Χρησιμοποιούμε τα cookies στην ιστοσελίδα μας, σύμφωνα με την Οδηγία 2009/136/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Μάξιμος Χαρακόπουλος | Νέα Δημοκρατία - Ομιλίες
Menu
A+ A A-

Ομιλία Μ.Χαρακόπουλου στην Ολομέλεια της βουλής στη συζήτηση του ν/σ του υπουργείου Αγροτ. Ανάπτυξης

Μάξιμος βουλή 1 2

Αθήνα, 12 Οκτωβρίου 2017

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην Ολομέλεια της βουλής
κατά τη συζήτηση του ν/σ του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων:
«Διακίνηση και εμπορία νωπών και ευαλλοίωτων αγροτικών προϊόντων και άλλες διατάξεις»

«Ευχαριστώ κυρία πρόεδρε.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

η συζήτηση του νομοσχεδίου του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, ενός πράγματι ενδιαφέροντος νομοσχεδίου που κινείται σε θετική κατεύθυνση, γίνεται την επαύριον του λεγόμενου ‘‘αναπτυξιακού Συνεδρίου’’ στην Περιφέρεια της Θεσσαλίας παρουσία του πρωθυπουργού.

Βεβαίως, όπως διαβάζουμε, κύριε υπουργέ, χρειάστηκαν πάνω από δέκα διμοιρίες ΜΑΤ και πλήθος αστυνομικών που είχαν δημιουργήσει ένα αποστειρωμένο περιβάλλον για την πραγματοποίηση του ‘‘συνεδρίου-φιέστα’’.

Δυστυχώς, πέραν κάποιων παραχωρήσεων στρατοπέδων στον Δήμο Λαρισαίων, δύσκολα μπορούσε κανείς να διακρίνει συγκεκριμένες και κοστολογημένες εξαγγελίες του πρωθυπουργού για την ‘‘παραγωγική Ελλάδα’’, για την οποία υποτίθεται ότι θα μας παρουσίαζε τον δικό του οδικό χάρτη. Δεν επανέλαβε καν τη δέσμευση για την απορρόφηση και των 480 επιλαχόντων νέων αγροτών της Θεσσαλίας, όπως έπραξε για τους νέους αγρότες στο Συνέδριο της Δυτικής Μακεδονίας. Επικοινωνιακά παιχνιδίσματα, αντί συγκροτημένης πρότασης.

Ιδιαίτερα όσα είπε, για να δικαιολογήσει τις εμμονές σας, για την ακύρωση της ήπιας εκτροπής του Αχελώου δεν έπεισαν για την ύπαρξη εναλλακτικού σχεδίου με χρονοδιάγραμμα, που μπορεί να ξεδιψάσει τον θεσσαλικό κάμπο που απειλείται με ερημοποίηση. Διατηρούσα, έστω, αμυδρές ελπίδες ότι ο πρωθυπουργός θα ξεπερνούσε τις ιδεοληψίες σας και θα υιοθετούσε την ομόφωνη πρόταση αυτοδιοικητικών και επιστημονικών φορέων της Θεσσαλίας για την ολοκλήρωση των έργων του Αχελώου.

Αλήθεια, έχετε σκεφτεί, πέραν των εκατομμυρίων που, καλώς ή κακώς, δαπανήθηκαν έως σήμερα για ένα έργο που θα παραμείνει ημιτελές, πόσο θα κοστίσει η αποκατάσταση της περιοχής από τα έργα που τα καθιστάτε αχρείαστα;
Είπε ακόμα ο πρωθυπουργός ότι όλες οι δράσεις στον πρωτογενή τομέα θα αξιολογούνται, έτσι ώστε κάθε ευρώ να έχει πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα. Αλήθεια, ποιο είναι το πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα της προικοδότησης της υπό εκκαθάριση ΠΑΣΕΓΕΣ με 1,8 εκατομμύρια ευρώ από τον ΕΛΓΑ;

Μιλώ, κύριε υπουργέ, για τις αγροτικές οργανώσεις που ως Αναπληρωτής Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης έστειλα στον Οικονομικό Εισαγγελέα για τη διαχείριση των σχεδόν 60 εκατομμυρίων ευρώ που έλαβαν ως επιχορήγηση από τον ΕΛΓΑ από το 1994 έως το 2011, χωρίς ποτέ να δώσουν λογαριασμό.

Βεβαίως, έγινα δυσάρεστος –ακόμα και στο κόμμα μου- γιατί δεν υπέγραψα καμία χρηματοδότηση σε ΠΑΣΕΓΕΣ, ΓΕΣΑΣΕ και ΣΥΔΑΣΕ και ουδείς τόλμησε μετά την παραίτησή μου για τη γνωστή ιστορία του γάλακτος, να υπογράψει απόφαση εκταμίευσης.

Πληροφορούμαστε, λοιπόν, πριν από λίγες ημέρες ότι υπήρξε εκταμίευση με δικαστική απόφαση. Στην ανακοίνωσή του ο ΕΛΓΑ, για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, υποστηρίζει ότι δεν παρέστη εκπρόσωπός του στη δίκη να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του Δημοσίου, γιατί είχε άγνοια.

Είναι δικαιολογία αυτή, κύριε Υπουργέ; Πόσω δε μάλλον, όταν ο Οργανισμός για πρώτη φορά πληρώνει μόνο το 80% της ζημιάς! Λεφτά υπάρχουν στον ΕΛΓΑ, αλλά για την ΠΑΣΕΓΕΣ! Και αφού δεν αναζητάτε ευθύνες από τη Διοίκηση του Οργανισμού, θα μας πείτε τουλάχιστον τι θα πράξετε; Θα το καταπιείτε έτσι; Τι άλλο να περιμένουμε; Να περιμένουμε και άφεση αμαρτιών;

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

όπως είπα εξ αρχής, το νομοσχέδιο κινείται σε θετική κατεύθυνση. Είναι πράγματι σημαντικό να πληρώνονται οι παραγωγοί εντός 60 ημερών, όπως ορίζει η σχετική κοινοτική Οδηγία που αυστηροποιείται. Δυστυχώς, η εξαίρεση που υπήρχε στην Οδηγία ‘‘εκτός αν άλλως ορίζουν τα μέρη’’ έγινε κανόνας, με θύματα τους πιο αδύναμους σ’ αυτή τη σχέση, δηλαδή τους παραγωγούς. Για να μην καταστεί, όμως, φενάκη, θα πρέπει να νοούνται και τα πολυκαταστήματα ως έμπορος και τα τυροκομικά προϊόντα να υπαχθούν στο Παράρτημα Ι. Αλλιώς, αν οι τυροκόμοι πληρώνουν τους κτηνοτρόφους σε 60 ημέρες και τα σούπερ μάρκετ τους εξοφλούν σε 6 ή 9 μήνες, η ρύθμιση θα στραγγαλίσει μικρές τυροκομικές μονάδες και θα οδηγήσει τον χώρο σε “καρτελοποίηση”.

Κύριε υπουργέ, αν διέγνωσα σωστά αυτά που είπατε όσον αφορά τις νομοτεχνικές βελτιώσεις, είναι θετικό το ότι κάνετε δεκτές τις επισημάνσεις των φορέων.

Η δεύτερη σημαντική παρέκβαση του σχεδίου νόμου είναι η σήμανση προέλευσης στο γάλα. Ο κ. Τσίπρας εχθές στη Λάρισα, προσπαθώντας να γίνει πιστευτός σε όσα υποσχέθηκε, έκλεισε την ομιλία του λέγοντας ότι εφόσον αυτά ακούγονται από το στόμα του πρωθυπουργού, δεν μπορεί παρά να υλοποιηθούν.

Δεν ξέρω, κύριε Υπουργέ, αν γέλασαν στο ακροατήριο. Όμως, είναι τόσα τα παραδείγματα των διαψεύσεων -δεν μιλώ για τις αποκαλούμενες από τον ίδιο ως αυταπάτες- που δεν ξέρω τι να πρωτομνημονεύσω.

Μια και μιλάμε, όμως, για το γάλα, τον θυμάμαι σε αυτή την αίθουσα ως πρωθυπουργό να δεσμεύεται ότι θα καταργήσει την πολύκροτη ρύθμιση του ΟΟΣΑ για το φρέσκο γάλα. Ωστόσο, όχι μόνο δεν επανέφερε τη διάρκεια ζωής στις 5 ημέρες από τις 7, στις οποίες συγκρατήθηκε λόγω και της δικής μου τότε παραίτησης, αλλά πλέον δεν υπάρχει κανένα όριο. Επαφίεται η διάρκεια ζωής του φρέσκου γάλακτος στον πατριωτισμό των γαλακτοβιομηχανιών. Τόση αξία, λοιπόν, έχουν οι δεσμεύσεις του Πρωθυπουργού.

Οι κτηνοτρόφοι, βέβαια, θυμούνται, κύριε Υπουργέ, και τη δική σας δέσμευση για την ‘‘τροπολογία Χαρακόπουλου’’, όπως την είχατε ονομάσει, για επαναφορά της διάρκειας ζωής του γάλακτος στις 5 ημέρες.

Η ρύθμιση που φέρνετε για το γάλα είναι ουσιαστικά αντιγραφή της γαλλικής ρύθμισης, καθώς οι Γάλλοι πριν δύο χρόνια ξεκίνησαν τη σχετική αξίωση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που δέχθηκε τη σήμανση για μια δοκιμαστική περίοδο 2 ετών. Αλλά και επ' αυτού σας επισημάνθηκαν γκρίζες ζώνες, τις οποίες καλό είναι να τις δείτε πριν καταστεί η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης. Μιλώ για τον αθέμιτο ανταγωνισμό με άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίες μπορεί να εισάγουν γάλα που αρμέχτηκε σε τρίτη χώρα, να το επεξεργάζονται, να το συσκευάζουν και να το πλασάρουν στην ελληνική αγορά ως προϊόν της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όσον αφορά στην υποχρέωση σήμανσης της χώρας προέλευσης του κρέατος πέρα της ζυγιστικής μηχανής και στην ταμειακή, θεωρώ ότι είναι πράγματι θετικό βήμα. Ακρογωνιαίος, όμως, λίθος για να μη μείνει δώρον άδωρον, είναι η εντατικοποίηση των ελέγχων, οι οποίοι, δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, όπως οι ίδιοι οι κτηνοτρόφοι επισημαίνουν, έχουν ατονήσει.

Εν κατακλείδι, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το νομοσχέδιο αυτό μοιάζει με μια φωτεινή εξαίρεση στον ορυμαγδό μέτρων που επιβάλλατε στους αγρότες και κτηνοτρόφους, από την εκτίναξη των ασφαλιστικών εισφορών μέχρι την κατάργηση φοροαπαλλαγών, όπως το λεγόμενο ‘‘αγροτικό πετρέλαιο’’.

Κύριε υπουργέ, φαντάζομαι ότι τώρα θα συνειδητοποιείτε την αξία της λαϊκής ρήσης ‘‘έξω από το χορό πολλά τραγούδια’’. Τάξατε πολλά. Υποσχεθήκατε πολλά, ίσως γιατί είχατε αυταπάτες, ίσως γιατί είχατε καλές προθέσεις. Όμως, στο τέλος της ημέρας δεν κρινόμαστε από τις προθέσεις μας, αλλά από τα έργα μας. Φτάνουν οι αμαρτίες σας. Μη σηκώνετε στους ώμους σας και τις αμαρτίες άλλων που σας εκθέτουν, όπως στην περίπτωση της ΠΑΣΕΓΕΣ.

Σας ευχαριστώ».

Δείτε το βίντεο της ομιλίας:
https://www.youtube.com/watch?v=coMxYAD4HF4&feature=youtu.be

Read more...

Ομιλία Μ.Χαρακόπουλου στην παρουσίαση του βιβλίου του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου

 ΜΑΞΙΜΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ 1

Αλεξανδρούπολη, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Ομιλία
του βουλευτή και συγγραφέα
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην παρουσίαση του βιβλίου
του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου
«Συνάντηση με το Μυστήριο»
στον Αγ. Βασίλειο Αλεξανδρούπολης

«Εκλεκτοί προσκεκλημένοι,
Κυρίες και κύριοι,

Θέλω καταρχήν να ευχαριστήσω τον πατέρα Χαρίτωνα για την ιδιαίτερα τιμητική πρόσκληση να συμμετέχω σε ένα τόσο υψηλού επιπέδου πάνελ και να μοιραστώ μαζί σας εμπειρίες από τα προσκυνήματά μας με τον Οικουμενικό πατριάρχη Βαρθολομαίο στις αλησμόνητες πατρίδες της Ανατολής, με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου του πρώτου της Ορθοδοξίας «Συνάντηση με το Μυστήριο».
Ο χώρος βεβαίως της δραστήριας ενορίας σας μου είναι γνώριμος, καθώς έχω ξαναβρεθεί εδώ για την παρουσίαση της επανέκδοσης του βιβλίου «Ρωμιοί της Καππαδοκίας».

ΜΑΞΙΜΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ 2

Φίλες και φίλοι,
Στην ιστορία εμφανίζονται άνθρωποι που βάζουν αθόρυβα την ανεξίτηλη σφραγίδα τους στα δρώμενα, καθορίζοντας όχι μόνον το παρόν αλλά και το μέλλον. Το έργο τους γίνεται, συνήθως, αντιληπτό στο μέγεθος της μεγαλοσύνης του μετά από πολλά χρόνια ή και δεκαετίες.
Ένας τέτοιος άνθρωπος πιστεύω ότι είναι και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Πρόκειται για μια σπάνια προσωπικότητα, που φέρει τα ωραιότερα προτερήματα του γένους μας, και επί τρεις δεκαετίες διανοίγει, εντός ενός αντίξοου περιβάλλοντος,νέους δρόμους ελπίδας και φωτός.
Λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες εντός των οποίων καλείται να ανταπεξέλθει και να εκπληρώσει την αποστολή του και αντιστοίχως τα αποτελέσματα τα οποία έχει επιτύχει δεν μπορεί παρά να αισθανόμαστε δέος και σεβασμό προς το πρόσωπό του.
Είναι άξιος διάδοχος των μεγάλων πατριαρχών που βρέθηκαν στην ύψιστη αυτή θέση σε χρόνους ενδοξότερους των σημερινών για το γένος μας και την Ορθοδοξία.
Η σοφή του ποιμαντορία στον Οικουμενικό θρόνο έχει αναμφίβολα καταστήσει εκ νέου το Φανάρι οικουμενικό κέντρο, δρώντα παράγοντα της διεθνούς σκηνής.
Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος είναι ένας ακάματος εργάτης, ένας συνετός και πράος ποιμένας, ένας σώφρων αλλά και ασύγκριτα αποφασιστικός θρησκευτικός ηγέτης.
Όσοι είχαμε τη τύχη να συναναστραφούμε μαζί του, παρακολουθήσαμε την δύσκολη πορεία του στον οικουμενικό θρόνο, που ενίοτε μοιάζει με σταυρό του μαρτυρίου.
Διαπιστώσαμε, όμως, παράλληλα τα απαράμιλλα επιτεύγματα που προσπορίζει η αγνή πίστη προς τον Χριστό, η ειλικρινής και αταλάντευτη αφοσίωση στο καθήκον.
Ιδιαιτέρως, όσοι από εμάς καταγόμαστε από τα άγια χώματα των αλησμόνητων πατρίδων της καθ’ ημάς Ανατολής, αισθανόμαστε βαθύτατη ευγνωμοσύνη για τις αναλαμπές των εκκλησιών μας έπειτα από πολλές δεκαετίες σιωπής και αδιαφορίας.
Προσωπικά είχα τη τύχη να παραβρεθώ στο πλευρό του Πατριάρχη μας, σε πολλές περιοχές της μικρασιατικής γης. Είναι νομίζω αδύνατο να περιγράψω επακριβώς το ρίγος της συγκίνησης που κάθε φορά μας διαπερνά όταν συμμετέχουμε σε Λειτουργίες στις παλιές εκκλησιές μας. Μια συγκίνηση που επαναλαμβάνεται πάντοτε σε κάθε νέο προσκύνημα, σε κάθε επίσκεψη.
Η παρουσία μας εκεί πάντοτε φέρνει στο νου μας, εποχές του ένδοξού μας βυζαντινισμού -που λέει ο ποιητής-, μας φέρνει στο νου τους Πατέρες της Εκκλησίας μας, τους Αγίους και μάρτυρες, τους αγνούς πιστούς που διατήρησαν την Ορθοδοξία και την ταυτότητα του Γένους μας ζωντανά για αιώνες στην αγιοτόκο γη της Μικρασίας.
Αλλά μας ξυπνά και τις μνήμες της Γενοκτονίας, της εξολόθρευσης των Χριστιανών, και τον εκτοπισμό όσων έμειναν ζωντανοί. Κι αυτό είναι κάτι που δεν πρόκειται να λησμονήσουν οι απόγονοι των ανθρώπων που μαρτύρησαν στον Πόντο, στη Σμύρνη και όπου αλλού.
Όσα χρόνια κι αν περάσουν, εμείς τα παιδιά, τα εγγόνια, τα δισέγγονα των προσφύγων, και αύριο οι απόγονοί μας θα έχουμε πάντοτε στη σκέψη μας αυτό που συνέβη, επιζητώντας την ηθική δικαίωση.
Γιατί πολλοί είναι αυτοί που θα ήθελαν να λησμονήσουμε την ιστορία, να ρίξουμε μαύρη πέτρα πίσω μας, και να πούμε ότι βλέπουμε μόνον μπροστά, αρνούμενοι τις ρίζες μας, το παρελθόν μας και εν τέλει τον εαυτόν μας.
Άλλωστε, μετά την εξάλειψη των ανθρώπων, ξεκίνησε στη γείτονα και η επιχείρηση εξάλειψης της ιστορικής μνήμης. Εκκλησιές και μνημεία αλλάζουν χρήση, ξεγράφεται η αληθινή τους ταυτότητα. Για να ξεχαστεί ότι κάποτε εκεί ζούσαν Έλληνες της Μικράς Ασίας, του Πόντου αλλά και Αρμένιοι και Ασσύριοι Χριστιανοί.
Ιδού λοιπόν, η τεράστια προσφορά του Οικουμενικού Πατριάρχη που διατρέχει ακατάπαυστα ό,τι έχει απομείνει για να ακουστούν και πάλι ψαλμωδίες, να ανάψουν κεριά, να ζωντανέψει η μνήμη έστω και για λίγες ώρες, γεγονός που γίνεται αφορμή προβληματισμού και για τους σημερινούς κατοίκους της περιοχής.
Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου σήμερα μου ζητήθηκε από τον πατέρα Χαρίτωνα να μοιραστώ κάποιες από τις εντυπώσεις που αποκόμισα και τις σκέψεις που κατέγραψα με νωπές τις αναμνήσειςστη διάρκεια κάποιων από τις προσκυνηματικές αυτές επισκέψεις στο πλάι του Παναγιώτατου.
Θα ξεκινήσω από την Κυρά του Πόντου, την Παναγία Σουμελά, όπου το 2010 για πρώτη φορά το τουρκικό κράτος επέτρεψε να πραγματοποιηθεί η εορτή του 15αύγουστου, μετά από 88 ολόκληρα χρόνια μετά τον ξεριζωμό.
Σας διαβάζω από το σημειωματάριό μου: «Χαρμολύπη. Αυτός ο εκκλησιαστικός όρος νομίζω ότι αποδίδει καλύτερα τα συναισθήματα όλων όσων βρεθήκαμε στην πρώτη λειτουργία στην Παναγία Σουμελά στην Τραπεζούντα του Πόντου.
Χαρά γιατί 88 χρόνια μετά την μικρασιατική καταστροφή και το άδοξο τέλος του ελληνισμού της καθ’ ημάς Ανατολής θα ξανακούγονταν ψαλμωδίες στη μαρτυρική γη του Πόντου. Θλίψη για τα περασμένα μεγαλεία, που όπως λέει ο εθνικός μας ποιητής ‘‘διηγώντας τα να κλαις’’.
Το τοπίο γύρο μας καταπράσινο. Πυκνή βλάστηση με τα έλατα να υψώνονται θεόρατα προς τον ουρανό. Σε πολλά σημεία το νερό της βροχής έχει ξεπλύνει το χώμα και προσπαθούμε να ισορροπήσουμε πάνω στις ρίζες των δέντρων που έχουν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι του μονοπατιού. Ο καιρός μουντός. Το μοναστήρι γαντζωμένο πάνω στο όρος Μελά προβάλει μπροστά μας τυλιγμένο μέσα σε νέφος ομίχλης.

Τα χαράματα που ξεκινήσαμε από την Τραπεζούντα, την άλλοτε πρωτεύουσα των Μεγαλοκομνηνών έβρεχε. Όλοι ήταν ανήσυχοι πως θα γίνει η λειτουργία στον περίβολο της μονής με βροχή. Αν και η λειτουργία θα ξεκινούσε στις 10 έπρεπε να είμαστε για λόγους ασφαλείας, όσοι είχαμε την τύχη να φέρουμε στο λαιμό μας τις κονκάρδες εισόδου, από τις 7 στο μοναστήρι.
Ο φόβος για προβοκάτσια ή αντιδράσεις ακραίων εθνικιστικών στοιχείων, όπως οι «Γκρίζοι λύκοι» ήταν έντονος όλες τις προηγούμενες ημέρες. Από τη στιγμή που δόθηκε η άδεια στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο να λειτουργήσει, το πατριαρχείο εργάστηκε αθόρυβα, έτσι ώστε να διασφαλιστεί ότι δεν θα υπάρξουν εξάρσεις και υπερβολές που θα θέσουν σε κίνδυνο την επανάληψη του προσκυνήματος κάθε χρόνο.
Η επιρροή των «Γκρίζων λύκων» στην περιοχή μεγάλη με την προπαγάνδα να γίνεται από τη μικρή ηλικία των παιδιών. Μες στην πόλη, επιστρέφοντας από το Κρυονέρι, το ύψωμα πάνω από την Τραπεζούντα, όπου είχαμε πάει να δούμε την εξοχική κατοικία του επιφανούς Ποντίου Καπαγιαννίδη, που μετετράπη σε μουσείο με την ονομασία «βίλα Ατατούρκ» επειδή κοιμήθηκε σε αυτή ο Κεμάλ, παιδάκια που χαιρετήσαμε από το λεωφορείο, αντί χαιρετισμού σχημάτισαν με τα δάχτυλα τους το έμβλημα των «Γκρίζων λύκων».
Ανεβαίνουμε τις τελευταίες σκάλες για την είσοδο του μοναστηριού. Πολλοί σταματούν κάθε τόσο να πάρουν μια ανάσα και να χορτάσουν τα μάτια τους το ανεπανάληπτο τοπίο. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, άλλοι με μπαστούνια, ακόμα και υποβασταζόμενοι ανηφορίζουν για το τάμα ζωής, τον κρυφό πόθο τριών γενιών Ποντίων να λειτουργηθούν στην Παναγία Σουμελά.
Έλληνες, Ρώσοι, Γεωργιανοί, Κύπριοι, απόγονοι προσφύγων που σήμερα βρίσκονται σκορπισμένοι στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα βρέθηκαν εκεί για το ραντεβού με την ιστορία. Για το μνημόσυνο «των ειρηνικώς αλλά και μαρτυρικώς τελειωθέντων», όπως θα διαβάσει αργότερα ο πατριάρχης.
Καθώς δεν χτυπούνε τα σήμαντρα και οι καμπάνες της μονής, η αμηχανία της στιγμής την ώρα της προσέλευσης του πατριάρχη θα σπάσει με την ιαχή άξιος- άξιος και παρατεταμένα χειροκροτήματα.
Ο Πατριάρχης του Γένους ψάλει«εν τη κοιμήσει τον κόσμον ού κατέλιπες Θεοτόκε»και γύρω του μάτια δακρυσμένα. Κάθε λέξη, κάθε ψαλμός, εδώ αποκτά ξεχωριστό, συμβολικό περιεχόμενο. Ο Οικουμενικός πατριάρχης Βαρθολομαίος, που αξιώθηκε να είναι ο πρώτος προκαθήμενος της ορθοδοξίας που λειτουργεί στη Σουμελά, μνημόνευσε από τους κτήτορες της μονής μέχρι τον τελευταίο μητροπολίτη Τραπεζούντος, τον Χρύσανθο. Τους ειρηνικώς άλλα και τους μαρτυρικώς τελειωθέντες Ποντίους. Και ο λόγος του, μήνυμα ειρήνης, κατέληξε με το ελπιδοφόρο«ανθεί και φέρει κι’ άλλο».
Δυστυχώς, το τουρκικό κράτος, λίγα χρόνια αργότερα, με διάφορα προσχήματα, απαγόρευσε τον εορτασμό στην Παναγία Σουμελά. Τα ακραία στοιχεία επικράτησαν. Αυτά που προώθησαν και την μετατροπή της Αγίας Σοφίας στη Τραπεζούντα σε τζαμί, της Αγίας Σοφίας της Νίκαιας σε τζαμί, και της Αγίας Σοφίας της Αδριανούπολης σε τζαμί. Αυτά που θέλουν και την ίδια την Αγιά Σοφιά στην Πόλη να την κάνουν τζαμί. Κι αυτό δείχνει και το μέγεθος της σημασίας του έργου του Πατριάρχη να διασώσει ότι σώζεται.
Στις 24 Ιουνίου 2014, βρεθήκαμε στην πρώτη Θεία Λειτουργία που έγινε 90 χρόνια μετά την Ανταλλαγή στον Ιερό Ναό του Τιμίου Σταυρού στην Τζαλέλα/Ευμορφοχώριον της Καππαδοκίας, απ’ όπου πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στο Ομορφοχώρι της Λάρισας.Η ίδια συγκίνηση πάντοτε.
Διαβάζω και πάλι από τις σημειώσεις μου:
«Τα λεωφορεία με τους Έλληνες τουρίστες, μεταξύ των οποίων και προσκυνητές απόγονοι Ρωμιών προσφύγων, δυσκολεύονται να κινηθούν στους στενούς δρόμους. Σε λίγο φτάνει ο Πατριάρχης, συνοδευόμενος από τον Αρχιεπίσκοπο της Ουτρέχτης των Παλαιοκαθολικών (κ. JorisVercammen).
Ο προκαθήμενος της Ορθοδοξίας με την πρόσκλησή του σε εκπροσώπους άλλων χριστιανικών δογμάτων στο προσκύνημα της Καππαδοκίας υπενθυμίζει -πράγματι, με φαναριώτικη διπλωματία- τις ρίζες του ορθού δόγματος που ορθοτόμησαν οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας από την Καππαδοκία.
Ένα σμήνος από κάμερες σπεύδει να αποθανατίσει τη στιγμή που ο μουχτάρης τού προσφέρει λουλούδια καλωσορίζοντάς τον. Ο Πατριάρχης ανταποδίδει με δώρο και φιλοφρονήσεις.
Μετά τις εθιμοτυπίες κατηφορίζουμε το καλντερίμι για την επιβλητική εκκλησία του Τιμίου Σταυρού. Στο χωριό, ο χρόνος θαρρείς και έχει σταματήσει στο 1924, σημείο-καμπή για την Καππαδοκία, τη χρονιά Ανταλλαγής των πληθυσμών που επέβαλε η συνθήκη της Λωζάνης. Τα περισσότερα σπίτια, ακόμη και αυτά που κατοικούνται από τους νέους κατοίκους, έχουν παραδοθεί στη φθορά του χρόνου.
Τα λόγια είναι φτωχά για να περιγράψουν τη συγκίνηση όσων είχαμε την τύχη να συμμετάσχουμε στη μυσταγωγία της πατριαρχικής αυτής λειτουργίας στη γη που ανέδειξε τους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας. Ίσως για κάποιους ελλαδίτες, που πια μαθαίνουν στα παιδιά τους ότι ο 'Αι Βασίλης δεν έρχεται από την Καισαρεία αλλά από τη... Λαπωνία, να μη σημαίνει και τίποτε.
Όσοι, όμως, μεγαλώσαμε με τις αφηγήσεις της γιαγιάς για τη μακρινή πατρίδα, το «μεμλεκέτ», και τον καημό της να γυρίσει πίσω, το ανάθεμα στους αίτιους του ξεριζωμού «σεμπέπ ολάν καχρ ολσούν», που γράφει στο τέλος του βιβλίου της «Ματωμένα χώματα» η Διδώ Σωτηρίου, για εμάς, λοιπόν, αυτή η λειτουργία στη γη των παππούδων μας είναι μια χαρμολύπη. Είναι το δικό μας τάμα να ξαναγυρίζουμε στις ρίζες μας, κρατώντας έτσι, αλησμόνητες και όχι χαμένες τις πατρίδες της Ανατολής!».

Το 2017 βρισκόμαστε πάλι στην Καππαδοκία, στην Σινασό. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης τελεί τη Θεία Λειτουργία στον Ι. Ν. Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.
Αντιλαμβανόμαστε ότι «κι αν έφυγαν πια από τη ζωή οι πρόσφυγες πρώτης γενιάς, για την αγιοτόκο γη της Καππαδοκίας και το ανεξίτηλο αποτύπωμα της ρωμαίικης παρουσίας μιλούν τα μνημεία της:
• Ο επιβλητικός ναός της Αραβισού, που ο Παναγιώτατοςετέλεσε τον εσπερινό.
• Οι υπόσκαφες εκκλησιές και τα πετρομονάστηρα στα Κόραμαπου ύμνησε ο νομπελίστας Καππαδόκης ποιητής Γιώργος Σεφέρης.
• Οι υπόγειες πολιτείες στη Μαλακοπή με το τρόχιστην είσοδο να προστατεύει από κάθε επιβουλή.
• Τα ξακουστά αρχοντικά της Σινασού, αλλά και ο στάβλος που αγίασε ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος στο Προκόπι.
• Τα δίπατα σπίτια στα Ποτάμια του Αγίου Γεωργίου, όπου ακόμη διακρίνει κανείς τους δικέφαλους αετούς.
• Το εντυπωσιακό παρθεναγωγείο της Καρβάλης και η δεκάτρουλη εκκλησία των Αγίων Βασιλείου και Βλασίου στο Μιστί.
• Η λάρνακα της Αγίας Μακρίνας στην Αξόκαι η μοναδική ίσως στον κόσμο εκκλησία επ’ ονόματι του Αγίου Παχωμίου στο Ένεχιλ.
• Οι κτητορικές επιγραφές σε εκκλησίες και αρχοντικά στα ρωμαίικα και τα καραμανλήδικα.
• Οι σχισμένοι, ακρωτηριασμένοι μονόλιθοι, που αποκαλύπτουν σε κοινή θέα τις εκκλησιές που έκρυβαν στα σωθικά τους, όπως ο Άγιος Βασίλειος στη Σινασό, που δεν άντεξε το βάρος των χρόνων και κατέρρευσε φέτος από έντονη βροχόπτωση.

