Χρησιμοποιούμε τα cookies στην ιστοσελίδα μας, σύμφωνα με την Οδηγία 2009/136/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Μάξιμος Χαρακόπουλος | Νέα Δημοκρατία - Ομιλίες
Menu
A+ A A-

Προσφώνηση κ. Μαξίμου Χαρακοπούλου στον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. κ. Βαρθολομαίο,στη Σινασό

Καππαδοκία 1

Προσφώνηση
του εισηγητή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτή Λαρίσης,
κ. Μαξίμου Χαρακοπούλου
στον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. κ. Βαρθολομαίο,
μετά τη λειτουργία στον Ι. Ν. Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στη Σινασό κατά το ετήσιο προσκύνημά του στην Καππαδοκία.

Σινασός, 18 Ιουνίου 2017


Παναγιώτατε πάτερ και δέσποτα, αυθέντη του Γένους των Ρωμιών Ορθοδόξων Χριστιανών,
Μακαριωτάτε,
Σεβασμιώτατοι,
Κύριε Πρόξενε,
Άρχοντες της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας,
Ευλαβείς προσκυνητές,

Όσες φορές και αν βρεθούμε στα άγια χώματα της Καππαδοκίας, ακολουθώντας τα βήματά σας Παναγιώτατε, όσες φορές κι αν λειτουργηθούμε στις ξεχασμένες εκκλησιές μας, όσες φορές κι αν αντικρύσουμε τα μνημεία-μάρτυρες ενός σπουδαίου παρελθόντος, το ρίγος της συγκίνησής μας θα είναι πάντοτε ίδιο.

Γιατί αισθανόμαστε βαρύ το χρέος απέναντι στην ιστορία, στους ξεχασμένους Ρωμιούς της Ανατολής, στους μάρτυρες που αγίασαν αυτά τα χώματα. Το χρέος μας να μην επιτρέψουμε η λήθη να τα καλύψει όλα με την σκόνη του χρόνου και την ανθρώπινη αμετροέπεια.

Να κρατήσουμε ζωντανή την μνήμη, σαν κερί που μας έλαχε να κρατήσουμε εμείς αναμμένο και να το παραδώσουμε στους νεότερους, σε όσους θα ακολουθήσουν. Να μην χαθεί το νήμα που μας ενώνει αιώνες πίσω, με μεγάλες μορφές των πατέρων της εκκλησίας, όπως ο Μέγας Βασίλειος, που φώτισαν και φωτίζουν την χριστιανοσύνη και την ανθρωπότητα, που έκαναν την Καππαδοκία λίκνο της Ορθοδοξίας και των γραμμάτων.

Κι αυτές τις παρακαταθήκες, που μας μετέφεραν οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, οφείλουμε κι εμείς σήμερα να διασώσουμε και να μεταδώσουμε στις νεότερες γενιές. Γιατί αν έφυγαν πια οι πρόσφυγες πρώτης γενιάς, για την αγιοτόκο γη της Καππαδοκίας και το ανεξίτηλο αποτύπωμα της ρωμαίικης παρουσίας μιλούν τα μνημεία, όπως ο επιβλητικός ναός της Αραβισού, που χθες τελέσατε τον εσπερινό. Μιλούν οι υπόσκαφες εκκλησιές και τα πετρομονάστηρα στα Κόραμα που ύμνησε ο νομπελίστας Καππαδόκης ποιητής Γιώργος Σεφέρης.

Μιλούν οι υπόγειες πολιτείες στη Μαλακοπή με το τρόχι στην είσοδο να προστατεύει από κάθε επιβουλή. Μιλούν τα ξακουστά αρχοντικά της Σινασού, αλλά και ο στάβλος που αγίασε ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος στο Προκόπι. Μιλούν τα δίπατα σπίτια στα Ποτάμια του Αγίου Γεωργίου, όπου ακόμη διακρίνει κανείς τους δικέφαλους αετούς.

Μιλά το εντυπωσιακό παρθεναγωγείο της Καρβάλης και η δεκάτρουλη εκκλησία των Αγίων Βασιλείου και Βλασίου στο Μιστί. Μιλά η λάρνακα της Αγίας Μακρίνας στην Αξό και η μοναδική ίσως στον κόσμο εκκλησία επ’ ονόματι του Αγίου Παχωμίου στο Ένεχιλ. Μιλούν οι κτητορικές επιγραφές σε εκκλησίες και αρχοντικά στα ρωμαίικα και τα καραμανλήδικα.

