεκριμένη αναφορά και αξιολόγηση των αιτίων και των συνθηκών στην τραγική αυτή πυρκαγιά, από την οποία θρηνήσαμε 100 νεκρούς. Θα έλεγα ότι καλώς δεν γίνεται και γίνεται μια ευρύτερη προσέγγιση για τα αίτια των πυρκαγιών στη χώρα και πώς μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε στο μέλλον.

Άλλωστε το πόρισμα της Δικαιοσύνης είναι αυτό που έχει ήδη αποφανθεί και εκθέτει νομίζω την Κυβέρνηση. Δεν υπήρξαν, ούτε οργανωμένες προσπάθειες, οργανωμένο σχέδιο αποσταθεροποίησης, πολλαπλές εστίες πυρκαγιών, αυτά όλα που ακούγαμε, ότι επιβεβαιώνουν δορυφορικά μέσα. Το πόρισμα νομίζω ότι δικαιώνει τους ειδικούς, που υποστήριζαν ότι, εάν ο κρατικός μηχανισμός είχε λειτουργήσει στοιχειωδώς, ο χρόνος επαρκούσε για να σωθούν δεκάδες ζωές συμπολιτών μας, γιατί δεν υπήρχε καν ενημέρωση των κατοίκων του Ματιού για την πυρκαγιά και διαψεύδει, βεβαίως, ότι κύρια αιτία της τραγωδίας ήταν η άναρχη δόμηση και η κλιματική αλλαγή.

Στις 8 Αυγούστου 2018, 16 ημέρες μετά την τραγωδία, ο Πρωθυπουργός από το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη εξήγγειλε την κατάργηση της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας και την αναβάθμιση της με ένα νέο όργανο την Εθνική Υπηρεσία Διαχείρισης Εκτάκτων Αναγκών. Μάλιστα εξήγγειλε ότι αυτής της νέας Υπηρεσίας Διαχείρισης Εκτάκτων Αναγκών θα προΐσταται ένα πρόσωπο εγνωσμένου κύρους, που βεβαίως με απόλυτα αξιοκρατικά κριτήρια θα επιλέγεται. Αντ’ αυτού, είδαμε την επιλογή του κ. Ταφίλη, ο οποίος διαδέχθηκε τον κ. Καπάκη, ο οποίος βεβαίως είναι γνωστό ότι έχει μια κομματική διαδρομή.

Για τις ευθύνες της Κυβέρνησης δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω. Νομίζω ότι παραιτήσεις που ακολούθησαν τη συνέντευξη τύπου, στην οποία αλληλοσυγχαίρονταν οι πρωταγωνιστές εκείνης της ανείπωτης τραγωδίας, μιλώ για την πολιτική και τη φυσική ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και των Σωμάτων Ασφαλείας, οι παραιτήσεις αυτών -ουσιαστικά πρόκειται για καρατομήσεις- είναι μια έμμεση αναγνώριση των λαθών και των παραλείψεων που υπήρξαν. Υπήρξε η παραίτηση του κυρίου Τόσκα από Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, η παραίτηση του κυρίου Καπάκη από Γενικός Γραμματέας της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας, η παραίτηση του κυρίου Τερζούδη από την ηγεσία της Πυροσβεστικής και η παραίτηση του αρχηγού της ΕΛΑΣ.

Θα ανέμενε, λοιπόν, κανείς ότι μετά από αυτή την ανείπωτη τραγωδία να τρέξουν όλα πολύ πιο γρήγορα. Ο Πρωθυπουργός εξήγγειλε τη νέα αυτή αρχή στις 8 Αυγούστου του 2018. Στις 20 Δεκεμβρίου του 2018 σε αυτήν την αίθουσα είχαμε την τιμή να φιλοξενούμε τον αρμόδιο επίτροπο της ΕΕ τον κύριο Στυλιανίδη, ο οποίος μας ενημέρωσε για το νέο ευρωπαϊκό μηχανισμό πολιτικής προστασίας. Ρωτήσαμε, λοιπόν, την παριστάμενη Υπουργό Προστασίας του Πολίτη, την κυρία Γεροβασίλη, πότε θα ολοκληρωθεί αυτή η νέα αρχή, πότε θα μας φέρει τη νέα θεσμική πρωτοβουλία στη Βουλή για ψήφιση και επικύρωση. Η Υπουργός μας είπε αρχές του χρόνου θα είναι έτοιμο και μάλιστα γύρισε στον παριστάμενο Γενικό Γραμματέα της Πολιτικής Προστασίας τον κ. Ταφίλη και είπε: ‘‘έτσι δεν είναι κύριε Ταφίλη;’’. Ο κ. Ταφίλης απαντά ‘‘στο πρώτο δεκαήμερο’’, και η κυρία Γεροβασίλη σχολιάζει ‘‘το κάνω αυτό για να δεσμεύεται ο κύριος Ταφίλης γιατί πρέπει η καινούργια αντιπυρική περίοδος να βρει τη χώρα θωρακισμένη’’. Όπως ξέρετε η νέα αντιπυρική περίοδος ξεκινάει σε λίγες μέρες, την 1η Μαΐου, και ακόμη δεν έχουμε το νομοσχέδιο.

Θα αποφύγω να σχολιάσω τον αφορισμό του κυρίου Φάμελλου ότι δεν είχε η χώρα μέχρι σήμερα δασική πολιτική. Κατανοώ κύριε Υπουργέ τη σκοπιμότητα της υπερβολής. Πολλοί είναι αυτοί οι οποίοι επιχειρούν να απαξιώσουν το έργο των προκατόχων τους, προκειμένου να φωτίσουν περισσότερο τη δική τους διαδρομή.

Άκουσα, όμως, πολύ ενδιαφέρουσες επισημάνσεις από τον κύριο Ξανθόπουλο για το κόστος της καταστολής σε σχέση με την πρόληψη, όπου πραγματικά είναι κάτι που πρέπει να μας προβληματίσει και να δούμε τι πρέπει να κάνουμε επ’ αυτού. Άκουσα τις ενστάσεις σας για την αποτελεσματικότητα της πυρόσβεσης με εναέρια μέσα. Εκεί νομίζω ότι θα πρέπει να εστιάσουμε περισσότερο στο γεγονός ότι η πυρόσβεση με εναέρια μέσα έχει άμεση αποτελεσματικότητα όταν ξεσπάει η πυρκαγιά, διότι όπως εύστοχα γράφεται και στην έκθεση εάν υπάρχουν υψηλά μποφόρ δεν μπορούν καν να σηκωθούν. Νομίζω ότι είναι εύστοχες οι παρατηρήσεις για την αναζωογόνηση της υπαίθρου. Όλα αυτά τα γραφήματα που έχετε για τη δημογραφική γήρανση του αγροτικού πληθυσμού και την ερήμωση της περιφέρειας. Σίγουρα η βόσκηση λειτουργούσε ως ένας μηχανισμός πυροπροστασίας, δεν υπήρχε όλη αυτή η ανεξέλεγκτη ανάπτυξη βιομάζας που λειτουργεί ως καύσιμη ύλη και τροφοδοτεί τις πυρκαγιές και τις φωτιές αλλά νομίζω ότι ανάλογη μείωση αγροτικού πληθυσμού έχουμε σε όλη την Ευρώπη και σε πιο δραματικά νούμερα από εμάς.

Βλέπω τις παρατηρήσεις και τις προτροπές να υπάρχει, αν θέλετε, μεγαλύτερη αξιοποίηση κονδυλίων για τη στήριξη του πρωτογενούς τομέα. Ευχής έργο θα είναι για να ξανά αναζωογονηθεί η ύπαιθρος χώρα αλλά δεν νομίζω ότι μπορεί άμεσα να έχουμε αποτελέσματα.

Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πρόταση είναι αυτή για το «αντιπύρ». Εγώ ξέρω ότι, στα παιδικά μου χρόνια τουλάχιστον, όταν πηγαίναμε με το πατέρα μου να κάψουμε καλαμιές στον θεσσαλικό κάμπο και βλέπαμε τη φωτιά να μας φεύγει, πηγαίναμε σε μεγαλύτερη απόσταση, τραβάγαμε δυο αυλακιές με το αλέτρι και βάζαμε φωτιά εμείς κατά μήκος της αυλακιάς ούτως ώστε η φωτιά όταν θα έρθει με ένταση να βρει καμένη περιοχή.
Νομίζω ότι δύο είναι τα βασικά θέματα που θέτετε με την έκθεσή σας. Το πρώτο είναι η δημιουργία και η λειτουργία του ΟΔΙΠΥ και νομίζω ότι είναι προς τη σωστή κατεύθυνση γιατί στη χώρα έχουμε πολλούς δημόσιους φορείς που ασχολούνται με την πυρόσβεση, έχουμε κάθετες δομές, αλλά απουσία οριζόντια διασύνδεσης και συνεργασίας. Επιτρέψτε, ωστόσο, να πω, ότι πρόβλεψη για αντίστοιχη αρχή υπήρχε στο 4249/2014, η σύσταση Συντονιστικής Αρχής Πολιτικής Προστασίας στην οποία, όμως, ποτέ δεν προχώρησε η κυβέρνηση. Αλλά έστω και τώρα είναι θετικό αυτό.

Το δεύτερο που λέτε ότι πρέπει να γίνει είναι η δημιουργία του Δασικού Σώματος. Εκεί χρειάζεται, νομίζω, να γίνει ακόμη περισσότερη συζήτηση και τούτο διότι το 1998 καταργήθηκε η δασοπυρόσβεση από το δασικό σώμα και πέρασε στο πυροσβεστικό σώμα. Δεν ξέρω εάν μια μικρή χώρα μπορεί να έχει δύο σώματα ταυτόχρονα -γιατί λέτε ότι σε ορίζοντα πενταετίας θα αναλάβουν και την πυρόσβεση σε αμιγώς δασικές περιοχές, οι δασικές υπηρεσίες. Θα βοηθούσε να είχαμε μια καλύτερη εικόνα για το τι γίνεται σε χώρες με ομοειδή δεδομένα με εμάς, είτε του ευρωπαϊκού νότου ή άλλων χωρών. Υπάρχει και εκεί δεύτερο σώμα δασοπυρόσβεσης;

Θα είχε πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον η συζήτηση επί του πορίσματος εάν γινόταν, κυρία Πρόεδρε, αφού η έκθεση αυτή είχε δοθεί σε όλους τους εμπλεκόμενους και είχαμε τις παρατηρήσεις τους. Καμία έκθεση δεν είναι η εξ αποκαλύψεως αλήθεια και μπορεί να επιδέχεται βελτιώσεων και παρατηρήσεων. Θα είχε ενδιαφέρον, αν επί της εκθέσεως αυτής είχαμε παρατηρήσεις από την πυροσβεστική υπηρεσία, την αεροπορία και το στρατό -που συμβάλλουν επίσης στην πυρόσβεση- την ΕΝΠΕ και την ΚΕΔΕ, την αυτοδιοίκηση, που και αυτή έχει ένα μεγάλο μέρος ευθύνης με τους δρόμους, που λέτε ότι πολλές φορές λαμβάνουν χρήματα και δεν καθαρίζονται, και την αστυνομία. Θα είχε ενδιαφέρον να είχαμε τις παρατηρήσεις αυτών των εμπλεκόμενων φορέων επί του πορίσματος, για να μπορέσουμε και εμείς να κάνουμε μια ακόμη πιο στοχευμένη, με παρατηρήσεις, συζήτηση.

Σας ευχαριστώ».

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την παρέμβαση του κ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://youtu.be/w5IWFytEoSM

 

Read more...

