12-09-10_

Οι προσεχείς αυτοδιοικητικές εκλογές έχουν ασφαλώς μια σημαντική ιδιαιτερότητα. Πραγματοποιούνται σε μια εξαιρετικά κρίσιμη στιγμή για τη χώρα. Η οικονομική κρίση που ανατρέπει δεδομένα δεκαετιών μας αναγκάζει να δούμε τις επιλογές μας μέσα από άλλο πρίσμα. Η δυσπιστία των πολιτών προς την πολιτική και το πολιτικό προσωπικό είναι αναμφίβολη. Η διάθεση για ιδιώτευση και «αποχή» είναι μεγάλη. Κι όμως ποτέ άλλοτε, τουλάχιστον στα μεταπολιτευτικά χρονικά, η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία δεν είχε τόσο καθοριστική σημασία.

Η εφαρμογή των μέτρων του μνημονίου από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει ήδη επηρεάσει αρνητικά κάθε πλευρά της ζωής μας: η οικονομία συρρικνώνεται, η ύφεση βαθαίνει, τα λουκέτα πολλαπλασιάζονται και η ανεργία καλπάζει.

Η συνταγή για την έξοδο από την κρίση που μας επιβλήθηκε είχε εξαρχής τη σφραγίδα της αποτυχίας. Χωρίς αναπτυξιακή προοπτική, με εμμονή στα φοροεισπρακτικά μέσα για να πληρωθούν οι δανειστές μας δεν υπάρχει αύριο.

Για τη τρόικα όμως και τα κυβερνητικά στελέχη η πορεία που διαβαίνουμε παρουσιάζεται σαν μονόδρομος. Και δεν κρύβουν ότι έπεται συνέχεια. Άλλωστε, το ίδιο το περιεχόμενο του επικαιροποιημένου μνημονίου το περιγράφει.

Εξάλλου, ήδη προαναγγέλλουν μέτρα που θα πλήξουν ευθέως και ανεπανόρθωτα τα μεσαία και χαμηλά στρώματα, όπως αυτό για την αύξηση στο πετρέλαιο θέρμανσης. Το δεύτερο αυτό κύμα της πολιτικής του μνημονίου ανάγκασε τον κ. Παπανδρέου να καταφύγει σε ανασχηματισμό της αποτυχημένης κυβέρνησής του. Για να αντιμετωπίσουν όλοι μαζί, παλαιό και «μετα-μοντέρνο» ΠΑΣΟΚ, την αντίδραση της κοινωνίας. Και η ογκούμενη αγανάκτηση των πολιτών πολλαπλασίασε τα, ταπεινωτικά για τον πρωθυπουργό, «όχι» των στελεχών του για τις θέσεις των αυτοδιοικητικών υποψηφίων.

Ο πολίτης είναι, επομένως, αναγκασμένος εκ των πραγμάτων να απαντήσει στο δίλημμα: θα συναινέσει με τη στάση του στη κυβερνητική πολιτική ή θα στείλει το μήνυμα της αντίδρασης σε όσα συμβαίνουν; Χωρίς αυταπάτες, η λογική λέει ότι κάθε ψήφος προς υποψήφιο που στηρίζει το ΠΑΣΟΚ, είτε στις δημοτικές είτε στις περιφερειακές εκλογές δένει πιο σφιχτά τη θηλιά του μνημονίου στο λαιμό της κοινωνίας.

Ποιος, άραγε, αμφιβάλει ότι εάν η κυβέρνηση βγει αλώβητη από την εκλογική μάχη δεν θα παρουσιάσει το ίδιο βράδυ το εκλογικό αποτέλεσμα ως ψήφο εμπιστοσύνης στην πολιτικής της;

Ποιος αμφισβητεί ότι την επαύριο των εκλογών, με θετικά για το ΠΑΣΟΚ αποτελέσματα, δεν θα έλθουν περισσότερα και σκληρότερα μέτρα;

Και βέβαια τότε η ευθύνη θα βαραίνει όλους. Διότι σήμερα, μέσα στην κρίση και στη γενική παρακμή, επανέρχεται η αξία της πολιτικής, και μάλιστα με Π κεφαλαίο. Σήμερα που απαιτούνται συγκρούσεις, ανατροπές, επαναστατικές αλλαγές.