Μιλούν ακόμη:
• Οι Καππαδοκικές Αδελφότητες στην Πόλη και τα καραμανλήδικα ευαγγέλια.
• Η εφημερίδα “Ανατολή” του Ευαγγελινού Μισαηλίδη και οι εικόνες που έφεραν μαζί τους οι πρόσφυγες στην Ελλάδα.
• Ο Άγιος Αρσένιος και ο Άγιος Γέροντας Παΐσιοςαπό τα Φάρασα, που κοσμούν το ωμοφόριό του Πατριάρχη, οι τελευταίοι Άγιοι που ανέδειξε η Καππαδοκία».

Εφέτος βρεθήκαμε και στην πάλαι ποτέ περίλαμπρη και ξακουστή πόλη της Εφέσου. Εδώ, που βρίσκεται ο τάφος του Ευαγγελιστή Ιωάννη, εδώ που πραγματοποιήθηκε η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης χοροστάτησε στον Εσπερινό στον ναό του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, στο χωριό της ορεινής Εφέσου, τον Κιρκιντζέ, που έγινε γνωστός στο πανελλήνιο από τα «Ματωμένα Χώματα» της συγγραφέως Διδώς Σωτηρίου, ενώ προεξήρχε και στην Πατριαρχική Θεία Λειτουργία στη μνήμη του Αποστόλου και Ευαγγελιστή Ιωάννη του Θεολόγου, στην παλαιοχριστιανική βασιλική της Εφέσου, επί του τάφου του Αγίου.
Κι όπως είχαμε τότε αναφέρει «η ιστορία εδώ είναι πάντοτε παρούσα. Τίποτε στην πραγματικότητα δεν έχει σβήσει ο χρόνος, αλλά και η δράση του ανθρώπου, και τίποτε δεν θα χαθεί στον αιώνα των αιώνων, όσο διατηρούμε ζωντανή την μνήμη και την πίστη μας».
Κι αν επιμένουμε, στην ανάγκη της ιστορικής γνώσης δεν είναι γιατί είμαστε προγονόπληκτοι, αλλά γιατί πάνω από όλα, αυτό που χρειαζόμαστε είναι το φως των σπουδαίων ανθρώπων, που έγιναν πρότυπα πίστης, αγάπης, ηρωισμού, αλτρουισμού, αλληλεγγύης, προσφοράς και μαρτυρίας. Γιατί με τα δικά τους παραδείγματα θα βρούμε κι εμείς τοn δικό μας δρόμο, τον ατομικό, τον εθνικό, τον οικουμενικό, μέσα σε συνθήκες κρίσης, κυρίως κρίσης αξιών και αρχών.
Και τέτοιο πρότυπο πίστης, αγάπης και μαρτυρίας είναι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, τον οποίο όλοι μας καλούμαστε να μιμηθούμε και να συνδράμουμε στο δύσκολο αγώνα που διεξάγει, ο καθένας στο μέτρο των δυνάμεών του.

 

Read more...

Ομιλία κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου στο 27ο Ετήσιο Τακτικό Συνέδριο της ΠΟΑΣΥ

Μ. Χαρακόπουλος ΠΟΑΣΥ 1

Αθήνα, 27 Σεπτεμβρίου 2017

Ομιλία
αναπληρωτή τομεάρχη Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας,
αρμόδιου για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτή Λαρίσης,
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου

στο 27ο Ετήσιο Τακτικό Συνέδριο
της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αστυνομικών Υπαλλήλων (ΠΟΑΣΥ)
με κεντρικό σύνθημα:
«Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΙΧΑΖΕΤΑΙ, ΟΙ ΘΕΣΜΟΙ ΚΑΤΑΡΡΕΟΥΝ!
Εσύ; Πρωταγωνιστής ή Κομπάρσος;
Η απόφαση στα χέρια σου!»

«Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι,

Ως εκπρόσωπος της ΝΔ, και αρμόδιος τομεάρχης για τα θέματα Προστασίας του Πολίτη, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την πρόκληση να παραβρεθούμε στο ετήσιο τακτικό συνέδριο της ΠΟΑΣΥ και να σας μεταφέρω τους χαιρετισμούς του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκου Μητσοτάκη.

Αγαπητέ πρόεδρε,
Πράγματι, δεν μπορεί η δημόσια τάξη να επαφίεται μόνο στο φιλότιμο των αστυνομικών. Γι αυτό και θεωρώ ότι το θέμα που επιλέξατε για το συνέδριό σας θίγει το καθοριστικό πρόβλημα που ταλανίζει την ελληνική κοινωνία. Η μακρά και επίπονη οικονομική κρίση, όπως αποδείχθηκε, συνιστά την εκδήλωση της υφέρπουσας κρίσης θεσμών, αρχών και αξιών. Όλα αυτά επί των οποίων επιδιώξαμε να οικοδομήσουμε μια ευρωπαϊκή και δημοκρατική χώρα. Όχι βεβαίως, γιατί οι ίδιες αυτές οι δομές, που συνιστούν μια σύγχρονη αστική δημοκρατία, δεν είναι ορθές ως προς την αποστολή τους, αλλά διότι υπονομεύθηκαν και εν τέλει οδηγήθηκαν στην νόθευση του έργου τους.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι οδηγηθήκαμε στο σημείο να τίθεται εν αμφιβόλω το ίδιο το Κράτος Δικαίου και η συνταγματική διάκριση των εξουσιών, πράγματα αδιανόητα πριν από λίγα χρόνια. Όμως, η ψύχραιμη ματιά διαπιστώνει ότι δεν πρόκειται για κεραυνό εν αιθρία αλλά για μια σταθερή πορεία σε ένα μακρύ κατήφορο, όπου οι ευθύνες βαραίνουν όλους μας. Χωρίς ασφαλώς αυτές οι ευθύνες να επιμερίζονται ισομερώς. Είναι διαφορετικό να κάνει κανείς λάθος, επιδιώκοντας τον συμβιβασμό, και άλλο κάποιος να επιχειρεί την επιβολή της ανομίας, με όποιο πρόσχημα.

Η νοσηρή κατάσταση στον τομέα αυτό αποτυπώνεται και στην εκδήλωση επί δεκαετίες καινοφανών θεωριών μεταξύ πολιτικού και ποινικού εγκλήματος. Με τον τρόπο αυτό επιχειρήθηκε η αιτιολόγηση ακόμη και στυγνών τρομοκρατικών πράξεων και ενεργειών. Ενίοτε, μάλιστα, τέτοιες απεχθείς πράξεις εμφανίστηκαν ακόμη και με θετική χροιά από ποικίλους πολιτικούς παράγοντες. Σαν χθες, πριν 28 χρόνια, δολοφονήθηκε ο Παύλος Μπακογιάννης από τους τρομοκράτες της 17 Νοέμβρη. Κι όμως, βρέθηκαν πολιτικοί που πήγαν ως μάρτυρες υπεράσπισης στη δίκη των τρομοκρατών.

Από τη 17Νοέμβρη μέχρι τις σημερινές αναρχικές ομάδες των καταλήψεων, των καταστροφών στα κέντρα των πόλεων, των μικρών και μεγάλων «αβάτων» και τις εφόδους σε καταστήματα με σκοπό την «απαλλοτρίωση χρήσιμων ειδών», διακρίνουμε, δυστυχώς, ότι μέρος του πολιτικού κόσμου δεν τάσσεται ανοιχτά εναντίον αυτών των εγκληματικών φαινομένων.

Ιδιαίτερα αυτό που έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια στην περιοχή των Εξαρχείων δεν έχει προηγούμενο. Μια ολόκληρη περιοχή, με τάσεις εξάπλωσης και στις γειτονικές, έχει παραδοθεί στις διαθέσεις παράνομων ομάδων, που αποτελούνται από εγχώριους αλλά και αλλοδαπούς γνωστούς-αγνώστους, οι οποίοι ασκούν ουσιαστική εξουσία.

Το επίσημο κράτος έχει ουσιαστικά παραιτηθεί από την δικαιοδοσία του στο ιδιόμορφο αυτό «άβατο», το οποίο αποτελεί όνειδος για την ελληνική πολιτεία. Οι δυνάμεις της τάξεως δεν διαβαίνουν τα ιδεατά σύνορα του Εξαρχιστάν, αλλά παραμένουν στα όρια ως στόχοι στα παιχνίδια φωτιάς των μπαχαλάκηδων.

Η κυβέρνηση, για λόγους ιδεοληψίας ίσως και κουτοπόνηρης μικροπολιτικής, αφήνει τα «παιδιά να παίζουν», θεωρώντας ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Όπως δεν υπάρχει πρόβλημα που ομάδες σαν τον περιβόητο «Ρουβίκωνα» εφορμούν στο προαύλιο της Βουλής, σε δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους, ή άλλοι σπάνε τις βιτρίνες στην Ερμού, στον πιο εμπορικό δρόμο της χώρας.

Ως εκ τούτου, το αποτέλεσμα είναι αφενός το αίσθημα ασφαλείας των πολιτών να βρίσκεται στο ναδίρ, αφού όλα επιτρέπονται, αφετέρου να χαθεί η όποια εμπιστοσύνη στους θεσμούς που έχουν την αποστολή να προστατεύουν το πολίτη.

Ο Έλληνας αντιλαμβάνεται ότι ουσιαστικά ζει σε μια ζούγκλα, όπου ο βίαιος, ο οπλισμένος, ο όχλος επιβάλει το δικό του. Και αυτό συνιστά τρομερή οπισθοχώρηση για μια κοινωνία που θέλει να πιστεύει ότι βρίσκεται στον αναπτυγμένο κόσμο. Και φυσικά τα θλιβερά αυτά παραδείγματα επιδρούν στις νέες γενιές, που μεγαλώνουν σε ένα τέτοιο νοσηρό περιβάλλον.
Κοιτάξτε τι συμβαίνει στα πανεπιστήμια, στους ναούς της γνώσης. Εξαχρειωμένες μειοψηφίες, ως ορδές βαρβάρων απειλούν, προπηλακίζουν, σπάνε και βιαιοπραγούν για να εμποδίσουν την ελεύθερη έκφραση των ιδεών, στο όνομα του ασύλου της διακίνησης των ελεύθερων ιδεών. Μόλις προχθές, στα Ιωάννινα, μια τέτοια ομάδα μπήκε στο χώρο του Πανεπιστημίου και προέβη σε αίσχη για να εμποδίσει μια σοβαρή εκδήλωση, με τον καθηγητή του Παντείου κ. Συρίγο.

Και τι κάνει η πολιτεία γι’ αυτό; Ενισχύει το άσυλο, κυνηγάει όσους αντιτάσσονται στην σύγχρονη αυτή μορφή φασισμού, επιβραβεύει τους μπαχαλάκηδες και τους τραμπούκους, αφήνει ανεξέλεγκτη την τέλεση παράνομων πράξεων εντός των ακαδημαϊκών χώρων. Ποια η εμπιστοσύνη στους θεσμούς από γονείς και φοιτητές, όταν έρχονται αντιμέτωποι με μια τέτοια χαοτική κατάσταση στα πανεπιστημιακά ιδρύματα;

Πρόσφατα, φθάσαμε και στο σημείο να αμφισβητείται και ο δεύτερος πυλώνας της Δημοκρατίας μας, το δικαστικό σώμα. Ασκείται αλά καρτ κριτική στις αποφάσεις της δικαιοσύνης. Αν βολεύει μια απόφαση την κυβερνητική πλειοψηφία επικροτείται, ενώ αν είναι αντίθετη στις επιθυμίες και τους πολιτικούς της στόχους, επικρίνεται.

Ο πολίτης μπροστά στο φαινόμενο της επίθεσης της εκτελεστικής εξουσίας προς τη δικαστική, κλονίζεται, χάνει την εμπιστοσύνη του στην ίδια τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, καθώς υπονομεύεται δραστικά η εμπιστοσύνη του προς το δίκαιο που αυτό επιβάλει.

Φίλες και φίλοι,
Η ελληνική κοινωνία ζει έναν εκρηκτικό συνδυασμό απογοήτευσης, τόσο λόγω της οικονομικής δυσπραγίας που μειώνει το βιοτικό της επίπεδο, όσο και από την θεσμική ανεπάρκεια, που μέρος της αναφέραμε προηγουμένως.

Πού μπορεί να οδηγήσει η παράταση της απογοήτευσης, μαζί με την αποδοχή του αδιεξόδου, είναι νομίζω εύκολο να το φανταστούμε. Άλλωστε, ευνοούν και προς τούτο όλες οι αρνητικές εξελίξεις που παρακολουθούμε το τελευταίο διάστημα στην Ευρώπη. Θα έλεγα, λοιπόν, ότι το κοκτέιλ που έχουμε μπροστά μας είναι σωστός δυναμίτης.

Ωστόσο, η εικόνα του διχασμού, όσο κι αν από κάποιους καλλιεργείται εντέχνως για δικούς τους λόγους, δεν είναι αυτή που χαρακτηρίζει σήμερα την κοινωνία μας. Η συντριπτική πλειοψηφία λίγο πολύ συμφωνεί σε κάποιες αυτονόητες αλήθειες για το τι δέον γενέσθαι. Όλοι επιθυμούν την αποκατάσταση της νομιμότητας, της ευρυθμίας του κράτους ακόμη και της αξιοκρατίας.

Κάποιοι γυρνούν το ρολόι της ιστορίας πίσω, αναμασούν μπαγιάτικα δόγματα, βγάζουν από το ψυγείο πεθαμένες αντιπαραθέσεις. Όλ’ αυτά παρασύρουν λίγους, οι πολλοί αδιαφορούν, γιατί βλέπουν το σήμερα και το αύριο.

Τι πρέπει,λοιπόν, να πράξουμε απέναντι στη παρούσα συγκυρία; Θα παραμείνουμε απλοί θεατές, αναμένοντας μια μοιραία έκρηξη; Η μοιρολατρία του κομπάρσου δεν ταιριάζει σε συνειδητούς πολίτες. Η μοίρα μας είναι στα χέρια μας. Τόσο στο πεδίο της οικονομίας, παρά τα όποια αντικειμενικά εμπόδια, όσο πολύ περισσότερο στην ανάκτηση της εμπιστοσύνης των θεσμών.

Εμείς ως ΝΔ δεν έχουμε κουραστεί να επαναλαμβάνουμε ότι ο νόμος και η τάξη πρέπει να επιβληθούν παντού, ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να έχει την εικόνα ξέφραγου αμπελιού, ότι τα άβατα πρέπει να εκλείψουν.

Είμαστε βέβαιοι ότι οι δυνατότητες για την επίτευξη αυτού του στόχου υπάρχουν. Οι δυνάμεις της αστυνομίας, όπου αφήνονται να κάνουν τη δουλειά τους, την κάνουν καλά. Και αυτό το διαπιστώνουμε για παράδειγμα στην εξιχνίαση των εγκλημάτων. Αυτό που χρειάζεται είναι η πολιτική βούληση, η καθαρή στόχευση, ο σχεδιασμός και η αποφασιστικότητα στην εκτέλεση.

Πρόκειται, βεβαίως, για έργο που απαιτεί το χρόνο του. Αλλά στο παρελθόν, και μάλιστα στο πρόσφατο, απεδείχθη, ότι μπορεί να έχει σοβαρά αποτελέσματα, έτσι ώστε ο πολίτης να νοιώσει ξανά ότι υπάρχει κράτος, ότι παντού μπορεί να κυκλοφορήσει ασφαλής και ελεύθερος.

Όπως επίσης μπορούμε και τα πανεπιστήμιά μας -καταργώντας παράλογους νόμους και αποφάσεις- να τα παραδώσουμε στους φοιτητές και στους καθηγητές τους, χωρίς τραμπούκους ή διακινητές ναρκωτικών. Και βεβαίως, να αφεθεί η δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της, χωρίς παρεμβάσεις, χωρίς υπονομεύσεις.

