Χρησιμοποιούμε τα cookies στην ιστοσελίδα μας, σύμφωνα με την Οδηγία 2009/136/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Μάξιμος Χαρακόπουλος | Νέα Δημοκρατία - Άρθρα
Menu
A+ A A-

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου στον "Ελεύθερο Τύπο" της Κυριακής: "Σημαίες ευκαιρίας..."

eleytheros typos kyriakis full

Νέα φωτό Μάξιμου Χαρακόπουλου

Σημαίες ευκαιρίας…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Εν μέσω θέρους και καύσωνος, η κυβέρνηση αποφάσισε να θερμάνει ακόμη περισσότερο το πολιτικό σκηνικό, έως τα όρια της έκρηξης, προωθώντας αποφάσεις βγαλμένες από τον πάτο της αριστερής φαρέτρας της. Η αρχή έγινε με τους σημαιοφόρους, που θα επιλέγονται με βάση τις κληρωτίδες, όπως οι αριθμοί του λόττο. Ένα μέτρο που, με το πρόσχημα της ισότητας, καταστρατηγεί κάθε έννοια αξιοκρατίας. Άλλωστε, η αλλεργία της πρώτης φοράς αριστερά προς τις έννοιες της αξίας και του άξιου εκδηλώνεται σε όλη τη σφαίρα της δημόσιας ζωής. Κι αυτό φάνηκε με το κόλπο της «μη» αξιολόγησης στο δημόσιο, η οποία υπονομεύθηκε από ψηλά, γελοιοποιώντας για ακόμη μια φορά θεσμούς και διαδικασίες.
Στην πραγματικότητα, βέβαια, η μέθοδος της κληρώσεως σκοπεύει να υποβιβάσει την αξία της ίδιας της σημαίας. Από ένα σύμβολο που συμπυκνώνει και αποτυπώνει τους αγώνες και τα πιστεύω του ελληνικού έθνους, σύμβολο καθαγιασμένο για το οποίο χύθηκαν ποταμοί αίματος των προγονών μας, και ως εκ τούτου είναι υπέρτατη τιμή για όποιον την φέρει, θα έχουμε απλώς ένα χρωματιστό πανί που θα δίδεται στη τύχη. Η απαξίωση του εθνικού συμβόλου στις ιδεοληπτικές αντιλήψεις των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ καταδεικνύεται και στην απόφαση να μην γίνεται η έπαρση και η υποστολή της σημαίας στα σχολεία. Τα παιδιά δεν θα ψάλλουν τον εθνικό ύμνο –έστω και μια φορά τον μήνα και στις εθνικές επετείους όπως ήταν μέχρι σήμερα. Το «απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά» του εθνικού μας ποιητή δεν θα ακούγεται πλέον από τα στόματα των παιδιών μας. Φαίνεται ότι και ο Σολωμός έχει ενταχθεί στον κατάλογο των «ταξικών εχθρών» των ανθρώπων που αναρριχήθηκαν στην εξουσία, φορώντας τις μάσκες του φιλολαϊκού πολιτικού και παραπλανώντας έναν λαό που βρέθηκε σε σύγχυση και παραζάλη.
Γιατί, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως όλες αυτές οι απόψεις που διατυπώνουν οι Φίλης, Γαβρόγλου, Βούτσης κ.α., δεν εκφράζουν την πλειοψηφία του λαού μας. Είναι θλιβερά μειοψηφικές και περιθωριακές. Ακόμη και σήμερα, στα χρόνια της μεγάλης κρίσης, οικονομικής, πολιτισμικής και ηθικής, οι Έλληνες διατηρούν την πίστη τους σε ότι συγκροτεί την ταυτότητα του έθνους μας. Οι προσπάθειες να συνδεθούν η φιλοπατρία και η πίστη στην Ορθοδοξία με τα ιδεολογικά προτάγματα της επταετίας, όπως επεδίωξε να κάνει ο πρόεδρος της Βουλής, λησμονώντας τον θεσμικό του ρόλο, είναι απαράδεκτες.
Όπως όλα δείχνουν, η αριστερή αντεπίθεση, παρά την προσωρινή ενδοκυβερνητική τρικυμία που προκάλεσε –καθώς οι ΑΝΕΛ θα «καταπιούν» τα πάντα για την έρμη την καρέκλα- θα συνεχιστεί. Και τώρα, σειρά φαίνεται πως έχουν οι μαθητικές παρελάσεις. Εδώ, μάλιστα, οι κυβερνώντες έχουν μαζί τους και τους δήθεν «εκσυγχρονιστές», οι οποίοι στην κριτική τους για τους σημαιοφόρους, τους καλούσαν, αν έχουν τα κότσια, να καταργήσουν τον «αναχρονιστικό» θεσμό των παρελάσεων. Και όπως φαίνεται το μήνυμα ελήφθη.
Και γι’ αυτό το θέμα, δυστυχώς, κυκλοφορούν τελείως ανυπόστατες προσεγγίσεις, οι οποίες ταυτίζουν το θεσμό των παρελάσεων με τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου, λησμονώντας ότι τις δεκαετίες που έχουν μεσολαβήσει, οι εθνικές επέτειοι και οι παρελάσεις των μαθητών έχουν καθιερωθεί στη συνείδηση του λαού μας ως ημέρες πανηγυρικές και ως εκδηλώσεις ελπίδας και αισιοδοξίας για το σήμερα και το αύριο της πατρίδας μας. Οι γονείς καμαρώνουν τα παιδιά τους μακριά από κάθε αίσθημα άρρωστου εθνικισμού ή μισαλλοδοξίας.
Σε κάθε περίπτωση, όλη αυτή η επίδειξη αριστεροσύνης από μια καταστροφική κυβέρνηση είναι δείγμα πανικού μετά την αποκάλυψη του αληθινού της προσώπου. Το μόνο, όμως, που θα καταφέρει, υψώνοντας τέτοιες σημαίες ευκαιρίας ψευτοπροοδευτικότητας, είναι να αυξήσει την απαξίωσή της από ευρύτερα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

Δείτε το άρθρο όπως δημοσιεύθηκε στον Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής 13.08.17 εδώ

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου στην "Εστία": "Παιδικές ανίατες ασθένειες..."