Ο Αντώνης Σαμαράς και η Νέα Δημοκρατία εγκαίρως είχαμε επικρίνει την οικονομική πολιτική του μνημονίου. Και στη βουλή το καταψηφίσαμε. Και αυτό είχε κόστος. Η πραγματικότητα, όμως, δυστυχώς, μας δικαίωσε. Όπως, πιστεύω, θα μας δικαιώσει και για το σχέδιο εξόδου από την κρίση που προτείναμε. Σχέδιο που θα επιτρέψει τη χώρα να σταθεί με τις δικές της δυνάμεις συντομότερα στα πόδια της.

Οι αυτοδιοικητικές εκλογές αποτελούν μια πολύτιμη ευκαιρία να δηλώσουμε ως πολίτες τη θέλησή μας για μια άλλη πολιτική. Η ουσιαστικότερη επιτυχία της επικείμενης αναμέτρησης θα είναι μέσα από την εκλογική διαδικασία να μπουν τα θεμέλια για μια πλατιά κοινωνική συμμαχία. Συμμαχία που θα διευρύνεται συνεχώς και μετά τις εκλογές σε μια κοινή προσπάθεια να «σηκωθούμε λίγο ψηλότερα». Η Νέα Δημοκρατία, πάντως, θα το επιδιώξει με όλες της τις δυνάμεις.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

10-09-10_

Το ελληνοτουρκικό σύμφωνο φιλίας του 1930 είναι η κορωνίδα της ρεαλιστικής πολιτικής που ακολούθησε ο Ελευθέριος Βενιζέλος μετά τον καταποντισμό, στην προκυμαία της Σμύρνης τον Αύγουστο του 1922, της Μεγάλης Ιδέας. Θεωρώντας ότι μετά τους βαλκανικούς πολέμους, τη μικρασιατική καταστροφή και την αναγκαστική ανταλλαγή των πληθυσμών, ο στόχος της εθνικής ολοκλήρωσης είχε επιτευχθεί, καθώς για πρώτη φορά τα όρια της Ελλάδας ταυτίζονταν σε μεγάλο βαθμό με τον ελληνισμό, ο Βενιζέλος της ύστερης περιόδου στράφηκε στην ανόρθωση του κράτους. Βασική προϋπόθεση ήταν η οριστική επίλυση των εκκρεμοτήτων με την Τουρκία και η συνομολόγηση συμφώνου φιλίας με τη γείτονα χώρα, που θα επέτρεπε στην Ελλάδα να ασχοληθεί απερίσπαστη από εξωτερικούς κινδύνους με την αναδιοργάνωσή της σε νέες βάσεις.

Το τίμημα, ωστόσο, της στροφής του Βενιζέλου με την υπογραφή του ελληνοτουρκικού συμφώνου φιλίας δεν ήταν αμελητέο. Αντιθέτως, για πρώτη φορά τον έφερε αντιμέτωπο με τους πρόσφυγες, για τους οποίους έως τότε ήταν «ο σωτήρας της φυλής».

Το σύμφωνο φιλίας είναι η τελευταία πράξη του δράματος του μικρασιατικού ελληνισμού, καθώς σηματοδοτεί τον οριστικό ενταφιασμό κάθε μύχιας προσδοκίας επανόδου στη γενέθλια γη των προσφύγων, αλλά και τον οδυνηρό συμβιβασμό της εξίσωσης των περιουσιών που εγκατέλειψαν στη Μικρά Ασία με εκείνες των μουσουλμάνων που ανταλλάχθηκαν από την Ελλάδα. Πρακτικά, τούτο δυσχέραινε την αποκατάσταση των προσφύγων και την ομαλή κοινωνικοποίησή τους, καθώς θα έπρεπε ουσιαστικά να περιοριστούν στην κρατική αρωγή που έως τότε τους είχε δοθεί.