Οι πολίτες αξιώνουν Κράτος Δικαίου. Κι εσείς, οι αστυνομικοί, είστε οι βραχίονες της επιβολής του Κράτους Δικαίου. Δέσμευση του Κυριάκου Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας είναι η επιβολή του νόμου και της τάξης, παντού, χωρίς εξαιρέσεις.

Και η στήριξη των ανδρών και γυναικών της Αστυνομίας είναι χρέος μας. Βεβαίως, βρισκόμαστε σε μια δύσκολη οικονομικά συγκυρία, αλλά ως πολιτεία οφείλουμε να ιεραρχούμε τις προτεραιότητές μας. Και για εμάς, η ασφάλεια είναι προτεραιότητα. Είναι προϋπόθεση ελευθερίας, βασικό ανθρώπινο δικαίωμα, που οφείλει να παρέχει κάθε ευνομούμενη πολιτεία στους πολίτες της.

Με αυτές τις σκέψεις χαιρετίζω τις εργασίες του συνεδρίου σας. Καλή επιτυχία!»

 

Read more...

Ομιλία Μ.Χαρακόπουλου στη βουλή για την Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μ.Ασίας

Μάξιμος Ημέρα Μνήμης Γενοκτονίας Μικρασιατών

Αθήνα, 15 Σεπτεμβρίου 2017

Ομιλία
του Εισηγητή της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτή Λαρίσης
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην Ολομέλεια της βουλής για την
«Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας»


«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Όπως είπε και ο προλαλήσας Βουλευτής της Χίου, σήμερα τιμούμε την Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Μου προκαλεί, λοιπόν, εντύπωση το γεγονός ότι για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά η ημερήσια διάταξη που αναγιγνώσκει ο Προεδρεύων του Σώματος, δεν μιλάει για “Γενοκτονία” αλλά για “Καταστροφή”.

Κύριε Πρόεδρε,
υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος που γίνεται αυτή η διαστρέβλωση του ΦΕΚ που όρισε το 1998 την Ημέρα Μνήμης ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας;
Θυμίζω ότι μεθαύριο, την Κυριακή, που γίνονται οι κεντρικές εκδηλώσεις στη Μητρόπολη Αθηνών και στην Πλατεία Συντάγματος από την Περιφέρεια Αττικής και την Ομοσπονδία Προσφυγικών Σωματείων Ελλάδος, η πρόσκληση μιλά -και ορθώς, όπως επιβάλει το ΦΕΚ- για Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
όσα χρόνια κι αν περάσουν από το 1922, θα παραμένει ορόσημο η χρονιά αυτή στην ιστορία του ελληνικού Έθνους. Το μέγεθος της τραγικότητας, αλλά και οι συνέπειες της Μικρασιατικής Καταστροφής, είναι ανάλογα, αν όχι δυσμενέστερα, σε σχέση με την Άλωση της Πόλης το 1453.

Το 1922 σηματοδοτεί τον βίαιο τερματισμό μιας αδιάλειπτης και λαμπρής ιστορικής παρουσίας του Ελληνισμού έπειτα από τρεις χιλιάδες έτη. Στο μακρύ αυτό διάστημα οι ελληνίδες πόλεις των ανατολικών ακτών του Αιγαίου, αλλά και της Μικρασιατικής ενδοχώρας, από όπου ήρθαν ως πρόσφυγες και οι παππούδες μου, προσέφεραν στην ανθρωπότητα υψηλά δείγματα πολιτισμού, ξεκινώντας από τους σοφούς της αρχαιότητας που τόλμησαν να διαλύσουν τα σκοτάδια των προλήψεων και να κατανοήσουν το σύμπαν με τους νόμους της λογικής.

Στα χρόνια που ρίζωνε και αναπτύσσονταν ο χριστιανισμός, πάλι ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας είχε πρωτεύοντα ρόλο. Γη αγίων, πατέρων της Εκκλησίας, ιεραρχών, που μέχρι σήμερα τιμώνται με ευλάβεια.

Ακόμα και στους νεότερους χρόνους οι Μικρασιατικές ακτές υπήρξαν εστίες ανάπτυξης, δυναμικό τμήμα του παγκόσμιου εμπορικού δικτύου μεταξύ της Δύσης και της Ανατολής. Και, όμως, βάσει ενός καλά οργανωμένου, μελετημένου και κυνικά εφαρμοσμένου σχεδίου, ο Ελληνισμός αυτός εξαλείφθηκε.
Η μοιραία κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ώθησε συγκεκριμένους κύκλους, εντός και εκτός Τουρκίας, να επιδιώξουν τη γενοκτονία όλων των χριστιανών. Ο στόχος ήταν η δημιουργία ενός ομογενοποιημένου θρησκευτικά κράτους και, ταυτόχρονα, να αποσπαστεί από τους χριστιανούς η οικονομική ισχύς, οι περιουσίες τους, τα υπάρχοντά τους.

Αυτό συνέβη σε έναν εσωτερικό πόλεμο διαρκείας, που την πρώτη του φάση τη διεξήγαγαν οι Νεότουρκοι, για να την ολοκληρώσουν οι Κεμαλιστές, με άγριες και απηνείς διώξεις, με μακρινές πορείες θανάτου στα Αμελέ Ταμπουρού, Έλληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας, Αρμένιοι και Ασύριοι, οδηγήθηκαν ως πρόβατα επί σφαγή.

Ο στόχος επιτεύχθηκε. Εκατομμύρια έχασαν τη ζωή τους και άλλα έγιναν πρόσφυγες. Και όλα αυτά μπροστά στα μάτια της διεθνούς κοινότητας. Η στάση, ιδιαίτερα των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής, θα παραμένει όνειδος στην ιστορία της ανθρωπότητας. Στο λιμάνι της Σμύρνης κατέπεσαν όλες οι αξίες που υποτίθεται ότι υπεράσπιζε ο δυτικός πολιτισμός. Αλλά, και στην Ανατολή τα όπλα του Λένιν εξόπλιζαν τους Τσέτες σφαγείς.

Στις δεκαετίες που ακολούθησαν οι πρόσφυγες της Μικράς Ασίας αγωνίστηκαν με νύχια και με δόντια να στεριώσουν στην Ελλάδα, με το μυαλό πάντοτε να τρέχει στις αλησμόνητες πατρίδες της Ανατολής. Και τα κατάφεραν ενάντια στις αντιξοότητες, ακόμη και στην ψυχρότητα που βρήκαν στον νέο τόπο κατοικίας τους.

Πολύ νερό κύλησε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στο αυλάκι της ιστορίας από τότε. Και σήμερα κάποιοι υποστηρίζουν ότι πρέπει να τραβήξουμε μπροστά και πως για να το κάνουμε αυτό πρέπει να κατακρεουργήσουμε την ιστορία, να αποκρύψουμε γεγονότα, να τους αλλάξουμε ονόματα. Τη σφαγή στη Σμύρνη να την πούμε “συνωστισμό”, τη Γενοκτονία “εθνοκάθαρση” ή “δραματικά γεγονότα” και έτσι να μιλούμε στα παιδιά, έτσι να διδάσκονται όλη την αλήθεια.

Πόσο πλανημένη, όμως, είναι αυτή η προσέγγιση; Πρώτον, γιατί τίποτα σταθερό δεν οικοδομείται επί του ψεύδους. Αργά ή γρήγορα θα καταρρεύσει. Μόνο με την αλήθεια μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά. Δεύτερον, γιατί αν μείνουμε πλανημένοι, δεν φέρνουμε εγγύτερα τη συμφιλίωση ή την ειρηνική συνύπαρξη. Αφήνουμε χώρο στο να επαναληφθούν τα ίδια λάθη.

Σήμερα, αυτό αποδεικνύεται περίτρανα. Ας ρίξουμε μια ματιά στην ίδια την Τουρκία, που επιμόνως αρνείται τη διαπραχθείσα γενοκτονία. Αντί να ζητήσει «συγγνώμη», αντί να παραδεχθεί το λάθος, στήνει πανηγύρια, εορτάζοντας τη σφαγή της Σμύρνης ή την Άλωση της Πόλης και, παράλληλα, εξακολουθεί το έργο της γενοκτονίας στο πεδίο της μνήμης. Μετατρέπει εκκλησίες σε τζαμιά. Έχει βάλει στο στόχο και την ίδια την Αγία Σοφία στην Πόλη. Αλλοιώνει έτσι μνημεία, που αποδεικνύουν το χριστιανικό παρελθόν της Μικράς Ασίας. Συνάμα, αμφισβητεί την ελληνικότητα ακόμη και κατοικημένων νησιών του Αιγαίου και οραματίζεται την ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Και δυστυχώς, κάποιοι, ανιστόρητοι προφανώς, διακατεχόμενοι από εμμονικές ιδεοληψίες, μας ζητούν να δώσουμε συγχωροχάρτι, κάτι που ούτε δικαιούμαστε έναντι των νεκρών μας, αλλά και που επιπλέον αποθρασύνει τη γείτονα.

Επιπλέον, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι η Γενοκτονία εναντίων των χριστιανών που ξεκίνησε στα εδάφη της Μικράς Ασίας στις αρχές του 20ου αιώνα, συνεχίζεται και σήμερα στη Μέση Ανατολή.
Ως εκ τούτου, κύριε Πρόεδρε, ο αγώνας για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, των Ελλήνων του Πόντου, των Αρμενίων και των Ασσυρίων, είναι αγώνας για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, αλλά και μοχλός αφύπνισης της ανθρωπότητας, για να μην υπάρχει ποτέ καμία ανοχή στην επανάληψη τέτοιων εγκλημάτων!

Σας ευχαριστώ».

Ακολουθεί απόσπασμα των πρακτικών πριν την τήρηση ενός λεπτού σιγής:

ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Κύριε Πρόεδρε, μπορώ να έχω τον λόγο;
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Κύριε Χαρακόπουλε, για ποιο θέμα θέλετε να μιλήσετε;
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Για το θέμα που έθεσα κατά την έναρξη της τοποθέτησής μου, κύριε Πρόεδρε.
Δεν ξέρω αν είστε σε θέση να δώσετε μία απάντηση σχετικά με το για ποιον λόγο υπάρχει αυτή η διαστρέβλωση από πλευράς Προεδρείου. Και η ημέρα εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας μνημονεύεται από το Προεδρείο, και πέρυσι και φέτος στις αντίστοιχες εκδηλώσεις, ως ημέρα της καταστροφής.
Θα ήθελα να καταθέσω στο Προεδρείο την πρόσκληση της Περιφέρειας Αττικής προς τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, η οποία μιλάει, όπως ορίζει το ΦΕΚ του 1998, για ημέρα εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
(Στο σημείο αυτό ο Βουλευτής Λάρισας της Νέας Δημοκρατίας κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος καταθέτει για τα Πρακτικά τα προαναφερθέντα έγγραφα, τα οποία βρίσκονται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής)
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Κύριε Χαρακόπουλε, όπως γνωρίζετε και είδατε, τα κόμματα, και το δικό σας, έχουν εκφραστεί σχετικά με τα γεγονότα. Ούτε το Προεδρικό Διάταγμα έχει αλλάξει περί γενοκτονίας ούτε ο νόμος.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Ναι, αλλά η πρόσκληση έχει αλλάξει.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Η Βουλή προσπαθεί με κάθε τρόπο να κοιτάξει προς το μέλλον. Δεν θέλει να αλλοιώσει την ιστορία. Η ιστορία είναι σεβαστή και δεν αλλάζει με τίποτα.

Όμως, όταν και στην ομιλία μου την εισαγωγική, την ολιγόλεπτη, είπα ότι ενώ ακόμη το αίμα ήταν νωπό, έδωσαν τα χέρια ο Βενιζέλος με τον Ατατούρκ και είπαν «Ας κοιτάξουμε μπροστά» κι εμείς σήμερα επικαλούμαστε τη Συνθήκη της Λωζάνης…
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Ναι, αλλά ο νόμος είναι αυτός.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Μια προφορική διόρθωση.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός):…εμείς δεν μπορούμε να λέμε συνέχεια αυτά τα οποία η ιστορία έχει καταγράψει. Δεν αρνείται κανένας την ιστορία ούτε το περιεχόμενο.
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Άρα, αλλάζουμε το περιεχόμενο της ημέρας;
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Όχι, δεν αρνείται κανένας την ιστορία ούτε το περιεχόμενο.
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Αυτή είναι η απάντηση της Βουλής;
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Η Βουλή απλώς έχει μια γιορτή -αν θέλετε- μνήμης που αφορά τα γεγονότα. Δεν αλλάζει η Βουλή…
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Ποια γεγονότα;
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Τα γεγονότα; Τα γεγονότα όμως έχουν χαρακτηριστεί ως «Γενοκτονία». Δεν μπορεί μονομερώς το εκάστοτε Προεδρείο να αλλοιώνει το περιεχόμενο της ημέρας.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Κύριε Χαρακόπουλε, η Βουλή δεν αλλάζει ούτε τον νόμο -επαναλαμβάνω- ούτε το προεδρικό διάταγμα. Αυτό δεν είναι αρκετό; Δηλαδή, τι άλλο να πω;
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Άρα, υπάρχει πρόβλημα σοβαρό. Τώρα γίνεται χειρότερο το πρόβλημα.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Εν πάση περιπτώσει, εμείς εδώ δεν μπορούμε συνέχεια με τις θέσεις τις ακραίες που έχουν άλλα Κόμματα, τις λιγότερο ακραίες που έχουν άλλα Κόμματα …
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Η Βουλή μόνη της αποφασίζει;
(Θόρυβος στην Αίθουσα)
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Κύριε Πρόεδρε, με συγχωρείτε, αλλά εγώ σας έδωσα τη δυνατότητα να επανορθώσετε…
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Το χειροτέρεψε.
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: …γιατί πίστευα ότι για δεύτερη χρονιά ήταν ένα λεκτικό λάθος. Όμως, εδώ φαίνεται ότι δεν μιλούμε για λεκτικό λάθος, αλλά για συνειδητή επιλογή. Αυτό δεν μπορεί να γίνει ανεκτό από το Σώμα. Υπάρχει απόφαση της Βουλής, υπάρχει στο Φύλλο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως, Προεδρικό Διάταγμα…
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Ομόφωνο!
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: …που ορίζει ότι η μέρα αυτή είναι Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Της Γενοκτονίας, όχι της Καταστροφής!
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Αυτό σας είπα. Δεν έχει αλλάξει ούτε το Προεδρικό Διάταγμα ούτε ο νόμος.
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Δεν μπορεί όταν κατά την έναρξη την συνεδρίασης, που το Προεδρείο θέτει την ημερήσια διάταξη αντί «Γενοκτονίας» να μιλάει για «Καταστροφή», διότι έτσι μπορεί να θέλει κάποια Πλειοψηφία που τυγχάνει να υπάρχει σήμερα στη Βουλή. Το Προεδρείο οφείλει να τιμά τη μνήμη της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Αυτό το είπατεκαι το είπαν και όλα τα Κόμματα.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Δεν το είπαν.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Τα περισσότερα.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΗΜΑΣ: Ο Προεδρεύων δεν το έχει πει.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Εσείς το υιοθετείτε αυτό;
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Εν πάση περιπτώσει, το Προεδρείο της Βουλής εκφράζει το σύνολο των Κομμάτων. Το σύνολο των Κομμάτων, λοιπόν, όπως εκφράζεται, λέει ότι η ιστορία είναι σεβαστή, η Γενοκτονία είναι υπαρκτή, ο νόμος περί Γενοκτονίας είναι υπαρκτός…
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Γιατί δεν γράφεται;
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός):…το Προεδρικό Διάταγμα είναι υπαρκτό. Όμως, εν πάση περιπτώσει, πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά και το αύριο.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Τι σχέση αυτό; Πίσω κοιτάμε;
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Τι σχέση έχει αυτό, κύριε Πρόεδρε; Τι λέτε τώρα;
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Όχι να το ξεχάσουμε. Δεν μπορούμε να δημιουργούμε θέματα εκ του μη όντος.
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Αν δεν κοιτάμε πίσω, θα έχουμε καινούργια καταστροφή μπροστά.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Εδώ έχουμε θέμα εκ του μη όντως.
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Εκ του μη όντως θα ήταν αν δεν επαναλαμβάνονταν, κύριε Πρόεδρε.
(Θόρυβος στην Αίθουσα)
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Παρακαλώ. Δεν μπορούμε να συζητάμε θεωρητικά.
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Πάντως, τώρα υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Όποιος δεν κοιτάζει πίσω, θα πάθει τα ίδια στο μέλλον.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΞΥΔΑΚΗΣ:Κύριοι συνάδελφοι, σε όλα τα σχολικά βιβλία διδασκόμαστε τη Μικρασιατική Καταστροφή. Πλειοδοσία στις λέξεις;
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Έχει όνομα, κύριε Ξυδάκη. Γράφεται στο ΦΕΚ ως «Γενοκτονία». Δεν γράφεται «Καταστροφή».
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΞΥΔΑΚΗΣ: Εντάξει, το γράφει. Δεν άλλαξε κανείς το Προεδρικό Διάταγμα.
(Θόρυβος στην Αίθουσα)
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Δεν μπορεί ο κύριος Πρόεδρος…
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΞΥΔΑΚΗΣ: Διαβάζει την Ημερήσια Διάταξη η οποία επαναλαμβάνεται για δεύτερη χρονιά. Πέρυσι από τον κ. Κουράκη και φέτος από τον κύριο…
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Προσωπικά προέρχομαι από μια περιοχή, που, όπως ξέρετε, είχε το μεγαλύτερο χρόνο δουλείας απ’ όλη την υπόλοιπη χώρα και η οικογένειά μου έχει προσωπικές αναμνήσεις.
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Κύριε Πρόεδρε, δεν ήταν μομφή προς το πρόσωπό σας.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Όμως, αυτά όλα έχουν καταγραφεί και έχουν πονέσει και δεν σβήνουν, αν θέλετε. Ωστόσο, δεν μπορεί να ξεχάσουμε το χέρι φιλίας που έδωσε ο Βενιζέλος με τον Ατατούρκ.
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Δεν έχει σχέση αυτό, κύριε Πρόεδρε.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Δεν βγήκαν αυτοί οι άνθρωποι να πουν «κάθε μέρα θα επαναλαμβάνουμε τα ίδια και θα πολεμάμε». Το είπε και ο ποιητής που ανέφερα στο ποίημά του. Δεν γίνεται. Το αντιλαμβάνεστε. Δεν αλλάζει τίποτα. Η ιστορία είναι ιστορία.
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Μα, εμείς ζητάμε από αυτούς αναγνώριση της Γενοκτονίας. Τώρα λέτε ότι δεν πρέπει να τα ακούνε;
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ολοκληρώθηκε η συζήτηση για την Ημέρα Μνήμης για την Καταστροφή του Μικρασιατικού Ελληνισμού και παρακαλώ τους συναδέλφους να τηρήσουν ενός λεπτού σιγή.
(Στο σημείο αυτό τηρείται στην Αίθουσα ενός λεπτού σιγή).