estia

Νέα φωτό Μάξιμου Χαρακόπουλου

Παιδικές ανίατες ασθένειες…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Δύο αποφάσεις της κυβέρνησης στο χώρο της παιδείας, την εβδομάδα πριν τις θερινές διακοπές των εργασιών της βουλής, έδωσαν με τον πιο σαφή τρόπο το πραγματικό ιδεολογικό στίγμα των ανθρώπων που έχουν τα ηνία της εξουσίας στα χέρια τους. Η πρώτη αφορά την επαναφορά εν πλήρη αυθαιρεσία του περίφημου πανεπιστημιακού ασύλου και η δεύτερη την κατάργηση της επιλογής των σημαιοφόρων και παραστατών στις σχολικές παρελάσεις με κριτήριο την αριστεία και την επιβολή της κλήρωσης.
Πρόκειται για την εκδήλωση του πυρήνα των αντιλήψεων της περιθωριακής, έως πρόσφατα, ομάδας του 3% που ανήλθε στην κορυφή της πολιτικής ζωής καβαλώντας το κύμα της τυφλής αγανάκτησης και των ψευδαισθήσεων του ελληνικού λαού. Για χρόνια αυτοί οι άνθρωποι ζούσαν σε έναν μικρόκοσμο που τρεφόταν με κάθε είδους ιδεοληψίες και φαντασιώσεις, μακράν των ρευμάτων της εξέλιξης και των πραγματικών πιστεύω της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας.
Οι ρήσεις που κατά καιρούς εκτοξεύονταν από στελέχη του χώρου αυτού και άφηναν έκπληκτους με τον παραλογισμό τους τούς πολίτες δεν ήταν αστοχίες εν τη ρύμη του λόγου, ούτε προσωπικές παρεκκλίσεις. Το “καριέρα είναι χολέρα”, του κ. Καρανίκα, το “αριστεία είναι ρετσινιά” του κ. Μπαλτά, το “ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα” που θα τα βάλει με τους ναρκομανείς εντός των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, που εκστόμισε ο κ. Γαβρόγλου, έχουν την ίδια μήτρα. Εκπορεύονται από την απέχθεια προς κάθε αξιοκρατία, κάθε κοπιώδη προσπάθεια καθιέρωσης, κάθε ευταξία. Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ονειρεύονται μια μόνιμη κατάσταση χάους, όπως αυτές των καταλήψεων στα σχολεία, στις οποίες πήρε το βάπτισμα του πολιτικού πυρός ο σημερινός πρωθυπουργός. Πολλοί από αυτούς, μιας κάποιας ηλικίας, συνεχίζουν να βρίσκονται φαντασιακά στις δεκαετίες του ‘60 και του ‘70, αρνούμενοι να ενηλικιωθούν. Παρότι άσπρισαν τα μαλλιά τους, δείχνουν να μην έχουν περάσει τις “παιδικές ασθένειες” και αναμασούν τα ίδια μπαγιάτικά τσιτάτα που κραύγαζαν στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα στην νεότητά τους.
Προκαλεί, τουλάχιστον, θλίψη η διαπίστωση ότι, ενώ σε όλον τον κόσμο η εκπαίδευση κινείται με ασύλληπτες ταχύτητες, με προαγωγή της αριστείας, με κανόνες αυστηρής και διεθνούς αξιολόγησης, όπου τα πανεπιστήμια, δημόσια και ιδιωτικά, συναγωνίζονται για τα καλύτερα αποτελέσματα, εμείς συζητούμε για το άσυλο, τους γνωστούς αγνώστους, τις κλεμμένες κάλπες. Τέσσερις και πλέον δεκαετίες από την πτώση της δικτατορίας δείχνουμε αδύναμοι να απαλλαγούμε από σοβαρές στρεβλώσεις που μας κληρονόμησε η πρώτη μεταχουντική περίοδος.
Ο Αντρέας Παπανδρέου μετά το 1981, επιδιώκοντας, για μικροκομματικούς σκοπούς, να κολακεύσει τις διάφορες τάσεις της αριστεράς, θεσμοθέτησε κάθε ακραίο αίτημα στην παιδεία, ανοίγοντας το δρόμο στην μονιμοποίηση της “ελληνικής ιδιαιτερότητας” των τριτοβάθμιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Έκτοτε έχουμε δει κάθε παραλογισμό: να κτίζονται οι πόρτες γραφείων καθηγητών, να σταματούν οι παραδόσεις γιατί έτσι επιθυμούν κάποιες… συλλογικότητες, να στέλνονται φοιτητές και καθηγητές στα νοσοκομεία κτυπημένοι από ορδές αριστεριστών ή αναρχικών, να μετατρέπονται πανεπιστήμια σε ορμητήρια ταραξιών και καταστροφέων αλλά και εστίες διακίνησης ναρκωτικών.
Και απέναντι σε όλα αυτά μια πανεπιστημιακή κοινότητα που όταν θέλει να αντιδράσει φοβάται, και δικαίως, ότι θα βρεθεί απροστάτευτη στο στόχαστρο των τραμπούκων. Τα 2,5 τελευταία χρόνια με τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, και το δόγμα της ανοχής στην ανομία να κυριαρχεί, οι γνωστοί άγνωστοι έχουν αποθρασυνθεί εντελώς. Βγαίνουν από το Πολυτεχνείο ή την Πολυτεχνειούπολη στου Ζωγράφου, κατεβάζουν επιβάτες από τα λεωφορεία ή τα τρόλεϊ και τους βάζουν φωτιά, κάθε δεύτερη ή τρίτη μέρα στήνουν πάρτι με μολότοφ και πέτρες στην Πατησίων, χτυπούν αγρίως καθηγητές -όπως στο Πάντειο- όταν τολμούν να έχουν διαφορετική άποψη απ’ αυτούς. Και έρχεται η κυβέρνηση, εν μέσω θέρους, με αξιοζήλευτη σπουδή και ζέση, ξένη προς τα γενικότερα ανακλαστικά της, να ισχυροποιήσει το άσυλο της ανομίας. Ποιος έχει αμφιβολία ότι με την απόφασή της κλείνει το μάτι στα “δικά της παιδιά”, στους “Ρουβίκωνες”, που κάνουν πλέον “ντου” ανενόχλητοι ακόμη και στη Βουλή; Για τα άλλα παιδιά, όμως, την μεγάλη πλειοψηφία των νέων που ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον, αυτό που δημιουργεί είναι ένα ισοπεδωμένο εκπαιδευτικό περιβάλλον, όπου επιβραβεύεται η οκνηρία και η ασυνέπεια.
Η οδυνηρή, όμως, αλήθεια είναι ότι όταν εκλείπει το κίνητρο της διάκρισης, η ευγενής άμιλλα μεταξύ των μαθητών, όταν η αριστεία παύει να συνιστά αυταξία, τότε μοιραία επέρχεται η καθίζηση, η εξομοίωση προς τα κάτω. Και χαμένοι από αυτήν την εξέλιξη θα είναι οι νέοι, που θα βγουν στην κοινωνία απαράσκευοι μορφωτικά και ψυχολογικά, αδύναμοι να ανταπεξέλθουν στην πραγματική ζωή.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

Δείτε το άρθρο όπως δημοσιεύθηκε στην Εστία τη Δευτέρα  07.08.17 εδώ                                                       

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου στο Πρώτο Θέμα: "Κυβέρνηση Ιανός"

Πρωτο Θεμα

Νέα φωτό Μάξιμου Χαρακόπουλου

Κυβέρνηση Ιανός

Tου Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η ευκολία που ο κ. Τσίπρας ομολογεί τα τερατώδη λάθη τα οποία έχει διαπράξει, τόσο ως πολιτικές αποφάσεις όσο και στην επιλογή των συνεργατών του, πραγματικά σοκάρει για τον κυνισμό του ανδρός! Μεγαλύτερη, όμως, έκπληξη δημιουργεί ο τρόπος που “σερβίρεται” αυτή η αναγνώριση των λαθών. Λίγο πολύ υποστηρίζουν τα κυβερνητικά στελέχη, ο γέγονε γέγονε, σβήνουμε τα παλιά και πάμε για άλλα, για νέες περιπέτειες. Μάλιστα, δεν σταματούν εκεί, αλλά εκθειάζουν τον πρωθυπουργό για την γενναιότητά του που παραδέχθηκε ότι ήταν “ψεύτης” και εγκαλούν όποιον εύλογα ζητά να εξεταστούν σε βάθος τα έργα και οι ημέρες των πρώτων μηνών ΣΥΡΙΖΑ.
Πρόκειται, προφανώς, για τακτική που στοχεύει στην αποφυγή του εγκλωβισμού που έχει περιπέσει η κυβέρνηση μετά τις καταιγιστικές αποκαλύψεις του αθεράπευτου νάρκισσου Γιάνη Βαρουφάκη, τον οποίο ο κ. Τσίπρας θεωρούσε asset της κυβέρνησής του. Μας καλούν να ξεχάσουμε τα όσα συνέβησαν και έριξαν τη χώρα στα τάρταρα, την ώρα που πήγαινε να βγει από το πηγάδι της κρίσης. 2,5 χρόνια στο βρόντο, με κόστος: δεκάδες δισεκατομμύρια, 1+1 μνημόνια στην πλάτη του λαού, αφελληνισμό του τραπεζικού συστήματος, αιωνόβιο υπερταμείο για τη δημόσια περιουσία και χαμένο χρόνο για μια οικονομία που θα βρισκόταν σε τροχιά πραγματικής ανάπτυξης. Γιατί το διάστημα αυτό, που οι “επαναστάτες του γλυκού νερού” έπαιζαν με τα πετρέλαια της Βενεζουέλας και τα ρωσικά ρούβλια, με μια άλλη κυβέρνηση, θα “έτρεχαν” οι επενδύσεις, και δεν θα υπήρχε ανάγκη ούτε για αύξηση των φόρων, ούτε για περικοπή συντάξεων. Ωστόσο, ο λαός παρασύρθηκε από “τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα” και αποφάσισε αλλιώς. Τώρα, που αποκαλύφθηκε η πικρή αλήθεια, μας ζητούν να διαγράψουμε την μνήμη μας, να κάνουμε delete, για να προχωρήσουμε μπροστά. Η πρώτη φορά αριστερά ανένηψε στον δρόμο για την Δαμασκό. Μας καλούν επομένως να αναφωνήσουμε θαύμα-θαύμα, και να παρακολουθήσουμε την μεταμόρφωσή τους σε καλά παιδιά της ανοιχτής οικονομίας!
Για όλους εμάς, που πρώτιστη έγνοια είναι το αύριο της πατρίδας, ακόμη κι αυτή η, εμφανώς κουτοπόνηρη, “ντρίπλα” των εταίρων του κυβερνητικού σχήματος θα μπορούσε να γίνει αποδεχτή, αν εννοούσαν όσα υποστηρίζουν. Η πραγματικότητα, όμως, είναι πως για άλλη μια φορά ψεύδονται, παίζουν παιχνίδια εντυπώσεων, με μοναδικό κίνητρο την παραμονή τους στην εξουσία. Από την μια υπογράφουν, την ύστατη στιγμή με τεράστιο κόστος για την ελληνική οικονομία, κι από την άλλη κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να μην υλοποιηθεί καμία μεταρρύθμιση, ή ακόμη χειρότερα για να επιβάλουν αντιμεταρρυθμίσεις. Κτυπητό παράδειγμα τα όσα συμβαίνουν με την επένδυση στο Ελληνικό που καρκινοβατεί λόγω προσκομμάτων, ακόμη και από το υπουργείο Πολιτισμού, προκειμένου να σταματήσουν ένα έργο που θα δώσει δουλειά σε χιλιάδες ανέργους. Στην παιδεία γυρνάνε το ρολόι της εκπαίδευσης στις μέρες της δεκαετίας του ‘80, παραδίδοντας τα πανεπιστήμια σε θλιβερές μειοψηφίες ιδεοληπτικών τραμπούκων -και βέβαια ούτε λόγος για ιδιωτικά πανεπιστήμια, την ώρα που συνεχίζουν να ξενιτεύονται τα ελληνόπουλα. Στο κράτος επιδίδονται σε προσλήψεις, διευθετήσεις και ρουσφέτια, στον αντίποδα της αναγκαίας περιστολής δαπανών. Και αφού δεν μειώνουν δαπάνες αυξάνουν τους φόρους που στραγγαλίζουν την ιδιωτική οικονομία και τις παραγωγικές τάξεις, οδηγώντας τες με μαθηματική ακρίβεια στον μαρασμό και στην εξαφάνιση. Παράλληλα, με το δόγμα της ανοχής στην ανομία έχουν κάνει “ξέφραγο αμπέλι” την Αθήνα, με την ανασφάλεια να διακατέχει επαγγελματίες και καταναλωτές ακόμη και στον πλέον εμπορικό πεζόδρομο της πρωτεύουσας, την Ερμού.
Την ίδια ώρα κατασκευάζουν εχθρούς στους δικαστές, στα ΜΜΕ, στην αντιπολίτευση. Υπονομεύοντας βάναυσα τους θεσμούς επιζητούν να ελέγξουν τη Δικαιοσύνη και την πληροφόρηση, μήπως και παραμείνουν λίγο παραπάνω στην εξουσία, γιατί βλέπουν ότι “τα ψωμιά τους είναι μετρημένα”.
Ως εκ τούτου, η αξιοπιστία μιας κυβέρνησης που κινείται μια στο καρφί και μια στο πέταλο είναι μηδενική. Το μόνο που στην πραγματικότητα κάνει ο κ. Τσίπρας είναι να “αγοράζει” χρόνο εις βάρος του τόπου. Και ο τόπος αυτήν την στιγμή δεν χρειάζεται Ιανούς, που επιδίδονται σε παιχνίδια εξουσίας, αλλά κυβέρνηση στιβαρή, αξιόπιστη και κυρίως αποτελεσματική.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