Η δυσαρέσκεια του προσφυγικού κόσμου, που ήταν η εκλογική ραχοκοκαλιά του κόμματος των Φιλελευθέρων, εκφράστηκε στις μετέπειτα εκλογικές αναμετρήσεις. Γιατί όμως ο Βενιζέλος θυσίασε τις περιουσίες των προσφύγων και επωμίστηκε το τιτάνιο έργο της αποκατάστασή τους; Μήπως υποτίμησε τις προσφυγικές αντιδράσεις όπως είχε υποτιμήσει και την κούραση του λαού από τον υπερδεκαετή πόλεμο στις εκλογές του 1920; Εν τέλει πόσο καθοριστική υπήρξε η προσφυγική ψήφος στις εκλογές μετά την υπογραφή του συμφώνου φιλίας και πόσο αυτό επηρέασε τη μετέπειτα εκλογική συμπεριφορά των προσφύγων;

Η άνοδος του Βενιζέλου στην εξουσία το 1928, μετά την ήττα του το 1920, προσδιορίζεται βασικά από το νέο του προσανατολισμό στην εξωτερική πολιτική μέσω της αποκατάστασης των σχέσεων με την Τουρκία. Η Μεγάλη Ιδέα εγκαταλείπεται, αλλά και οι συνθήκες είναι πια διαφορετικές, αφού η Ελλάδα είναι ηττημένη. Ο Βενιζέλος που τη δεκαετία του 1920 έβαλε την Ελλάδα στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ με όραμα να σώσει τις αρχαίες ελληνικές κοινότητες, είχε πια κύριο μέλημα να διασφαλίσει τα ορισμένα από τη συνθήκη της Λοζάνης σύνορα και να οικοδομήσει ένα αστικό κράτος.

Με την άνοδό του στην εξουσία, ο Βενιζέλος το 1928 επεδίωξε να αποτελματώσει το ως τότε αδιέξοδο των διαπραγματεύσεων Αθήνας-Άγκυρας και να αμβλύνει την παλαιά εντύπωση για την αντιτουρκική πολιτική του. Οι πρόσφυγες, που ως τότε είχαν γι’ αυτόν την εικόνα του ελευθερωτή, έβλεπαν τον ίδιο άνθρωπο να ακολουθεί έκτοτε μια «εξωφρενική» πολιτική «ξεπουλήματος» των δικαιωμάτων τους με αντάλλαγμα τη φιλία του σφαγέα τους, Κεμάλ. Θα πρέπει βεβαίως να επισημανθεί πως η τριετής παραμονή του Βενιζέλου στο εξωτερικό σηματοδότησε αλλαγές και στην προσωπικότητά του, που πια δεν είχε σχέση με αυτή του επαναστάτη του Θερίσου το 1905.

Ο Βενιζέλος με την υπογραφή των συμφωνιών του 1930 προσέφερε στην Ελλάδα μια ρεαλιστικότερη σύλληψη για τη διεθνή της θέση, δεδομένου ότι ήταν ηττημένη, οικονομικά αδύναμη και συνοριακά επίφοβη. Με τις συμφωνίες του 1930 ξεκαθαριζόταν τα ζητήματα ανταλλαγής περιουσιών και μειονοτήτων, η Ελλάδα έμενε μακριά από τους συνδυασμούς των Μεγάλων Δυνάμεων στα Βαλκάνια, επιλέγοντας μια απευθείας συνεννόηση με την Τουρκία. Η κριτική που δέχθηκε ο Βενιζέλος εστιαζόταν στον συμψηφισμό των περιουσιών των ανταλλάξιμων. Η στάθμιση των περιουσιών ήταν εν γένει προβληματική. Οι περιουσίες των Τούρκων ήταν ακίνητες, ενώ των Ελλήνων σύνθετες εμπορικές και επιχειρηματικές δραστηριότητες, καθώς και αστικά ακίνητα, η αξία των οποίων ήταν δύσκολο να εκτιμηθεί. Ο Βενιζέλος περιορίστηκε τελικά στο στόχο της πλήρους αποκατάστασης και όχι της πλήρους αποζημίωσης των προσφύγων, δεδομένου ότι πρωταρχικό μέλημα ήταν η άρση του απομονωτισμού που είχε περιπέσει η Ελλάδα μετά τη μικρασιατική καταστροφή.