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ:

https://www.youtube.com/watch?v=UmSaxm4TJj8

https://www.youtube.com/watch?v=dJ3sPOR6CdQ&feature=youtu.be

Read more...

Ομιλία Αντιπροέδρου της Διακομματικής Επιτροπής για το Δημογραφικό κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου

Μάξιμος Επιτροπή

Αθήνα, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Ομιλία
του Αντιπροέδρου της Διακομματικής Επιτροπής για το Δημογραφικό
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη συνεδρίαση της Επιτροπής με θέμα τη συζήτηση επί του πορίσματος (Φεβρουάριος 1993) της τότε Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής «Για τη μελέτη του δημογραφικού προβλήματος της χώρας και διατύπωση προτάσεων για την αποτελεσματική αντιμετώπισή του».

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
το γεγονός ότι συζητούμε για ένα πόρισμα που απασχόλησε τη Βουλή στην Κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, στο μακρινό 1993, νομίζω, σημαίνει πολλά. Αποδεικνύει και την οξυδέρκεια του εκλιπόντος πρώην πρωθυπουργού, αλλά και τις διαχρονικές ευαισθησίες της παράταξής μας.
Δυστυχώς τα μέτρα που τότε ελήφθησαν, όπως και αργότερα επί Κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή, δεν είχαν συνέχεια και δεν στάθηκαν επαρκή για να ανακόψουν τον δημογραφικό μας «κατήφορο».
Είμαστε, όμως, σ' ένα οριακό σημείο. Δεν υπάρχουν περιθώρια αμεριμνησίας, ακόμα και για όσους αφελώς θεωρούν ότι “η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει”. Ο ιστορικός Πολύβιος αναζητώντας τις αιτίες της κατάρτισης του ελληνισμού από τη Ρώμη, ως βασική αιτία υποδεικνύει το δημογραφικό.
Από το 1993, λοιπόν, ο κώδων του κινδύνου έχει σημάνει ηχηρά για τη δραματική μείωση των γεννήσεων, που έπεσαν από το 2,2 -δηλαδή πάνω από το 2,1 που είναι το όριο της ανανέωσης των γενεών- στο 1,4. Σήμερα βρισκόμαστε στο 1,33. Γινόταν και τότε έκκληση για εγρήγορση, γιατί εργαζόμενοι και συνταξιούχοι ήταν σε αναλογία 2 προς 1 και επισημαινόταν πως μια υγιής ασφαλιστική πολιτική απαιτεί την αναλογία, τουλάχιστον, 4 προς 1. Ήδη από τότε προβλεπόταν η βέβαιη κατάρρευσή των ασφαλιστικών ταμείων, την οποία σήμερα, δυστυχώς, βιώνουμε.
Για ν’ αποτρέψουμε το μοιραίο, κάνουμε συνεχώς αυξήσεις των ασφαλιστικών εισφορών, που με τη σειρά τους καθηλώνουν την ανάπτυξη, αυξάνουν την ανεργία και εν τέλει μειώνουν τις γεννήσεις και πυροδοτούν τη μετανάστευση των νέων. Δηλαδή, ένας ζοφερός φαύλος κύκλος που επιζητεί άμεσα διέξοδο.
Κυρία Πρόεδρε,
στην πρόσφατη τριμηνιαία έκθεσή του το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής επισημαίνει ότι το 2080 ο πληθυσμός στη χώρα μας θα μειωθεί στα 7,7 εκατομμύρια από 10,9 το 2015 και το συνολικό ποσοστό υπογονιμότητας από 1,33 θα πάει μόλις στο 1,34. Το σημαντικότερο είναι, πως ο δείκτης εξάρτησης των ηλικιωμένων αναμένεται ν’ αυξηθεί από το 33% στο 67,5%, δηλαδή, να υπερδιπλασιαστεί.
Σήμερα, για κάθε 3 άτομα ηλικίας 15 έως 64 ετών αντιστοιχεί 1 άτομο άνω των 65. Το 2060 η αναλογία θα είναι 3 προς 2. Ως εκ τούτου, η έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού προβλέπει ότι παρά τις αλλαγές που έχουν συντελεστεί στους τομείς των εσόδων και των δαπανών για να μειωθεί το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού, η βραδυφλεγής βόμβα του δημογραφικού μπορεί ν’ ανατρέψει άρδην τη δημοσιονομική ισορροπία. Όλες οι θυσίες του λαού, επομένως, θα πάνε στραφεί σαν το πιθάρι των Δαναΐδων, εάν δε λύσουμε το δημογραφικό πρόβλημα.
Νομίζω ότι θα είναι χρήσιμο -εάν όχι στην επόμενη συνεδρίαση- σε μια από τις επόμενες συνεδριάσεις να κληθούν οι υπεύθυνοι του Γραφείου του Προϋπολογισμού της Βουλής, να μας παρουσιάσουν αναλυτικά την έκθεσή τους, όσον αφορά στις επιπτώσεις του δημογραφικού στην οικονομία, το ασφαλιστικό και το σύστημα υγείας.
Όμως και στο πόρισμα του 1993, όπως και στη συζήτηση που είχε ακολουθήσει στη Βουλή, είχαν επισημανθεί οι βασικοί λόγοι της δημογραφικής κάμψης: Η οικονομική ύφεση, η ανεργία των νέων, η έλλειψη κατοικίας, η αστικοποίηση, η μετανάστευση, η απομάκρυνση από τα ελληνικά πρότυπα και τις πολιτισμικές παραδόσεις του λαού μας, η άμβλυνση του θρησκευτικού συναισθήματος, η μεγάλη αύξηση του αριθμού των εκτρώσεων. Με μια σπάνια ομοφωνία στα πολιτικά μας χρονικά ετέθησαν και στόχοι, όπως αυτός του τρίτου παιδιού και η άνοδος του δείκτη γονιμότητας το 2010 στο 2,1, η συνεχής παρακολούθηση των δημογραφικών δεδομένων, η ανάπτυξη της Περιφέρειας με τον φιλόδοξο στόχο να μειωθεί ο πληθυσμός της Πρωτεύουσας κατά 500.000 ή και 1 εκατομμύριο.
Ήδη, είχε ξεκινήσει επιδοματική πολιτική για το τρίτο παιδί και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, στη διάρκεια εκείνης της συνεδρίασης είχε εξαγγείλει πρόγραμμα απόδοσης εντελώς δωρεάν κατοικιών σε υπερπολύτεκνες οικογένειες. Τελικώς, η φθίνουσα πορεία δεν ανακόπηκε, παρά το γεγονός ότι τη δεκαετία του ‘90 είχαμε τη ένταξη στην ελληνική κοινωνία των παλιννοστούντων Ποντίων και των βορειοηπειρωτών, όπως και κατεξοχήν Βαλκάνιων μεταναστών, κυρίως Αλβανών.
Η αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος απαιτεί την έλλειψη ενός φάσματος μέτρων, τα οποία θα θίγουν οικονομικούς, κοινωνικούς, πολιτισμικούς, ακόμη και θρησκευτικούς παράγοντες. Αυτό, δυστυχώς, έλειψε στο μεσοδιάστημα, εκτός από κάποια σοβαρά μέτρα της κυβέρνησης Καραμανλή. Για να πετύχουμε την αναστροφή της παρακμής χρειαζόμαστε στρατηγικό σχέδιο και όραμα για τον ελληνισμό του 21ου αιώνα:
• Ένα σχέδιο που άπτεται πληθυσμιακής τόνωσης της περιφέρειας, με νέους που θα μείνουν στον τόπο τους και άλλους που θα επιλέξουν να φύγουν από την Αθήνα. Τα χωριά μας, τα περισσότερα χωριά γερόντων σήμερα, σε 20-30 χρόνια κυριολεκτικά θα σβήσουν, εάν συνεχιστεί αυτή η δημογραφική κάμψη.
• Στην κάθε είδους μέριμνα του κράτους πρέπει να είναι τα παιδιά, ώστε να ελευθερωθούν τα χέρια των εργαζόμενων γονιών.
• Μια νέα οικονομική πολιτική που θα δώσει ώθηση στην ιδιωτική οικονομία και θα βάλει σε ενέργεια τις αστείρευτες δυνάμεις του έθνους μας, που για αιώνες απέδειξε ότι διαθέτει.
• Τέλος, την ανάδειξη των αξιών της οικογένειας και της μητρότητας.
Δυστυχώς, φοβούμαι ότι δεν συμμερίζονται όλοι το δημογραφικό, ως μείζον εθνικό πρόβλημα με τεράστιες οικονομικές και κοινωνικές διαστάσεις, κάποιοι το προσεγγίζουν μηχανιστικά και με μια ανάλαφρη διάθεση, πιστεύουν ότι το ζήτημα θα το λύσει μόνη της η ζωή, ίσως με τη μαζική μετανάστευση από τις χώρες της Ασίας και της Αφρικής. Πρόκειται για φρούδες και συνάμα επικίνδυνες ελπίδες, όσοι πιστεύουν κάτι ανάλογο από αριστερή ή από νεοφιλελεύθερη αντίληψη, ξεχνούν ότι οι άνθρωποι δεν είναι απλές μονάδες ενός οικονομικού συστήματος, αλλά είναι φορείς πολιτισμού, αξιών, αντιλήψεων και παραδόσεων, αρκεί να δει κανείς τι συμβαίνει σήμερα στη δυτική Ευρώπη και τι εκρηκτικά προβλήματα αντιμετωπίζουν οι χώρες που πίστεψαν σε ανάλογα ιδεολογήματα. Τουλάχιστον, ας είμαστε μια φορά και εμείς προμηθείς και όχι επιμηθείς.
Ευχαριστώ».

Read more...

Ομιλία κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου στο 5ο Διεθνές Χριστιανικό Φόρουμ της Μόσχας

Μόσχα 1

Μόσχα, 30 Αυγούστου 2017

Ομιλία
εισηγητή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτή Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας,
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στο 5ο Διεθνές Χριστιανικό Φόρουμ με θέμα:
«Σύγχρονες απειλές και μηχανισμοί προστασίας θρησκευτικών κοινοτήτων της Μέσης Ανατολής».