 Το άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Πρώτο Θέμα" την Κυριακή 30.07.17

Δείτε το άρθρο όπως δημοσιεύθηκε εδώ

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου στα "ΝΕΑ Σαββατοκυριακο": "Μετά το Κραν Μοντανά"

ta nea to savvatokyriako

Νέα φωτό Μάξιμου Χαρακόπουλου

Μετά το Κραν Μοντανά

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Το ναυάγιο των συνομιλιών του Κραν Μοντανά απέδειξε περίτρανα σ’ ολόκληρη τη διεθνή κοινότητα ότι η Τουρκία είναι απρόθυμη να συμβάλει στην επίλυση του Κυπριακού. Στο μυαλό της Άγκυρας παραμένει ένας μόνο στόχος: ο έλεγχος ολόκληρου του νησιού το οποίο εκλαμβάνει ως οθωμανική κληρονομιά. Βέβαια, στη διάρκεια των μακρών διαπραγματεύσεων δόθηκαν αρκετές φορές μηνύματα αισιοδοξίας, ότι αυτήν τη φορά τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. Η εκδοχή αυτή εδράζονταν σε σοβαρά επιχειρήματα:
Α) στην ηγεσία της τουρκοκυπριακής κοινότητας βρέθηκε ένας διαλλακτικός πολιτικός, όπως ήταν ο Μουσταφά Ακιντζί, αλλά και ο Νίκος Αναστασιάδης είχε πίσω του τη θετική στάση στο, αποτυχημένο, σχέδιο Ανάν, ενώ
Β) η διεθνής κοινότητα ωθούσε έντονα την επίλυση του προβλήματος, στο φόντο των τεράστιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην ανατολική Μεσόγειο και στην ανάγκη εξεύρεσης διαδρόμων μεταφοράς του.
Ωστόσο, και σ’ αυτήν την περίπτωση η Τουρκία ακολούθησε το δόγμα «τα δικά μου δικά μου και τα δικά σου δικά μου». Καθώς η Λευκωσία προσπάθησε υπέρ του δέοντος, με οδυνηρές υποχωρήσεις και παραχωρήσεις, όπως την αποδοχή της εκ περιτροπής προεδρίας, το δικαίωμα του βέτο της τουρκοκυπριακής πλευράς σε σημαντικές αποφάσεις του ενωμένου κυπριακού κράτους, την αναλογία Τούρκων υπηκόων με αυτούς της Ελλάδας, η τουρκική πλευρά δεν έκανε πόντο πίσω. Και μιλάμε αποκλειστικά για την Τουρκία διότι, όπως φάνηκε στην Ελβετία, τον πρώτο και τελευταίο λόγο για λογαριασμό των τουρκοκυπρίων δεν είχε ο Ακιντζί αλλά ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Τσαβούσογλου . Κι όμως, η ελληνοκυπριακή πλευρά, με την ολόπλευρη στήριξη της Ελλάδας, ενώπιον του ΟΗΕ και της ΕΕ ζήτησε μόνον τα αυτονόητα:
Α) να αποχωρήσει ο κατοχικός στρατός, που λυμαίνεται το κυπριακό έδαφος από το 1974, και
Β) να καταργηθεί το αναχρονιστικό καθεστώς των εγγυήσεων.
Με ξένο στρατό και παρεμβατικά δικαιώματα επί ενός κράτους μέλους της ΕΕ, το αποτέλεσμα θα ήταν μια κολοβή κυριαρχία, ένα οιονεί προτεκτοράτο της Άγκυρας, η οποία με την απειλή της βίας θα επέβαλε τη θέλησή της, και θα μετέτρεπε την Κύπρο σε όργανο τουρκικού εκβιασμού εντός της ΕΕ. Το θράσος δε των Τούρκων ήταν τέτοιο που ο Τσαβούσογλου στην ερώτηση του Έλληνα ομολόγου του αν προτίθενται να χρησιμοποιήσουν το στρατό τους, το παραδέχθηκε, και μάλιστα για όλο το νησί!
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επόμενη μέρα της κατάρρευσης των συνομιλιών δημιουργεί νέα δεδομένα. Η εκκίνηση των γεωτρήσεων για το φυσικό αέριο, εντός της κυπριακής ΑΟΖ, από διεθνείς ενεργειακούς κολοσσούς, θέτει την Κύπρο σε μια νέα εποχή. Ο νεοσουλτάνος βρυχάται και απειλεί θεούς και δαίμονες, διεκδικώντας το φυσικό πλούτο της Κύπρου ως να είναι τσιφλίκι του. Συνεχίζει να αγνοεί το διεθνές δίκαιο και τη σύγχρονη πραγματικότητα, θέλει να γυρίσει το ρολόι πίσω, να επιβληθεί δια της ωμής βίας. Γνωρίζει, όμως, ότι τα περιθώρια των κινήσεών του είναι περιορισμένα. Ήδη, οι στόχοι του στο Ιράκ και στη Συρία έχουν αποτύχει. Το κουρδικό κράτος είναι προ των πυλών, ενώ στην ανατολική Μεσόγειο η Κύπρος, η Ελλάδα, το Ισραήλ και η Αίγυπτος μέσω σημαντικών συμφωνιών προωθούν τη στενή τους συνεργασία. Η Ουάσιγκτον, η Μόσχα και η ΕΕ βρίσκονται κοντά στην Λευκωσία. Το 2017 δεν είναι 1974. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει, λαμβάνοντας υπόψη την ιδιόρρυθμη και παρορμητική ψυχοσύνθεση του Ερντογάν, ότι αποκλείεται μια σοβαρή κρίση. Για το λόγο αυτό και απαιτείται η συνέχιση τόσο της αγαστής συνεργασίας Λευκωσίας-Αθήνας, όσο και η διακομματική εντός Ελλάδος. Είναι ευκαιρία τώρα να εμπεδώσουμε μια κουλτούρα συνεργασίας των πολιτικών δυνάμεων για τα εθνικά θέματα. Η Νέα Δημοκρατία το απέδειξε εμπράκτως, για μια ακόμη φορά, όλη την περίοδο των συνομιλιών για το Κυπριακό. Ωστόσο, απαραίτητη προϋπόθεση για να το πετύχουμε είναι να αφήσουν όλοι κατά μέρος ανεύθυνες τοποθετήσεις και μαξιμαλιστικές διεκδικήσεις, χάριν εσωτερικών επικοινωνιακών σκοπιμοτήτων. Και ο νοών νοείτω…

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας και βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου δημοσιεύηκε στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο" στις 15 Ιουλίου 2017.

 

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: "Σαν τον κάβουρα..."

eleftheria

Σαν τον κάβουρα...