Η προσφυγική αποκατάσταση προσέκρουε και στη δυσχερή οικονομική θέση της χώρας μετά το κραχ στην Αμερική του 1929 και την εξαγωγή της κρίσης στην Ευρώπη. Ο Βενιζέλος υπό το βάρος της πτώχευσης της χώρας παραιτήθηκε τελικά στις 21 Μαΐου του 1932. Τα αποτελέσματα των εκλογών του 1932 δεν ήταν εξόχως αρνητικά για τους Φιλελεύθερους, αφού ισοψήφησαν με το Λαϊκό κόμμα. Οι εκλογές όμως του 1933 απετέλεσαν το κύκνειο άσμα του Κρητικού πολιτικού.

Εν κατακλείδι θα λέγαμε πως ο Βενιζέλος πλήρωσε την επιμονή του να κινηθεί με την Τουρκία σε επίπεδο υψηλής πολιτικής, γνωρίζοντας ότι καθολική λύση στα προσφυγικά προβλήματα δεν μπορούσε να βρεθεί. Πίστευε πως το κλείσιμο των εκκρεμοτήτων θα προσέφερε υπηρεσία στο έθνος και κατ’ επέκταση στους πρόσφυγες που αποτελούσαν τη δύναμη πυρός του βενιζελισμού. Η προσπάθειά του δεν άφησε παντελώς ασυγκίνητους τους πρόσφυγες. Το γυαλί, όμως, στη σχέση τους με τη βενιζελική παράταξη είχε πια ραγίσει.

04-09-2010_

Στις αρχές του 1949 τίποτα δεν προϊδέαζε τον ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης για τη μαύρη νύχτα της 6^ης προς 7^η Σεπτεμβρίου του 1955, που έμεινε στην ιστορία ως «Νύχτα των Κρυστάλλων» για τους Ρωμιούς της Πόλης. Βέβαια, πάντα υπήρχε φωλιασμένος ο φόβος στην ελληνική μειονότητα. Άλλωστε, κάθε τόσο φρόντιζαν οι Τούρκοι, πότε με αναγκαστική επιστράτευση και πότε με έκτακτη φορολογία, όπως το περίφημο «βαρλίκι», να υπενθυμίζουν ότι η μοίρα των Ελλήνων ήταν σε ξένα χέρια. Και όσο πρόκοβαν οικονομικά οι Ρωμιοί, μονοπωλώντας ουσιαστικά μαζί με τους Αρμένιους την αστική επιχειρηματική τάξη της Πόλης, τόσο υπέβοσκε ο φθόνος στα καραβάνια των ξυπόλητων από την Ανατολία, που έρχονταν στην Βασιλεύουσα ευελπιστώντας σε ένα καλύτερο μέλλον.