«Κυρίες και κύριοι,
Αγαπητοί σύνεδροι,

Κατ’ αρχάς θεωρώ υποχρέωσή μου να ευχαριστήσω τους διοργανωτές για την ευγενική τους πρόσκληση.
Κάθε φορά που έρχομαι στη Ρωσία, στη Μόσχα, στην Αγία Πετρούπολη, τις οποίες έως τώρα έχω επισκεφθεί, νοιώθω ότι είμαι μεταξύ ειλικρινών φίλων, με τους οποίους μοιραζόμαστε κοινές αντιλήψεις, όχι μόνον για το παρελθόν, αλλά για το παρόν και κυρίως το μέλλον.
Για τους Έλληνες το περιβάλλον εδώ είναι πολύ οικείο. Κι αυτό δεν είναι παράξενο μιας κι ο ρωσικός πολιτισμός έχει ασκήσει τεράστια επιρροή και στον νεοελληνικό πολιτισμό.
Κι αυτό συμβαίνει γιατί εντός του ρωσικού πολιτισμού ανακαλύπτουμε τα δικά μας στοιχεία, τα ελληνικά, τα οποία μεταλαμπαδεύτηκαν στη διάρκεια των πολλών αιώνων των μεταξύ μας στενών σχέσεων –από την εποχή του Αγίου Βλαδίμηρου, της Σοφίας Παλαιολογίνας και του Μάξιμου του Γραικού. Αλλά και αργότερα την εποχή του Βαρβάκη, του Καποδίστρια και της Φιλικής Εταιρείας.
Υποχρέωσή μου, επίσης, θεωρώ τα συγχαρητήρια προς τους διοργανωτές του φόρουμ για την απόφασή τους να συζητηθεί ένα τόσο επίκαιρο αλλά και τόσο υποτιμημένο από τη διεθνή κοινότητα ζήτημα.
Προκαλεί αναμφίβολα σοβαρά ερωτηματικά πως ο λεγόμενος χριστιανικός κόσμος έχει υποτιμήσει και σχεδόν λησμονήσει την χριστιανική παρουσία στην Μέση Ανατολή.
Μοιάζει σαν να μην θυμάται ότι σ’ αυτές ακριβώς τις περιοχές γεννήθηκε ο Θεάνθρωπος, και η χριστιανική πίστη.
Ο Χριστιανισμός διαμορφώθηκε στον νοητό άξονα που το ένα άκρο του βρίσκεται στα εδάφη της Μικράς Ασίας, εκεί που είναι και ο δικός μου τόπος καταγωγής, στην Καππαδοκία, γενέθλιο τόπο πλειάδας Πατέρων της Εκκλησίας.
Και το άλλο του άκρο, περνώντας από εκεί που βρίσκεται η σημερινή Συρία, ο Λίβανος, το Ισραήλ, η Παλαιστίνη, απλώνεται στην βόρεια Αφρική, στην Αίγυπτο, στην Τριπολίτιδα έως και την Καρχηδόνα.
Για αιώνες εκεί ήκμασε ο χριστιανικός κόσμος. Αλλά ακόμη και μετά την μουσουλμανική πλημμυρίδα, και την οθωμανική κατάκτηση, η χριστιανική παρουσία παρέμεινε ολοζώντανη, κρατώντας την ταυτότητά της στο χρόνο σε πείσμα των ιστορικών γεγονότων.
Επρόκειτο και σ’ αυτήν την περίπτωση για ένα Βυζάντιο μετά το Βυζάντιο, όπως εύστοχα έχει ειπωθεί.
Δυστυχώς, όμως, ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα, ένα σατανικό σχέδιο γενοκτονίας, για την εξάλειψη παντελώς του χριστιανικού στοιχείου, είχε μπει σε εφαρμογή στην οθωμανική αυτοκρατορία.
Ο κυνικός στόχος ήταν η δημιουργία ενός ομοιογενούς θρησκευτικά χώρου. Δυστυχώς, σ’ αυτό το σχέδιο ουσιαστική συμβολή είχαν και εκπρόσωποι χριστιανικών χωρών, όπως ήταν τότε η Γερμανία του Κάιζερ. Το αποτέλεσμα ήταν εκατομμύρια χριστιανοί να εξοντωθούν και άλλοι να πάρουν τον δρόμο της εξορίας, τόσο από το κίνημα των Νεοτούρκων όσο και από την κεμαλική Τουρκία: Αρμένιοι, Ασσύριοι, Έλληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας. Και αργότερα και αυτοί της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου, και το 1974 και της βόρειας Κύπρου.
Απέναντι σ’ αυτό το διαρκές έγκλημα, δυστυχώς, και πάλι δεν υπήρξαν οι αντιδράσεις που θα έπρεπε από τον χριστιανικό κόσμο. Και πάλι επικράτησαν οι γεωπολιτικές βλέψεις και τα ιδιοτελή συμφέροντα.
Το αποτέλεσμα ήταν οι Χριστιανοί να αποψιλωθούν ολοκληρωτικά από τα εδάφη της Εγγύς Ανατολής, όπως λεγόταν τότε. Και μάλιστα η γενοκτονία συνεχίζεται σήμερα στο επίπεδο πλέον της εξαφάνισης των ιερών και των ιστορικών μνημείων, με την μετατροπή βυζαντινών ναών σε τζαμιά.
Και αυτή ακόμη η Αγιά Σοφιά της Κωνσταντινούπολης, η εκκλησία σύμβολο της Οικουμενικής Ορθοδοξίας, κινδυνεύει πραγματικά να γίνει τέμενος, όπως επιδιώκουν οι ακραίοι ισλαμιστικοί κύκλοι. Ήδη αυτό έχει γίνει με τις ομώνυμες εκκλησίες στην Νίκαια, στην Αδριανούπολη και στην Τραπεζούντα.
Δυστυχώς, και πάλι οι φωνές διαμαρτυρίας δεν είναι τόσο δυνατές όσο θα έπρεπε, ώστε να αποτραπεί το ανοσιούργημα.
Σε αντίθεση με την Τουρκία, στην Μέση Ανατολή, ο χριστιανικός πληθυσμός, είχε έως και πρόσφατα καλύτερη τύχη.
Αν και συχνά γίνονταν παραβιάσεις των δικαιωμάτων τους, ωστόσο, η χριστιανική τους ταυτότητα, ως Ορθόδοξοι ή ανήκοντες σε άλλα χριστιανικά δόγματα, δεν βρισκόταν σε κίνδυνο.
Αυτή η κατάσταση άλλαξε δραματικά με την ραγδαία αύξηση της ισχύος των ακραίων ισλαμιστικών κινημάτων. Οι χριστιανοί βρέθηκαν κυριολεκτικά υπό την απειλή της σπάθης μισαλλόδοξων και φανατικών ισλαμιστών, όπως είναι τα μέλη της Αλ Κάιντα και του Ισλαμικού Κράτους.
Χιλιάδες χριστιανοί σφαγιάστηκαν και άλλοι εκδιώχθηκαν από τις εστίες τους. Εκκλησίες και ιερά καταστράφηκαν. Καραβάνια προσφύγων χριστιανών εγκατέλειψαν τη Συρία και το Ιράκ, όπως παλαιότερα τον Λίβανο. Στο Χαλέπι, από τους 250 χιλιάδες χριστιανούς πριν από το πόλεμο, την άνοιξη τα στοιχεία έδειχναν ότι είχαν απομείνει 30 με 35 χιλιάδες. Στην Αίγυπτο, όπου ο κοπτικός πληθυσμός φθάνει τα 14 εκατομμύρια, γίνεται μονίμως θύμα τρομοκρατικών επιθέσεων μέσα στις εκκλησιές του. Πολλοί είναι αυτοί που αισθάνονται απογοητευμένοι, κουρασμένοι, ανασφαλείς και επιθυμούν να εγκαταλείψουν τα πατρογονικά τους εδάφη.
Δυστυχώς, και αυτή τη φορά, επικράτησαν σε πολλές περιπτώσεις, και ιδιαίτερα στην Συρία, μικρόνοες γεωπολιτικές και ίσως οικονομικές προτεραιότητες. Παράγοντες της χριστιανικής δύσης προτίμησαν να μην δουν το κουτί της Πανδώρας που άνοιγαν σε μια πυριτιδαποθήκη όπως είναι η Μέση Ανατολή, με τη λεγόμενη αραβική άνοιξη που κατέληξε σε βαρυχειμωνιά.
Είναι, επομένως, τα πάντα χαμένα. Είναι μοιραίο να εξαφανιστεί ο χριστιανισμός από την Μέση Ανατολή, με την φυγή και των τελευταίων Χριστιανών;
Ευτυχώς, η ιστορία επιφυλάσσει πάντοτε εκπλήξεις. Η καθοριστική παρέμβαση της Ρωσίας στον συριακό πόλεμο, όπως και οι επιχειρήσεις της διεθνούς συμμαχίας με τη συμμετοχή κουρδικών και αραβικών δυνάμεων στη βόρεια Συρία και στο Ιράκ, άλλαξαν τον ρου των γεγονότων.
Δεν γνωρίζουμε, βεβαίως, πότε θα λήξει ο αιματηρός πόλεμος, πότε θα νικηθεί τουλάχιστον στο πεδίο των μαχών ο εξτρεμιστικός ισλαμισμός. Δεν ξέρουμε ποια θα είναι και η μορφή των δύο αυτών κρατών, της Συρίας και του Ιράκ. Ωστόσο, αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι σε κάθε περίπτωση, το νέο περιβάλλον μπορεί να ευνοήσει τους Χριστιανούς της ευρύτερης περιφέρειας. Μπορεί, αυτή τη φορά, να αποτραπεί η τραγωδία της Τουρκίας πριν από 100 περίπου χρόνια. Είναι εφικτό να παραμείνουν οι χριστιανοί στις εστίες τους, και να επιστρέψουν και πολλοί από όσους έφυγαν.
Αυτό, όμως, προϋποθέτει ότι θα δημιουργηθούν συνθήκες ασφάλειας, για όλους τους κατοίκους των κρατών αυτών, ανεξάρτητα από τη θρησκευτική τους ομολογία και την εθνική τους προέλευση. Και επίσης, ότι μετά το τέλος του πολέμου, θα αρχίσει μια νέα μάχη, στο επίπεδο της οικονομίας, για την ανασυγκρότηση των υποδομών, την οικοδόμηση βιώσιμων οικονομιών, οι οποίες δεν θα βασίζονται μόνον στα πετροδόλαρα.
Νομίζω λοιπόν ότι οφείλουμε όλοι όσοι αντιλαμβανόμαστε το ζήτημα και όσοι διατείνονται ότι ενδιαφέρονται για την ειρήνη στην Μέση Ανατολή να βοηθήσουμε προς αυτήν την κατεύθυνση.
Αντί να συζητάμε συνεχώς για το πώς θα ζήσουν με επιδόματα ελεημοσύνη ως παρίες οι Σύροι πρόσφυγες στις μαστιζόμενες από την κρίση ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Ελλάδα, θα πρέπει να βρούμε τρόπους στήριξης των χριστιανών να επιστρέψουν στα σπίτια τους, να τα ξαναχτίσουν, να δραστηριοποιηθούν επαγγελματικά.
Ρόλο, ασφαλώς έχουν, και πρέπει να έχουν, οι εκκλησίες μας. Και γι’ αυτό πρέπει να υπάρχει στενός συντονισμός με τους κατά τόπους ιεράρχες.
Θεωρώ ότι το όραμα αυτό, της αναγέννησης του χριστιανισμού στο λίκνο του, μπορεί να συνενώσει πολλές δυνάμεις. Κι εμείς πρέπει να είμαστε η μαγιά γι’ αυτήν την προσπάθεια.
Τελειώνοντας, θα ήθελα να εκφράσω την ελπίδα ότι εν τέλει θα επικρατήσει στη διεθνή τάξη η σωφροσύνη και η αυτοσυγκράτηση, ότι θα αποφύγουμε νέες αντιπαραθέσεις, έναν νέο ψυχρό πόλεμο, που κάθε στιγμή μπορεί να μετατραπεί σε θερμό.
Το μονοπάτι που διαβαίνουμε τα τελευταία χρόνια με τις κυρώσεις και τις αντικυρώσεις, με ένα νέο τείχος που πάει να δημιουργηθεί διαιρώντας και πάλι την Ευρώπη, είναι νομίζω αδιέξοδο και δημιουργεί πολλές αρνητικές, οικονομικές και άλλες, παρενέργειες. Ήδη, πολλές φωνές υψηλόβαθμων θεσμικών παραγόντων στην Ευρώπη το επισημαίνουν. Πρέπει αυτές οι φωνές να πολλαπλασιαστούν πριν τα πράγματα γίνουν δυσμενέστερα.
Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας».

 Μόσχα 2

Read more...

Ομιλία Μ.Χαρακόπουλου στην Ολομέλεια της Βουλής στη συζήτηση του ν/σ του Υπουργείου Παιδείας

Μάξιμος Παιδεία 1

Αθήνα, 31 Ιουλίου 2017

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην Ολομέλεια της Βουλής
στη συζήτηση επί της αρχής του ν/σ του Υπουργείου Παιδείας:
«Οργάνωση και λειτουργία της ανώτατης εκπαίδευσης, ρυθμίσεις για την έρευνα και άλλες διατάξεις».

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
όποιος προσεγγίζει τα ζητήματα της παιδείας στην Ελλάδα, έχοντας μια γενική γνώση του τι συμβαίνει αντιστοίχως στο εξωτερικό, αμέσως αντιλαμβάνεται τις αιτίες της κακοδαιμονίας μας, γι’ αυτό και μου προκάλεσε εντύπωση η ομιλία του προλαλήσαντος καθηγητή.

Η ιδεολογία του λαϊκισμού, που με όλα τα παρακλάδια και τις μεταμορφώσεις της επικράτησε από τη δεκαετία του 1980, οδήγησε το εκπαιδευτικό μας σύστημα σε στασιμότητα και σε οπισθοδρόμηση. Όταν τα περισσότερα κράτη του κόσμου αναζητούν τρόπους να προσαρμοστούν σε μια εποχή που τρέχει με έτη φωτός, η Κυβέρνησή μας προσπαθεί να γυρίσει τον χρόνο στο παρελθόν, καταργώντας και όσα με πολύ κόπο θεσμοθετήθηκαν το προηγούμενο διάστημα. Ιδιαίτερα ορισμένες διατάξεις του νομοσχεδίου που συζητούμε σήμερα επιβεβαιώνουν ότι κάποιοι αρνούνται να δουν την πραγματικότητα, αρνούνται να ενηλικιωθούν.

Αναμφίβολα, όμως, αντάμα με τις ιδεοληπτικές εμμονές που συνοδεύουν τους επαναστάτες του ’80 και του ’70, πίσω από τις ρυθμίσεις του νόμου υποκρύπτονται συμφέροντα, συντεχνιακά και πολιτικά. Γιατί τι άλλο είναι η σπουδή του Υπουργείου Παιδείας να ενισχύσει αυτή τη μόνιμη παραφωνία του ασύλου παρά ένα κλείσιμο του ματιού στους “Ρουβίκωνες”, στα παιδιά με τις κουκούλες, στις αγέλες των βανδάλων που σπάνε, καταστρέφουν και μένουν πάντοτε ατιμώρητοι; Είναι αυτή ακριβώς η φιλοσοφία της ανοχής στην ανομία, στην οποία η Κυβέρνηση είναι απολύτως συνεπής. Και ίσως είναι ο μόνος τομέας στον οποίο δείχνει συνέπεια, αν λάβει κανείς υπ’ όψιν τις άπειρες κυβιστήσεις της.

Για χρόνια έχουμε γίνει μάρτυρες θλιβερών επεισοδίων, προπηλακισμών και τραμπουκισμών που είχαν ως ορμητήριά τους πανεπιστημιακούς χώρους. Το μόνο που απομένει είναι το πάρτι με τις πέτρες και τις μολότοφ έξω από το Πολυτεχνείο να συμπεριληφθεί πλέον στους τουριστικούς οδηγούς της πρωτεύουσας!

Ωστόσο, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι της κυβερνητικής πλειοψηφίας, όσο και αν εσείς κλείνετε τα αφτιά σας, μια ολόκληρη κοινωνία έχει αναφωνήσει «νισάφι πια!» με αυτή τη στρέβλωση που άφησε η πρώτη μεταχουντική περίοδος. Κάποτε το άσυλο περιφρουρούσε τις ιδέες από την αυθαιρεσία της εξουσίας, τώρα προφυλάσσει την αυθαιρεσία από τον νόμο. Πλέον οι ίδιοι οι φοιτητές φτάνουν να ζητούν παρέμβαση της Αστυνομίας γιατί κινδυνεύουν από ναρκομανείς, ναρκέμπορους και περιθωριακά στοιχεία εκτός του πανεπιστημίου, αλλά ο αρμόδιος Υπουργός τούς απαντά ότι αυτά πρέπει να τα λύσει ένα ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα.
Καταθέτω στα Πρακτικά τη σχετική δήλωση-απάντηση του κ. Γαβρόγλου στον ΣΚΑΪ, στους φοιτητές του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Πρόκειται προφανώς για μία δήλωση που θα μείνει στην ιστορία, μαζί με την “αριστεία που είναι ρετσινιά” ή την “καριέρα που είναι χολέρα”, δηλώσεις ερανισμένες από το πλούσιο περιβόλι της πρώτης φοράς Αριστερά, εκεί που φύονται αντιλήψεις που οδηγούν στην ακύρωση κάθε αξιοκρατικής διαδικασίας και οι οποίες επιδιώκουν την εξομοίωση προς τα κάτω, στο όνομα πάντα της ισότητας που μετατρέπεται σε ισοπέδωση κάθε ταλαντούχου και ικανού.