του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ενώ σε όλο τον κόσμο στις 27 Ιουνίου θυμούνται την εγκατάσταση πριν από 57 χρόνια του πρώτου ΑΤΜ σε υποκατάστημα της τράπεζας Barclays στο Λονδίνο, εμείς, την επομένη, στις 28 Ιουνίου, συμπληρώσαμε 2 χρόνια από το κλείσιμο των ΑΤΜ όλων των τραπεζών! Ήταν το βράδυ της Κυριακής, 28 Ιουνίου 2015, που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, μετά την άφρονα απόφασή της για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, έβαζε την Ελλάδα στην περιπέτεια των κεφαλαιακών περιορισμών ή των, γνωστών πια και στα μικρά παιδιά, «κάπιταλ κοντρόλ».
Αυτό ήταν το αποκορύφωμα της ανεύθυνης, παραπλανητικής και καταστροφικής εκστρατείας του λεγόμενου αντιμνημονιακού μπλοκ που τίναξε στον αέρα ό,τι προσπάθειες είχαν γίνει μέχρι τα τέλη του 2014 για να ξεφύγει η χώρα από την ύφεση. Τυφλωμένοι από την έλξη της εξουσίας, αδιάφοροι για τις συνέπειες των πράξεών τους, άνευ σχεδίου, παρέσυραν στον τυχοδιωκτισμό τους τον ελληνικό λαό. Τα παρδαλά πουκάμισα του Γιάνη, τα κρυφά πλαν Β για τύπωμα της δραχμής στη Ρωσία ή η κατάληψη του Νομισματοκοπείου, είχαν «μεθύσει» κυβερνώντες και μεγάλο τμήμα του λαού.
Στην πραγματική οικονομία, όμως, που δεν κινείται με όρους ρομαντισμού, έστω και κίβδηλου όπως αποδείχθηκε για πολλούς από τους δήθεν επαναστάτες, είχε ξεκινήσει από τα τέλη του 2014 να ξηλώνεται το πουλόβερ. Από τον Νοέμβριο του 2014 μέχρι και τον Ιούνιο του 2015 υπολογίζεται ότι έκαναν φτερά περίπου 42 δις ευρώ! Οι καταθέτες, μεγάλοι και μικροί, έβλεπαν να παίζεται η τύχη της χώρας στα ζάρια, να βρίσκεται εν αμφιβόλω η ευρωπαϊκή της πορεία, να κινδυνεύουν οι οικονομίες τους να γίνουν «κατοχικές δραχμές». Γιατί, σε αντίθεση με τους δραχμολάγνους που βεβαίωναν ότι η έξοδος της χώρας από την ευρωζώνη θα έφερνε ευημερία, κάθε εχέφρων πολίτης αντιλαμβανόταν ότι σε μια οικονομία που δεν έχει παραγωγική βάση, πλουτοπαραγωγικές πηγές, και εξαρτάται σε τεράστιο ποσοστό στις εισαγωγές για να τραφεί και να έχει ενέργεια, το αποτέλεσμα θα ήταν το χάος και η κατάρρευση. Μπροστά, όμως, στο πόκερ που έπαιζε ο αμετροεπής κ. Βαρουφάκης, με τη συνέργεια του πρωθυπουργού που τον επέλεξε, όλα αυτά δεν έπαιζαν ρόλο. Η χώρα, η οικονομία, οι άνθρωποι ήταν μέρος της μπλόφας. Όπως μέρος της ήταν και το ανεκδιήγητο δημοψήφισμα, που ήταν και η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, το βράδυ της 26ης Ιουνίου. Το δημοψήφισμα με το θολό ερώτημα που εξελίχθηκε σε ωρολογιακή βόμβα στα χέρια του κ. Τσίπρα με αποτέλεσμα το Όχι να βαφτιστεί Ναι.
Πορευόμαστε, λοιπόν, έτσι επί δύο χρόνια, βαλτωμένοι, χωρίς φως στον ορίζοντα της οικονομίας, καθώς οι κυβερνώντες παίζουν πάντα παιχνίδια καθυστέρησης που οδηγούν σε νέα μέτρα, και κυρίως με μια αβάσταχτη φορολογία που έχει γονατίσει κάθε παραγωγική δραστηριότητα. Ρόλο αρνητικό σ’ αυτήν την καθίζηση έχουν αναμφίβολα παίξει και τα κάπιταλ κοντρολ. Αυτές που επλήγησαν περισσότερο ήταν οι ελληνικές επιχειρήσεις. Σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Συνομοσπονδίας Εμπορίου και Επιχειρηματικότητας, οι κεφαλαιακοί περιορισμοί δημιούργησαν τρομερά προβλήματα ρευστότητας, ιδιαίτερα στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους προς τους προμηθευτές τους. Επίσης, εκτοξεύτηκαν τα «κόκκινα δάνεια» στο ύψος των 105 δις ευρώ, αφού οι δανειολήπτες δεν πλήρωναν λόγω γενικής αβεβαιότητας, ενώ περιθωριοποιήθηκε η επιταγή ως τρόπος συναλλαγής, γεγονός που «πάγωσε» την πραγματική οικονομία. Το χειρότερο όλων, η εικόνα της ελληνικής επιχείρησης στο εξωτερικό συνδέθηκε με τη χαμηλή αξιοπιστία, χωρίς να ευθύνονται οι ίδιες επιχειρήσεις γι’ αυτό. Οι προμηθευτές των ελληνικών εταιρειών, παρ’ όλο που ως τότε μπορεί να είχαν άψογη συνεργασία, απαιτούσαν την προπληρωμή τους για τις παραγγελίες, οδηγώντας στην απόγνωση τους Έλληνες επιχειρηματίες.
Όλο αυτό το διάστημα, ακούσαμε πολλές φορές, από τα πιο επίσημα χείλη, ότι επίκειται χαλάρωση των κεφαλαιακών περιορισμών. Η πραγματικότητα είναι όμως ότι τα κάπιταλ κοντρόλ ζουν και βασιλεύουν. Και αυτό θα συμβαίνει όσο δεν ξεφεύγουμε από το κλίμα της αβεβαιότητας, όσο πηγαίνουμε σαν τον κάβουρα, μπρος πίσω, χωρίς σχέδιο για την ανάπτυξη. Γιατί παρά τα όσα βαρύγδουπα λέει η κυβέρνηση –που ευτυχώς πλέον είναι ελάχιστοι όσοι την πιστεύουν- η πραγματικότητα δεν είναι ρόδινη. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας τον Μάιο που μας πέρασε, οι καταθέσεις των νοικοκυριών μειώθηκαν κι άλλο και διαμορφώθηκαν στα 98,82 δις ευρώ, σχεδόν 2 δις λιγότερα από το τέλος του 2016. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της καθυστερημένης αξιολόγησης αλλά και της υπερφορολόγησης, που κάνει τις καταθέσεις να φεύγουν από τις τράπεζες, έστω κατά 420 ή 840 ευρώ τη φορά.
Τώρα, λοιπόν, που πήραμε αυτό το πικρό και πανάκριβο μάθημα είναι ώρα να προσγειωθούμε στον ρεαλισμό. Αν θέλουμε μια υγιή οικονομία χρειαζόμαστε κλίμα εμπιστοσύνης, βεβαιότητας, προσέλκυσης επενδύσεων. Όταν συμβεί αυτό θα είναι φυσιολογική και η επιστροφή των καταθέσεων και η κατάργηση των κάπιταλ κοντρόλ. Αλλά γι’ αυτό χρειάζεται πρώτα απ' όλα να απαλλαγούμε από την «κυβέρνηση κάβουρα» που με τα μπρος-πίσω δεν ξέρει που θέλει να πάει τη χώρα. Χρειάζεται μια άλλη κυβέρνηση, που και θα πιστεύει στις επενδύσεις και θα μπορεί να φέρει την ανάπτυξη. Και η ΝΔ και το πιστεύει και το μπορεί. Αρκεί αυτήν τη φορά να την εμπιστευτούν οι πολίτες.


Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην "Ελευθερία" Λαρίσης την Κυριακή 2 Ιουλίου 2017

Read more...

Ολική επαναφορά του κράτους!

 

Πρωτο Θεμα

Νέα Φωτό Μ. Χαρακόπουλου για άρθα

Ολική επαναφορά του κράτους!

