08-02-2011_

Τέτοιες μέρες, κάθε χρόνο, η ελληνική κοινωνία θυμάται ότι ο αγροτικός κόσμος αντιμετωπίζει χρόνια διαρθρωτικά προβλήματα. Και τούτο γιατί οι ακραίες κινητοποιήσεις των αγροτών, τα αποκαλούμενα μπλόκα στις εθνικές οδούς, εκ των πραγμάτων τυγχάνουν της προσοχής των ΜΜΕ και αναγκάζουν το «αθηνοκεντρικό κράτος» -όπως δικαιολογημένα, πολλές φορές, αποκαλούν την κυβέρνηση-  να ασχοληθεί με τα οξυμμένα προβλήματά τους. Κάποιοι θα πουν ότι οι κινητοποιήσεις των αγροτών έχουν πάρει πλέον εθιμικό χαρακτήρα. Κάποιο άλλοι θα απαντήσουν πως «αν δεν κλάψει το βρέφος δεν το θηλάζει η μάνα».

Γεγονός είναι πως τρεις δεκαετίες μετά την ένταξη της χώρας στην ΕΕ και τον πακτωλό χρημάτων που συνέρρευσαν στον αγροτικό τομέα, παρά την πρόοδο στην χώρα, ο πρωτογενής τομέας φθίνει, ο αγροτικός πληθυσμός γηράσκει χωρίς να ανανεώνεται και η ελληνική περιφέρεια ερημώνει. Τα ευρωπαϊκά «πακέτα» δεν έπιασαν τόπο, όσο θα έπρεπε. Μεγάλα έργα που θα μείωναν το κόστος παραγωγής, όπως ο Αχελώος κακοφόρμισαν. Η συζήτηση για αναδιάρθρωση καλλιεργειών παραμένει σε θεωρητικό επίπεδο. Τα φωτοβολταικά που θα προσέφεραν συμπληρωματικό εισόδημα εξελίσσονται σε… καθρεπτάκια για ιθαγενείς. Οι αγρότες χρεωμένοι και η  αγροτική γη υποθηκευμένη στην ΑΤΕ.

Φέτος τα πράγματα λόγω και της οικονομικής κρίσης έχουν γίνει ακόμη χειρότερα. Το κόστος παραγωγής έχει αυξηθεί με το ΦΠΑ, το αγροτικό ρεύμα και το πετρέλαιο να σέρνουν πρώτα το χορό των αυξήσεων. Οι αγρότες δικαίως έχουν παράπονο. Ο κ. Παπανδρέου το 2009 υποδέχονταν τους αγρότες από την Κρήτη στο λιμάνι του Πειραιά χαρακτηρίζοντας «ψίχουλα» τις αποζημιώσεις των 500 εκατομμυρίων του «πακέτου Χατζηγάκη» και ζητώντας τουλάχιστον 1 δις. Σήμερα ως πρωθυπουργός από τα πρώτα πράγματα που έκανε ήταν να αποδυναμώσει τον ΕΛΓΑ, το αποκούμπι των αγροτών την ώρα της δοκιμασίας.

Ας αντιληφθεί, έστω και τώρα, η κυβέρνηση ότι πρέπει να κάνει διάλογο ουσίας με τους αγρότες και να αφήσει κατά μέρους την τακτική του «διαίρει και βασίλευε» στρέφοντας τη μια κοινωνική ομάδα εναντίων της άλλης.

24-01-2011_

Η κυβέρνηση επί 15 μήνες διαχειρίστηκε το μεταναστευτικό με τρόπο πρόχειρο και ερασιτεχνικό. Χωρίς σοβαρό σχέδιο και χωρίς να αντιλαμβάνεται τα πραγματικά δεδομένα -εκρηκτικός αριθμός λαθρομεταναστών, οικονομική κρίση, έξαρση της εγκληματικότητας- με την πολιτική της όξυνε τις συνέπειες του φαινομένου.

Από τις πρώτες της ενέργειες υπήρξε η ψήφιση του νόμου για την απόδοση ιθαγένειας, που κατέστησε την Ελλάδα πόλο έλξης για νέους δυστυχείς μετανάστες από την Ασία και την Αφρική. Την ίδια ώρα επέτρεψε ο Έβρος να μετατραπεί σε τρύπιο σύνορο απ’ όπου οι λαθρομετανάστες μπαίνουν σχεδόν χωρίς δυσκολία (αύξηση 371,94% το πρώτο εννεάμηνο του 2010 σε σχέση με το  αντίστοιχο 2009), και απ’ όπου σε λίγες ώρες βρίσκονται στην Ομόνοια!

Ως αντιπολίτευση το ΠΑΣΟΚ μεμφόταν την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ότι δεν ενεργοποιούσε το ελληνοτουρκικό πρωτόκολλο επανεισδοχής. Τελικά, όχι μόνον δεν έκανε καμία πρόοδο σε αυτό το ζήτημα, με δεδομένη την κάθετα αρνητική στάση της γείτονος, αλλά με νέα συμφωνία μείωσε και το αριθμό που υποχρεούται να δεχθεί η Άγκυρα!