Μιλούν οι σχισμένοι, ακρωτηριασμένοι μονόλιθοι, που αποκαλύπτουν σε κοινή θέα τις εκκλησιές που έκρυβαν στα σωθικά τους, όπως ο Άγιος Βασίλειος στη Σινασό, που δεν άντεξε το βάρος των χρόνων και κατέρρευσε φέτος από έντονη βροχόπτωση. Μιλούν οι Καππαδοκικές Αδελφότητες στην Πόλη και τα καραμανλήδικα ευαγγέλια. Μιλούν η εφημερίδα “Ανατολή” του Ευαγγελινού Μισαηλίδη και οι εικόνες που έφεραν μαζί τους οι πρόσφυγες στην Ελλάδα. Μιλούν, ακόμη, ο Άγιος Αρσένιος και ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος από τα Φάρασα, που πρόσεξα πως κοσμούν το ωμοφόριό σας, οι τελευταίοι Άγιοι που ανέδειξε η Καππαδοκία.

Γι’ αυτήν την Καππαδοκία των Ρωμιών κραυγάζουν γύρω μας, όπου κι αν στρέψει κανείς το βλέμμα του, οι σφραγίδες του χρόνου. Κι αν επιμένουμε, στην ανάγκη της ιστορικής γνώσης δεν είναι γιατί είμαστε προγονόπληκτοι, αλλά γιατί πάνω από όλα αυτό που χρειαζόμαστε είναι το φως των σπουδαίων ανθρώπων, που έγιναν πρότυπα πίστης, αγάπης, ηρωισμού, αλτρουισμού, αλληλεγγύης, προσφοράς και μαρτυρίας. Γιατί με τα δικά τους παραδείγματα θα βρούμε κι εμείς το δικό μας το δρόμο, τον ατομικό, τον εθνικό, τον οικουμενικό, μέσα σε συνθήκες κρίσης, κυρίως κρίσης αξιών και αρχών.

Παναγιώτατε,
Θα μου επιτρέψετε να συγκαταλέξω και εσάς σε αυτήν την χορεία των σπουδαίων ανθρώπων-προτύπων, που ανοίγουν δρόμους σε δύσβατες περιοχές, που δίνουν ελπίδα και φως σε καιρούς σκοτεινούς.

Η σοφή σας ποιμαντορία εδώ και σχεδόν τρεις δεκαετίες από τον Οικουμενικό θρόνο έχει ταρακουνήσει τα βαλτωμένα ύδατα. Σε δυσχερές διεθνές περιβάλλον, με μύριες όσες αντιξοότητες, με φανερούς αλλά και κρυφούς υπονομευτές των προσπαθειών σας, εσείς συνεχίζετε απτόητος, ακούραστος, ακάματος, πάντοτε με σύνεση, με σωφροσύνη, με πραότητα αλλά και αποφασιστικότητα την πορεία που έχετε χαράξει, πιστός στο ιερό σας καθήκον.

Η Οικουμενικότητα του θρόνου της Μητρός Εκκλησίας είναι σήμερα γεγονός αναμφισβήτητο, και η λάμψη της έχει καταστεί ασπίδα προστασίας έναντι κάθε πιθανής επιβουλής.

Η δυνατότητα σήμερα να βρισκόμαστε εδώ, και πριν λίγες εβδομάδες στην Έφεσο, και πιο πριν κάπου αλλού στην Μικρά Ασία οφείλεται στη δική σας κοπιώδη προσπάθεια. Είναι οι καρποί ενός αγώνα ζωής που έχετε αναλάβει. Και εύχομαι μέσα από την καρδιά μου ο Θεός να σας δίνει χρόνους πολλούς για να το συνεχίζετε για πολύ ακόμη στο πηδάλιο της οικουμενικής ορθοδοξίας

Παναγιώτατε,
Σήμερα, ο κόσμος μας, δείχνει και πάλι να βρίσκεται σε μεγάλη αναταραχή. Μεγαλοϊδεατισμοί, που επέφεραν πολλά δεινά στους λαούς, ξαναβγαίνουν από τα σεντούκια του παρελθόντος. Αντί ο κόσμος να έρχεται εγγύτερα, αντί να γίνονται σεβαστοί οι κανόνες του διεθνούς δικαίου, διαπιστώνουμε την αύξηση της αυθαιρεσίας, της βίας, της καταπίεσης.

Οι πληγές πολέμων που άνοιξαν εδώ και χρόνια δεν λένε να κλείσουν, το δράμα εκατομμυρίων προσφύγων και μεταναστών συνεχίζεται, ενώ προβάλει παντού το φάντασμα των τρομοκρατικών ενεργειών, που κόβουν το νήμα αθώων ανθρώπων, ακόμη και παιδιών.