Ομιλία κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου στη συνεδρίαση της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Σωφρ. Συστήματος, με θέμα ημερήσιας διάταξης: «Συνθήκες κράτησης στα Αστυνομικά Τμήματα»

Μάξιμος Επιτρ. Σωφρονιστικού 1

Αθήνα, 16 Απριλίου 2019

Ομιλία
Τομεάρχη Προστασίας του Πολίτη της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτή Λαρίσης,
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη συνεδρίαση της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Σωφρονιστικού Συστήματος,
με θέμα ημερήσιας διάταξης: «Συνθήκες κράτησης στα Αστυνομικά Τμήματα»

 

«Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε.
Δε μπόρεσα να είμαι από την αρχή της συνεδρίασης γιατί στην Ολομέλεια της Βουλής, την ίδια ώρα, πραγματοποιούνταν το πολιτικό μνημόσυνο για τον πρώην Πρόεδρο της Βουλής, Δημήτρη Σιούφα, έναν άνθρωπο του μέτρου, που δυστυχώς όλο και εκλείπει στις μέρες μας. Ήμουν παρών γιατί τον θεωρώ πολιτικό μου δάσκαλο.
Δεν είχα, λοιπόν, την ευκαιρία να ακούσω τους καλεσμένους μας, αλλά επιτρέψτε μου να ξεκινήσω με μια γενική παρατήρηση. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το σωφρονιστικό σύστημα στη χώρα μας νοσεί και νοσεί επικινδύνως. Τα κρούσματα που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, με τελευταίο αυτό της μαστίγωσης σωφρονιστικού υπαλλήλου από κρατούμενους σε σωφρονιστικό κατάστημα, καταδεικνύουν ότι έχουμε εδώ και καιρό διαβεί τον Ρουβίκωνα και η κατάσταση μοιάζει πολλές φορές να είναι εκτός ελέγχου.
Αυτές δεν είναι δικές μου εκτιμήσεις, τα λένε οι ίδιοι σωφρονιστικοί υπάλληλοι, οι οποίοι ομολογούν ότι τα περιστατικά βίας είναι πολύ περισσότερα από αυτά που μαθαίνουμε και ότι η υπηρεσία αδυνατεί να προστατεύσει τους αδύναμους κρατούμενους, γιατί υπάρχουν συχνά και πολλά περιστατικά βίας μεταξύ κρατουμένων και συμμοριών που δρουν εντός των καταστημάτων.
Αν ισχύουν τα ανεπίσημα στοιχεία που διέρρευσαν, υπήρχαν σχετικά δημοσιεύματα και στον “Ελεύθερο Τύπο” τις προηγούμενες μέρες, από το 2015 έως το 2018, έχασαν τη ζωή τους στις ελληνικές φυλακές 146 άνθρωποι. Νομίζω ότι το νούμερο και μόνο αρκεί για να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος του προβλήματος.
Δυστυχώς, κυρία Πρόεδρε, η ραγδαία αύξηση της εγκληματικότητας, μεγάλο μέρος της οποίας είναι εισαγόμενο και η έλλειψη σύγχρονων σωφρονιστικών καταστημάτων, έχει οδηγήσει στη γενίκευση νοσηρών φαινομένων.
Απότοκο αυτής της συνθήκης είναι και η μετατροπή των κρατητηρίων των αστυνομικών τμημάτων -ζήτημα που μας απασχολεί στη σημερινή συνεδρίαση- σε αποθήκες κρατουμένων.
Είναι γεγονός ότι οι υποδομές των αστυνομικών κρατητηρίων διαμορφώθηκαν εξαρχής για την κράτηση ατόμων για πολύ μικρά χρονικά διαστήματα, είτε και κατά την προδικασία είτε σε περίπτωση μεταγωγής, βραχείας κράτησης. Για τον λόγο αυτό δεν προσομοιάζουν προς τα καταστήματα κράτησης, ούτε εξασφαλίζουν συνθήκες σταθερής διαβίωσης, αλλά μόνο απολύτως προσωρινής και μόνο παραμονής, όπως ορίζεται ρητά και ξεκάθαρα από τις κείμενες διατάξεις. Για τους λόγους αυτούς δεν μπορούν να διασφαλιστούν οι κατάλληλες συνθήκες για να προστατευθούν τα θεμελιώδη δικαιώματα των κρατουμένων.
Παρόλα αυτά, όμως, οι χώροι κράτησης των αστυνομικών τμημάτων έχουν μετατραπεί σε ιδιότυπες φυλακές. Το επισημαίνει, μάλιστα και η Επιτροπή για την πρόληψη των βασανιστηρίων και της απάνθρωπης ή ταπεινωτικής μεταχείρισης ή τιμωρίας του Συμβουλίου της Ευρώπης. Είναι μια πρόσφατη σχετική έκθεση, που μιλάει για ακατάλληλες συνθήκες κράτησης και κακομεταχείριση των κρατουμένων μεταναστών στην Ελλάδα.
Γεγονός είναι ότι στα αστυνομικά τμήματα της ΓΑΔΑ και της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης της Θεσσαλονίκης καταγράφεται σε καθημερινή βάση υπερδιπλάσιος αριθμός κρατουμένων απ' αυτόν που έχουν σχεδιαστεί να φιλοξενούν, ενώ στη διεύθυνση αλλοδαπών έχουν χρησιμοποιηθεί χώροι μέχρι και στα υπόγεια για να στοιβαχθούν όπως όπως οι κρατούμενοι.
Η κατάσταση είναι δραματική στα περισσότερα αστυνομικά τμήματα της πρωτεύουσας, που με την ιδιότητα του Τομεάρχη Προστασίας του Πολίτη της Ν.Δ. έχω επισκεφθεί. Πρόσφατα, μετά το χτύπημα που έλαβε χώρα στο αστυνομικό τμήμα της Ακρόπολης διαπιστώσαμε ότι εκεί δεν λειτουργεί καν κρατητήριο και οι προσαχθέντες φυλάσσονταν στους διαδρόμους του αστυνομικού τμήματος.
Σε κέντρα κράτησης ο αριθμός κρατουμένων είναι πολλαπλάσιος του αριθμού που προβλέπεται για τις εγκαταστάσεις αυτές. Το αποτέλεσμα είναι οι αξιωματικοί υπηρεσίας και οι σκοποί των αστυνομικών τμημάτων να είναι επιφορτισμένοι με τη φύλαξη των κρατουμένων και με ό,τι αυτή συνεπάγεται, δηλαδή τη σίτιση, τις μεταγωγές σε νοσοκομεία, την εκτέλεση ιατρικών συνταγών, τη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής και άλλα καθήκοντα, ξένα βεβαίως, με τον σκοπό και την αποστολή της αστυνομίας καθώς και τον ρόλο των αστυνομικών.
Είναι ευνόητο ότι το σημαντικότερο πρόβλημα που προκύπτει από τον υπερπληθυσμό των κρατουμένων είναι αυτό της υγιεινής. Οι χώροι των αστυνομικών κρατητηρίων δεν αερίζονται επαρκώς, δεν καθαρίζονται και δεν απολυμαίνονται συχνά, με αποτέλεσμα να αποτελούν σοβαρή εστία μικρόβιων, ιών, βλαπτικών για τον άνθρωπο μικροοργανισμών. Η ανάπτυξη των οποίων βεβαίως ευνοείται από τη μακρά παραμονή μεγάλου αριθμού κρατουμένων, πολλοί από τους οποίους παρουσιάζουν ιδιαιτερότητες, είναι τοξικομανείς κτλ.
Το περιβάλλον αυτό είναι επικίνδυνο επίσης για τους αστυνομικούς που καλούνται να εργαστούν υπό αντίξοες συνθήκες, που απειλούν και τη δική τους υγεία.
Κυρία Πρόεδρε,
Αυτές οι τριτοκοσμικές εικόνες των κρατητηρίων αναμφίβολα δεν τιμούν τη χώρα, ούτε το σωφρονιστικό σύστημα, ούτε την απόδοση δικαιοσύνης. Νομίζω ότι χρειάζονται μέτρα μακράς πνοής, ένας μακροχρόνιος σχεδιασμός για να αντιμετωπιστούν αυτά γιατί τα περισσότερα αστυνομικά τμήματα, δυστυχώς, δεν είναι ιδιόκτητα της αστυνομίας -όπου έχουν γίνει καινούργια αστυνομικά μέγαρα οι συνθήκες είναι πολύ καλύτερες.
Μιλούμε για κτίρια τα οποία δεν προορίζονταν να γίνουν αστυνομικά τμήματα, έγιναν κατάλληλες διαρρυθμίσεις σε άλλες εποχές. Προέκυψαν όλα αυτά τα γεγονότα τις τελευταίες δεκαετίες με την έλευση και εισαγόμενης εγκληματικότητας και δεν μπορούν να ανταποκριθούν ούτε στον αριθμό, το μέγεθος των κρατουμένων, ούτε βεβαίως και στις συνθήκες γιατί δεν πληρούν ως υποδομές τις προϋποθέσεις.
Χρειάζεται, λοιπόν, ένας μακροχρόνιος σχεδιασμός και μέτρα μακράς πνοής, όπως είπα, για την αντιμετώπιση του προβλήματος.
Λύση του προβλήματος δεν είναι νόμοι τύπου Παρασκευόπουλου με αποσυμφόρηση των φυλακών και των κρατητηρίων με όποιο τίμημα, με εγκληματίες κάθε είδους που απλά με την αποφυλάκισή τους ανακυκλώνουν και πάλι το έγκλημα.
Σας ευχαριστώ».

 Μπορείτε να δείτε την παρέμβαση του κ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://youtu.be/UOBse4jX4do

Read more...

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου στην παρουσίαση του βιβλίου των Ελένης Γρίβα & Ιφιγένειας Κωφού

βιβλιοπαρουσίαση 2

Λάρισα, 13 Απριλίου 2019

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην παρουσίαση του βιβλίου των Ελένης Γρίβα & Ιφιγένειας Κωφού:
«Η εναλλακτική αξιολόγηση στο σύγχρονο εκπαιδευτικό περιβάλλον Σχεδιασμός και εφαρμογή περιγραφικών μεθόδων αξιολόγησης για τα γλωσσικά μαθήματα»

 

Φίλες και φίλοι,

Πραγματικά είμαι εξαιρετικά χαρούμενος που είχα την ευκαιρία να διαβάσω αυτό το βιβλίο, και θέλω εκ προοιμίου να ευχαριστήσω τις συγγραφείς, την Ελένη Γρίβα και την Ιφιγένεια Κωφού για την τιμή να πω μερικές σκέψεις για την εκπαίδευση στην παρουσίασή του στη Λάρισα.

Ως τομεάρχης παιδείας της Νέας Δημοκρατίας για περίπου 1,5 χρόνο, κατά τον οποίο ετοιμάσαμε και τον κορμό του κυβερνητικού μας προγράμματος, είχα την δυνατότητα να γνωρίσω σε όλες τις πλευρές του το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας, καθώς και να πληροφορηθώ όλο το φάσμα των προβλημάτων του, που δυστυχώς, είναι ουκ ολίγα.
Όσα έμαθα, ωστόσο, είναι ιδιαίτερα πολύτιμα, και ελπίζω το έργο που κάναμε να έχει την ευκαιρία να αξιοποιηθεί σύντομα.

Τις τελευταίες δεκαετίες πραγματοποιείται στον τομέα της Εκπαίδευσης μια πραγματική επανάσταση σε πλανητικό επίπεδο. Η επιτάχυνση της παγκοσμιοποίησης που επέφεραν οι νέες μορφές επικοινωνίας, η έκρηξη στις μεταφορές, η υπέρβαση των ιδεολογικών εμποδίων μεταξύ διαφορετικών πολιτικών συστημάτων, δημιούργησαν ένα νέο τοπίο στην εκπαιδευτική διαδικασία παγκοσμίως.

Τα παραδοσιακά σχολεία, τα οποία όσοι τα ζήσαμε και μάθαμε τα πρώτα μας γράμματα εκεί, όσο και να τα νοσταλγούμε, αποτελούν πια ένα μακρινό παρελθόν. Το εύρος και το μέγεθος των πληροφοριών που διοχετεύονται στους σχολικούς χώρους είναι ασύλληπτα. Ωστόσο, οι νέες συνθήκες δημιουργούν και νέες ανάγκες, όπως και νέα προβλήματα, που χρήζουν αντιμετώπισης.

Η Ελλάδα, δυστυχώς, παρά την πρόοδο που έχει να επιδείξει στην τεράστια διεύρυνση σε σχολικά κτίρια και εκπαιδευτικό προσωπικό, βρίσκεται στα πίσω βαγόνια της ευρωπαϊκής εκπαίδευσης. Και αυτό παρά το γεγονός ότι όλες τις προηγούμενες δεκαετίες έλαβαν χώρα συνεχείς μεταρρυθμίσεις. Ή μάλλον ίσως γι’ αυτό! Γιατί οι πλείστες μεταρρυθμιστικές απόπειρες, δεν είχαν συνοχή, όραμα, αλλά αντιθέτως επικεντρώθηκαν στη διαχείριση του σχολείου ως προθάλαμο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Δηλαδή, πώς θα γίνονται οι εισαγωγικές εξετάσεις.

Επιπλέον, επηρεάστηκαν από δύο βασικά στοιχεία:
Το ένα ο φόβος των κυβερνήσεων μην σπάσουν αυγά, να μην προκαλέσουν δηλαδή λογικές του παρελθόντος, παρά το γεγονός ότι αυτές λειτουργούσαν υπονομευτικά στην ίδια την ουσία της εκπαίδευσης. Η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, που τόσο έχει δαιμονοποιηθεί, σε βαθμό που να ταυτίζεται από όσους την ξορκίζουν με απολύσεις, είναι ένα διαχρονικά επίκαιρο παράδειγμα.

Και το δεύτερο ήταν η προσπάθεια να κερδηθούν πόντοι ενόψει των εκλογών από συγκεκριμένες κατηγορίες ενδιαφερόμενων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι πρόσφατες εξαγγελίες για κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων.