Εκτός, όμως, της κοινής λογικής είναι και όσα προβλέπονται στο συζητούμενο νομοσχέδιο για την εκπροσώπηση των φοιτητών στα όργανα διοίκησης των ιδρυμάτων, όπου θα έχουν το δικαίωμα να συναποφασίζουν για το αν ένας καθηγητής θα μετακινηθεί από το ένα τμήμα σε άλλο ή για το αν πρέπει να γίνει κάποιος επίτιμος διδάκτωρ, ομότιμος καθηγητής ή επίτιμος καθηγητής. Αρκεί να αναρωτηθείτε αν ο Γιούνκερ, ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που προσφάτως αναγορεύτηκε σε επίτιμο διδάκτορα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, παρουσία του κ. Τσίπρα, θα έπαιρνε τη θετική ψήφο των εκπροσώπων των φοιτητών για αυτή την τιμή.

Πρόκειται ασφαλώς για μέτρα τα οποία εντείνουν τα φαινόμενα του κομματισμού και του φατριασμού μεταξύ των φοιτητών αλλά και των καθηγητών, μέτρα που διαιωνίζουν τις παθογένειες του ελληνικού πανεπιστημίου, που εδώ και δεκαετίες απομυζούν την ικμάδα ενός χώρου που θα έπρεπε να βρίσκεται στην πρωτοπορία της κοινωνίας μας, αλλά αντ’ αυτού έχει καταντήσει οπισθοφυλακή των δυνάμεων της πραγματικής συντήρησης.

Απόδειξη αυτών των προθέσεων, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι και η επιμονή στην φυσική κάλπη αντί της ηλεκτρονικής εκλογής, ώστε να έχουμε επανάληψη των θλιβερών φαινομένων με τους προπηλακισμούς, τις απειλές, τις κλοπές των καλπών, όλα όσα απαράδεκτα έχουμε παρακολουθήσει τα προηγούμενα χρόνια. Και ύστερα διεκδικείτε το πρόσημο του προοδευτικού! Τι σόι προοδευτικός, όμως, είναι αυτός που περιχαρακώνει το ελληνικό πανεπιστήμιο από τις διεθνείς εξελίξεις, από τη δυνατότητα να αναπτύσσεται ελεύθερα, χωρίς γραφειοκρατικά προσκόμματα, με ενίσχυση του αυτοδιοίκητου; Κι όμως, αυτό κάνει το υπό συζήτηση νομοσχέδιο. Παντού είναι διάχυτος ένας φόβος μην τυχόν και εμφιλοχωρήσουν ιδέες που ενισχύουν μία άλλη αντίληψη εκτός της κρατικίστικης, την οποία έχετε αναγάγει σε υπέρτατη ιδεολογία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα των ιδεοληψιών σας το ξενόγλωσσο μεταπτυχιακό στη Φιλοσοφική Σχολή του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, για το οποίο υπήρξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον από Κινέζους φοιτητές. Απαγορεύτηκε, για να μην μολύνει τα ιερά και τα όσια της ιδεολογίας του ΣΥΡΙΖΑ για την εκπαίδευση.

Κι όμως, η Ελλάδα θα μπορούσε να καταστεί Διεθνές Κέντρο Ανώτατης Εκπαίδευσης προσελκύοντας πλέον των εκατό χιλιάδων φοιτητών, όπως επισημαίνει στην τελευταία τριμηνιαία Έκθεσή του το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής παραπέμποντας σε μελέτη της Εθνικής Τράπεζας.
Καταθέτω το σχετικό απόσπασμα της Έκθεσης στα Πρακτικά.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
πιστεύω ακράδαντα ότι αυτές οι αντιλήψεις που διαπερνούν και το σημερινό νομοσχέδιο είναι απλώς τα ύστερα σκιρτήματα μίας εποχής που μας εγκαταλείπει. Όσο και αν δεν θέλουν να το παραδεχτούν οι οπαδοί της, ανήκουν στο παρελθόν. Πολύ σύντομα οι αναχρονιστικές πολιτικές σας θα σαρωθούν από τις εξελίξεις και μαζί τους όλα τα ευτράπελα, αναχρονιστικά και αντιδραστικά στοιχεία με τα οποία βάζετε τροχοπέδη στην εκπαίδευση.
Σας ευχαριστώ».

Το βίντεο της ομιλίας: https://youtu.be/I6QlBcXdDgk

Read more...

Αγόρευευση κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου στην Ολομέλεια στη συζήτηση του σχεδίου νόμου του υπ. Εσωτερικών

Μάξιμος νσ Εσωτερικών 1

Αθήνα, 26 Ιουλίου 2017

Αγόρευση
του αναπληρωτή τομεάρχη Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτή Λαρίσης, κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου στην Ολομέλεια της βουλής στη συζήτηση του σχεδίου νόμου του υπουργείου Εσωτερικών:
“Ρυθμίσεις για τον εκσυγχρονισμό του θεσμικού πλαισίου οργάνωσης και λειτουργίας των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης Αποχέτευσης (Δ.Ε.Υ.Α.). Ρυθμίσεις σχετικές με την οργάνωση, τη λειτουργία, τα οικονομικά και το προσωπικό των Ο.Τ.Α.. Ευρωπαϊκοί Όμιλοι Εδαφικής Συνεργασίας. Μητρώο Πολιτών και άλλες διατάξεις”.


«Ευχαριστώ κ. πρόεδρε.

Κύριε υπουργέ,
Αν κάτι σηματοδοτεί η έξοδος στις αγορές, για την οποία τόσο κομπάζετε, σεις που λοιδορούσατε το success story της κυβέρνησης Σαμαρά, είναι το τέλος των ψευδαισθήσεων που καλλιεργήσατε.

Τελικά όχι μόνο ξεχάσατε τα νταούλια και τους ζουρνάδες που θα βαράγατε για να χορεύουν οι αγορές πεντοζάλη, αλλά εσείς χορεύετε κανονικά στους ρυθμούς των αγορών. Με μεγάλο όμως κόστος για τον ελληνικό λαό. Και δεν αναφέρομαι στο επιτόκιο δανεισμού, πάνω-κάτω ανάλογο εκείνου που η προηγούμενη κυβέρνηση βγήκε στις αγορές το ’14 υπό διαφορετικές συνθήκες.

Αναφέρομαι στην αλήθεια, την οποία επιμελώς κρύβατε και η οποία αποκαλύφθηκε πλέον μεγαλοπρεπώς. Όλη η περιπέτεια των 2,5 τελευταίων χρόνων ήταν μια “τρύπα στο νερό”, που την πλήρωσε ο λαός “χρυσάφι”, σχεδόν 100 δις. ευρώ. Για να γυρίσουμε και πάλι στο ‘14, και να βγούμε στις αγορές, με τρία χρόνια καθυστέρηση.

Το κλίμα, όμως είναι βαρύ για την κυβέρνηση και από τις αποκαλύψεις του μεγάλου κεφαλαίου -asset κατά τον κ. Τσίπρα- του κ. Βαρουφάκη, που μας λέει τώρα για τα πετρέλαια της Βενεζουέλας, τα ρούβλια της Ρωσίας και τις εφόδους στο Νομισματοκοπείο. Γεγονότα για τα οποία θα πρέπει να δοθούν πειστικές απαντήσεις.

Όπως απαντήσεις πρέπει να δοθούν και για τις δοσοληψίες Καμένου με ισοβίτες, γιατί ως τώρα ακούμε “άλλα λόγια να αγαπιόμαστε”. Και τέλος πάντων, ο κ. Τσίπρας μπορεί να ομολογεί ότι έκανε λάθος εκτιμήσεις, ότι ήταν ανέτοιμος να κυβερνήσει, ότι δεν ήξερε να διαλέγει συνεργάτες, αλλά εδώ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν μαθαίνει κάποιος τον ρόλο του πρωθυπουργού “στου κασίδι το κεφάλι”, δηλαδή στις πλάτες ενός ολόκληρου λαού. Και ούτε μια ομολογία λάθους κλείνει τους λογαριασμούς και, “ούτε γάτα ούτε ζημιά”.

Πολλώ δε μάλλον που τα λάθη συνεχίζονται, και ενίοτε γίνονται ακόμη βαρύτερα, γιατί πλέον έχουν να κάνουν με τους θεσμούς. Η απροσχημάτιστη επίθεση της κυβέρνησης εναντίον της δικαιοσύνης που παρακολουθούμε εμβρόντητοι το τελευταίο διάστημα, προκαλεί πλήγματα στην ίδια την λειτουργία του πολιτεύματος, στην ίδια την δημοκρατία.

Είναι στάση πολιτικής ανευθυνότητας και τυχοδιωκτισμού, για την οποία δεν ξέρω αν ο κ. Τσίπρας κάποια στιγμή επαναλάβει το mea culpa. Οι πληγές, όμως, θα μείνουν, όπως έχουν μείνει και θα μας βασανίζουν για πολύ οι συνέπειες των δονκιχωτισμών του πρώτου εξαμήνου της εξουσίας σας. Ελπίζω οι εκκλήσεις τόσο του προέδρου της Δημοκρατίας όσο και του προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας να σας αφύπνισαν και να σταματήσει εδώ αυτό το κακόγουστο αστείο.

Αντιλαμβάνομαι, βεβαίως, την ανάγκη της κυβέρνησης να κατασκευάσει εχθρούς, να αλλάξει την θλιβερή ατζέντα, να συσπειρώσει τους οπαδούς της που καθημερινά δραπετεύουν απογοητευμένοι ως άλλοι κοψοχέρηδες.

Στη γενικότερη αυτή φιλοσοφία, που μας έρχεται από τις χειρότερες στιγμές του πολιτικού μας παρελθόντος, υπεύθυνες για το καταθλιπτικό παρόν μας, εντάσσονται και βασικά μέρη του υπό συζήτηση νομοσχεδίου που υπερασπίστηκε με πάθος ο υπουργός Εσωτερικών: επιδόματα, προσλήψεις, ρουσφέτια!

Δυστυχώς, ανάμεσα στα άρθρα του, υπάρχουν αρκετά τα οποία αναδύουν έντονα την οσμή του πιο ισοπεδωτικού λαϊκισμού. Αναφέρομαι επί παραδείγματι στο εξωφρενικό άρθρο 100 με το οποίο “παύουν οριστικά οι πειθαρχικές διώξεις που ασκήθηκαν” σε υπαλλήλους, αλλά και αιρετούς, που δεν παρέδωσαν τα στοιχεία για τους εργαζόμενους των ΟΤΑ στο αρμόδιο τότε υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης.

Με τη συγκεκριμένη διάταξη, η κυβέρνηση ουσιαστικά καταργεί τη συνέχεια του κράτους. Δημιουργεί ένα αρνητικό προηγούμενο, το οποίο δίνει το σύνθημα στους εργαζόμενους στον στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα να μην πειθαρχούν στις εντολές, αλλά να πράττουν κατά το δοκούν, ατιμωρητί. Συνταγή της διάλυσης και του χάους. Που τις συνέπειές της θα υποστούν οι πολίτες.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Η ρουσφετολογική και πελατειακή πρόθεση αποκαλύπτονται και σε άλλες περιπτώσεις όπως στα επιδόματα που τα δίνετε με αναδρομική ισχύ, αλλά και στα βαρέα και ανθυγιεινά που τα αποδίδετε χωρίς να έχει υπάρξει καμία μελέτη επί της οποίας να ορίζονται αντικειμενικά οι δικαιούχοι τους.

Το ίδιο κάνετε και με τους δημοσιογράφους και το λοιπό προσωπικό στους ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς των Δήμων. Τους επαναφέρετε για να δουλέψουν πού και με ποια ιδιότητα; Σε σταθμούς που πλέον δεν υφίστανται; Επιπλέον, δημοτικές επιχειρήσεις θα συνεχίζουν να λειτουργούν ακόμη και αν σωρεύουν ζημιές για τρεις συνεχόμενες χρονιές. Και βεβαίως στέλνετε τον λογαριασμό στον εξουθενωμένο φορολογούμενο-δημότη.
Αυτή η έλλειψη ορθολογικής αξιολόγησης των αναγκών και των οικονομικών συνεπειών που έχει κάθε απόφαση, χαρακτηρίζει τη φιλοσοφία μεγάλου μέρους αυτού του νομοθετήματος, που αποκαλύπτει και τις πραγματικές προθέσεις μιας κυβέρνησης που παραδέρνει επί 2,5 χρόνια μεταξύ της αυταπάτης και της απάτης.

Χαρακτηριστική του τρόπου που πολιτεύεστε είναι η ρύθμιση για τους διορισμούς επιτυχόντων -ακόμη και της προηγούμενης δεκαετίας- σε προσωποπαγείς θέσεις, ασχέτως των πραγματικών αναγκών του δημοσίου. Χωρίς το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους να μπορεί να υπολογίσει το ύψος της δαπάνης που προκαλείται στον προϋπολογισμό. Και βεβαίως, χωρίς να γνωρίζουμε τον σχεδιασμό της κυβέρνησης για τις συνολικές προσλήψεις στο δημόσιο με βάση τους περιορισμούς της χώρας λόγω των μνημονίων.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Η χώρα βρίσκεται στο τέλμα της στασιμότητας εξαιτίας των ιδεοληψιών μιας κυβέρνησης που γέρασε πριν ακόμη ενηλικιωθεί. Κάθε ημέρα διατήρησης της παρούσας κατάστασης είναι μια χαμένη ημέρα για την Ελλάδα. Ο τόπος δεν πάει μπροστά με μερεμέτια και μπαλώματα, έχει ανάγκη από ένα μεταρρυθμιστικό τσουνάμι που θα κάνει επιτέλους την κρίση παρελθόν.

Σας ευχαριστώ».

Το βίντεο της ομιλίας:
https://www.youtube.com/watch?v=zm8O2IFaxME&feature=youtu.be

Read more...

Ομιλία Μ. Χαρακόπουλου στη Διαρκή Επιτροπή Δημ. Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΔΔΔ2

Αθήνα, 20 Ιουλίου 2017

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη Διαρκή Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης, στην επί των άρθρων συζήτηση του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Εσωτερικών: «Ρυθμίσεις για τον εκσυγχρονισμό του θεσμικού πλαισίου οργάνωσης και λειτουργίας των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης Αποχέτευσης (Δ.Ε.Υ.Α.) - Ρυθμίσεις σχετικές με την οργάνωση, τη λειτουργία, τα οικονομικά και το προσωπικό των Ο.Τ.Α. - Ευρωπαϊκοί Όμιλοι Εδαφικής Συνεργασίας - Μητρώο Πολιτών και άλλες διατάξεις»

 

«Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

το νομοσχέδιο που συζητούμε, αλλά και τα όσα είπε προ ολίγο ο κύριος Υπουργός, είναι χαρακτηριστικά για την κατανόηση της βασικής φιλοσοφίας της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Πρόκειται για την αναβίωση των ημερών του λαϊκισμού, του κρατισμού, του ρουσφετιού, της προχειρότητας που γιγαντώθηκαν την δεκαετία του 1980 και δημιούργησαν τελικώς τις προϋποθέσεις για την εκδήλωση της μεγάλης κρίσης που βιώνουμε όλα αυτά τα χρόνια. Όπως φαίνεται, αυτές οι παθογένειες συνεχίζουν να υφίστανται και υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που τις υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια αρνούμενες να διδαχθούν από τα παθήματα του παρελθόντος και αποστρέφουν την κεφαλή από την τραγική κατάληξη που διαφαίνεται ενώπιων όλων μας αν συνεχιστεί αυτό το φάλτσο τροπάρι.

