Ώστε βάλλει κατά βαρβάρων ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης! Όπου βάρβαροι για τον κ. Παπανδρέου, τα εκατομμύρια των Ελλήνων που έχουν άλλη πολιτική επιλογή από το κόμμα του. Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα βροντοφώναξε από το προεκλογικό μπαλκόνι προς τους οπαδούς του. Άρα βάρβαροι για τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ μια και ψηφίζουμε για ευρωεκλογές δεν είναι μόνο οι νεοδημοκράτες αλλά και τα εκατομμύρια των Ευρωπαίων που αναδεικνύουν φιλελεύθερες κυβερνήσεις στις 22 από τις 27 χώρες της ΕΕ.

Είχε χρόνια να κατρακυλήσει τόσο χαμηλά η πολιτική αντιπαράθεση στην Ελλάδα και μάλιστα σε ευρωεκλογές. Όλοι πιστεύαμε ότι το τελευταίο διάστημα είχαμε από κοινού οικοδομήσει ένα νέο πολιτικό πολιτισμό. Η παρουσία στις ηγεσίες των κομμάτων, μιας νέας γενιάς πολιτικών θεωρούσαμε ότι ήταν εγγύηση για αντιπαράθεση με νηφαλιότητα και πολιτική επιχειρηματολογία. Η απρόσμενη διολίσθηση του κ. Παπανδρέου σε χαρακτηρισμούς που ξεπερνούν τα όρια της οξύτητας αγγίζοντας εκείνα της ύβρεως, μας επιστρέφουν σε ένα παρελθόν που δεν μας τιμά. Ένα παρελθόν που θυμίζει βαλκάνια και όχι Ευρώπη.

Ο διαχωρισμός των πολιτών σε πολιτισμένους και βαρβάρους ανάλογα με την πολιτική τους τοποθέτηση και τις κομματικές τους επιλογές θυμίζει την αλήστου μνήμης ρήση του Μένιου Κουτσόγιωργα για σύγκρουση δύο κόσμων, του φωτός με το σκότος. Όπου φως κατά Κουτσόγιωργα ήταν οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ και σκότος οι υποστηρικτές της ΝΔ.

Η μελετημένη επίθεση του κ. Παπανδρέου –και λέω μελετημένη γιατί η συγκεκριμένη αναφορά δεν του ξέφυγε εν τη ρύμη του λόγου αλλά ήταν ανάγνωση γραπτού κειμένου- δείχνει κάτι πολύ πιο σοβαρό. Είναι αποκαλυπτική της γύμνιας του ΠΑΣΟΚ σε προτάσεις και θέσεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων του τόπου. Για να κρύψει λοιπόν τη γύμνια του ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ανακαλύπτει γύρο του βαρβάρους. Γιατί όπως έγραφε και ο μεγάλος Αλεξανδρινός ποιητής «και τώρα τι θα απογίνουμε χωρίς βαρβάρους; Ήταν και αυτοί μια κάποια λύσις».

Εορτασμοί για την ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού σήμερα και θα επιχειρήσουμε να απαντήσουμε στο ερώτημα αν έχουν απομείνει Ρωμιοί στον Πόντο. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή και την υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών, θεωρητικά δεν υπάρχουν Πόντιοι στον ιστορικό Πόντο. Ωστόσο, τα πράγματα είναι λίγο πιο περίπλοκα.

Κριτήριο για την ανταλλαγή των πληθυσμών στη συνθήκη της Λοζάνης ήταν το θρήσκευμα και όχι η γλώσσα. Έτσι ήρθαν στην Ελλάδα τουρκόφωνοι ορθόδοξοι Ρωμιοί από την Καππαδοκία, που στην διάρκεια της μακράς δουλείας των έξι αιώνων έχασαν την ελληνική λαλιά. Στον Πόντο, όμως παρατηρήθηκε το φαινόμενο των κρυπτοχριστιανών. Χιλιάδες ήταν οι Πόντιοι που φαινομενικά ασπάστηκαν το μωαμεθανισμό είτε υπό πίεση είτε εκούσια προσβλέποντας στα προνόμια των μουσουλμάνων. Πολλοί από αυτούς όταν άρχισε η φιλελευθεροποίηση της οθωμανικής αυτοκρατορίας έσπευσαν να δηλώσουν ότι είναι χριστιανοί. Με την έναρξη των βαλκανικών πολέμων, όμως, αρκετοί, λόγω της έντασης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις ανέστειλαν την αποκάλυψη της πραγματικής τους πίστης, φοβούμενοι την οργή των μουσουλμάνων. Έτσι, δεν επετράπη σε αυτούς του Ποντίους να έρθουν στην Ελλάδα, παρά τα αλλεπάλληλα αιτήματά τους, ακόμη και κατά την υπογραφή του συμφώνου της ελληνοτουρκικής φιλίας το 1930.