Ο αείμνηστος Γεώργιος Ράλλης στο βιβλίο του «Ώρες ευθύνης» για το πώς έχασε τις εκλογές του 1981 γράφει ότι όπως του εκμυστηρεύθηκε πρόεδρος Νομαρχιακής Οργάνωσης του κόμματος ούτε η σύζυγός του δεν ψήφισε ΝΔ γιατί το παιδί τους θα έδινε πανελλήνιες, τις οποίες είχε υποσχεθεί ότι θα καταργήσει ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Το μέγα πρόβλημα, λοιπόν, παρέμενε, η έλλειψη ενός οράματος. Γιατί ναι μεν το σχολείο του 21ου αιώνα δεν έχει σχέση με τα σχολειά της ελληνικής επαρχίας του 20ού αιώνα. Δεν πρέπει, όμως, να λησμονούμε ότι εκείνη την πραγματικά ηρωική περίοδο, ο δάσκαλος, παρά το συντηρητισμό που χαρακτήριζε συχνά τη διδασκαλία του, είχε την έγνοια των παιδιών, όχι μόνον για να μάθουν γράμματα –που πολλές φορές ήταν πολύ πιο στέρεα από αυτά που μαθαίνουν οι σύγχρονοι μαθητές- αλλά και την διαμόρφωσή τους ως ανθρώπων.

Κι αυτό, φοβούμαι ότι σήμερα έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα. Τα παιδιά πηγαίνουν σε ένα σχολείο γεμάτο γνώσεις. Το σχολείο, όμως, θα πρέπει να είναι και μια ηθική πυξίδα. Πολλές φορές ξεχνούμε ότι τα παιδιά δεν είναι ηλεκτρονικοί υπολογιστές για να συσσωρεύουν μόνον πληροφορίες, ούτε βεβαίως μόνον αυριανοί εργαζόμενοι και καταναλωτές, είναι πρωτίστως πολίτες.

Αυτό σημαίνει –όπως μας έχουν διδάξει με τον πλέον ολοκληρωμένο τρόπο οι αρχαίοι Έλληνες- άνθρωποι συγκροτημένοι, ελεύθεροι, με ηθικές αρχές και αξίες. Επομένως οφείλουμε να εξετάζουμε κάθε αλλαγή που προτείνεται και προωθείται στην εκπαίδευση μέσα από αυτό ακριβώς το πρίσμα.

Αυτές τις ημέρες, συμπτωματικά, λαμβάνει χώρα μια ακόμη μεταρρύθμιση, με το νομοσχέδιο που προωθεί η νυν ηγεσία του υπουργείου Παιδείας. Η πρώτη ανάγνωση δείχνει ότι και αυτή, δυστυχώς, είναι μια από τα ίδια και χειρότερα. Ένα συνονθύλευμα αποφάσεων, που έχουν ληφθεί ακριβώς για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω, και χωρίς να απαντά στις πραγματικές ανάγκες της εκπαίδευσης και των ίδιων των νέων μας.

Αναφέρω για παράδειγμα την κατάργηση με μια μονοκονδυλιά των ΤΕΙ της χώρας και την διανομή τους στα ΑΕΙ. Ένα μέτρο που υποβιβάζει στην πραγματικότητα την τεχνολογική εκπαίδευση στη χώρα μας, αντί να της δώσει τη θέση που της αξίζει, και προσθέτει προβλήματα στο σύνολο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Το «ζουμί» και πάλι της μεταρρύθμισης, οι πανελλαδικές εξετάσεις, που αφού επί 4 χρόνια κάθε μέρα καταργούνταν, τώρα έρχεται ένα σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, που εγείρει ζητήματα ισονομίας. Ταυτόχρονα καταργούνται τα Λατινικά από τα πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα, ενώ υποβαθμίζονται περαιτέρω τα Πρότυπα και τα Πειραματικά Σχολεία.

Τι διαπιστώνουμε από αυτές τις αλλαγές; Ότι ο καημός του νομοθέτη είναι πώς θα κολακέψει κάποια στρώματα, δυνητικών ψηφοφόρων, και πώς θα μειώσει περαιτέρω την όποια αξιολόγηση. Εδώ βρίσκεται η μαγική λέξη–τρόμος για μερικούς, οπαδούς της θεωρίας ότι αριστεία ίσον ρετσινιά. Η αξιολόγηση, άλλωστε, είναι και το βασικό θέμα που πραγματεύεται το βιβλίο που παρουσιάζουμε σήμερα.

Για δεκαετίες επικράτησε μια ιδιόμορφη κουλτούρα στην Ελλάδα, που ταύτιζε την όποια αξιολόγηση με τον αυταρχισμό –ίσως ως αντίδραση σε πρότυπα άλλων εποχών. Αυτή όμως η εμμονή κατέληξε να συνιστά τροχοπέδη στην πρόοδο.

Στο άκρως ενδιαφέρον επιστημονικό πόνημα της Έλενας Γρίβα και της Ιφιγένειας Κωφού παρουσιάζονται εναλλακτικοί τρόποι αξιολόγησης των μαθητών, που φιλοδοξούν να απαντήσουν στα σύγχρονα και διαρκώς μεταβαλλόμενα εκπαιδευτικά περιβάλλοντα. Παρουσιάζονται μοντέλα, που ήδη εφαρμόζονται στο εξωτερικό, και που αποδίδουν στον έναν ή τον άλλον βαθμό. Χωρίς να πιθηκίζουμε, οφείλουμε να λαμβάνουμε υπόψη βέλτιστες πρακτικές άλλων εκπαιδευτικών συστημάτων και να τις προσαρμόζουμε στη δική μας πραγματικότητα.

Το βιβλίο αυτό, που έχω την τιμή να είμαι εκ των παρουσιαστών του, είναι αναμφίβολα μια συμβολή δημιουργικού προβληματισμού για το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Και πιστεύω πρέπει να τύχει ιδιαίτερης προσοχής από την ακαδημαϊκή κοινότητα.

Η κεντρική ιδέα του βιβλίου, που διατρέχει τη μελέτη των συγγραφέων, είναι ο μαθητής να αξιολογείται με πολλαπλά κριτήρια, με στόχο πάντοτε την δική του συμμετοχή στην εκπαιδευτική δραστηριότητα, κυρίως στα μαθήματα της γλώσσας, και την αφομοίωση των μαθημάτων του. Αλλά, πάντως, μιλούμε για αξιολόγηση. Διότι χωρίς αυτήν χάνεται το κίνητρο για τον μαθητή να προσπαθήσει περισσότερο, άρα είναι εις βάρος του, ενώ ταυτοχρόνως οδηγούμαστε σε μια ισοπέδωση προς τα κάτω.

Ανάλογες θεωρίες που παλαιότερα είχαν επαγγελθεί ως επαναστατικές απέτυχαν παταγωδώς στην πράξη, με αποτέλεσμα οι εμπνευστές τους να τις αντικαταστήσουν πολύ γρήγορα. Γιατί το αποτέλεσμα ήταν να επικρατήσει η φιλοσοφία της ήσσονος προσπάθειας, της αποφυγής του κόπου, η επικράτηση της αδικίας, που είναι και η μεγαλύτερη ανισότητα.
Δεν χρειάζεται φαντασία να μαντέψουμε τι συμβαίνει όταν γενιές νέων «διαπαιδαγωγούνται» κατ’ αυτόν τον τρόπο και ποια είναι η συμπεριφορά τους ως ενήλικες.
Νομίζω ότι αξίζει να θυμίζουμε στα παιδιά την αξία της ρήσης των αρχαίων ημών προγόνων ότι «τα αγαθά κόποις κτώνται».

Σε κάθε περίπτωση, δεν θα ανακαλύψουμε εμείς την Αμερική, και ο παγκοσμιοποιημένος κόσμος μας δεν μας αφήνει περιθώρια περαιτέρω αργοπορίας. Είμαστε υποχρεωμένοι να προσαρμοστούμε στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται, όχι ισοπεδώνοντας και ακυρώνοντας τα υπάρχοντα, αλλά συμπληρώνοντάς τα με νέες μεθόδους.

Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι και από την επιτυχία του εκπαιδευτικού μας συστήματος, μαζί με την οικονομία και το δημογραφικό πρόβλημα, θα κριθεί και η δυνατότητα της χώρας να ξεφύγει οριστικά από το σπιράλ της κρίσης στο οποίο έχει εισέλθει. Η ευθύνη μας, ως εκ τούτου, από όποια θέση ευθύνης βρισκόμαστε, είναι πολύ μεγάλη.
Τουλάχιστον από την μεριά μας έχουμε ξεκαθαρίσει ότι θα επιδιώξουμε ένα σχολείο με αξιολόγηση για όλους, όπου θα συνυπάρχει αρμονικά και συμπληρωματικά η επιβράβευση των αρίστων με την παροχή ίσων ευκαιριών και κινήτρων για όλους τους μαθητές.

Και βεβαίως, η αναβάθμιση του δημόσιου σχολείου πρέπει να είναι στόχος όλων μας, καθώς παραμένει ο βασικός πυλώνας της εκπαίδευσης, εκεί που ο γιός και η κόρη του κτηνοτρόφου, του γεωργού, του εργάτη και του άνεργου θα έχουν πάντα τις ίδιες ευκαιρίες για την απόκτηση γνώσης, ανάδειξης και κοινωνικής καταξίωσης.

Τελειώνοντας, να συγχαρώ τις συγγραφείς για την εξαιρετική δουλειά τους και να τονίσω και πάλι ότι το βιβλίο μπορεί και πρέπει να αποτελέσει ένα χρήσιμο εργαλείο για την επιστημονική κοινότητα. Ελπίζω οι προτάσεις που παρουσιάζονται στις σελίδες του, να αποτελέσουν αφορμή προβληματισμού για το σύστημα αξιολόγησης των μαθητών στα σχολεία μας, προς όφελος πρωτίστως των μαθητών, αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας.

Καλοτάξιδο!

βιβλιοπαρουσίαση 1

Read more...

Ομιλία Εισηγητή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της ΔΣΟ, κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου στη Συνεδρίαση της Διεθνούς Γραμματείας, των Προέδρων και Εισηγητών των Επιτροπών της ΔΣΟ στη Λεμεσό της Κύπρου

ΔΣΟ 2

Λεμεσός, 2 Απριλίου 2019

Ομιλία
Εισηγητή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας (ΔΣΟ), βουλευτή Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας,
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη Συνεδρίαση της Διεθνούς Γραμματείας, των Προέδρων και Εισηγητών των Επιτροπών της ΔΣΟ στη Λεμεσό της Κύπρου (2-3 Απριλίου 2019).

Κύριε Γραμματέα,
Κυριε Πρόεδρε,
Κύριες και κύριοι συνάδελφοι,

Αισθάνομαι ειλικρινή χαρά που η καθιερωμένη συνάντησή μας διεξάγεται στην «Γλυκία Χώρα της Κύπρου», κατά τον χρονικογράφο του 15ου αιώνα, Λεόντιο Μαχαιρά. Ένα νησί που βρίσκεται πάνω στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, και ήταν και παραμένει το σημείο συνάντησης της Ανατολής με τη Δύση.
Σε κάθε βήμα σκοντάφτεις επάνω σε μνήμες του πλούσιου αυτού παρελθόντος, που σημαδεύτηκε από την έλευση του χριστιανισμού ήδη από τις απαρχές του, με την παρουσία των Αποστόλων Παύλου και Βαρνάβα, αλλά και του Ευαγγελιστή Μάρκου και του αναστηθέντα υπό του Χριστού Λαζάρου. Η πίστη στο λαό της Κύπρου ήταν τόσο στέρεα και τόσο βαθιά που δεν κατόρθωσαν να την ξεριζώσουν ούτε οι ποικίλοι δυτικοί σταυροφόροι ούτε οι εξ ανατολών μουσουλμάνοι κατακτητές.
Η θέση της Εκκλησίας της Κύπρου παραμένει περίοπτη σε όλο τον ορθόδοξο κόσμο και όχι μόνον. Η συνετή στάση της προσφέρει τα μάλα στην ενίσχυση της Ορθοδοξίας αλλά και στην ενότητα του Ορθόδοξου κόσμου, που εσχάτως δοκιμάζεται αναπάντεχα λόγω του ουκρανικού ζητήματος. Η προσπάθεια που καταβάλει πρέπει νομίζω να επαινεθεί, διότι μόνον με το διάλογο και την αλληλοκατανόηση δυνάμεθα να υπερβούμε τις πρόσκαιρες δυσχέρειες που έχουν ενσκύψει.
Συνιστά περιττή «πολυτέλεια» η αντιπαράθεση μεταξύ μας, τη στιγμή που οι απειλές εναντίον του χριστιανισμού πολλαπλασιάζονται, που οι πνευματικές αρχές υπονομεύονται από τον παγκοσμιοποιητικό ολετήρα αλλά και τους κάθε είδους ολοκληρωτισμούς και εξτρεμισμούς που ωθούν στη μισαλλοδοξία και στον φανατισμό.
Είναι, ωστόσο, θλιβερό το γεγονός το ότι η Κύπρος παραμένει εδώ 45 χρόνια διχοτομημένη, με το 38% του εδάφους της υπό κατοχή από τον τουρκικό στρατό. Με χιλιάδες πρόσφυγες, που δεν μπορούν να γυρίσουν στις εστίες τους, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες έποικοι από την Τουρκία εγκαθίστανται παράνομα στις περιουσίες των εκδιωχθέντων.
Ως εισηγητής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της ΔΣΟ οφείλω να επισημάνω ότι στις κατεχόμενες περιοχές βρίσκεται σε εφαρμογή ένα διαρκές σχέδιο γενοκτονίας της μνήμης, με περισσότερες από 550 εκκλησίες, παρεκκλήσια και μοναστήρια να έχουν λεηλατηθεί, βανδαλιστεί, ακόμη και κατεδαφιστεί.