Επιπλέον, η κυβέρνηση δεν επέδειξε την παραμικρή κινητικότητα για συμφωνίες επανεισδοχής με χώρες προέλευσης των λαθρομεταναστών, όπως το Πακιστάν και το Μπαγκλαντές.  Καμία ενέργεια δεν έγινε και για την αλλαγή του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙ, σύμφωνα με τον οποίο οι παράνομοι μετανάστες από όλη την Ε.Ε επιστρέφονται στη χώρα που πρωτομπήκαν. Κατέληξε έτσι η Ελλάδα σε κύρια πύλη εισόδου των λαθρομεταναστών για την Ευρώπη και τελικά σε «χωματερή» ανθρώπων και ονείρων…

Και τώρα ξαφνικά υπό την πίεση της κοινωνικής δυσαρέσκειας, η κυβέρνηση εμφανίζεται να αλλάζει ρότα και προωθεί τη δημιουργία φράχτη στον Έβρο. Ένα μέτρο κατ’ αρχάς αναγκαίο για την ανάσχεση των μεταναστευτικών ροών, αλλά που από μόνο του δεν μπορεί να αποδώσει τα προσδοκώμενα. Αν η κυβέρνηση δεν λάβει άμεσα συγκεκριμένα μέτρα τότε ο φράχτης μάλλον θα μοιάζει περισσότερο με… φερετζέ της κυβερνητικής πολιτικής.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ είναι απαραίτητη μια ολοκληρωμένη μεταναστευτική πολιτική. Μια πολιτική που θα προωθεί από τη μια την ενσωμάτωση των μεταναστών που εργάζονται νόμιμα στην πατρίδα μας, καθώς και των παιδιών τους, με κύριο μοχλό την ελληνική παιδεία.

Από την άλλη, όμως, θα περιλαμβάνει την ενίσχυση της φύλαξης των συνόρων, την πίεση προς την Τουρκία να σεβαστεί τις υποχρεώσεις της, την εφαρμογή των αποφάσεων και διαδικασιών επιστροφής, την υπογραφή συμφωνιών επανεισδοχής με χώρες προέλευσης παράνομων μεταναστών, την πάταξη του παρεμπορίου, τη λήψη μέτρων κατά της μαύρης εργασίας παράνομων μεταναστών σε επιχειρήσεις, την άμεση προώθηση της διαδικασίας εξέτασης των αιτημάτων ασύλου, την αλλαγή του νόμου για την απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας, την εκκένωση των κτιρίων του κέντρου που έχουν καταληφθεί παράνομα.

Οι έκτακτες οικονομικές συνθήκες που βιώνει η Ελλάδα, όπου η κοινωνική συνοχή μοιάζει να ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί, δεν επιτρέπουν καμία καθυστέρηση.

30-01-2011_

Η κατάληψη στη Νομική Σχολή Αθηνών από 250 λαθρομετανάστες ανέδειξε με ένταση, μεταξύ άλλων, το πρόβλημα του πανεπιστημιακού ασύλου. Διότι πέραν πάσης αμφιβολίας η παρατεινόμενη ισχύς του ασύλου συνιστά πλέον πρόβλημα, τόσο για την λειτουργία των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων όσο και την έννομη τάξη.

Ως γνωστόν, το άσυλο είναι θεσμός που ταυτίζεται με την ανεμπόδιστη διακίνηση των ιδεών, την επιστημονική έρευνα, την καλλιέργεια πολιτιστικών και κοινωνικών αξιών, την ακαδημαϊκή ελευθερία και την πανεπιστημιακή αυτοτέλεια. Υπενθυμίζουμε ότι θεσμοθετήθηκε τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης προκειμένου να άρει τις καχυποψίες της ελληνικής κοινωνίας ότι τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας, φοιτητές αλλά και καθηγητές, αστυνομεύονται και παρακολουθούνται.

Έκτοτε, όμως, οι κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες έχουν αλλάξει ριζικά. Η Ελλάδα έχει  εμπεδωμένο δημοκρατικό πολίτευμα και κάθε πολίτης μπορεί να εκφράζεται ελεύθερα, χωρίς περιορισμούς. Επιπλέον, η τεχνολογία καθιστά την πρόσβαση στο δημόσιο λόγο εύκολη και ελεύθερη για τον καθένα.

Έτσι το πανεπιστημιακό άσυλο, ξεπερασμένο ιστορικά, έχασε το αρχικό του νόημα. Αντιθέτως, κατάντησε, με την ανοχή όλων –πολιτείας, πρυτανικών αρχών, φοιτητικών οργανώσεων-, να υποθάλπει  την αυθαίρετη και βίαιη συμπεριφορά μειοψηφιών, που οδηγεί εντέλει στον εκφοβισμό διδασκόντων και διδασκομένων ή ακόμη χειρότερα να λειτουργεί ως προκάλυμμα παράνομων ή ακόμη και εγκληματικών πράξεων, εξω-πανεπιστημιακών στοιχείων.