Χρέος κάθε ελεύθερου ανθρώπου είναι να μην μείνει σιωπηλός, να μην ανεχθεί την αδικία, αλλά και να μην κατρακυλήσει στο μίσος και στην απόρριψη.

Η αγάπη, όπως μας δίδαξαν οι Καππαδόκες Πατέρες της Εκκλησίας μας, όπως και εσείς δεν κουράζεστε να επαναλαμβάνετε και να το μετουσιώνετε σε πράξη, δεν γνωρίζει ούτε φυλές, ούτε χρώμα δέρματος, ούτε θρησκείες, ούτε σύνορα. Και γι’ αυτό και είναι και η πιο δυνατή.

Κι αυτό ας είναι το μήνυμα που θα στείλουμε σήμερα παντού από τη γη της Καππαδοκίας.
Και του χρόνου!

Καππαδοκία 3

Καππαδοκία 2

Read more...

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου στη Συνάντηση της ΔΣΟ στην Ορμύλια

MAΞΙΜΟΣ ΔΣΟ ΟΡΜΥΛΙΑ 1

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη Συνάντηση της ΔΣΟ στην Ορμύλια για τη Σύνταξη Κανονισμού Απονομής Σήματος για Μοναστηριακά Προϊόντα και προϊόντα Μικρών Παραγωγών

Ορμύλια, 8 Ιουνίου 2017

Σεβασμιώτατε,
σεβαστοί πατέρες, οσιότατες αδελφές,
αγαπητοί συνάδελφοι στα κοινοβούλια,
κύριε δήμαρχε,
κύριε πρόεδρε της ΓΣΕΒΕΕ,
κυρίες και κύριοι,
αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι,

Ένα από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την εποχή της παγκοσμιοποίησης είναι η έκρηξη της κατανάλωσης. Για πρώτη φορά η τεχνολογία, οι παγκόσμιες μεταφορές και ο κατακλυσμός των γνώσεων μας δίνουν τη δυνατότητα να απολαμβάνουμε προϊόντα από κάθε σχεδόν γωνιά του πλανήτη μας.

Εντούτοις, αυτή η νέα συνθήκη πολύ νωρίς απέδειξε τα όριά της. Απέδειξε ότι η ποσότητα δεν συμβαδίζει κατά κανόνα με την ποιότητα. Και επιπλέον ότι ο άνθρωπος δεν αρκείται στο να είναι απλώς ένας καταναλωτής. Η ανάγκη της επαφής με το γνήσιο, το ποιοτικό γίνεται ολοένα και πιο ισχυρή. Όπως επίσης, η στροφή προς το παραδοσιακό, αυτό που είναι φορέας και απόσταγμα της πείρας αιώνων.

Πείρα που βλέπει το προϊόν της φύσης ως δώρο προς τον άνθρωπο, και την ίδια τη φύση ως το περιβάλλον που ο άνθρωπος οφείλει να βρίσκεται σε ισορροπία μαζί του. Πλέον, όλο και περισσότερο, γίνεται αντιληπτό ότι η υπερεκμετάλλευση της φύσης μας οδηγεί ταχύτατα στην αυτοκαταστροφή.

Γι’ αυτό και δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση που αναδύεται ως σημαντικός παράγων της οικονομίας ο μικρός παραγωγός, η μικρή μονάδα και ανάμεσά τους, στον χριστιανικό κόσμο οι μονές. Ιδιαίτερα για την Ορθόδοξη παράδοση, τα μοναστήρια μας, ήταν πάντα θεματοφύλακες των γνώσεων και των παραδόσεων του Βυζαντίου. Στον ελλαδικό χώρο, μάλιστα, τα μοναστήρια με πρώτα αυτά του κοντινού μας Αγίου Όρους, μας προσφέρουν προϊόντα άφθαστης ποιότητας, γνησιότητας και θρεπτικής αξίας.

Δεν είναι, άλλωστε, τυχαία η έκρηξη σε εκδόσεις που αναφέρονται στην κουζίνα του Αγίου Όρους ή γενικότερα στην αξία της υγιεινής και ισορροπημένης μοναστηριακής διατροφής. Όπως, επίσης, όλοι όσοι έχουν γευτεί το μοναστηριακό κρασί δεν μπορεί παρά να συμφωνούν με τη βιβλική ρήση «οίνος ευφραίνει καρδία ανθρώπου».