Πολλοί χριστιανικοί τόποι λατρείας έχουν μετατραπεί σε τζαμιά, σε αποθήκες του τουρκικού στρατού, σε μάντρες, σε αχυρώνες, σε καφετέριες. Εκκλησίες πολλών αιώνων, όπως η ιστορική εκκλησία της Αγίας Παρασκευής του 16ου αιώνα ή ο Άγιος Γεώργιος του Φαράγγου του 12ου αιώνα. Πρόσφατα κατέρρευσε στην νεκρή ζώνη ο Άγιος Ιάκωβος ο Πέρσης, εκκλησάκι του 15-16ουαιώνα.
Η τακτική αυτή της Τουρκίας να ακυρώνει με αυθαίρετες ενέργειες την ιστορία, δεν βρίσκει καλύτερη αποτύπωση από τις πρόσφατες απειλές του προέδρου της, Ταγίπ Ερτογάν, για μετατροπή της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη, αυτού του συμβόλου της οικουμενικής ορθοδοξίας, σε μουσουλμανικό τέμενος. Μάλιστα προανήγγειλε, αψηφώντας την παγκόσμια κατακραυγή, ακόμη και την απαγόρευση από πλευράς της UNESCO, ότι θα γίνουν και παρεμβάσεις στο εσωτερικό του ναού! Πρόκειται, προφανώς, για πρωτοφανή εξέλιξη, που κινείται ενάντια σε κάθε σύγχρονη έννοια δικαίου και σεβασμού στην ιστορία και τα πολιτιστικά μνημεία της ανθρωπότητας. Μακάρι να ήταν προεκλογικές υπερβολές που στόχευαν στην εκμετάλλευση του θρησκευτικού φρονήματος και οι απειλές να μην γίνουν πράξη.
Όμως, απ’ ότι πληροφορούμαστε η τακτική της εξαφάνισης της ιστορικής αλήθειας, της αλλοίωσης των δεδομένων, εφαρμόζεται και στην μεταπολεμική Συρία. Σε περιοχές, όπως η βορειοανατολική Συρία, και το καντόνι του Αφρίν, υπάρχουν καταγγελίες για μαζική εγκατάσταση πληθυσμών που προέρχονται από άλλες περιοχές της Συρίας, ακόμη και εκτός αυτής.
Ο σκοπός και εδώ προφανής. Η παγίωση των τετελεσμένων, που προκλήθηκαν από την πορεία ενός αιματηρού εμφυλίου πολέμου, και η αλλαγή της πληθυσμιακής σύνθεσης. Αυτό το στόχο της Τουρκίας, όμως δε πρέπει να τον επιτρέψουμε να συμβεί. Η Συρία είναι ένα ανεξάρτητο κράτος, και εφόσον όλοι έχουν αποδεχθεί ότι ο κίνδυνος του Ισλαμικού Κράτους έχει εκλείψει, η χώρα, ολόκληρη χωρίς εξαιρέσεις, πρέπει να αποκτήσει και πάλι την ακεραιότητα και την κυριαρχία της.
Η ήττα των εξτρεμιστών, που στόχευσαν στην εκδίωξη όλων των χριστιανών της Μέσης Ανατολής, από τις προαιώνιες εστίες τους, γέννησε νέες ελπίδες για μια νέα αρχή. Πρωτίστως, με την επιστροφή των χριστιανών προσφύγων στα σπίτια τους, τόσο αυτών που είχαν μετακινηθεί εντός της Συρίας, όσων και αυτών που βρέθηκαν σε όμορες χώρες ή στην Ευρώπη.
Κι όμως, η διαδικασία αυτή γίνεται με απελπιστικά αργούς ρυθμούς. Σε πολλές περιοχές της Συρίας, ιδιαίτερα εκεί που έχουν τον πρώτο λόγο η Τουρκία αλλά, περιέργως, και οι δυτικές δυνάμεις, δεν δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για αυτήν την μαζική επιστροφή.
Το ίδιο, μετά λύπης μας, βλέπουμε και στην Ευρώπη. Η τάση είναι οι πρόσφυγες να παραμένουν ακόμη και σε αντίξοες συνθήκες εντός ειδικών κέντρων, ή σε σπίτια λαμβάνοντας ένα παροδικό επίδομα, χωρίς εργασία και μέλλον. Πραγματικά αναρωτιόμαστε γιατί προτιμάται η παραμονή εντός των χωρών της Ε.Ε. με όποιο κόστος για τους ίδιους τους πρόσφυγες αλλά και την κοινωνική και πολιτική συνοχή εντός των κρατών μελών της Ένωσης.
Ως βουλευτές της ΔΟΣ θα πρέπει να εργαστούμε με πολύ πιο συντονισμένο τρόπο, να δημοσιοποιήσουμε το ζήτημα και να διεκδικήσουμε κονδύλια για την επιστροφή και μετεγκατάσταση προσφύγων στις εστίες τους, για τη δημιουργία κτιριακών και σχολικών υποδομών και αποκατάσταση των θρησκευτικών τους μνημείων.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ανάλογης προσοχής πρέπει να τύχουν οι προσπάθειες που κάνουν οι χριστιανοί στις γειτονικές της Κύπρου χώρες του Λιβάνου και της Αιγύπτου.

Κύριες και κύριοι συνάδελφοι,
Αν θέλουμε ο θεσμός στον οποίο συμμετέχουμε να έχει ρόλο στο μέλλον, οφείλουμε να τον αναβαθμίσουμε με ενίσχυση των παρεμβάσεών μας σε φλέγοντα προβλήματα και σε αυτό το πλαίσιο άλλωστε είχα επιμείνει στο παρελθόν για τη δημιουργία του Παρατηρητήριου Θρησκευτικών Διώξεων.
Χαίρομαι ιδιαίτερα για την πρωτοβουλία διερεύνησης της δυνατότητας φιλοξενίας σε πανεπιστήμιο της Κύπρου του Ινστιτούτου Ανάδειξης της Παρουσίας Χριστιανών στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, που ανήγγειλε ο κ. Βότσης.
Τελειώνοντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω για μια ακόμη φορά τους αδελφούς Κυπρίους για την θερμή υποδοχή και τη αβραμιαία φιλοξενία που μας παρέχουν.

Read more...

Ομιλία του Μ.Χαρακόπουλου στην παρουσίαση του βιβλίου του ο πρέσβη επί τιμή Αλέξανδρου Π. Μαλλιά «Ελλάδα και Βόρεια Μακεδονία. Η Αυτοψία της Δύσκολης Συμφωνίας των Πρεσπών»

ΜΑΞΙΜΟΣ ΜΑΛΛΙΑΣ 2

Λάρισα, 1 Απριλίου 2019

Ομιλία του Μ.Χαρακόπουλου στην παρουσίαση του βιβλίου του ο πρέσβη επί τιμή Αλέξανδρου Π. Μαλλιά

«Ελλάδα και Βόρεια Μακεδονία. Η Αυτοψία της Δύσκολης Συμφωνίας των Πρεσπών»