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ο τραγικός θάνατος του ενδεκάχρονου Μάριου στο Μενίδι από «αδέσποτη» σφαίρα την ώρα της σχολικής εορτής πάγωσε όλη τη χώρα. Είναι από αυτά που δεν μπορεί να χωνέψει του ανθρώπου νους -μας υπερβαίνει η τραγικότητά του. Ωστόσο, η δολοφονία του άτυχου μαθητή δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, δεν ήταν μια «στραβή», όπως αστόχαστα ειπώθηκε. Κάποια στιγμή, θα γινόταν το κακό. Γιατί για χρόνια η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε όριο, ο νόμος έχει ατονήσει και επιβάλλεται η αυθαίρετη βούληση οργανωμένων μαφιών. Αυτό το γνώριζαν οι κάτοικοι των δήμων της Δυτικής Αττικής εδώ και χρόνια. Και τώρα το έμαθε όλη η Ελλάδα.
Και στην περίπτωση της Δυτικής Αττικής, όπως και σε μύριες άλλες περιπτώσεις, επιβεβαιώθηκε ότι στη χώρα μας η συνήθης στάση απέναντι στα προβλήματα είναι να τα κρύβουμε κάτω από το χαλί. Λες κι αυτά θα εξαφανιστούν δια μαγείας. Αυτό φυσικά δεν συμβαίνει ποτέ. Αντιθέτως, θεριεύουν και γίνονται δυσεπίλυτα. Είναι κοινό μυστικό ότι παραδοσιακές ενασχολήσεις των Ρομά, όπως το εμπόριο χαλιών, έδωσαν τη θέση τους στην εμπορεία και διακίνηση ναρκωτικών.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με άτακτη υποχώρηση του κράτους, από άρνηση εφαρμογής των υποχρεώσεών του απέναντι στους πολίτες, για την επιβολή του νόμου και της ευταξίας. Κι αυτή η λειτουργία το κράτους είναι από τις πρωταρχικές και ουσιαστικές του υποχρεώσεις. Όταν δεν τις εκπληρώνει αποδομείται πάραυτα, με ό,τι αυτό σημαίνει για την κοινωνική ειρήνη και ασφάλεια. Δυστυχώς, όμως, στην Ελλάδα έχουν επικρατήσει παράδοξες έως παράλογες αντιλήψεις. Στο όνομα των δικαιωμάτων καταστρατηγείται το σημαντικότερο δικαίωμα που είναι αυτό της ζωής και της ασφάλειας του πολίτη. Ωστόσο, αυτό το συνονθύλευμα ιδεοληψιών έγινε κυρίαρχο με την έλευση στην εξουσία του ΣΥΡΙΖΑ. Ο σκληρός πυρήνας ενός περιθωριακού κόμματος του 3% βρέθηκε στο πηδάλιο της διακυβέρνησης και έχει επιβάλει τις ανορθολογικές και καταστροφικές πολιτικές του στο τομέα της δημόσιας τάξης. Μια ματιά στην καθημερινότητα φθάνει για να μας πείσει για τις συνέπειες των αποφάσεών τους:
• Τα φαινόμενα βίας και ανομίας εξαπλώνονται, όπως και τα διάφορα «άβατα», που πλέον έχουν την βούλα ως τέτοια του καθ’ ύλην αρμόδιου υπουργού Προστασίας του Πολίτη. Τα Εξάρχεια είναι κράτος εν κράτει, οι κουκουλοφόροι καίνε, σπάνε τρόλεϊ, λεωφορεία, επικυρωτικά μηχανήματα εισιτηρίων, δίχως τιμωρία, ενώ στήσανε και ΚΕΠ για το συντονισμό της δράσης του στο κέντρο της πλατείας Εξαρχείων.
• Στα πανεπιστήμια ορδές τραμπούκων προπηλακίζουν και εκφοβίζουν καθηγητές και φοιτητές, επιβάλλοντας τον νόμο της βίας. Και επιβραβεύονται από τον υπουργό Παιδείας με την επιστροφή στην απόλυτη ασυλία της δεκαετίας του ‘80.
• Εγκληματικά στοιχεία αφήνονται άρον-άρον από τις φυλακές με τον «νόμο Παρασκευόπουλου», για να συνεχίσουν ακάθεκτοι την προηγούμενη δράση τους.
Και όταν γίνεται προσπάθεια να αφυπνιστεί η κυβέρνηση από την ιδεοληπτική νάρκωση που έχει βυθιστεί, ακούμε από τα χείλη του πρωθυπουργού ότι το θέμα της εγκληματικότητας δεν είναι επίκαιρο.
Είμαστε, λοιπόν, στο σημείο μηδέν. Δεν πάει παρακάτω ή μάλλον αν πάει παρακάτω τότε δεν θα μπορέσουμε να βγούμε εύκολα ξανά στην επιφάνεια. Τώρα είναι η ώρα των αποφάσεων και των έργων. Όχι για επικοινωνιακούς λόγους, επειδή οι κάμερες είναι ακόμη στραμμένες στο Μενίδι και οι κάτοικοι στα κάγκελα. Απαιτείται, κατ’ αρχάς μια άλλη φιλοσοφία απέναντι στην εγκληματικότητα και την παραβατικότητα. Χρειάζεται ολική επαναφορά του κράτους και άσκησης όλων των εξουσιών του. Όχι ημίμετρα, και κινήσεις εντυπωσιασμού.
Άμεσα πρέπει να ενισχυθεί η αστυνόμευση, να ενταθούν οι πεζές περιπολίες, καθώς και η παρουσία των Ομάδων Πρόληψης και Καταστολής της Εγκληματικότητας (ΟΠΚΕ) και της Δίκυκλης Αστυνόμευσης (ΔΙΑΣ), ώστε να αποτραπεί το εμπόριο ναρκωτικών και κάθε άλλου είδους παραβατική δραστηριότητα. Η αστυνομία και γνωρίζει και μπορεί να δώσει τις λύσεις. Αρκεί να έχει ξεκάθαρη πολιτική εντολή και στήριξη.
Ταυτοχρόνως, η πολιτεία οφείλει να σκύψει με ενδιαφέρον απέναντι στο πρόβλημα ομαλής κοινωνικοποίησης των παιδιών των Ρομά, που μόνο ευκαιριακά πηγαίνουν σχολείο. Αν θέλουμε πραγματικά να ενσωματώσουμε αυτούς τους ανθρώπους στην κοινωνία μας, να αποτρέψουμε τις νέες γενιές από το βούρκο της παρανομίας, πρέπει να επιμείνουμε στην εκπαίδευσή τους.
Αυτή τη φορά δεν έχουμε την πολυτέλεια να κρύψουμε το πρόβλημα κάτω από το χαλί. Αν οι κάτοικοι δεν δουν βελτίωση των συνθηκών της ζωής τους, πολύ φοβούμαι ότι θα έχουμε έξαρση της αυτοδικίας και των αντεκδικήσεων. Κι αυτό νομίζω κανείς δεν το επιθυμεί.

Ο δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο "Ολική επαναφορά του κράτους!" δημοσιεύθηκε στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ την Κυριακή 18 Ιουνίου 2017.

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου για την "Ελευθερία" της Κυριακής: "Γένια και στους σπανούς!"

eleftheria

Γένια και στους σπανούς!

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ένα από τα πιο αρνητικά χαρακτηριστικά της μεταπολίτευσης υπήρξε η καλλιέργεια συλλογικών πολιτικών ψευδαισθήσεων. Οι Έλληνες άρχισαν να αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα μέσα από το πρίσμα του ατομικού ωφελιμισμού και της αδιαφορίας για τα πραγματικά δεδομένα. Τον κύριο ρόλο προς αυτήν την αλλοτρίωση έπαιξε αναμφίβολα η δεκαετία του 1980, με την άνοδο του Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία. Οι πολιτικές των παροχών με δανεικά, της επέκτασης του κράτους σε κάθε οικονομική δραστηριότητα, η διόγκωση του δημοσίου για την αύξηση της εκλογικής πελατείας, η απαξίωση της αξιοκρατίας, η παντοκρατορία των συντεχνιών, η επικράτηση της λογικής της ήσσονος προσπάθειας, οι συνταξιούχοι των 40 ετών και ένα σωρό άλλα αρνητικά φαινόμενα έχουν την απαρχή τους σε εκείνα τα χρόνια της ανεμελιάς. Τότε ξεκίνησε η υπονόμευση των δομών της οικονομίας και του κράτους. Τότε γιγαντώθηκε και ο λαϊκισμός ως κυρίαρχο ιδεολογικό ρεύμα, που δυστυχώς διαπερνούσε πολλές φορές όλες τις πολιτικές δυνάμεις. Τα βασικά συστατικά αυτού του ρεύματος όρθωναν συνεχώς εμπόδια στο να γίνουν οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση, ιδίως στην τριτοβάθμια, στο ασφαλιστικό σύστημα που βουλιάζει, στην υγεία, στη δημόσια ασφάλεια, στην πάταξη της γραφειοκρατίας, στην υλοποίηση μεγάλων επενδύσεων. Κι όταν έφθασε το πλήρωμα του χρόνου και η κρίση μάς έκρουσε την θύρα, βρεθήκαμε ανέτοιμοι να την ξεπεράσουμε και απρόθυμοι να αποδεχθούμε τις αιτίες της.
Σ’ αυτό το υπόβαθρο πάτησε ο ΣΥΡΙΖΑ και εκτινάχθηκε από ένα κόμμα διαμαρτυρίας του 3% στην εξουσία. Χάιδεψε τα, συνηθισμένα στα μεγάλα και εύκολα λόγια, αυτιά των συμπατριωτών μας, έπαιξε άθλιο θέατρο με ανέξοδους παληκαρισμούς, υποσχέθηκε “γένια και στους σπανούς” και βρέθηκε στην κυβέρνηση. Και όπως στο γνωστό παραμύθι με τα ρούχα του βασιλιά, σιγά-σιγά όλοι ανακάλυψαν το πόσο γυμνό ήταν αυτό το πολιτικό σχήμα από ρεαλιστικό σχέδιο και υλοποιήσιμο πρόγραμμα. Αποκαλύφθηκε ότι, πίσω από τις βαρύγδουπες δηλώσεις και το περίσσευμα θράσους δεν υπήρχε παρά ο πόθος της εξουσίας. Ο αντικομφορμισμός της μη γραβάτας κάλυπτε την οδυνηρή αλήθεια που ήταν η καταστροφική ανικανότητα διαχείρισης των πραγμάτων της χώρας σε μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της σύγχρονης ιστορίας της.
Όταν η Ελλάδα -αργά αλλά σταθερά- εξερχόταν των μνημονίων το 2014, η οικονομία είχε ήδη μπει σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης και η ανεργία σε τροχιά μείωσης, οι λαϊκιστές έσκιζαν τα ιμάτιά τους για το περίφημο “μαίηλ Χαρδούβελη”, ενώ ο φέρελπις τότε κ. Τσίπρας κραύγαζε “γκόου μπακ κ. Μέρκελ”. Όσοι υποστήριζαν την τότε κυβέρνηση ήταν για τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ συλλήβδην “γερμανοτσολιάδες” και καθημερινά ζούσαμε επεισόδια με προπηλακισμούς κυβερνητικών βουλευτών. Όλοι αυτοί έπαιξαν με την φωτιά, σπέρνοντας τον τεχνητό διχασμό, εξάπτοντας τα πολιτικά πάθη, δημιουργώντας εντάσεις και σπιλώνοντας τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Βεβαίως, σήμερα κομπάζουν ότι ψηφίζουν και με τα δυο χέρια δυο-δυο τα μνημόνια!
Το αποτέλεσμα όλων αυτών το βιώνει στην πλάτη της η ελληνική κοινωνία με οδυνηρό τρόπο. Οι… θαυματοποιοί που θα έσκιζαν τα μνημόνια εν χορδαίς και οργάνοις, θα καταργούσουν τον ΕΝΦΙΑ, θα χάριζαν στους δανειολήπτες τα δάνεια προς τις τράπεζες και στους καταναλωτές τους απλήρωτους λογαριασμούς στη ΔΕΗ, στο ΙΚΑ και στον ΟΑΕΕ, που θα έδιναν δουλειές σε όλους τους ανέργους, αποδεικνύονται αεριτζήδες.
Μέσα σε 2,5 χρόνια κατρακυλήσαμε πολύ πίσω από εκεί που ήμασταν στα τέλη του 2014 και θεωρούμε επιτυχία το να πλησιάσουμε και πάλι τα μεγέθη εκείνης της περιόδου.
Γιατί αυτό το διάστημα, των ατέρμονων διαπραγματεύσεων, του χαμένου χρόνου, υπογράφηκαν δύο (2) αχρείαστα και βαρύτατα μνημόνια, αποκλειστικής ιδιοκτησίας των κυρίων Τσίπρα και Καμμένου, ύψους ούτε λίγο ούτε πολύ 14,5 δις ευρώ! Και η λιτότητα θα συνεχιστεί και με τη βούλα μέχρι και το 2021, γιατί αυτό συμφώνησε η… εθνοσωτήριος κυβέρνησή μας, που φρόντισε να παρουσιάσει το κατόρθωμά της ντυμένο με τον τρύπιο “φερετζέ” των αντίμετρων και τα συσσίτια της κας Φωτίου, που ειδικεύεται στα… γεμιστά.
Αλλά η αλήθεια είναι πικρή και οι πολίτες την βιώνουν στο πετσί τους. Τώρα, πλέον, γνωρίζουν τι εστί λαϊκισμός! Τα ψεύδη του τα πληρώσαμε όλοι πολύ ακριβά. Τώρα, λοιπόν, είναι η ώρα του ρεαλισμού, της αλήθειας και του έργου. Αν συνεχιστεί η ίδια ανερμάτιστη και επαμφοτερίζουσα πολιτική, αν το κομματικό κράτος του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να απορροφά ότι ακόμη είναι ζωντανό από την πραγματική παραγωγή για να μείνει λίγο ακόμη στην εξουσία, τόσο θα απομακρύνεται ο στόχος της εξόδου από την κρίση. Με την ακολουθούμενη πολιτική, όμως, δεν έρχονται επενδυτές ούτε για …καφέ. Αντιθέτως, συνεχίζουμε να βουλιάζουμε στον φαύλο κύκλο της ύφεσης, των ελλειμμάτων στα ασφαλιστικά ταμεία, των νέων περικοπών, της αέναης λιτότητας.
Γι’ αυτό είναι επιβεβλημένη, το συντομότερο δυνατό, η αλλαγή πορείας σε έναν δρόμο μακράν του λαϊκισμού.