Το 1989 συμμετέχοντας σε ένα πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών βρέθηκα στην Κωνσταντινούπολη, φιλοξενούμενος σε φοιτητική εστία που προορίζονταν για κοιτώνας του ΝΑΤΟ. Εκεί δοκίμασα έκπληξη μια μέρα όταν μου σύστησαν Τούρκο φοιτητή «που μιλάει ρωμαίικα σαν κι’ εσένα». Ο φοιτητής που κατάγονταν από τη Ριζούντα, απ’ όπου έλκει καταγωγή και ο Ερτογάν, άρχισε να μου μιλά ποντιακά. Όποιος γνωρίζει αρχαία ελληνικά μπορεί να τα καταλάβει, καθώς τα ποντιακά διατηρούν τα περισσότερα στοιχεία της γλώσσας των προγόνων μας.

Η έκπληξη ήταν εξίσου μεγάλη και για τον Πόντιο φοιτητή που θεωρούσε ότι θα καταλάβαινα κάθε του λέξη, καθώς πίστευε ότι στην Ελλάδα μιλούμε όλοι τη γλώσσα των παππούδων του. Τι εθνική συνείδηση έχουν αυτοί οι εναπομείναντες Πόντιοι στον ιστορικό Πόντο είναι ένα ερώτημα. Ίσως γι’ αυτό ακόμη και σήμερα διώκονται στην Τουρκία όσοι γράφουν για την ιδιαίτερη κουλτούρα των Ποντίων ως υπονομευτές της εθνικής ακεραιότητας της Τουρκίας.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Βουλευτής Λαρίσςη της Νέας Δημοκρταίας, Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας της Βουλής των Ελλήνων.

Είχα την ευκαιρία χθες συνοδεύοντας των υπουργό ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. Γιώργο Σουφλιά να επισκεφθώ τα έργα ανασύστασης της λίμνης Κάρλα. Ήταν μια όαση στην γκρίζα πολιτική πραγματικότητα που ζούμε τις τελευταίες εβδομάδες και μια έμπρακτη απάντηση στον ισοπεδωτικό αφοριστικό λόγο της αντιπολίτευσης που απαξιώνει μονίμως το έργο που επιτελεί η κυβέρνηση. Η εικόνα μαγευτική, με τα βουβάλια να τσαλαβουτάνε στα νερά της λίμνης, που του χρόνου τέτοιον καιρό θα είναι γεμάτη.

Τέτοιες ώρες αναρωτιέται κανείς πόσο λάθος πολλές φορές είναι οι ανθρώπινες παρεμβάσεις στη φύση. Η λίμνη Κάρλα με τα περίφημα καρλίσια ψάρια που έφταναν να ταΐσουν όλη τη Θεσσαλία, αποξηράνθηκε στη δεκαετία του ’60, όπως και άλλες λίμνες για την αντιμετώπιση της ελονοσίας. Η γη που προέκυψε διανεμήθηκε σε ακτήμονες αγρότες, προκαλώντας αρχική ευφορία, αλλά τα κτήματα δεν αποδείχθηκαν ιδιαίτερα εύφορα. Αντίθετα, χρόνο με το χρόνο έγιναν όλο και πιο έντονες οι συνέπειες της αποστράγγισης της λίμνης. Το κλίμα στην περιοχή άλλαξε δραματικά. Μειώθηκαν οι βροχοπτώσεις, αυξήθηκε η θερμοκρασία, ενώ έπεσε δραματικά η στάθμη του υπόγειου υδροφόρου ορίζοντα. Στις γύρο περιοχές εμφανίστηκαν ρήγματα, προκαλώντας καταστροφές σε χωριά όπως το Ριζόμυλο και η Νίκη, όπου σπίτια σκίστηκαν κυριολεκτικά στα δύο. Η Κάρλα έπαιρνε την εκδίκησή της!