«Φίλες και φίλοι,

Από τη στιγμή της σύναψης της συμφωνίας των Πρεσπών, στο χωριό Ψαράδες, που όπως φαίνεται δεν επιλέχθηκε καθόλου τυχαία αλλά για να ανασύρει μνήμες από τις τραγικές στιγμές του εμφυλίου πολέμου, μια είναι η επωδός που επαναλαμβάνει η κυβέρνηση. Ότι το μακεδονικό έκλεισε και όσοι αντιδρούν είναι παρελθόν και στη λάθος πλευρά της ιστορίας. Είναι όμως έτσι;
Ο παλαιός και έμπειρος διπλωμάτης κ. Αλέξανδρος Μαλλιάς, το βιβλίο του οποίου σήμερα έχουμε την τιμή να παρουσιάζουμε απόψε στη Λάρισα, έχει αντίθετη άποψη. Στο τελευταίο από τα κείμενά του αναφέρει ότι «η συμφωνία αυτή μεταφέρει στις επόμενες γενιές τις σύγχρονες βασικές γενεσιουργές προκλήσεις του μακεδονικού ζητήματος».
Οι φόβοι του αυτοί πρέπει νομίζω να ληφθούν σοβαρά υπόψιν. Το εγγυάται η μακρά ενεργός ενασχόλησή του, των 27 ετών, με τα βαλκανικά θέματα. Γιατί ο κ. Μαλλιάς υπήρξε ο πρώτος μας Διπλωματικός Αντιπρόσωπος στην πΓΔΜ, πρέσβης στην Αλβανία, Διευθυντής Βαλκανικών Υποθέσεων και με απόφαση του υπουργού Εξωτερικών Πέτρου Μολυβιάτη τοποθετήθηκε επί πρωθυπουργίας του Κώστα Καραμανλή πρέσβης της Ελλάδος στην Ουάσιγκτον κατά την δύσκολη περίοδο 2005-2009, όπου υπήρξε και ένας από τους ανθρώπους που συνετέλεσαν στα όσα οδήγησαν στο περίφημο βέτο του Βουκουρεστίου. Αλλά και στη συνέχεια μέχρι την αφυπηρέτησή του εργάστηκε πάλι ως σύμβουλος για Βαλκανικά θέματα της υπουργού Εξωτερικών Ντόρας Μπακογιάννη. Ως εκ τούτου, ακόμη κι αν κάποιος διαφωνεί σε επί μέρους εκτιμήσεις, δεν μπορεί παρά να ακούει με τη μέγιστη προσοχή τα όσα διατυπώνει ο κ. Μαλλιάς, τον οποίο η Νέα Δημοκρατία έχει την τιμή να τον έχει συμπεριλάβει στο ψηφοδέλτιό της ως υποψήφιο ευρωβουλευτή στις προσεχείς εκλογές του Μαΐου. Όσο, λοιπόν, περνούν οι ημέρες και οι εβδομάδες από τη επικύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών, αποκαλύπτεται ολοένα και περισσότερο η νέα πραγματικότητα που έχει δημιουργήσει. Κι αυτή δεν έχει καμία σχέση με την ωραιοποίηση που επιχειρεί η κυβέρνηση και ο κ. Τσίπρας.
Η συμφωνία χωλαίνει, διότι η κυβέρνηση έκανε απαράδεκτες παραχωρήσεις στα ουσιώδη ζητήματα που είναι η εθνικότητα, η γλώσσα αλλά και η ιστορία.
Κατ’ αρχάς, με την υπογραφή της κυβερνητικής πλειοψηφίας αναγνωρίζεται για πρώτη φορά μακεδονική εθνικότητα. Οι κυβερνητικοί παράγοντες προσπαθούν να μας πείσουν ότι το nationality αναφέρεται σε ιθαγένεια, αλλά είναι ηλίου φαεινότερο ότι ο όρος στα αγγλικά παραπέμπει σε εθνική ταυτότητα. Όπως ορθά σημειώνει ο κ. Μαλλιάς «δεν είναι άδικη ή υπερβολική η ένσταση ως προς την καταλληλόλητα της χρήσης του όρου NATIONALITY αντί του πλέον δόκιμου και κατάλληλου CITIZENSHIP. Δύσκολα μπορεί κάποιος να πείσει ότι η αποδοχή στη Συμφωνία του όρου MACEDONIAN δεν συνεπάγεται και την εθνικότητα και την εθνική καταγωγή».
Το ίδιο όμως συμβαίνει και με τη γλώσσα. Χωρίς περίσκεψη Τσίπρας και Κοτζιάς αναγνώρισαν μακεδονική γλώσσα, υποστηρίζοντας ότι δήθεν αυτή ήταν ήδη αναγνωρισμένη από το 1977.
Πρόκειται προφανώς περί ψεύδους, καθώς η Ελλάδα, όπως υπογραμμίζει ο συγγραφέας, «ουδέποτε ρητώς και μάλιστα διμερώς μετά την ανεξαρτησία της γειτονικής χώρας, συμφώνησε, εδέχθη ή απεδέχθη την “Μακεδονική γλώσσα”. Αντιθέτως οι επίμονες ενέργειες, παραστάσεις και τα διαβήματά μας στόχο είχαν να περιορίσουν τη χρήση του όρου MACEDONIAN για τη γλώσσα».
Όσον αφορά στον σφετερισμό της ιστορίας της Μακεδονίας, υποτίθεται ότι οι Σκοπιανοί θα πάψουν να διεκδικούν για δική τους την αρχαία ελληνική ιστορία. Πρώτον, οι σκοπιανοί δεν θεωρούν την ιστορία των αρχαίων Μακεδόνων ως ενταγμένη στην ιστορία των αρχαίων Ελλήνων. Το τι εννοούν θα το δούμε σύντομα με το τι θα κάνουν με τα αγάλματα του Γκρουέφσκι –που παραλίγο να αρχίσουμε να τα ανταλλάσσουμε με δικά μας γλυπτά, με τον “δρομέα” να γλυτώνει λόγω της καθολικής κατακραυγής. Αλλά μένει να δούμε τι θα κάνουν και με τα σχολικά βιβλία της ιστορίας και τους χάρτες της “Μεγάλης Μακεδονίας”. Τι θα γίνει με την ιστορία του Βυζαντίου, τον Μεθόδιο και τον Κύριλλο, τους φωτιστές των Σλάβων, με τους Μακεδόνες αγωνιστές του 1821;
Ζήτημα ανοικτό, ωστόσο, παραμένει αυτό του αλυτρωτισμού, όπως αυτό διατυπώνεται στο σύνταγμα των Σκοπίων και συγκεκριμένα στο άρθρο 36, το οποίο επισημαίνει και ο κ. Μαλλιάς και το οποίο μιλά για «όλους εκείνους που εκδιώχθηκαν και φυλακίστηκαν λόγω της υποστήριξής των ιδεών για μια ξεχωριστή ταυτότητα του μακεδονικού λαού και της μακεδονικής κρατικής ταυτότητας». Θα παραμείνουν όλ’ αυτά, πυροδοτώντας τις φαντασιακές διεκδικήσεις των γειτόνων μας, σε μια γειτονιά με βεβαρημένο παρελθόν; Άλλωστε, φροντίζουν οι ίδιοι οι Σκοπιανοί να μας προσγειώνουν στην πραγματικότητα που αρνείται η κυβέρνηση. Μας το είπε ο κ. Ζάεφ, πρόσφατα, ότι από τη στιγμή που ο κ. Τσίπρας του παραχώρησε εθνικότητα και γλώσσα γιατί να μη συμφωνήσει με ένα γεωγραφικό προσδιορισμό στο όνομα. Στο τέλος της ημέρας, άλλωστε, με όλο το πακέτο χαρισμένο στους σκοπιανούς, Μακεδονία θα σημαίνει μόνον το κράτος των Σκοπίων.
Μα και σε κάθε άλλη δραστηριότητα, ήδη το κουτί της Πανδώρας έχει ανοίξει. Από το εμπόριο μέχρι τον αθλητισμό, όπως είδαμε στον αγώνα των Σκοπίων με την Λετονία, όπου η ομάδα των γειτόνων μας εμφανίστηκε ως Μακεδονία σκέτο.
Ιδιαίτερα όσον αφορά τα προϊόντα της Μακεδονίας ο κ. Τσίπρας φάνηκε να πέφτει από τα σύννεφα όταν του αποκαλύφθηκε στη Θεσσαλονίκη πως οι Σκοπιανοί σφετερίζονται ασύστολα όχι μόνον το όνομα Μακεδονία και Μακεδονικό για τα προϊόντα τους, αλλά χρησιμοποιούν σύμβολα και όρους, όπως ο Μέγας Αλέξανδρος, που υποτίθεται ότι μας έχουν πιστωθεί στην Ελλάδα με τη συμφωνία των Πρεσπών. Το είδαμε στις εκθέσεις οίνων στη Γερμανία, αλλά και στην περίπτωση ελληνικών εξαγώγιμων προϊόντων από την Μακεδονία προς την Κίνα. Πλέον, οι ελληνικές επιχειρήσεις στη Μακεδονία οφείλουν να αποδείξουν την ελληνική μακεδονικότητά τους. Κοινώς εκεί που μας χρωστούσαν μας παίρνουν και το βόδι. Και δεν νομίζω ότι η λύση στο πρόβλημα είναι να κάνουμε τον χωροφύλακα, όπως πρότεινε ο κ. Τσίπρας στους Μακεδόνες επιχειρηματίες. Εδώ απαιτείται μια αποφασιστική πολιτική για την επόμενη μέρα της συμφωνίας, με ένα μόνιμο παρατηρητήριο που να ελέγχει τα πάντα, με την χρήση του βέτο στην ενταξιακή πορεία των Σκοπίων στην ΕΕ. Όπως είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη Θεσσαλονίκη, υπάρχουν 35 κεφάλαια, δεν θα αφήσουμε τους Μακεδόνες επιχειρηματίες μόνους τους.
Το ερώτημα, ωστόσο, που προκύπτει, είναι για ποιο λόγο η κυβέρνηση αυτή προχώρησε σε μια συμφωνία που είναι καταφανώς ενάντια στα ελληνικά συμφέροντα και επιπλέον βρίσκει εναντία τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Προφανώς, πέραν της διεθνούς πίεσης, στην οποία άλλες κυβερνήσεις άντεξαν, είναι οι ιδεοληπτικές αγκυλώσεις της αριστεράς και τα φαντάσματα του παρελθόντος τους που τους καταδιώκουν από τον εμφύλιο. Ο κ. Λαφαζάνης αποκάλυψε ότι ο κ. Τσίπρας και ο περίγυρός του ανυπομονούσαν να αναγνωρίσουν την πΓΔΜ ως Μακεδονία.
Η στάση τους αυτή δεν έπαψε να εκδηλώνεται τόσο κατά τις εν κρυπτώ και παραβύστω συνομιλίες Τσίπρα-Κοτζιά με Ζάεφ-Ντιμιτρόφ, όσο και στη συνέχεια. Ενδεικτικά αυτής της στάσης είναι οι διαρκείς προσβολές προς όσους αντιδρούν στη συμφωνία που βαπτίζονται συλλήβδην φασίστες και εθνικιστές, το παραθυράκι που αφήνει ο κ. Γαβρόγλου να διδάσκεται η δήθεν μακεδονική γλώσσα στα ελληνικά πανεπιστήμια και η οιονεί απαγόρευση του εμβατηρίου “Μακεδονία Ξακουστή” από τις επίσημες εθνικές εορτές.
Ειδικά πάντως για το πατριωτικό αυτό άσμα, επειδή με αφορμή δημοσίευμα της ΕΣΤΙΑΣ έκανα και σχετική ερώτηση προς τον κ. Κατρούγκαλο και την κα Γεροβασίλη, θέλω να πω πως η απάντηση του υπουργού Εξωτερικών ξεκαθαρίζει ότι κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται από τη συμφωνία.
Αναμένω, όμως, με ενδιαφέρον την απάντηση και της υπουργού Προστασίας του Πολίτη, αν επιτίμησε ή όχι αξιωματικό του Λιμενικού γιατί η μπάντα του Σώματος έπαιξε το εμβατήριο την ημέρα του μεγάλου συλλαλητηρίου των Αθηνών όπως καταγγέλθηκε και αν έχει δώσει εντολή να μην το παιανίζουν οι μπάντες των Σωμάτων Ασφαλείας.
Εν πάση περιπτώσει, το εμβατήριο αυτό έγινε το τραγούδι της αντίθεσης των Ελλήνων σε μια συμφωνία που δεν έχουν βάλει τη δική τους υπογραφή, και αυτό θα το αποδείξουν στις επερχόμενες εκλογές, για την Ευρωβουλή, τις Περιφέρειες, τους Δήμους και το Κοινοβούλιο όποτε κι αυτές γίνουν.

Επιτρέψτε μου φίλες και φίλοι, να αναφερθώ σε ένα επίκαιρο ζήτημα, το οποίο θίγει στα κείμενά του και ο κ. Μαλλιάς. Αυτό είναι οι σχέσεις της Ελλάδας με το αλβανικό στοιχείο στα Βαλκάνια και ιδιαίτερα με την Αλβανία.
Ο κ. πρέσβης αναπτύσσει ένα συγκεκριμένο σκεπτικό για την βελτίωση αυτών των σχέσεων μέσω συγκεκριμένων βημάτων και από τις δύο πλευρές. Επιμένει, ωστόσο, ότι το καθοριστικό στοιχείο είναι η θέση της εθνικής ελληνικής μειονότητας στη Βόρειο Ήπειρο.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις επί δεκαετίες δεν έδωσαν την απαιτούμενη προσοχή προς τους βορειοηπειρώτες. Δεν υπήρξε ένας στρατηγικός σχεδιασμός για την υποστήριξη της παραμονής των ομογενών μας στις πανάρχαιες εστίες τους. Είναι πικρό αλλά αληθινό ότι τους αφήσαμε στην μοίρα τους. Τα τελευταία χρόνια, όμως, η πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ οδήγησε στην αποθράσυνση του καθεστώτος Ράμα. Οι κρυφές, όπως και με τα Σκόπια, όπως και με την Άγκυρα, διαβουλεύσεις Κοτζιά με τον Αλβανό ομόλογό του, οι υποσχέσεις, οι μονομερείς υποχωρήσεις, άνοιξαν την όρεξη του αλβανικού εθνικισμού, ο οποίος σιγοντάρεται ευθέως από την Άγκυρα. Απέναντι σε μια Αθήνα, που θάβει όπως όπως την δολοφονία του ομογενούς Κατσίφα από τις αλβανικές δυνάμεις ασφαλείας, ο Ράμα προχωρά ακάθεκτος στο σχέδιό του για δήμευση της περιουσίας των Ελλήνων στη Χιμάρα. Μάθαμε από τις ανακοινώσεις των ομογενών μας για τη δημοσίευση του σχετικού ΦΕΚ από την 29 Μαρτίου, η οποία σε λίγες ώρες μετά την αποκάλυψη κατέβηκε εσπευσμένα. Ποια πρέπει να είναι η στάση της Ελλάδας απέναντι σε αυτήν την πρωτοφανή πρόκληση; Να κάνουμε την στρουθοκάμηλο, όπως και στην περίπτωση των Σκοπίων;
Να δείξουμε ότι εμείς είμαστε υπεράνω, συνυπογράφοντας την αρχή του τέλους του βορειοηπειρωτικού ελληνισμού, κάνοντας πλάτες στην ενίσχυση του οράματος της Μεγάλης Αλβανίας; Για να πάρουμε και σε αυτή την περίπτωση τα εύσημα του διεθνούς παράγοντα, ίσως ακόμη μια υποψηφιότητα για Νόμπελ; Προφανώς όχι. Απαιτείται μια αποφασιστική πολιτική, μια πολιτική υπεράσπισης των εθνικών δικαίων με χρήση όλων των εργαλείων που έχουμε στα χέρια μας. Και πρωτίστως του βέτο στην ενταξιακή πορεία της Αλβανίας στην ΕΕ. Και νομίζω ότι κανείς δεν μπορεί να μας κατηγορήσει εδώ ότι πολεμούμε με τα φαντάσματα του Αλέξανδρου και του Αριστοτέλη,

Φίλες και φίλοι,
Αν κάτι θετικό βγήκε από την ιστορία της συμφωνίας των Πρεσπών είναι η πρωτοφανής λαϊκή αντίδραση –τέτοιου μεγέθους που δεν την ανέμεναν οι μάγειροι των παρασκηνίων. Όλο και περισσότεροι κατανοούν πλέον την ανάγκη υπεράσπισης της εθνικής μας ταυτότητας, απέναντι στο αφήγημα της εθνικής ασυνέχειας που εσχάτως προωθείται από διάφορους κύκλους. Κάποιοι πίστεψαν ότι το μακεδονικό θα θαφτεί κάτω από τις προεκλογικές υποσχέσεις για επιδόματα και παροχές. Όμως λάθεψαν οικτρά. Το μακεδονικό θα βαρύνει και στην κάλπη των ευρωεκλογών σε όλη τη χώρα κι όχι μόνο στη Βόρειο Ελλάδα. Και καθώς ο συγγραφέας είναι και υποψήφιος ευρωβουλευτής θέλω να κλείσω τονίζοντας την κρισιμότητα αυτών των εκλογών, διότι σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονται για τη χώρα στις Βρυξέλες. Η ένταξη μας από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στην ΕΕ δεν ήταν στόχος που υπηρέτησε με συνέπεια στη ζωή του μόνο για την οικονομική ευημερία των Ελλήνων. Πρωτίστως ήταν για την ασφάλεια της χώρας που είναι καταδικασμένη να ζει με έναν προκλητικά επεκτατικό γείτονα. Όπως, όμως, επισημαίνει ο πρέσβης Μαλλιάς «το ασφαλές λιμάνι της Ευρώπης δεν προσφέρει πάντοτε προστασία, ειδικά σε δυσκολοκυβέρνητα πλοία». Να γιατί η επόμενη κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη πρέπει να έχει ισχυρή εντολή. Για να μπορεί να κρατά σταθερά το τιμόνι του εθνικού μας σκάφους!