Ο δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

 Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" την Κυριακή 28 Μαίου 2017

Read more...

Ο κίνδυνος της μέγγενης…

Πρωτο Θεμα

Ο κίνδυνος της μέγγενης…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η σοφή ρήση ότι ενός κακού μύρια έπονται επιβεβαιώνεται περίτρανα στην περίπτωση της πατρίδας μας. Αρχικώς, προέκυψε μια πρωτοφανή οικονομική κρίση, απότοκο χρόνιων προβλημάτων που κρύβαμε επιμελώς κάτω από το χαλί, και η οποία βοηθούντος των ψευδαισθήσεων και του ισχυρού ρεύματος του λαϊκισμού, που εκφράζει και η παρούσα κυβέρνηση, ακόμη συνεχίζει να κατατρώει τα σωθικά της παραγωγικής μας βάσης. Ταυτοχρόνως, όμως, στο ρευστό και ασταθές διεθνές περιβάλλον, μαζεύτηκαν και μαύρα σύννεφα στη γειτονιά μας που απειλούν να τινάξουν στον αέρα την όποια σταθερότητα έχει κατακτηθεί τις τελευταίες δεκαετίες. Και το χειρότερο είναι ότι οι εξελίξεις μπορεί να ρουφήξουν και εμάς στη δίνη απρόβλεπτων συνεπειών.
Μετά την Τουρκία, η οποία τελευταίως έχει υποτροπιάσει επικίνδυνα, έχοντας ως πρόεδρο έναν οιονεί σουλτάνο, που απειλεί θεούς και δαίμονες για να περάσει το δικό του νεο-οθωμανικό όραμα, τώρα έχουμε την ανάφλεξη στα Σκόπια και την επιθετικότητα της Αλβανίας. Δηλαδή, πλην της Βουλγαρίας, όλες οι χώρες με τις οποίες έχουμε χερσαία σύνορα βρίσκονται σε αναβρασμό. Αν αυτό δεν είναι λόγος συναγερμού, ειδικά στην κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα, το τι μπορεί να είναι;
Ξεκινώντας από την Αλβανία, είναι πλέον φανερό ότι τα Τίρανα, με την υποστήριξη της Άγκυρας, κινούνται με βάση τους οραματισμούς της Μεγάλης Αλβανίας. Ο αλβανικός μεγαλοϊδεατισμός έχει καταστεί μέρος της επίσημης ρητορείας. Η γειτονική χώρα, παραβλέποντας την αδήριτη ανάγκη προσαρμογής της στα ευρωπαϊκά στάνταρτ, αλλά και τον περιορισμό παράνομων δραστηριοτήτων κυρίως στην παραγωγή και εξαγωγή ναρκωτικών ουσιών που έχει γίνει πραγματική μάστιγα, επιδιώκει να συσπειρώσει με εθνικιστικά συνθήματα.
Θύμα αυτής της πολιτικής συμπεριφοράς είναι, βεβαίως, και η ελληνική μειονότητα της Βορείου Ηπείρου, της οποίας καταπατώνται θρασύτατα τα δικαιώματα. Σε κάποιες περιοχές έχουμε ακόμη και αρπαγή των περιουσιών των Ελλήνων, κατά τρόπο αυθαίρετο, που δεν συνάδει με κράτος δικαίου. Ταυτόχρονα, διατηρείται «ζεστό» το θέμα της Τσαμουριάς, που συμπεριλαμβάνεται στον «ολοκληρωμένο» χάρτη της Μεγάλης Αλβανίας.
Επιπλέον, επικίνδυνη κινητικότητα παρατηρείται και στην νότια Σερβία, στις περιοχές του Πρέσεβο και Μπουγιάνοβατς, όπου ζει συμπαγής αλβανικός πληθυσμός, και ταράζει τις σχέσεις με το Βελιγράδι, παράλληλα με τις μόνιμες αντιθέσεις εντός του Κοσσυφοπεδίου.
Το μεγαλύτερο, όμως, πρόβλημα εντοπίζεται στα Σκόπια. Εκεί, ήδη, μεταξύ των Σλάβων και των Αλβανών, ηχούν δυνατά τα τύμπανα του πολέμου. Για χρόνια ο τυφλωμένος εθνικισμός των Σλάβων των Σκοπίων επέλεξε να κάνει λάβαρό του το ανιστόρητο ιδεολόγημα του «μακεδονισμού». Ο Νίκολα Γκρουέφσκι και όσοι τον ακολούθησαν, θεωρώντας τους εαυτούς τους ως απευθείας απογόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου και δικαιούχους της μακεδονικής γης μέχρι τη Θεσσαλονίκη, έφεραν το κράτος τους στο χείλος του γκρεμού.
Το μεγαλύτερο λάθος τους ήταν ότι επέλεξαν ως εχθρό τον μόνον από τους γείτονές τους που επιθυμούσε την ακεραιότητά τους: την Ελλάδα. Και σήμερα το πληρώνουν ακριβά, αν και μάλλον ακόμη αδυνατούν να κατανοήσουν το σφάλμα τους.
Ήδη, όμως, ο νέος πρόεδρος της Βουλής, εκεί που χύθηκε κυριολεκτικά αίμα από την πρόσφατη εισβολή των οπαδών του VMRO-DPMNE, και ο οποίος ανήκει στην αλβανική μειονότητα, φωτογραφίζεται με καμάρι στο γραφείο του δίπλα από την αλβανική σημαία.
Παρά τις παρεμβάσεις της διεθνούς κοινότητας, που, δυστυχώς, δεν έχει ενιαία στάση στην κρίση των Σκοπίων, είναι πολύ πιθανό να δούμε να εκτροχιάζεται η κατάσταση. Δύσκολα θα πειστεί ο πρόεδρος Γκιόργκι Ιβανόφ να δώσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Σοσιαλδημοκράτη αρχηγό της αντιπολίτευσης, Ζόραν Ζάεβ, που θα σημάνει ότι οι Αλβανοί όχι μόνο θα μπουν στην κυβέρνηση αλλά θα υλοποιήσουν τα σχέδιά τους για συγκυριαρχία του κράτους. Η πιθανότητα ακόμη και της έκρηξης μιας ένοπλης αντιπαράθεσης δεν μπορεί να αποκλειστεί.
Τι πρέπει η Ελλάδα να πράξει απέναντι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο; Το κουβάρι είναι πολύ μπλεγμένο και η θέση μας δύσκολη, δεδομένων των θέσεων που έχουν οι αντίπαλες πλευρές έναντι του ελληνισμού. Εν πάση περιπτώσει, το βέβαιο είναι ότι για τα ελληνικά συμφέροντα θα ήταν καταστροφική η πιθανότητα δημιουργίας της Μεγάλης Αλβανίας, ιδιαίτερα αν αυτή ήταν στρατηγικός σύμμαχος της Τουρκίας. Σ’ αυτήν την περίπτωση η Ελλάδα θα βρισκόταν μονίμως υπό την πίεση μιας κανονικής γεωπολιτικής μέγγενης.