Η έλευση του Αθηναγόρα

Στην αρχή του ψυχρού πολέμου, το 1948, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Μάξιμος Ε΄, έπειτα από πολλές πιέσεις, αναγκαζόταν να παραιτηθεί γιατί στην ενθρόνισή του είχε εξ αριστερών του… τον Ρώσο πρόξενο! Ύστερα από έντονο παρασκήνιο, στο θρόνο του Αποστόλου Ανδρέα εκλέγεται μια χαρισματική μορφή, που στη συνέχεια διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην έναρξη του διαλόγου με την Καθολική Εκκλησία, συνδέοντας το όνομά του με την άρση των αναθεμάτων της εποχής του σχίσματος, ο τότε Αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής Αθηναγόρας. Αν και δεν μπορούσε να συμμετάσχει στο «τριπρόσωπο», καθώς δεν είχε την τουρκική υπηκοότητα, όπως αξιώνει η τουρκική νομοθεσία, ο Αθηναγόρας, χάρη στη φιλία του με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Χάρυ Τρούμαν, έγινε αποδεκτός από τους Τούρκους. Μάλιστα, προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης με το προσωπικό αεροπλάνο του Τρούμαν. Ο Αθηναγόρας έγινε δεκτός με τιμές από τους Τούρκους. Και πίστεψε ότι η στράτευση Ελλάδας και Τουρκίας στο άρμα της Αμερικής διασφαλίζει και τα συμφέροντα της ελληνικής μειονότητας στην Πόλη.

Ο ρόλος των Άγγλων

Το 1949, βεβαίως, δεν είχε υποδαυλιστεί το ενδιαφέρον των Τούρκων για την Κύπρο. Φρόντισαν γι’ αυτό οι Άγγλοι, όταν φούντωσε στη μαρτυρική μεγαλόνησο ο ένοπλος απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ, απειλώντας την κυριαρχία της Μεγάλης Βρετανίας, που επιστράτευσε την παλιά γνώριμη τακτική του «διαίρει και βασίλευε». Έτσι, στην Τουρκία άρχισαν να δημοσιεύονται άρθρα στον Τύπο για τους «αδελφούς Τουρκοκύπριους» και να οργανώνονται συλλαλητήρια με σύνθημα «η Κύπρος είναι τουρκική». Πρωτοστάτης στο ανθελληνικό παραλήρημα η νεοεκδοθείσα εφημερίδα Hurriyet (Ελευθερία) του καταγόμενου από τη Θεσσαλονίκη εξισλαμισθέντος (donme) Εβραίου δημοσιογράφου Sedat Simavi. Αναμοχλεύοντας το μίσος κατά των Ελλήνων εκτόξευσε τις πωλήσεις της εφημερίδας του από 11.000 σε 200.000 φύλλα.

Η ελληνική μειονότητα και το Φανάρι, που τελούσαν ουσιαστικά υπό καθεστώς ομηρίας, χρησιμοποιούνταν πάντα ως μοχλός πίεσης από την τουρκική πλευρά. Το κυπριακό, λοιπόν, πρόσφερε άλλοθι στην ολοκλήρωση της πολιτικής εθνοκάθαρσης, που ξεκίνησε με το κίνημα των Νεοτούρκων το 1908 και στόχευε, υπό την καθοδήγηση των Γερμανών, στη μετατροπή της πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε έθνος-κράτος, στο οποίο θέση είχαν μόνο οι Τούρκοι. Πεντακόσια χρόνια μετά την άλωση του 1453, έπρεπε να εξαφανιστεί η ενοχλητική παρουσία των Ρωμιών, που θύμιζε ποιοι ήταν κύριοι αυτής της πόλης. Δεν είναι τυχαίο ότι στα Σεπτεμβριανά στην Πόλη και αργότερα στην κατεχόμενη Βόρεια Κύπρο, αλλά και παλαιότερα στη Μικρά Ασία και τον Πόντο, ο τουρκικός όχλος στράφηκε ακόμα και ενάντια στα κοιμητήρια, βεβηλώνοντας και ασχημονώντας με τα οστά των νεκρών.