Επειδή, κ. Πρόεδρε, πολύς λόγος έγινε και σήμερα για τις προσλήψεις του παρελθόντος από συναδέλφους που κατ' επανάληψη διέκοψαν τον Εισηγητή μας, θα ήθελα να πω το εξής: Αλήθεια, δεν θυμάμαι ποτέ την Αριστερά ως αντιπολίτευση, να διαφωνεί με τις προσλήψεις και ούτε με τις αυξήσεις μισθών και συντάξεων, αλλά αντιθέτως, πάντα ζητούσε επιπλέον προσλήψεις και επιπλέον αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις.

Από τη μία, λοιπόν, έχουμε μια πρωτοφανή “φορομπηχτική” πολιτική που ισοπεδώνει κάθε παραγωγική δραστηριότητα, εξουθενώνει οικονομικά και ψυχολογικά τους επαγγελματίες, τους αγρότες και κάθε εργαζόμενο που με τον ιδρώτα του προσώπου του προσπαθεί να σταθεί όρθιος μέσα στην κρίση, αλλά και τους συνταξιούχους που έχουν γονατίσει. Από την άλλη, έρχεται σήμερα, η Κυβέρνηση, με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, που κάνει διάφορα μπαλώματα, “όχι μεγάλα, αλλά μικρά μπαλώματα”, μας είπε πριν από λίγο ο κ. Υπουργός, ουσιαστικά εξυπηρέτηση διαφόρων αιτημάτων, τα περισσότερα είναι χωρίς κοστολόγηση από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους και κυρίως, χωρίς σχεδιασμό και χωρίς ορθολογική ιεράρχηση των αναγκών.

Αυτό αποδεικνύει η απόφαση της Κυβέρνησης να επαναπροσλάβει δημοσιογράφους και λοιπούς πρώην εργαζόμενους που εργάζονταν μέχρι το 2010 σε Δημοτικές Επιχειρήσεις, που λειτουργούσαν ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Τώρα, το τι θα κάνουν οι δημοσιογράφοι χωρίς να υπάρχει μέσω μαζικής ενημέρωσης, γι' αυτό δεν γίναμε περισσότερο σοφοί από την τοποθέτηση του κ. Υπουργού.

Την ίδια μεταχείριση έχουμε και με το προσωπικό Εταιριών Ύδρευσης και κοινωφελών επιχειρήσεων, ανεξαρτήτως του τρόπου πρόσληψης που μεταφέρεται στον αντίστοιχο Φορέα με την ίδια σχέση εργασίας. Και εδώ, καμία αξιοκρατική διαδικασία και ουδεμία, ορθολογιστική προσέγγιση.

Η απάντηση του κ. Υπουργού, είναι, μην διαμαρτύρεστε δεν είναι χιλιάδες οι προσλήψεις, είναι μερικές δεκάδες. Σε κάθε περίπτωση και αυτή τη δαπάνη, δεν μπορεί να την υπολογίσει το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, δεν υπάρχει στην Έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του κράτους.

Επιπλέον, προβλέπετε ότι οι εταιρείες θα ξανά λειτουργήσουν, ανεξαρτήτως, εάν έχουν τρεις ζημιογόνες χρήσεις. Με ποια προοπτική άραγε; Παρά τα όσα υποστηρίζει η Κυβέρνηση, το αποτέλεσμα θα είναι, όπως και τις προηγούμενες φορές, δηλαδή, να κληθούν οι ίδιοι οι δημότες μέσω των τελών να πληρώσουν, την γαλαντομία και την έλλειψη σχεδιασμού των κυβερνώντων.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
είναι απορίας άξιον, πότε επιτέλους θα αντιληφθούν όλοι την πραγματική κατάσταση της οικονομίας μας, την αδήριτη ανάγκη να κλείσουμε τις “μαύρες τρύπες” σε κρίσιμους τομείς και όχι να εξυπηρετούν άλλες σκοπιμότητες.

Ωστόσο, όπως φαίνεται για την Κυβέρνηση, “λεφτά υπάρχουν”, καθώς εκτός από τις προσλήψεις, που είναι δεκάδες κατά τον κ. Υπουργό, μοιράζει χρήμα και σε άλλες περιπτώσεις, με πρόσχημα την προστασία της τέχνης.

Διαβάζουμε για τα ΔΗΠΕΘΕ, για τα οποία πρόσφατα νομοθετήσατε σκανδαλωδώς, ότι δεν χρειάζεται ο διευθυντής να έχει πανεπιστημιακό τίτλο, ότι μπορούν να συνεχίσουν να λειτουργούν στο διηνεκές και ας είναι μονίμως ζημιογόνα.

Χαρακτηριστικό, όμως, δείγμα γραφής της σημερινής Κυβέρνησης, δίδεται και με το άρθρο 100 του νομοσχεδίου. Στο οποίο, αναφέρεται, ότι παύουν οι πειθαρχικές διώξεις δημοτικών υπαλλήλων και αρμοδίων οργάνων των Ο.Τ.Α., για τη μη χορήγηση στοιχείων εργαζομένων.

Ας αναλογιστούμε το τι συζητάμε. Είμαστε στο 2017, όπου τα πάντα βρίσκονται σε ηλεκτρονική μορφή, με καταγεγραμμένα στοιχεία και πληροφορίες και το ελληνικό κράτος, δεν γνωρίζει, πόσοι είναι οι υπάλληλοι στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Και όταν προσπαθεί να το μάθει και να δούμε επιτέλους το τι πληρώνουμε και γιατί, οι αρμόδιοι αρνούνται να το κάνουν. Στη συνέχεια απαλλάσσονται από τις όποιες συνέπειες, σαν να μην έγινε τίποτα. Σκεφτείτε, ποιο είναι το μήνυμα που στέλνετε, “παρανομήστε και μην ανησυχείτε, εμείς είμαστε εδώ”.

Πριν τελειώσω, κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή μας στο άρθρο 125, που αναφέρεται στην Ίδρυση της Ειδικής Γραμματείας ιθαγένειας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ό,τι θα πρέπει να ξεπεράσουμε τα γραφειοκρατικά εμπόδια για τους ανθρώπους που πραγματικά δικαιούνται να λάβουν την ελληνική ιθαγένεια, όμως, επ’ ουδενί, κύριε Υπουργέ, δεν θα πρέπει η νέα Γραμματεία να γίνει εργοστάσιο μαζικής απόδοσης ιθαγένειας, για σκοπούς αλλότριους από αυτούς που αποδίδεται η ιθαγένεια και θα είμαστε εδώ για να παρακολουθήσουμε το θέμα.

Καταλήγοντας θέλω να πω ό,τι με εξέπληξε το άρθρο 133, για την αποτέφρωση των νεκρών. Και αυτό, κύριε Πρόεδρε, γιατί εκεί ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ξεπέρασε τον εαυτό του. Στην συγκεκριμένη διάταξη, όλες οι ιδεοληπτικές σας αναστολές για την ιδιωτική πρωτοβουλία “πήγαν περίπατο” και προκειμένου να επιτευχθεί το ζητούμενο που είναι η καύση των νεκρών, προχωράτε σε συμμαχία με τον μισητό ταξικό εχθρό, δηλαδή, τις ιδιωτικές εταιρείες που θα στήσουν τα αποτεφρωτήρια. Εύχομαι, κύριε Υπουργέ, αυτή η ρήξη με την ιδεολογία σας, να μην μείνει μόνο στους τεθνεώτες, αλλά να επεκταθεί και στους ζώντες, πριν και αυτοί εγκαταλείψουν τον “μάταιο τούτο κόσμο”, από τις πολιτικές σας.

Σας ευχαριστώ».

Δείτε το βίντεο της ομιλίας:

https://www.youtube.com/watch?v=5sTLQrL4x0U&feature=youtu.be

Read more...

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου κατά την επίσκεψη του Υπουργού Ευρωπ. Υποθέσεων του Μαυροβουνίου

Μάξιμος Μαυροβούνιος Υπουργός

Αθήνα, 17 Ιουλίου 2017

Ομιλία του Αντιπροέδρου της Ομάδας Φιλίας Ελλάδας-Μαυροβουνίου
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
κατά την επίσκεψη του Υπουργού Ευρωπαϊκών Υποθέσεων του Μαυροβουνίου
κ. Aleksandar Andrija Pejovic
στο Ελληνικό Κοινοβούλιο

«Αγαπητέ κ. Υπουργέ
Είναι μεγάλη η χαρά και η τιμή που σας φιλοξενούμε σήμερα εδώ στο χώρο του Ελληνικού Κοινοβουλίου ως υπουργό Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της φίλης χώρας του Μαυροβουνίου. Οι δεσμοί των χωρών και των λαών μας είναι, ως γνωστόν, πολύ στενοί και με μεγάλη χρονική διάρκεια. Στηρίξαμε ο ένας τον άλλον σε κρίσιμες καμπές της ιστορικής μας διαδρομής, κι αυτό είναι κάτι που δεν πρόκειται να ξεχάσει κανείς μας. Και είμαι βέβαιος ότι αυτό θα συνεχιστεί και στο μέλλον, για την υπεράσπιση της ειρήνης, της συνεργασίας και των υψηλών ανθρωπιστικών αξιών.

Η φίλη χώρα του Μαυροβουνίου βρίσκεται προ των πυλών της ένταξής της στην ΕΕ, στο μεγάλο αυτό ελπιδοφόρο πείραμα της Ευρώπης, που στοχεύει να ενώσει όλους τους λαούς της ηπείρου μας-η οποία τόσο ταλαιπωρήθηκε στο παρελθόν από αιματηρούς πολέμους- στη βάση της προόδου και της ευημερίας όλων των κρατών μελών της.

Παρά τα σοβαρά προβλήματα που έχουν ενσκήψει στη λειτουργία της Ένωσης, που οφείλονται σε επιλογές που απέχουν από τις κατευθυντήριες γραμμές που χάραξαν μεγάλοι Ευρωπαίοι ηγέτες, στις πρώτες δεκαετίες της πορείας της, πιστεύω ότι θα υπερβούμε τις δυσκολίες και η οικογένεια των ευρωπαϊκών κρατών θα βρει εκ νέου σταθερό βηματισμό.

Αναμφισβήτητα, το ιστορικό Μαυροβούνιο μπορεί και πρέπει σύντομα να γίνει μέλος αυτής της οικογένειας. Και να συμβάλει και το ίδιο στην διαμόρφωση του νέου ευρωπαϊκού τοπίου, και κυρίως του τοπίου στην Βαλκανική χερσόνησο. Για την επίτευξη αυτού του σκοπού η Ελλάδα έχει και την επιθυμία και την δυνατότητα να παράσχει κάθε αρωγή, και κυρίως την τεχνογνωσία που διαθέτει από τη συμμετοχή της ήδη από το 1981 στις δομές της ΕΕ. Και γι’ αυτό θα πρέπει να είναι βέβαιοι οι φίλοι μας από το Μαυροβούνιο.

Προσδοκούμε αυτή η άριστη σχέση των δύο χωρών μας να μετουσιωθεί σε μια γεωμετρική αύξηση των οικονομικών και εμπορικών σχέσεών μας, που έχουν πραγματικά μεγάλες δυνατότητες και εξαιρετικές προοπτικές. Ήδη, ο αριθμός των ελληνικών επενδύσεων στο Μαυροβούνιο δεν είναι αμελητέος, και ελπίζουμε αυτές οι επενδύσεις, με την ένταξη της χώρας στην ΕΕ και την εντέλει μετάβαση της Ελλάδας σε μια τροχιά ανάπτυξης, που θα βάλει τέλος στην μακρά οικονομική κρίση, να αυξηθούν.

Αγαπητέ κ. Υπουργέ,
Είναι φανερό ότι σήμερα, βρισκόμαστε σε μια νέα φάση του διεθνούς γίγνεσθαι, όπου παρατηρούνται πολλές αναταράξεις και προκλήσεις, τις οποίες πρέπει από κοινού να αντιμετωπίσουμε. Ιδιαιτέρως στην Βαλκανική Χερσόνησο παρατηρούμε με ανησυχία την ανάδυση, εκ νέου νοσηρών φαινομένων, που ταλαιπώρησαν την ευρύτερη περιοχή μας έως και πρόσφατα, και πιστεύαμε ότι τα είχαμε αφήσει οριστικά πίσω μας.

Ο ανιστόρητος αλυτρωτισμός και ο εθνικισμός απειλούν να μεταβάλουν και πάλι την γειτονιά μας σε μπαρουταποθήκη:
Α) ο αλβανικός μεγαλοϊδεατισμός απειλεί ευθέως την βίαιη αλλαγή των συνόρων, στηριζόμενος μάλλον και σε εξωγενείς παράγοντες που επιθυμούν μια κατάσταση ανωμαλίας για δικά τους συμφέροντα, και

Β) η εμμονή των Σκοπίων στον σφετερισμό της ονομασίας της Μακεδονίας, υπονοεί σαφέστατα αλυτρωτικούς στόχους, τους οποίους υπηρετεί με τη συστηματική παραχάραξη της ιστορίας.
Αμφότερα είναι ζητήματα που επιζητούν επίλυση. Και επ’ αυτών μπορούμε να εργασθούμε από κοινού. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε την επιστροφή σε ένα σκοτεινό παρελθόν, και την απομάκρυνση από τις ευρωπαϊκές αρχές.

Ο σεβασμός του διεθνούς δικαίου, των διεθνών συμφωνιών, των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των υφιστάμενων συνόρων πρέπει να είναι συνθήκες απαράβατες για όλους τους εμπλεκόμενους. Κι αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό από όλους και κυρίως απ’ όσους διολισθαίνουν σε επικίνδυνες για όλους τους λαούς της περιοχής φαντασιώσεις. Ο μόνος δρόμος προς το συμφέρον όλων είναι αυτός της συνεργασίας και της αλληλοκατανόησης, στο πλαίσιο ενός κοινού ευρωπαϊκού οράματος.

Θα ήθελα, εν κατακλείδι, να τονίσω ότι και η Ελλάδα και το Μαυροβούνιο θα πρέπει να επιμείνουν σε έναν κοινό στόχο, που είναι η αποτροπή νέων τειχών και ανταγωνιστικών συνασπισμών στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Αντιθέτως, επιδίωξή μας πρέπει να είναι η υπέρβαση των εμποδίων στη συνεργασία όλων, προς όφελος πρωτίστως των λαών μας και των επερχόμενων γενεών.
Κύριε υπουργέ,

Στο προηγούμενο ταξίδι σας στην Αθήνα, θυμούμαι ότι δυο ήταν οι στόχοι σας: η ένταξη της χώρας σας στους ευρωατλαντικούς θεσμούς, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Χαίρομαι γιατί ήδη το Μαυροβούνιο έχει πετύχει τον ένα από τους δυο στόχους που είχε θέσει, την ένταξη του στο ΝΑΤΟ, ενώ έχει κάνει σημαντική πρόοδο στην προετοιμασία για την ένταξη στην ΕΕ. Η Ελλάδα στηρίζει την ενταξιακή πορεία όχι μόνο του Μαυροβουνίου αλλά όλων των Δυτικών Βαλκανίων, θεωρώντας ότι αυτή θα συμβάλει στη σταθερότητα στην περιοχή.

Με αυτές τις σκέψεις και πάλι σας καλωσορίζω στην Αθήνα, ευχόμενος να είναι ιδιαίτερα εποικοδομητικό το ταξίδι σας».

Read more...