Ο δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

 Το άρθρο του Μαξίμου Χαρακόπουλου δημοσιεύθηκε σήμερα 21.05.17 στην εφημερίδα "Πρώτο Θέμα".

Read more...

"Σουλτάνος σε αχαρτογράφητα νερά..."

eleftheria

Σουλτάνος σε αχαρτογράφητα νερά...

του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Το πλακάτ που κρατούν οι διαμαρτυρόμενοι για νοθεία γράφει Hayir bitmedi/το Όχι δεν τελείωσε. Το ανέλπιστο για την αντιπολίτευση 49% του Hayir/Όχι σε μια προεκλογική εκστρατεία κατά την οποία για την επικράτηση του Evet/Ναι επιστρατεύθηκε το κράτος, τα τζαμιά, και η πλειοψηφία των ΜΜΕ, δικαιολογεί την εμφανή δυσθυμία του Ερντογάν στις δηλώσεις του μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του δημοψηφίσματος.
Μια νέα ημέρα, ωστόσο, ξημέρωσε στις ευρωτουρκικές αλλά και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις μετά το πρόσφατο δημοψήφισμα στην Τουρκία που καθιστά "σουλτάνο" τον πρόεδρο της δημοκρατίας. Ουδείς μπορεί να προδικάσει την πορεία της γείτονος υπό την απόλυτη, πλέον, εξουσία του απρόβλεπτου Ταγίπ Ερντογάν.
Αν κάτι επιβεβαίωσε το, αμφισβητούμενο για το οριακό του αποτέλεσμα από διεθνείς παρατηρητές και αντιπολίτευση, δημοψήφισμα είναι ότι η Τουρκία είναι μια βαθιά διχασμένη χώρα. Η γεωγραφία του Ναι και του Όχι στον εκλογικό χάρτη είναι ενδεικτική. Τα παράλια, τα μεγάλα αστικά κέντρα, η Πόλη, η Σμύρνη –γκιαούρ Ιζμίρ/άπιστη Σμύρνη, έτσι την αποκαλεί ακόμη και τώρα ο Ερντογάν, με την ονομασία δηλαδή που είχε όταν η πλειοψηφία του πληθυσμού της ήταν ελληνική- η Αττάλεια, αλλά και η Άγκυρα, η πρωτεύουσα, έδωσαν την υπεροχή στο Όχι. Αντίθετα, στη μικρασιατική ενδοχώρα της Ανατολίας, εκεί όπου ζουν βαθύτατα συντηρητικοί και ευσεβείς μουσουλμάνοι, που βελτίωσαν την οικονομική και κοινωνική τους θέση στα χρόνια της διακυβέρνησης Ερντογάν, θριάμβευσε το Ναι.
Ωστόσο, έστω και οριακά, έστω και σε συνθήκες διχασμού ή ορθότερα τριχασμού -γιατί στο Όχι δεν συμπεριλαμβάνονται μόνον οι κοσμικοί, κεμαλικοί, εθνικιστές, αλεβίτες, αλλά και οι Κούρδοι που έχουν δικό τους όραμα για το αύριο- ο Ερντογάν αυτή τη στιγμή είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Σχεδόν 100 χρόνια μετά την μικρασιατική καταστροφή -για τους Τούρκους είναι kurtulus savasi/πόλεμος σωτηρίας- και την εγκαθίδρυση από τον Κεμάλ Ατατούρκ της Τουρκικής Δημοκρατίας που διαδέχθηκε την Οθωμανική αυτοκρατορία, ο Ερντογάν φιλοδοξεί να αναδειχθεί ως νέος Ατατούρκ (πατέρας των Τούρκων), με υπερεξουσίες σουλτάνου αλλά και χαλίφη, ηγέτη του σουνιτικού Ισλάμ. Με άλλοθι την απόπειρα πραξικοπήματος το καλοκαίρι, η Τουρκία του Ερντογάν διολισθαίνει καθημερινά σε μια ανατολικού τύπου δεσποτεία, με ενός ανδρός αρχή και ουσιαστική κατάλυση της διάκρισης των εξουσιών. Η αύξηση της βίαιης καταστολής, του αυταρχισμού, των διώξεων όχι μόνο κατά πολιτικών αντιπάλων που φυλακίζονται, αλλά και δημοσίων λειτουργών, εκπαιδευτικών, δημοσιογράφων, δικαστικών και αστυνομικών, η λογοκρισία στον Τύπο και η περιστολή της ελευθερίας του λόγου διευρύνουν το χάσμα της ΕΕ με την Τουρκία. Ουδόλως, όμως, δείχνει να ενδιαφέρεται η Άγκυρα για τις σχέσεις της με την Ευρώπη. Το αφήγημα για την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας, που συνεπάγεται την υποχρέωσή της να σεβαστεί τους ευρωπαϊκούς κανόνες για να ενταχθεί στην ευρωπαϊκή οικογένεια, εγκαταλείπεται για τα καλά, καθώς έχει κουράσει τους Τούρκους που αναμένουν πλέον του μισού αιώνα στον προθάλαμο της ΕΕ. Εξ ου και η απειλή Ερντογάν για επαναφορά της θανατικής ποινής. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι ανέβασε τους τόνους στην προεκλογική περίοδο απευθυνόμενος σε ευρωπαϊκές ηγεσίες με απίθανους χαρακτηρισμούς, όπως απόγονοι των ναζί. Και δεν του βγήκε σε κακό, καθώς ακόμη και οι Τούρκοι εκτός Τουρκίας, κυρίως στη Γερμανία και στην Ολλανδία, ψήφισαν μαζικά υπέρ του Ναι. Βεβαίως, πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι Τούρκοι μετανάστες προέρχονται κυρίως από τις φτωχές περιοχές της Ανατολίας. Σε κάθε περίπτωση, είναι αξιοσημείωτο το ότι παιδιά δεύτερης και τρίτης γενιάς μεταναστών τουρκικής καταγωγής είχαν αυτήν την εκλογική συμπεριφορά. Η στάση τους εκ των πραγμάτων διευρύνει τον προβληματισμό για τις δυνατότητες ενσωμάτωσης μουσουλμανικών πληθυσμών στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Το ισχυρό Ναι είναι ένα καμπανάκι για την ακολουθούμενη πολιτική της λεγόμενης πολυπολιτισμικής Ευρώπης και αφορμή ενδοσκόπησης για το κατά πόσο αυτή πέτυχε ή απέτυχε.
Πάντως, ο Ερντογάν εκφράζει σε μεγάλο βαθμό την τουρκική κοινή γνώμη που θεωρεί ότι η Ευρώπη δεν τους θέλει γιατί είναι μουσουλμάνοι, και οι ευρωπαϊκές ενστάσεις για τα κριτήρια που δεν εκπληρούνται από την Άγκυρα είναι προφάσεις. Ο Τούρκος πρόεδρος εκμεταλλεύτηκε αυτό στο έπακρο κατά την προεκλογική του εκστρατεία, επιμένοντας ότι η Ευρώπη είναι ένα χριστιανικό κλαμπ. Έφθασε στο σημείο να κάνει ολόκληρο σόου για τη συνάντηση που είχαν -με αφορμή τη συμπλήρωση των 60 χρόνων από την ιδρυτική διακήρυξη της Ρώμης για την τότε ΕΟΚ- οι Ευρωπαίοι ηγέτες με τον πάπα Φραγκίσκο, λέγοντας ότι είναι νέοι σταυροφόροι απέναντι στο Ισλάμ.
Από την άλλη πλευρά είναι χαρακτηριστικές οι συγκρατημένες δηλώσεις από Ευρωπαίους αξιωματούχους, που έχουν επίγνωση του πολυπαραγοντικού προβλήματος των σχέσεων της ΕΕ με την Τουρκία και της δυνατότητας εκβιασμού της Άγκυρας με τα, εν αναμονή εξόδου στην Ευρώπη, εκατομμύρια των προσφύγων στα παραλία της Μικρασίας. Είτε μας αρέσει είτε όχι ο Ερντογάν είναι ο νικητής, για την ώρα, και πρέπει να βρεθεί ένα Modus Vivendi μαζί του. Το ίδιο ισχύει και για την Ελλάδα που βρίσκεται σ’ αυτήν τη γειτονιά με τα τόσα προβλήματα. Η Τουρκία είναι μια πολυπληθής χώρα, η οποία βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι γεωφυσικό και εκμεταλλεύεται στο έπακρο αυτή τη στιγμή τη γεωστρατηγική της θέση και την αναστάτωση που υπάρχει στα νοτιοανατολικά της σύνορα. Η χώρα μας από την άλλη απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα πρέπει να δείξει αποφασιστικότητα και αυτοσυγκράτηση, ώστε να αποφύγουμε πιθανές εμπλοκές. Και βεβαίως να ενισχύσει την εικόνα του σοβαρού εταίρου και αξιόπιστου συμμάχου στην ασταθή περιοχή μας, στον οποίο μπορεί να βασίζεται η Δύση. Γι’ αυτό όμως, χρειάζεται το ταχύτερο δυνατό η Ελλάδα να ορθοποδήσει οικονομικά και να αναπροσαρμόσει την πολιτική της, με βάση τα νέα δεδομένα σε κλίμα εθνικής συνεννόησης.