Μισό αιώνα μετά, μια λίμνη ξαναγεννιέται. Η ανασύσταση της λίμνης Κάρλα είναι ένα κατεξοχήν περιβαλλοντικό έργο που θα συμβάλλει στην αλλαγή του μικροκλίματος της περιοχής, θα εμπλουτίσει τον υδροφόρο ορίζοντα και θα ξεδιψάσει χιλιάδες στρέμματα του διψασμένου θεσσαλικού κάμπου. Παράλληλα, τα συμπληρωματικά έργα που γίνονται, το κωπηλατοδρόμιο, το ποδηλατοδρόμιο, τα μονοπάτια για περίπατο, τη δενδροφύτευση, τα παρατηρητήρια ζώων και πτηνών που θα αναπτυχθούν στο νέο οικοσύστημα, δημιουργούν όλες τις προϋποθέσεις και για περαιτέρω τουριστική ανάπτυξη της περιοχής.

Το νερό του Πηνειού που χύνεται στη θάλασσα θα αποτελέσει μέσω του φράγματος της Γυρτώνης, την υδάτινη φλέβα που θα δώσει και πάλι ζωή στην Κάρλα. Μένει να μας πουν οι παλιότεροι αν τα ψάρια της λίμνης θα έχουν τη γεύση που είχαν τα καρλίσια πριν την αποξήρανση…

Φοιτητικές εκλογές σήμερα. Ωστόσο, το χαρτομάνι που κατακλύζει τις σχολές, μάλλον αφήνει αδιάφορους τους φοιτητές. Θυμάμαι ως φοιτητής στο τέλος της δεκαετίας του 1980 πόσο σημαντική αναμέτρηση θεωρούταν από τις πολιτικές δυνάμεις οι φοιτητικές εκλογές. Τα αποτελέσματά τους εκλαμβάνονταν ως προάγγελος πολιτικών εξελίξεων και η είδηση ήταν πρωτοσέλιδη στις εφημερίδες. Πρωτοκλασάτα στελέχη, ακόμα και αρχηγοί των κομμάτων, μιλούσαν στα αμφιθέατρα καλώντας φοιτητές και σπουδαστές να στείλουν μήνυμα με την ψήφο τους. Οι εκλογές είχαν μαζικό χαρακτήρα, ιδεολογικό χρώμα και έντονη πολιτική αντιπαράθεση.

Από τη στιγμή που η προσκείμενη στη Νέα Δημοκρατία φοιτητική παράταξη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ πέρασε στην πρωτοπορία αναδεικνυόμενη πρώτη δύναμη στις εκλογές, έπαψαν οι φοιτητικές παρατάξεις να ανακοινώνουν από κοινού αποτελέσματα. Έκτοτε παρατηρείται ο τραγέλαφος κάθε παράταξη να ανακοινώνει δικά της αποτελέσματα «μαγειρεύοντάς» τα όσο μπορεί προκειμένου να αποκομίσει εντυπώσεις. Εντυπώσεις όμως που ουσιαστικά είναι δώρο άδωρο, καθώς ελάχιστα πλέον ενδιαφέρεται η κοινή γνώμη για τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών.

Σε τούτο συνέβαλαν αναμφίβολα και οι φοιτητικές παρατάξεις –άλλες λιγότερο και άλλες περισσότερο- που οφείλουν να αναλογισθούν τι φταίει! Γεγονός είναι πάντως πως η συμμετοχή στις εκλογές κάθε χρόνο είναι και μικρότερη. Όλο και λιγότεροι φοιτητές προσέρχονται στις κάλπες, δείγμα της απογοήτευσης τους για το φοιτητικό κίνημα. Και ίσως δεν έχουν άδικο, όταν ο ρόλος των φοιτητικών παρατάξεων εξαντλείται πολλές φορές σε εκδρομές στη Μύκονο, ρουσφέτια για να μπουν φοιτητές στις εστίες ή ακόμη χειρότερα αλισβερίσι με καθηγητές για μαθήματα και μεταπτυχιακά.

Λένε ότι τα φοιτητικά χρόνια είναι τα καλύτερα. Φοβούμαι ότι τα τελευταία χρόνια το άγχος των νέων για δουλειά, ο αγώνας για όλο και περισσότερα εφόδια προκειμένου να μπορούν να διεκδικήσουν με αξιώσεις μια θέση στο δύσκολο ανταγωνιστικό κόσμο που ζούμε, δεν τους επιτρέπει να χαρούν αυτή την ξεχωριστή περίοδο της ζωής τους. Μια περίοδο που είναι ταυτισμένη με την προσωπική επανάσταση του καθενός, τη διεκδίκηση για έναν καλύτερο κόσμο. Γι’ αυτόν τον κόσμο, πολύ λίγα ακούμε από τις φοιτητικές παρατάξεις και ιδιαίτερα τους επαγγελματίες φοιτητοπατέρες που δε λένε να πάρουν πτυχίο…