Κύριε Μαλλιά καλοτάξιδο το βιβλίο σας και καλή επιτυχία στις ευρωεκλογές!

ΜΑΞΙΜΟΣ ΜΑΛΛΙΑΣ 1

 

Read more...

Χαιρετισμός Μαξιμου Χαρακόπουλου στην Κεντρική Επιτροπή της ΟΝΝΕΔ

ΟΝΝΕΔ 1

Λάρισα, 31 Μαρτίου 2019

Χαιρετισμός Μαξιμου Χαρακόπουλου στην Κεντρική Επιτροπή της ΟΝΝΕΔ

«Φίλες και φίλοι,

Θα ήθελα να σας καλωσορίσω στη Λάρισα και να σας συγχαρώ για την πρωτοβουλία που είχατε να πραγματοποιήσετε την 8η τακτική συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής της ΟΝΝΕΔ στην καρδιά του θεσσαλικού κάμπου. Πιστεύω ότι αυτές οι συνεδριάσεις σας δίνουν την ευκαιρία να έρθετε σε επαφή με την ελληνική περιφέρεια, καθώς έχετε την ευκαιρία να αφουγκράζεστε τις αγωνίες και τους προβληματισμούς των κατοίκων της.
Χαίρομαι, επίσης, διπλά γιατί η ΟΝΝΕΔ μετά από μία περίοδο εσωστρέφειας, που είναι γνωστή, ξαναμπαίνει δυναμικά, μαχητικά στη μάχη των ιδεών. Μία μάχη την οποία κύριε Πρόεδρε λησμονήσαμε, και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, αγαπητέ Βασίλη (Μιχαλολιάκο), την ιδεολογική επικράτηση της αριστεράς, σε όλους τους χώρους, στα πανεπιστήμια, στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στους διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Αυτήν την επικράτηση πληρώνουμε σήμερα, που έστρωσε το έδαφος για να κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ τις εκλογές. Τον μύθο που καλλιεργήθηκε όλες αυτές τις δεκαετίες του δήθεν ηθικού πλεονεκτήματος της αριστεράς. Αυτός ο μύθος, βεβαίως, καταρρέει σήμερα με πάταγο, με τις συντάξεις της Λοΐζου, τα δάνεια του Πολάκη, τα πάρτι του Μανόλο του Πάπα κ.ο.κ. Όμως, τα “δίδακτρα” αποδεικνύονται πολύ ακριβά για τον ελληνικό λαό.

Αγαπητές φίλες και φίλοι,
το σίγουρο είναι ότι στις 26 Μαΐου έχουμε αυτοδιοικητικές εκλογές και ευρωεκλογές. Θέλω, λοιπόν, να αναφέρω τα εξής. Για την αυτοδιοίκηση αγωνιζόμαστε και στηρίζουμε τους υποψηφίους μας για δύο λόγους. Γιατί τα αποτελέσματα αυτών των εκλογών δίνουν πολιτικό μήνυμα και κυρίως γιατί πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι που στηρίζουμε μπορούν να υπηρετήσουν με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα την αυτοδιοίκηση. Όμως, το σαφές πολιτικό μήνυμα το δίνουν οι ευρωεκλογές. Και από τη στιγμή που ο κ. Τσίπρας έχει αποφασίσει να μην πιει το πικρό ποτήρι της λαϊκής αποδοκιμασίας, μη προκηρύσσοντας εθνικές εκλογές στις 26 Μαΐου, για μας αυτές οι εκλογές έχουν χαρακτήρα δημοψηφίσματος. Το μήνυμα θα είναι “φύγετε”. Και όσο μεγαλύτερη θα είναι η διαφορά τόσο πιο λίγο θα μπορεί να κρατηθεί ο κ. Τσίπρας και η κυβέρνησή του στην εξουσία. Αυτοί ευελπιστούν ότι η διαφορά θα είναι μικρή και το αποτέλεσμα διαχειρίσιμο για να εξαντλήσουν την τετραετία. Μάλιστα, λένε ότι θα χρησιμοποιήσουν και τις επιπλέον 20 μέρες -δικαίωμα που απορρέει από το Σύνταγμα. Όσο, λοιπόν, πιο εκκωφαντικό είναι το αποτέλεσμα, τόσο πιο σίγουρη θα είναι και η απομάκρυνση αυτής της κυβέρνησης.
Δυο κουβέντες τώρα για την κρισιμότητα των ευρωεκλογών. Οι εκλογές αυτές είναι κρίσιμες για όλη την Ευρώπη που δοκιμάζεται από τον λαϊκισμό και ακραία μορφώματα της ακροδεξιάς. Και δύο πράγματα θα βαρύνουν στην ψήφο σε όλη την Ευρώπη. Το ένα είναι η οικονομία και το άλλο είναι το μεταναστευτικό.
Στην οικονομία, τα δημοσιονομικά μέτρα στην Ευρώπη, υπό τις συνθήκες λιτότητας λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, έχουν δημιουργήσει ένα βαρύ κλίμα κυρίως στον ευρωπαϊκό Νότο, με άνθηση των ακραίων λαϊκίστικων κομμάτων.
Στο μεταναστευτικό, ζήσαμε περισσότερο μία εισβολή που έλαβε σε μεγάλο βαθμό χώρα μέσω της Ελλάδος, παρά μία οργανωμένη και ελεγχόμενη μετανάστευση, γιατί δόθηκαν λάθος μηνύματα, από “τα θαλάσσια σύνορα που δεν υπάρχουν” μέχρι “τους μετανάστες που λιάζονται και εξαφανίζονται”. Χαίρομαι γιατί ο υποψήφιος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, της μεγάλης οικογένειας στην οποία ανήκει η Νέα Δημοκρατία, για την προεδρία της Κομισιόν, Μάνφρεντ Βέμπερ, έχει απόψεις απόλυτα ταυτισμένες με τα εθνικά μας συμφέροντα.
Πρώτον, για την οικονομία, ευρισκόμενος πρόσφατα στην Αθήνα είπε στον Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκο Μητσοτάκη, ότι, ενστερνίζεται τη βούληση του για τα υπερπλεονάσματα, που είναι πραγματικά ένας ζουρλομανδύας που μας έχει βάλει η κυβέρνηση Τσίπρα, η οποία παρά το ότι θα καταργούσε τα μνημόνια, μας έχει φέρει και 3ο και οιωνεί 4ο μνημόνιο με υπερταμεία και υπερπλεονάσματα μέχρι το 2060. Δεύτερον, η καθαρή θέση του Βέμπερ για την Ευρώπη. Η Ευρώπη, δεν θα είναι “μπάτε σκύλοι αλέστε”, θα έχει σύνορα και το σύνορο της νοτιοανατολικά είναι η Ελλάδα. Και κάτι, όμως, ακόμη. Η Ευρώπη έχει σταθερές αξίες και αρχές: Το αρχαίο ελληνικό πνεύμα, το ρωμαϊκό δίκαιο και τις χριστιανικές αξίες. Είπε, μάλιστα, ο κ. Βέμπερ στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας. Αν αφήσουμε ένα αερόστατο να ταξιδέψει από το Ταλίν, σε όλη την Ευρώπη και μέχρι την Αθήνα, αυτό που θα δούμε σε κάθε πόλη, ακόμα και σε κάθε μικρό χωριουδάκι, είναι ένα καμπαναριό και μια εκκλησία. Η Νέα Δημοκρατία είναι ο εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Χριστιανοδημοκρατίας.
Και επειδή βλέπω τον παντοτινό πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ τον Βασίλη Μιχαλολιάκο απέναντι, θα ήθελα να πω το εξής. Τα νιάτα, το σφρίγος, είναι δύναμη. Αλλά νιάτα χωρίς φλόγα,χωρίς πίστη σε ιδανικά, αρχές και αξίες, όπως και γνώσεις χωρίς ήθος, είναι άνευ αντικρίσματος.
Χαίρομαι, λοιπόν, γιατί η ΟΝΝΕΔ, εσείς οι Οννεδίτισσες και οι Οννεδίτες βγαίνετε ξανά μπροστά στη μάχη των ιδεών, με πίστη στα ιδανικά, στις αρχές και στις αξίες της παράταξης του Κωνσταντίνου Καραμανλή».

Μπορείτε να δείτε την ομιλία του κ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://www.youtube.com/watch?v=mGq976PxuDQ

Read more...

Προσφώνηση Μάξιμου Χαρακόπουλου στην παρουσίαση του προγράμματος παιδείας της ΝΔ στη Λάρισα από την τομεάρχη Νίκη Κεραμέως

ΜΑΞΙΜΟΣ κεραμεως 4

Λάρισα, 23 Μαρτίου 2019

Προσφώνηση Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην παρουσίαση του προγράμματος παιδείας της ΝΔ στη Λάρισα
από την τομεάρχη Νίκη Κεραμέως

Αγαπητές φίλες και φίλοι, στελέχη της εκπαίδευσης, στελέχη της παράταξης,

Με ιδιαίτερη χαρά καλωσορίζω στον νομό μας και στην πόλη μας τη διάδοχό μου στον τομέα Παιδείας, την Νίκη Κεραμέως. Χαίρομαι ιδιαίτερα γιατί με διαδέχτηκε η Νίκη ένα άξιο στέλεχος της παράταξης, που πολιτεύεται με σοβαρότητα και θέλω από καρδιάς να της ευχηθώ καλή επιτυχία τώρα που μπαίνει στον πραγματικό στίβο της πολιτικής, στη μάχη του σταυρού.
Είμαι ιδιαίτερα περήφανος γιατί μαζί με τους συνεργάτες μου έχω βάλει ένα μικρό λιθαράκι σε αυτό το κυβερνητικό πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας! Και μιας και βρισκόμαστε στη μεγάλη Σαρακοστή επιτρέψτε μου να σας εξομολογηθώ δύο πράγματα. Πρώτον τι απήντησα στον Πρόεδρο της ΝΔ Κυριάκο Μητσοτάκη όταν μου ζήτησε να του θέσω τα θέματα που ιεραρχώ ως πιο σημαντικά στην παιδεία, καθώς και δεύτερον πώς αντέδρασα όταν μου ζήτησε να μεταπηδήσω στον τομέα Προστασίας του Πολίτη, ολοκληρώνοντας αυτόν τον κύκλο στον τομέα της παιδείας.
Όταν λοιπόν μου ζήτησε να του πω ποια πράγματα πρέπει να βάλουμε ως θεμέλια για την Παιδεία, του είπα ότι πρώτον πρέπει να εμφυσήσουμε ένα αίσθημα ασφάλειας στους δασκάλους και στους καθηγητές, στους δημόσιους λειτουργούς, στους εκπαιδευτικούς. Γιατί, δυστυχώς, η προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή την αξιολόγηση, είχε δημιουργήσει ένα κλίμα φόβου και τρομοκρατίας ότι επίκεινται απολύσεις εάν η Νέα Δημοκρατία γίνει κυβέρνηση και ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρωθυπουργός. Χαίρομαι γιατί από την επομένη ο πρόεδρος με πολλαπλές δηλώσεις του και κατ’ επανάληψη ξεκαθάρισε ότι η αξιολόγηση δεν έχει τιμωρητικό χαρακτήρα, αλλά στόχο την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών έτσι ώστε να στέκονται στην αίθουσα και να κάνουν τη δουλειά τους με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Και βεβαίως δεν έχει καμία σχέση με απολύσεις.
Το δεύτερο που του είπα είναι, ότι, στην Ελλάδα οι εκάστοτε υπουργοί παιδείας θέλουν να ενδυθούν το μανδύα του μεταρρυθμιστή και οι όποιες μεταρρυθμίσεις περιορίζονται συνήθως στον τρόπο εισαγωγής στα πανεπιστήμια. Από αυτόν τον πειρασμό δεν ξέφυγε και η παρούσα ηγεσία του υπουργείου Παιδείας η οποία από την πρώτη μέρα εξήγγειλε κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων. Φέτος, φτάσαμε κοντά στη λήξη του σχολικού έτους και τα παιδιά της δεύτερης τάξης του Λυκείου αιφνιδιάζονται με την ανακοίνωση ενός νέου συστήματος εισαγωγή στα πανεπιστήμια. Είπα στον πρόεδρο, λοιπόν, τι πρέπει να κάνουμε με την προσχολική αγωγή, με το υποχρεωτικό διετές νηπιαγωγείο και το πραγματικά ολοήμερο σχολείο όπου εκεί χτίζονται χαρακτήρες και διαμορφώνεται ουσιαστικά η επόμενη γενιά πολιτών.
Όταν πλέον ολοκληρώθηκε αυτή η διαδρομή του 1,5 έτους και ο πρόεδρος προχώρησε στον "ανασχηματισμό" του σκιώδους υπουργικού του συμβουλίου, ζητώντας μου να αναλάβω τον Τομέα Προστασίας του Πολίτη, δεν μπορούσα να αρνηθώ -ιδιαίτερα μετά την αιτιολόγηση που μου παρείχε. Σκεπτόμενος, όμως, φωναχτά του απήντησα ότι ενάμιση χρόνο τώρα ένιωθα σαν να δίνω κάθε μέρα πανελλήνιες εξετάσεις. Ο όγκος δουλειάς του Τομέα Παιδείας είναι τόσο μεγάλος και απαιτεί διάβασμα, μελέτη και καλή συνεργασία. Για αυτό, λοιπόν, θέλω να ευχαριστήσω και δημόσια, τώρα που δεν είμαι πια στη θέση αυτή, τους συνεργάτες μου. Τον συντονιστή του Τομέα Παιδείας, πρώην πρόεδρο του ΙΕΠ, Σωτήρη Γκλαβά, τον επικεφαλής της ομάδας εργασίας πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και συντοπίτη μας από την Άκρη Ελασσόνας, Θεόδωρο Γούπο, τον επικεφαλής του τομέα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Παρασκευά Γιαλλούρη, τον επικεφαλής του τομέα τεχνικής εκπαίδευσης και δια βίου μάθησης Βαγγέλη Ζαχαράκη και τον επικεφαλής της ομάδας εργασίας για την ειδική αγωγή Κώστα Λολίτσα. Πραγματικά τους είμαι ευγνώμων για τη στενή συνεργασία που είχαμε, καθώς ο τρόπος που νομοθετεί ο ΣΥΡΙΖΑ με τις νυχτερινές τροπολογίες, με ανάγκαζε πολλές φορές να προσφεύγω στις συμβουλές τους ακόμα και άγρια χαράματα, στις 2 και στις 3, καθώς το πρωί έπρεπε να τοποθετηθούμε σαν παράταξη στη Βουλή και να έχουμε ξεκάθαρη θέση.
Επίσης θέλω να ευχαριστήσω για τη συνεργασία που είχαμε, τη ΔΑΚΕ Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, τόσο κεντρικά όσο και σε τοπικό επίπεδο. Τον Θανάση Φούντα της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και τον Σάκη Γκουτζέλα της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης με τους συνεργάτες τους. Με προστάτευσαν από κακοτοπιές και παρότι δεν συμφωνούσαμε πάντοτε σε όλα, νομίζω ότι οι απόψεις τους ήταν πολύ χρήσιμες στη διαμόρφωση του κυβερνητικού μας προγράμματος, αλλά και σε άλλα ζητήματα που προέκυπταν λόγω νομοσχεδίων που έπρεπε να συζητηθούν.