Ο δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ¨ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ¨την Κυριακή 23 Απριλίου 2017

Read more...

Τα ποτά, οι γυναίκες και η χαμένη λάμψη…

eleftheria

Τα ποτά, οι γυναίκες και η χαμένη λάμψη…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η εξηντάχρονη, πια, Ευρωπαϊκή Ένωση –κάποτε ιδιαίτερα ελκυστική- δείχνει να περνά βαθιά κρίση ταυτότητας. Οι εορτασμοί για τα 60 χρόνια της ΕΕ στη Ρώμη δεν είχαν τη λάμψη που θα ταίριαζε σε αυτό το σπουδαίο εγχείρημα μιας πραγματικά ενωμένης Ευρώπης. Αντιθέτως, στους πολίτες των κρατών-μελών κυριαρχεί μια δυσπιστία για το μέλλον της κοινής αυτής πορείας που ξεκίνησε το μακρινό 1957, δώδεκα μόλις χρόνια μετά το τέλος του αιματηρότερου πολέμου στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα η Ένωση είναι μάλλον μακράν αυτής που είχαν οραματιστεί οι πραγματικοί Ευρωπαίοι «πατέρες» της. Το όραμα, σύμφωνα με τον Ντε Γκωλ, για μια Ευρώπη από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια, που σταδιακά θα αγκάλιαζε όλους τους λαούς της ηπείρου, ξεθώριασε. Τι πήγε, όμως, στραβά και σήμερα η ΕΕ έχει χάσει την ελκτική δύναμη που είχε μόλις πριν λίγα χρόνια;
Χωρίς αμφιβολία, το σαράκι της σημερινής κατάστασης «δούλευε» καιρό. Από την εποχή που άρχισαν να φεύγουν οι μεγάλοι Ευρωπαίοι ηγέτες, που οδηγούσαν τους λαούς τους προς το μέλλον και δεν άφηναν να σέρνονται από τις μικροπολιτικές ανάγκες της στιγμής. Ντε Γκωλ, Αντενάουερ, Ντ’Εστέν, Σμιτ και ο δικός μας Κωνσταντίνος Καραμανλής υπήρξαν πολιτικοί με εμπεδωμένη ευρωπαϊκή συνείδηση και κουλτούρα και ταυτόχρονα βαθιά πατριώτες. Κατόρθωναν να συνδυάζουν και τα δύο αυτά στοιχεία, χωρίς το ένα να βαίνει σε βάρος του άλλου. Δεν έβλεπαν την ΕΟΚ τότε ως πεδίο επιβολής των ιδιαίτερων συμφερόντων των κρατών τους. Αυτό το στοιχείο, δυστυχώς, χάθηκε στην πορεία. Όσο η Ένωση διευρυνόταν -ιδιαιτέρως μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού- και παρά τις κοινές διακηρύξεις, κάπου χάθηκε ο πρωταρχικός στόχος.
Κατ’ αρχάς, η Ευρώπη θέλησε να ξεκόψει με τις ρίζες της. Αυτό έγινε ξεκάθαρο κατά τη διάρκεια της συζήτησης για την καθιέρωση του ευρωπαϊκού Συντάγματος με την άρνηση κάθε αναφοράς στο προοίμιο του στο χριστιανικό παρελθόν της γηραιάς ηπείρου. Απαρνήθηκε, λοιπόν, τις χριστιανικές της καταβολές, δηλαδή την ψυχή της. Στο όνομα μιας ασαφούς πολυπολιτισμικότητας, που λίγο αργότερα θα γινόταν μπούμερανγκ για τον ευρωπαϊκό κόσμο, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έκαναν ένα άλμα στο κενό που σήμερα μας απειλεί με καταποντισμό. Αντιθέτως, παρά την αναμφίβολη πρόοδο στο τομέα των δικαιωμάτων για τους Ευρωπαίους πολίτες, στην άνοδο της ποιότητας των υποδομών και στην εσωτερική κινητικότητα, οικοδομήθηκε ένας πύργος γραφειοκρατίας, που αποστασιοποιήθηκε από τις πολιτικές διεργασίες αλλά κατ’ ουσίαν επέβαλε πολιτικές, δημιουργώντας μια αίσθηση μειωμένης δημοκρατικότητας.
Ταυτοχρόνως, ιδιαιτέρως μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, κάποια κράτη-μέλη έγιναν πιο ίσα από τα άλλα. Η αντίθεση μεταξύ του βορρά και του νότου διευρύνθηκε. Ο βορράς παρήγαγε και ο νότος κατανάλωνε τα προϊόντα του βορρά. Όχι ότι δεν είχαν ευθύνη γι’ αυτό και οι κυβερνήσεις των χωρών του νότου, ακόμη και οι λαοί που είχαν αποδεχθεί να ζήσουν κατ’ αυτόν τον τρόπο τον μύθο τους. Όμως, αυτή η παρέκκλιση γινόταν εν γνώσει των βορειοευρωπαίων. Μέχρι που ήλθε η ώρα της μεγάλης κρίσης. Και τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα που σοβούσαν, ιδιαίτερα μετά την έλευση του ευρώ, βγήκαν στην επιφάνεια. Και η κρίση στην οικονομία έφερε και την κρίση στην πολιτική με την ραγδαία άνοδο των δυνάμεων του λαϊκισμού και του ευρωσκεπτικισμού, αλλά και την αμοιβαία καχυποψία μεταξύ των λαών. Αυτό εξέφρασε πρόσφατα ο πολύς κ. Ντάισεμπλουμ, που μάλλον χολωμένος από την κατάρρευση του κόμματός του στις ολλανδικές εκλογές, κατηγόρησε τις χώρες του νότου ότι έφαγαν τα λεφτά τους στα ποτά και στις γυναίκες. Μια κατηγορία, βγαλμένη από τις πιο αυστηρές καλβινικές αρχές, που θέλει να ξεχνά, όμως, ότι Έλληνες, Ιταλοί και Ισπανοί εργάστηκαν για δεκαετίες στα εργοστάσια της Γερμανίας ή στα ορυχεία του Βελγίου για το θαύμα της δυτικής οικονομίας. Και ότι οι Έλληνες μέχρι και την μεταπολίτευση ήταν ένας από τους πιο εργατικούς λαούς του κόσμου. Όπως και σήμερα, είναι πολλοί οι Έλληνες που εργάζονται σκληρά τόσο εντός της χώρας όσο και ως μετανάστες που διαπρέπουν στους τομείς τους.
Είναι φανερό ότι οι ευχές των ηγετών των χωρών της Ευρώπης δεν φτάνουν για να αλλάξουν το κλίμα. Πολλώ δε μάλλον, όταν έχει ανοίξει η συζήτηση για μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων, που όλοι καταλαβαίνουμε τι σημαίνει. Μια Ευρώπη του βορρά με τη Γερμανία στο πυρήνα της που θα φύγει μπροστά, και πίσω στα τελευταία βαγόνια έτοιμες να εκτροχιαστούν χώρες όπως η Ελλάδα, που θα είναι τύποις μέλη της Ένωσης. Έτσι, όμως, η ΕΕ ουσιαστικά οδηγείται σε αδιέξοδο, και το μέλλον της θα είναι η πολυδιάσπαση και η απορρόφησή των κομματιών της από ισχυρότερους παγκόσμιους παίχτες. Το επιθυμούμε αυτό; Αν όχι, οφείλουμε να δούμε και πάλι τις αρχές και τις αξίες μας, και να συμφωνήσουμε όλοι μαζί, χωρίς κρυπτοεθνικιστικές επιδιώξεις πως θα πορευθούμε ώστε να κερδίσουμε το στοίχημα του μέλλοντος.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

To άρθρο δημοσιεύθηκε στην ''ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ'' την Κυριακή 2 Απριλίου 2017

Read more...