Μιλούμε, επομένως, για μια ακόμη κακοφορμισμένη παθογένεια της μεταπολίτευσης, που ολοκλήρωσε τον κύκλο της και ψυχορραγεί στον καιρό του Μνημονίου. Είναι καιρός λοιπόν να παύσουν κάποιοι να κρύβονται πίσω από ιδεολογήματα που γεννήθηκαν και ανδρώθηκαν σε άλλες εποχές και για άλλους λόγους.

Δυστυχώς, πολλαπλασιάζονται οι νησίδες ανομίας, που γιγαντώνονται από την διογκούμενη φτώχεια, την αθρόα λαθρομετανάστευση και τις διαχρονικές αδυναμίες της κρατικής μηχανής. Η τάση αυτή τραυματίζει καίρια την ίδια την κοινωνική συνοχή, καθιστά θύμα τον απλό πολίτη και απομακρύνει περισσότερο την αφετηρία ανάκαμψης της χώρας.

27-12-2010_

Η έλευση του Γουίλφριντ Μαρτένς στην Αθήνα, με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου του «Europe: I struggle, I overcome» (Ευρώπη: παλεύω, ξεπερνώ), και στην οποία μίλησε και ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Αντώνης Σαμαράς, έγινε σε μια εξαιρετικά κρίσιμη στιγμή. Κρίσιμη τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Ευρωπαϊκή Ένωση στο σύνολό της. Η οικονομική κρίση έχει βάλει σε δοκιμασία όχι μόνον μεμονωμένα κράτη, όπως η Ελλάδα ή η Ιρλανδία, αλλά ακόμη και το ίδιο το μοντέλο της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Το πολιτικό όραμα σπουδαίων Ευρωπαίων πολιτικών, που αναμφίβολα ανάμεσά τους συγκαταλέγεται ο Μαρτένς, δείχνει τελευταία να ξεθωριάζει. Η αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών-μελών δίνει τη θέση της στα στενά εννοούμενα εθνικά συμφέροντα. Απέναντι στις επιθετικές αγορές δεν φαίνεται να αντιτάσσεται ενιαίο μέτωπο των κυβερνήσεων των κρατών της Ένωσης.

Αναμφίβολα, η κρίση που εκδηλώνεται με αυτόν τον επώδυνο τρόπο –δυστυχώς στην Ελλάδα τείνει να πάρει διαστάσεις κοινωνικο-οικονομικού Αρμαγεδδώνα, λόγω χρόνιων παθογενειών και λανθασμένων και ερασιτεχνικών κυβερνητικών χειρισμών– οφείλεται στο νέο παγκόσμιο οικονομικό συσχετισμό δυνάμεων.

Η πρόκληση επομένως για την Ευρώπη είναι πραγματικά ιστορική. Θα μπορέσει να ανταποκριθεί στα κελεύσματα των καιρών; Θα ανατάξει τις δυνάμεις της απέναντι στην φθοροποιό υπονόμευση της κρίσης; Θα προτάξει εντέλει ένα όραμά που θα συνεπάρει τους λαούς της, ξεφεύγοντας από την γραφειοκρατική ρουτίνα των Βρυξελλών;

Το βιβλίο του Μαρτένς, του φτωχού και ορφανού αγροτόπαιδου της Φλάνδρας του Βελγίου που εξελίχθηκε σε ηγέτη της χώρας του και σε έναν από τους σημαντικότερους ηγέτες της ευρωπαϊκής Χριστιανοδημοκρατίας, μας δίνει κάποιες από τις προϋποθέσεις της επιτυχίας.

Πρώτη είναι η δύναμη των ιδεών, η ισχύς των αρχών και αξιών. Όσα έκαναν δηλαδή, δυνατή την ευρωπαϊκή Κεντροδεξιά. Δεν αρκούν επομένως οι τεχνοκρατικές-διαχειριστικές τακτικές.  Απαιτείται η Ένωση να δώσει βάρος στο πολιτικό της σκέλος.

Δεύτερη είναι η σημασία της ελεύθερης βούλησης των λαών σε μια μεγάλη και δημοκρατική Ένωση. Χωρίς να λαμβάνονται υπ’ όψιν οι διαθέσεις των λαών και με το να επιδιώκεται η ισοπεδωτική μεταμόρφωση των πολιτών της Ε.Ε. σε ευρωπαϊκή «μάζα» το πιο φιλόδοξο ιστορικά εγχείρημα δεν θα έχει τύχη.

Θα πρόσθετα και μια ακόμη προϋπόθεση: τους ηγέτες που αναμετρώνται επάξια με την ιστορία, που διαθέτουν γνώση, διορατικότητα και αποφασιστικότητα. Όπως είπε και ο Αντώνης Σαμαράς στην ομιλία του, κατά την παρουσίαση του βιβλίου: «…υπάρχουν κρίσεις που φωτίζουν τις διεξόδους για να βγούμε δυνατότεροι. Σε τέτοιες δύσκολες στιγμές, χρειάζονται θαρραλέα πνεύματα, όπως αυτό του Γουίλφριντ Μαρτένς».

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.