Η προβοκάτσια

Προκαλεί δέος σε κάθε δημοκρατικό πολίτη η αποκάλυψη ότι τα Σεπτεμβριανά οργανώθηκαν από το επίσημο τουρκικό κράτος και τον πρωθυπουργό Αντνάν Μεντερές. Τα γεγονότα είναι σήμερα γνωστά: Ένας μειονοτικός μουσουλμάνος φοιτητής από την Κομοτηνή, ο Oktay Engin, λειτουργώντας ως πράκτορας των Τούρκων τοποθετεί εκρηκτικό μηχανισμό στον αύλειο χώρο του τουρκικού προξενείου στη Θεσσαλονίκη, όπου υπάρχει και το σπίτι που γεννήθηκε ο Κεμάλ Ατατούρκ. Πριν καλά καλά εκραγεί ο μηχανισμός, που δεν προξενεί ζημιές στο κτίριο, στην Πόλη έχει κυκλοφορήσει με πηχυαίους τίτλους η είδηση σε έκτακτη έκδοση της εφημερίδας «Istanbul Ekspres» του βουλευτή του Δημοκρατικού Κόμματος Mithat Perin. Από διάφορα μέρη της Πόλης προσυγκεντρωμένοι Τούρκοι και Κούρδοι μεταφερόμενοι με λεωφορεία από τα βάθη της Ανατολής συναντιούνται στην πλατεία του Ταξίμ. Εκεί θα τους δοθούν λοστοί για να επιδοθούν στο… θεάρεστο έργο τους, καταστρέφοντας και λεηλατώντας τα καταστήματα των Ρωμιών που είχαν από την προηγούμενη μαρκάρει. Ο απολογισμός είναι τρομακτικός.

Στα χέρια του όχλου…

Σύμφωνα με τις επίσημες καταγραφές, την αποφράδα εκείνη νύχτα, 16 ομογενείς έχασαν τη ζωή τους, ανάμεσά τους και ο υπέργηρος, πάνω των 90 ετών αρχιμανδρίτης της Μονής Μπαλουκλή Χρύσανθος Μαντάς, που βρήκε μαρτυρικό θάνατο. Στους 32 ανήλθαν οι βαριά τραυματισμένοι, ενώ αδιευκρίνιστος είναι ο αριθμός των θυμάτων βιασμού, καθώς πολλοί φοβούμενοι το διασυρμό δεν κατήγγειλαν το γεγονός. Ο διευθυντής των νοσοκομείων του Μπουλουκλή υποστηρίζει ότι 60 κορίτσια από διάφορα μέρη της Πόλης έπεσαν θύματα της τουρκικής θηριωδίας. Οι ιερείς που βρέθηκαν στα χέρια του όχλου υπέστησαν τα πάνδεινα. Άλλους τους έκαναν περιτομή και πέθαναν από αιμορραγία και άλλους τους έκοψαν τα γένια. Σε επίπεδο υλικών ζημιών, 4.348 καταστήματα, 1.004 κατοικίες, 73 ορθόδοξες εκκλησίες με ανεκτίμητα κειμήλια, 2 μονές, 8 αγιάσματα, 110 ξενοδοχεία και εστιατόρια, 27 φαρμακεία, 21 εργοστάσια, 26 ελληνικά σχολεία, 5 αθλητικοί σύλλογοι και μαζί τα γραφεία των 5 εκ των 7 ελληνικών εφημερίδων καταστρέφονται. Ενδεικτική, τέλος, της μανίας του όχλου είναι η σύληση των τάφων. Ο γενικός πρόξενος της Αγγλίας στην Κωνσταντινούπολη Michael Stuart τηλεγραφούσε στις 7.9.1955 ότι η κατάσταση «στο Βαλουκλί είναι αδύνατον να περιγραφεί. Ανοίχτηκαν οι τάφοι των πατριαρχών και διασκορπίστηκαν τα οστά τους, αποτεφρώθηκε εντελών η εκκλησία και το μοναστήρι».