Φίλες και φίλοι,
Η Νέα Δημοκρατία είναι ένα φιλελεύθερο, πατριωτικό, αλλά πρωτίστως Λαϊκό Κόμμα. Η δημόσια παιδεία είναι το όχημα κοινωνικής κινητικότητας, το δημόσιο σχολείο είναι αυτό που δίνει την ευκαιρία στον γιο του αγρότη από τα Βούναινα, στον γιο του κτηνοτρόφου από την Ελασσόνα, στον γιο του εργάτη από τα Φάρσαλα, στον γιο του βιοπαλαιστή από την Αγιά να έχει ευκαιρίες για μία καλύτερη ζωή. Οφείλουμε λοιπόν, έμπρακτα, να στηρίξουμε το δημόσιο σχολείο. Και όταν επιμένουμε για την αριστεία, όταν επιμένουμε ότι πρέπει να δημιουργηθούν πρότυπα σχολεία στην έδρα του κάθε νομού, όταν επιμένουμε για πραγματικά ολοήμερα σχολεία και για την πιστοποίηση της ξένης γλώσσας εντός του δημόσιου σχολείου, το κάνουμε γιατί πιστεύουμε ότι το δημόσιο σχολείο πρέπει να παρέχει υψηλού επιπέδου εκπαίδευση στα παιδιά του λαού.

Φίλες και φίλοι,
Καθώς σε μερικές εβδομάδες έχουμε ευρωεκλογές θέλω να σας καλέσω όλους και όλες να δώσετε τον καλύτερό σας εαυτό σε αυτή τη μάχη. φαίνεται ότι ο πρωθυπουργός δεν θέλει να πιει το πικρό ποτήρι της ήττας προκηρύσσοντας εθνικές εκλογές και προτιμά να παρατείνει την παραμονή του στο Μέγαρο Μαξίμου για λίγους ακόμα μήνες, ευελπιστώντας, ότι, αυτό μπορεί να το πετύχει εάν η διαφορά δεν είναι πολύ μεγάλη. Ας μην του κάνουμε, λοιπόν, το χατίρι και το βράδυ της 26ης Μαΐου να του δείξουμε με ένα υψηλό ποσοστό και μία μεγάλη διαφορά την πόρτα της εξόδου από το Μέγαρο Μαξίμου.
Να είστε καλά! Νίκη και πάλι καλώς όρισες.

ΜΑΞΙΜΟΣ κεραμέως 1

Read more...

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου στην παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Στέφου «Ώρα Ελλάδος, Βουκουρέστι...» στο Χατζηγιάννειο Πνευματικό Κέντρο της Λάρισας

ΜΑΞΙΜΟΣ ΛΑΡΙΣΑ 2

Λάρισα, 9 Μαρτίου 2019

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Στέφου «Ώρα Ελλάδος, Βουκουρέστι...» στο Χατζηγιάννειο Πνευματικό Κέντρο της Λάρισας