Η ασθενική αντίδραση της Ελλάδας

Την επόμενη, η κυβέρνηση Μεντερές κήρυξε στρατιωτικό νόμο ενοχοποιώντας του κομμουνιστές ως υπαίτιους των γεγονότων. Προς απόδειξη τούτου έγιναν πολλές συλλήψεις αριστερών, ακόμα και διανοουμένων, όπως ο Aziz Nesin. Η Άγκυρα επιβάλλοντας καθεστώς λογοκρισίας ήλπιζε ότι τα γεγονότα δεν θα γίνουν, στην έκτασή τους, γνωστά στον έξω κόσμο. Ωστόσο, χάρη στην αυταπάρνηση του φωτογράφου Δημήτρη Καλούμενου, οι φρικαλεότητες των Τούρκων έγιναν γνωστές στην Ελλάδα και τον υπόλοιπο κόσμο.

Η Αθήνα ζώντας μια ιδιότυπη ακυβερνησία, με τον στρατάρχη Παπάγο ετοιμοθάνατο, βαριά άρρωστο για μήνες στην οικία του, περιορίστηκε σε ασθενή διπλωματικά διαβήματα. Στις 18 Σεπτεμβρίου, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ John Foster Dulles εξομοιώνοντας θύτες και θύματα απέστειλε ταυτόσημες επιστολές σε Αθήνα και Άγκυρα καλώντας τες να τα βρουν «για το συμφέρον του ελεύθερου κόσμου». Ο πράκτορας Oktay Engin που δραπέτευσε στη γείτονα επιβραβεύτηκε για τη δράση του τοποθετούμενος στη θέση του νομάρχη Νέβσεχιρ στην Καππαδοκία.

Η… τρίτη άλωση

Με τα Σεπτεμβριανά οι Ρωμιοί συνειδητοποίησαν ότι δεν έχουν μέλλον στην γενέτειρά τους. Ακολούθησαν οι απελάσεις του 1964 και η εισβολή στην Κύπρο, και η μειονότητα χρόνο με το χρόνο φυλλορροούσε. Σε συνέδριο που έγινε το 2006 στην Κωνσταντινούπολη οι Ρωμιοί μετρήθηκαν και βρέθηκαν μαζί με τους αραβόφωνους λίγο πάνω από 5.000 ψυχές σε μια Πόλη που ξεπερνά τα 15 εκατομμύρια, αλλά έχει χάσει από καιρό τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα της. Από το 33% του πληθυσμού της Πόλης του 1922, σήμερα οι Έλληνες είναι μόλις το 0,03%. Κι όμως και αυτοί «οι λίγοι αλλά και αμέτρητοι», όπως έλεγε στα δυσμάς του βίου του ο μεγάλος Αθηναγόρας, παραμένουν αγκάθι για ένα κομμάτι της σύγχρονης Τουρκίας όπως είναι οι «Γκρίζοι Λύκοι».

Είναι ενθαρρυντικό, βεβαίως, το γεγονός ότι το τελευταίο διάστημα νέοι επιστήμονες ασχολούνται με την αποκάλυψη όλων των πτυχών των γεγονότων του 1955 προσπαθώντας να αποτινάξουν την ντροπή για το οργανωμένο έγκλημα κατά των Ελλήνων της Πόλης. Η πραγματικότητα είναι πάντως ότι μετά τα Σεπτεμβριανά, που εύστοχα χαρακτηρίστηκαν ως «τρίτη άλωση», η κοσμοπολίτικη Κωνσταντινούπολη μεταμορφώθηκε σταδιακά σε ανατολίτική Ιστανμπούλ που… προσπαθεί  με την ισλαμική της μαντίλα να καλύψει ό,τι θυμίζει το  ένδοξο υπερχιλιετές βυζαντινό παρελθόν της.

Ο δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης και ιστορικός ερευνητής.

29-08-2010_

Οι τηλεθεατές βλέποντας τις ειδήσεις, την εβδομάδα που μας πέρασε, δεν πίστευαν στα μάτια τους.

Τα νούμερα που φιγουράριζαν στις τηλεοπτικές οθόνες, όπως το απίστευτο 0,9 (!), δεν αναφέρονταν σε οικονομικά μεγέθη.

Επρόκειτο για βαθμούς εισαγωγής σε σχολές της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης... Μαθητές που έγραψαν απλώς το όνομά τους μπορούν πλέον να συνεχίσουν με την ίδια «επιτυχία» τις σπουδές τους.

Αυτός ο θρίαμβος της «λευκής κόλλας» μας χαρίζει οπωσδήποτε μια παγκόσμια πρωτοτυπία.

Σοκαρισμένοι από την θλιβερή αυτή εικόνα αναμέναμε από την ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων μια λογική αντίδραση. Να αναγνωρίσει ότι η σπουδή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ να καταργήσει τη διάταξη που είχε θεσπίσει η Νέα Δημοκρατία για τη βάση του 10 υπήρξε λανθασμένη και ανεύθυνη.

Κι όμως, η υπουργός υπερασπίστηκε με την ίδια επιμονή και μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων τις επιλογές της. Αρνείται να παραδεχθεί ότι στον πυρήνα της φιλοσοφίας με την οποία προσεγγίζει το ζήτημα βρίσκεται η ρίζα των πλείστων κακοδαιμονιών που μας κατατρύχουν σήμερα. Σε αυτή τη λαϊκίστική πολιτική πρακτική συμπυκνώνονται τα ιδεολογήματα, δήθεν σοσιαλιστικού προσανατολισμού, που επικράτησαν στην δεκαετία του ’80. Πολιτικές που εδράστηκαν σε αυτά οδήγησαν στην ισότητα προς τα κάτω, στις συμπεριφορές της «αρπαχτής», στη λογική της ήσσονος προσπάθειας. Γενιές Ελλήνων διαπαιδαγωγήθηκαν να μην εργάζονται με συνέπεια για να πετύχουν τους στόχους τους. Να θεωρούν δεδομένο ότι στην ελληνική κοινωνία δεν επιβραβεύονται οι πραγματικά άξιοι.

Σήμερα κανείς εχέφρων δεν μπορεί να αρνηθεί ότι τα ψέματα για όλους μας τελείωσαν. Στην πραγματικότητα έχουν τελειώσει εδώ και πολλά χρόνια. Η καθυστέρηση στην συνειδητοποίηση του νέου περιβάλλοντος που ζούμε απλώς επιδεινώνει τις συνθήκες να οικοδομήσουμε κάτι καινούργιο. Και στα παιδιά, που το μέλλον τους είναι η δική μας πρώτιστη ευθύνη, να πούμε την αλήθεια: «τα αγαθά κόποις κτώνται».

Δεν αρκεί επομένως το εκσυγχρονιστικό και σοβαρό προφίλ που καλλιεργεί η κα υπουργός. Ας τολμήσει να επαναφέρει τη βάση του 10. Κανείς δεν θα την κατηγορήσει γι’ αυτό.

Και παράλληλα με μια συνολική μεταρρύθμιση στο εκπαιδευτικό σύστημα που, όμως, θα βάλει φρένο στο συνεχές «ράβε–ξήλωνε» από Κυβέρνηση σε Κυβέρνηση και ακόμα χειρότερα από Υπουργό σε Υπουργό.

Ας δημιουργηθεί επιτέλους ένα σταθερό εκπαιδευτικό σύστημα με ορίζοντα τουλάχιστον εικοσαετίας. Ιδού «πεδίο δόξης λαμπρό» και για μια κοινή προσπάθεια όλων των κομμάτων.

Η Παιδεία αφορά όλους, και η μικροπολιτική εδώ δεν έχει θέση.

Ας συμφωνήσουμε ότι δεν μπορεί να παίζουμε πια με το μέλλον των επόμενων γενεών.