Φίλες και φίλοι,
η μαζική σας παρουσία στο Χατζηγιάννειο, που αποδείχθηκε πολύ μικρό για να σας χωρέσει, δεν τιμά μόνο τον συγγραφέα και εμάς που μιλούμε για το βιβλίο, αλλά δείχνει το έντονο ενδιαφέρον σας για τα εθνικά θέματα και την αγωνία σας για την εθνική υπόθεση της Μακεδονίας. Άλλωστε, η Λάρισα και οι Λαρισαίοι πρωτοστάτησαν στα συλλαλητήρια για το μακεδονικό.
Θέλω εξ αρχής να δηλώσω ότι, διαβάζοντας το βιβλίο του Νίκου Στέφου αισθάνομαι πραγματικά υπερήφανος που υπηρετώ ως βουλευτής την Νέα Δημοκρατία. Μέσα στις σελίδες του συναρπαστικού πονήματος του φίλου δημοσιογράφου, καθίσταται εμφανές το βασικό διαχρονικό στοιχείο της παράταξής μας. Εννοώ το βαθύτατα εμπεδωμένο πατριωτικό της DNA.
Αυτό που την κάνει να διαφέρει απ’ αυτούς που ως κύμβαλα αλαλάζοντα πωλούν υπερπατριωτισμό για να στήσουν πολιτικές καριέρες.
Αυτό που μετουσιώνονται σε απτή, γόνιμη, ουσιαστική πολιτική πράξη, έτσι όπως συγκροτήθηκε με την ίδρυσή της, το 1974, από τον μεγάλο Μακεδόνα πολιτικό, τον εθνάρχη Κωνσταντίνο Καραμανλή.
Και μέχρι σήμερα παραμένει αναλλοίωτο, με τη σκυτάλη να περνά σε κάθε ηγέτη του κόμματος.
Το Βουκουρέστι του 2008, μόνον υπ’ αυτό το πρίσμα εξηγείται. Δεν ήταν μια αποκοτιά της στιγμής που τόλμησε ένας πρωθυπουργός ενάντια σε θεούς και δαίμονες.
Ήταν το βαρύ αίσθημα ευθύνης και χρέους που ένοιωθε ο Κώστας Καραμανλής στις πλάτες του, όχι μόνον για το σήμερα και το αύριο, αλλά και για το χθες.
Αυτό που περιέγραφε στους συνεργάτες του ως τα φαντάσματα των ηρώων προγόνων μας (σελ. 10). Που δεν επέτρεπαν το λάθος, τη δειλία, την υποχώρηση από τα ιστορικά μας δίκαια για την Μακεδονία.
Ακόμη και εάν η απόφαση αυτή, θα κατέληγε σε ένα τίμημα σκληρό, τόσο για τον ίδιο, όσο και για τη χώρα -κάτι που το γνώριζε ακόμη και τη στιγμή του θριάμβου.
Είναι, άλλωστε, γνωστό από την εποχή του Θουκυδίδη πόσο επικίνδυνο είναι για τον αδύναμο να σηκώνει κεφάλι. Για όσους όμως ενσυνειδήτως φυλάττουν Θερμοπύλες δεν τίθεται το δίλημμα.
Σήμερα, λοιπόν, μετά από τη δεκαετή καθολική κρίση της χώρας, και ιδιαίτερα μετά τα τέσσερα πρόσφατα χρόνια, αν κάτι θετικό έχουμε αποκομίσει είναι μόνον μια καθαρότερη ματιά.
Γιατί κατέρρευσαν με πάταγο κατασκευασμένοι μύθοι, ιδεολογήματα και ψευδαισθήσεις που καταδυνάστευσαν την κοινωνία επί δεκαετίες. Είναι αλήθεια ότι το μάθημα το πληρώσαμε ακριβά, όμως έτσι συμβαίνει στην ιστορία.
Σήμερα, λοιπόν, που αυτός ο σκληρός κύκλος ολοκληρώνεται μπορούν πλέον να γίνουν άνετα οι συγκρίσεις. Τι συνέβη το 2008 και τι 2018.
Γιατί τότε οι Έλληνες αισθάνθηκαν περήφανοι για την κυβέρνησή τους, που τόλμησε να τα βάλει ακόμη και με την υπερδύναμη, για χάρη της αλήθειας και των εθνικών δικαίων.
Γιατί τώρα, μια άλλη κυβέρνηση, αυτών που από τα αριστερά και τα δεξιά, δήθεν ξιφουλκούσαν εναντίον των ξένων δυναστών, αγνόησε επιδεικτικά τον ελληνικό λαό, προσκύνησε τον διεθνή παράγοντα, και υπέγραψε μια εθνικά επιζήμια συμφωνία.
Μια συμφωνία, που παραδίδει ταυτότητα, γλώσσα και ιστορία της Μακεδονίας –για να πάρει σε αντάλλαγμα μισή υποψηφιότητα για Νόμπελ και τα προσωρινά εύσημα των διεθνών κέντρων που προωθούν τα δικά τους συμφέροντα και δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για τις δικές μας ευαισθησίες, όπως καταδεικνύεται από τους αποκαλυπτικούς διαλόγους που παραθέτει ο συγγραφέας.
Γιατί, ακόμη, μετά από το Βουκουρέστι, ο Καραμανλής δέχθηκε μια τέτοια ανελέητη επίθεση, όταν, όπως γράφει ο Στέφος, «λες και υπήρχε ένα αόρατο χέρι που συντόνιζε μεθοδικά όλη αυτήν την εκστρατεία αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης» (σελ. 284).
Αλλεπάλληλα τα δήθεν σκάνδαλα που μονοπωλούσαν τα δελτία των 8, τα οποία στη συνέχεια κατέπεσαν και λησμονήθηκαν, αφήνοντας, όμως, το στίγμα τους σε αθώους ανθρώπους, όπως ο αείμνηστος Γιάννης Αγγέλου, διευθυντής του γραφείου του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, που έφυγε με την πικρία της συκοφαντίας και του διασυρμού του ονόματός του.
Ή ο παριστάμενος Θοδωρής Ρουσόπουλος, που αντιμετώπισε με ιώβειο υπομονή τη διαβολή και τα αισχρά χτυπήματα για το δήθεν σκάνδαλο του Βατοπεδίου, που τον οδήγησε εκτός πολιτικής για μια δεκαετία.
Χαίρομαι γιατί χθες ο πρόεδρος της ΝΔ Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε γνωστή την απόφαση του Θοδωρή να συστρατευθεί και πάλι κατερχόμενος ως υποψήφιος βουλευτής της παράταξης. Και πιστεύω ότι οι πολίτες θα επιβραβεύσουν το ήθος του.
Γιατί, όμως, μετά το Βουκουρέστι από τα δήθεν σκάνδαλα φτάσαμε μέχρι τα θλιβερά γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008; Θα μάθουμε ποτέ αν και ποιος βρισκόταν πίσω από αυτά;
Και τέλος, το μεγαλύτερο, ίσως, «γιατί», στο στόμα πολλών είναι γιατί τελικώς από το 2008 φθάσαμε στο 2018, και όσα πήγαν να γίνουν τότε, είτε ανατράπηκα είτε έμειναν κολοβά –και εννοούμε τις επιλογές για την ενέργεια, τις επενδύσεις της COSCO, και τόσα άλλα.
Την προηγούμενη περίοδο, ακούσαμε πολλά από τους υπερασπιστές της Συμφωνίας των Πρεσπών. Στην πραγματικότητα, τα περισσότερα ήταν προφάσεις εν αμαρτίαις.
Διότι, δυστυχώς, στο μυαλό των περισσότερων που την ψήφισαν, η Μακεδονία δεν σημαίνει τίποτε, εμμονικοί στις διεθνιστικές τους αυταπάτες και την βαριά κληρονομιά του ΚΚΕ του 1924 και του 1949.
Πλέον δεν κρατούν ούτε τα προσχήματα και το γειτονικό κράτος το αναφέρουν νέτα σκέτα Μακεδονία, όπως ο πρώην υπουργός Εξωτερικών, ο κ. Κοτζιάς.
Ωστόσο, μας έλεγαν συνεχώς ότι η Ελλάδα ήταν απομονωμένη, και ότι ο διεθνής παράγων επιθυμούσε μια λύση άμεσα. Αυτό, όμως, δεν ήταν κάτι νέο. Και το βιβλίο του Νίκου Στέφου το αποδεικνύει ξεκάθαρα. Οι πιέσεις τότε, στον Καραμανλή, κράτησαν 4 ολόκληρα χρόνια.
Η αναγνώριση του γειτονικού κράτους ως Μακεδονία έγινε από τις ΗΠΑ το πρώτο 24ωρο από την επανεκλογή του προέδρου Μπους το 2004. Χωρίς καν ενημέρωση, πρωτοφανές για χώρες μέλη του ΝΑΤΟ.
Μια κίνηση που ίσως υπήρξε και έμμεση απάντηση, όπως υποθέτει και ο συγγραφέας, που έχει μιλήσει με όλους τους πρωταγωνιστές της εποχής, για τη στάση της κυβέρνησης Καραμανλή απέναντι στο σχέδιο Ανάν (σελ. 69).
Σχέδιο, που ο λαός της Κύπρου απέρριψε πανηγυρικά με 75%, συντασσόμενος με τον αείμνηστο πρόεδρό του Τάσσο Παπαδόπουλο. Και τότε, να μην το λησμονούμε, όσοι σήμερα υπερασπίζονται τις Πρέσπες, υπήρξαν φανατικά «Ανανικοί».
Οι πιέσεις δεν έπαψαν. Τα επεισόδια, που περιγράφονται στο βιβλίο αμέτρητα, σε κάθε επίπεδο. Τα οποία βίωσαν οι πρωταγωνιστές της εποχής: ο Πέτρος Μολυβιάτης αρχικώς, και στη συνέχεια η Ντόρα Μπακογιάννη, ο Βαληνάκης, ο Στυλιανίδης, ο Κουμουτσάκος, ο Κασίμης, και βέβαια ο Ρουσόπουλος, που τα γνωρίζει από πρώτο χέρι, αλλά και οι διπλωμάτες μας.
Κι, όμως, το κλίμα αυτό, που οξυνόταν όσο πλησιάζαμε στην ώρα του Βουκουρεστίου, δεν έκαμψε τον Κώστα Καραμανλή και τους συνεργάτες του. Γιατί υπήρξε σχέδιο και συντονισμένη εργασία από όλους και ακατάβλητη αποφασιστικότητα να πάμε μέχρι τέλους.
Και πράγματι μπήκε ένα πρωτοφανές βέτο –κι ας το αμφισβητούν τώρα διάφοροι με δικολαβίες- σε μια απαράδεκτη απαίτηση, την ώρα μάλιστα που όλη η ηγεσία των Σκοπίων είχε μεταφερθεί στην ρουμανική πρωτεύουσα για να πανηγυρίσει την είσοδό τους στο ΝΑΤΟ.
Την ίδια ώρα, η Ελλάδα μέσα στη αρένα των συνομιλιών, βρήκε ανέλπιστους συμμάχους, όπως τον πρόεδρο της Γαλλίας και τον πρωθυπουργό της Ισπανίας. Αποδεικνύοντας ότι μόνον αν διεκδικείς βρίσκεις και συμμάχους.
Ο δρόμος προς το Βουκουρέστι, όμως, είχε ακόμη και μια τεράστια διαφορά με αυτόν προς τις Πρέσπες. Όπως σημειώνει ο Στέφος, ο Καραμανλής «είδε πολλές φορές τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, όπως και τους άλλους αρχηγούς, τους ενημέρωνε πλήρως χωρίς να τους κρύβει τίποτα ενώ και η Ντόρα συναντιόταν μαζί τους ή τους έπαιρνε τηλέφωνο» (σελ. 196).
Αλλά και όταν έκανε τη δραματική του ομιλία στην κλειστή συνάντηση των ηγετών του ΝΑΤΟ ανέφερε: «ό,τι θα πω δεν αποτελούν μόνο απόψεις της ελληνικής κυβέρνησης αλλά έχουν και την έγκριση και υποστήριξη ολόκληρου του πολιτικού φάσματος στην Ελλάδα, πέρα από κομματικές γραμμές» (214).
Τι έγινε απ’ όλα αυτά στη διαπραγμάτευση που οδήγησε στην πρόσφατη Συμφωνία των Πρεσπών; Όλα διημείφθησαν στο σκοτάδι, όλα στα κρυφά. Κι επιπλέον εκ μέρους της κυβέρνησης χρησιμοποιήθηκε ένας ωμός διχαστικός λόγος ενάντια στην αντιπολίτευση αλλά και σε όποιον διαφωνούσε.
Μια τακτική που, δυστυχώς, συνεχίζεται και σήμερα για όποιον διαμαρτύρεται με απαράδεκτους χαρακτηρισμούς για ακροδεξιά και τάγματα εφόδου, με δυνάμεις των ΜΑΤ που κτυπούν διαδηλωτές όταν διαμαρτύρονται για όσα έπραξε αυτή η κυβέρνηση.
Το χειρότερο, όμως, όλων είναι το ίδιο το κείμενο της συμφωνίας, τις συνέπειες της οποίας ήδη έχουμε αρχίσει να βιώνουμε και δυστυχώς είμαστε ακόμη στην αρχή.
Αποδεικνύεται ότι στις Πρέσπες δεν λύθηκαν τα προβλήματα για την Ελλάδα, αλλά δημιουργήθηκαν νέα, πιο επικίνδυνα, την ώρα που απωλέσαμε το όπλο της πίεσης για την ένταξη των γειτόνων μας στο ΝΑΤΟ.
Γιατί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και όσοι την στήριξαν έδωσαν, χωρίς αιδώ και φρόνηση, ταυτότητα, γλώσσα και ιστορία.
Ταυτότητα, γιατί στο γειτονικό μας κρατίδιο δεν αλλάζουν το μακεδονικός και μακεδονική για την εθνική τους ταυτότητα. Και το κάνουν επισήμως, όπως διαβάσαμε από τις οδηγίες που έδωσε το υπουργείο των Εξωτερικών τους.
Έχοντας ταυτόχρονα ως ενισχυτικό στοιχείο της «μακεδονικής ταυτότητας» την αναγνώριση εκ μέρους μας μιας δήθεν μακεδονικής γλώσσας.
Πρόβλημα ανακύπτει και με την ιστορία, γιατί μπορεί να αναφέρεται στη συμφωνία ότι δεν υπάρχει διεκδίκηση στην αρχαία ελληνική ιστορία, κάτι που κι αυτό έχει ασάφειες, όμως τι γίνεται με τη βυζαντινή και οθωμανική περίοδο;
Τι ήταν, για παράδειγμα, ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος, οι φωτιστές των Σλάβων, τι ήταν αυτοί που συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821 στη Νάουσα, στη Χαλκιδική, τι ήταν αυτοί που πολέμησαν στον μακεδονικό αγώνα;
Ήδη, ο επικεφαλής των σκοπιανών για την εξέταση των σχολικών βιβλίων ζήτησε να γίνουν αλλαγές στα ελληνικά σχολικά βιβλία, να αναφέρονται σε μακεδονική γλώσσα και ταυτότητα.
Προφανώς, εξοβελιστέος και ο Παύλος Μελάς από την εκπαίδευση των ελληνοπαίδων για να μην προσβάλλουμε τους σφετεριστές της ιστορίας.
Άλλωστε, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ επί 4 χρόνια κάνει ότι περνά από το χέρι της για να επιβάλει τις ιδεοληψίες της. Σφάγιασε τα κεφάλαια της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και του Πόντου από τη διδακτέα ύλη στα βιβλία της ιστορίας, στα οποία, όπως είπε πρόσφατα και ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης σε λίγο θα απαγορεύσουν και την επανάσταση του 1821.
Όλο αυτό το εκρηκτικό πακέτο συνιστά στην πραγματικότητα το ιδανικότερο εφαλτήριο ενός ανιστόρητου αλυτρωτισμού εκ μέρους των σκοπιανών, που έχουν τη στήριξη διαφόρων κύκλων.
Το είδαμε, άλλωστε, πρόσφατα με το ρεπορτάζ του BBC, με ανάλογο του Σπούτνικ, με δηλώσεις συγκεκριμένων κύκλων στη χώρα, που ζητούν αναγνώριση μειονότητας στην Ελλάδα.
Ιδού τα επίχειρα του πολιτικού τυχοδιωκτισμού των δυνάμεων του λαϊκισμού. Και δυστυχώς, φαίνεται ότι είμαστε ακόμη στην αρχή.
Για τη Νέα Δημοκρατία δεν τίθεται ερώτημα. Θα συνεχίσει για λίγο καιρό ακόμη ως αντιπολίτευση, σύντομα όμως ως κυβέρνηση, να υπερασπίζεται τα εθνικά μας δίκαια.
Εμείς δεν καταθέτουμε τα όπλα μας. Είναι πολλά αυτά που μπορούν να γίνουν, τόσο στο διεθνή στίβο όσο, πρωτίστως, πιστεύω, στον εσωτερικό.
Η Νέα Δημοκρατία εξάντλησε κάθε δυνατότητα που είχε από το Σύνταγμα και τον Κανονισμό της Βουλής για να αποτρέψει την υπογραφή αρχικά, και την επικύρωση στη συνέχεια, της εθνικά επιζήμιας Συμφωνίας των Πρεσπών.
Δεν καταθέτουμε τα όπλα. Παρά τα δυσμενή τετελεσμένα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει δεσμευτεί ότι θα αγωνισθεί να αμβλύνει τις συνέπειες της Συμφωνίας.
Και έχει ξεκαθαρίσει ότι αυτή δεν μας δεσμεύει για την ένταξη των Σκοπίων στην ΕΕ. Η Ελλάδα διατηρεί το δικαίωμα να θέτει βέτο στον μακρύ δρόμο του γειτονικού μας κράτους για μια σειρά από ζητήματα που θίγουν τα εθνικά μας συμφέροντα.
Αλλά και στο εσωτερικό οφείλουμε να ανασκουμπωθούμε. Γιατί η Μακεδονία, όπως και στις αρχές του 20ού αιώνα λειτούργησε ως σημείο αφύπνισης σε έναν ελληνισμό που είχε και τότε βυθιστεί στην κρίση και στην εσωστρέφεια, έτσι και σήμερα μπορεί να αποτελέσει τον καταλύτη μιας νέας αρχής για τον τόπο.
Τούτο σημαίνει πρωτίστως στροφή στην ενίσχυση της εθνικής μας ταυτότητας, της ιστορικής συνέχειας, σε κάθε τομέα της δημόσιας ζωής και κυρίως στις νέες γενιές, που όπως έδειξαν οι κινητοποιήσεις του 2018 καταρρίπτουν την αντίληψη ότι είναι απολίτικες. Όταν η πατρίδα κινδυνεύει ξέρουν να σηκώνουν τη σημαία ψηλά.
Τελειώνοντας, θέλω να πω ότι είναι βέβαιος πως το 2008, έχει ήδη λάβει τη θέση του στην σύγχρονη ιστορία μας και οι πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου, προεξάρχοντος του Κώστα Καραμανλή έχουν αφήσει το ανεξίτηλο στίγμα τους στην ελληνική κοινωνία και μια πολύτιμη παρακαταθήκη για το αύριο.
Εύχομαι καλοτάξιδο στο βιβλίο του φίλου Νίκου Στέφου, με τον οποίο γυρίσαμε ουκ ολίγες φορές την Ελλάδα με τον Κώστα Καραμανλή, όταν εκείνος κάλυπτε δημοσιογραφικά το ρεπορτάζ της Νέας Δημοκρατίας και εγώ είχα την ευθύνη του Γραφείου Τύπου του κόμματος.
Το βιβλίο του διαβάζεται απνευστί -εγώ το διάβασα σε μια μέρα- και σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Read more...