Εν τέλει, όμως, τα μοναστήρια προσφέρουν και έναν άλλο τρόπο αντίληψης του κόσμου, μια διαφορετική θεώρηση της ζωής, που αποκλίνει από την καθεστηκυία γραμμή που επέβαλε η βιομηχανική επανάσταση και ο καταναλωτικός τρόπος ζωής. Γιατί ιδιαίτερα με τα προϊόντα της διατροφής, όπως ορθώς έχει ειπωθεί, ο άνθρωπος είναι ό,τι τρώει. Κι αυτό σημαίνει ότι οι διατροφικές του συνήθειες διαμορφώνουν και τον τρόπο της ζωής του.

Πιστεύω ακράδαντα ότι σ’ αυτόν τον τομέα ανοίγονται τεράστιες προοπτικές. Αρκεί να ξανοιχτούμε στο πέλαγος του αγοραστικού κοινού με σχέδιο, υπεύθυνα βήματα και αποφασιστικότητα.

Εξάλλου, η οικονομική κρίση, που διαρκεί ακάθεκτη για όγδοη χρονιά απαιτεί απαλλαγή από τις κατεστημένες νοοτροπίες, την μεταπρατική λογική, όλα όσα υπονόμευσαν την οικονομία μας και μας έφεραν σε τούτο το οριακό σημείο.

Σήμερα πρέπει να δράσουμε με οξύνοια, συνδυάζοντας την παράδοση με τις δυνατότητες του σύγχρονου κόσμου για να δώσουμε το ποιοτικό προϊόν που διαθέτει ταυτότητα και μπορεί να κατακτήσει κάθε αγορά.

Ο ορθόδοξος κόσμος αν δράσει από κοινού, και δεν μείνει καθηλωμένος σε απομονωμένες απόπειρες, μπορεί να πετύχει θαύματα. Και ιδού ένα πρώτο δείγμα, αυτή η πρωτοβουλία της ΔΣΟ που βρήκε ευήκοα ώτα στην ΓΣΕΒΕΕ και στον κ. Καββαθά, να προχωρήσει η ίδρυση του «Κέντρου Απονομής Σ’ηματος Μοναστηριακών Προϊόντων και Προϊόντων Μικρών Παραγωγών», υπό τον τίτλο « Κανών».

Αυτό το σχήμα αν λειτουργήσει ορθά μπορεί να αποτελέσει το όχημα για την άνθιση κυριολεκτικά της μοναστηριακής παραγωγής, να την κάνει γνωστή σε ευρύτερο κοινό σε πολλές χώρες, και να αποτελέσει το κίνητρο για ανάλογες πρωτοβουλίες που θα ακολουθήσουν.

Είναι, επίσης, θετικό ότι σε αυτή τη διαδικασία πιστοποίησης εντάσσονται και προϊόντα από μικρές-οικογενειακές παραγωγικές μονάδες, που εξακολουθούν να αποτελούν κύτταρα ελπίδας για την αναζωογόνηση της πρωτογενούς παραγωγής, αλλά και της ελληνικής υπαίθρου.

Με βάση, όμως, την εμπειρία μου από τη θητεία μου στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων –με χαρά βλέπω πρώην συνεργάτες μου σήμερα εδώ- θέλω να υπογραμμίσω ότι σε κάθε περίπτωση, απαιτείται μια αυστηρή διαδικασία πιστοποίησης, ώστε να διατηρηθεί πάντοτε υψηλό το επίπεδο της ποιότητας και το σήμα των προϊόντων να είναι εγγύηση για τον αγοραστή. Να μην υπάρχει καμία σκιά και κανένα ερωτηματικό στον καταναλωτή.

Τέλος, θεωρώ σημαντικό στην πορεία της προσπάθειάς μας την επαφή με άλλες ορθόδοξες χώρες, ώστε να μεγιστοποιήσουμε τα οφέλη: αγοραστικά, οικονομικά και επικοινωνιακά. Ιδιαίτερα, αφού υπάρχει ενδιαφέρον από τη ρωσική πλευρά, θα πρέπει να επιδιώξουμε τη συνεργασία. Αναμφίβολα, η δυνατότητα συμμετοχής μετόχων από διάφορες χώρες στο εγχείρημα θα του προσδώσει άλλη δυναμική.

Με αυτές τις σκέψεις εύχομαι κάθε επιτυχία στις εργασίες για τη σύνταξη Κανονισμού Απονομής Σήματος για Μοναστηριακά Προϊόντα και προϊόντα Μικρών Παραγωγών.

Σας ευχαριστώ».

ΟΡΜΥΛΙΑ 3

ΟΡΜΥΛΙΑ 1

ΟΡΜΥΛΙΑ 2

ΟΡΜΥΛΙΑ 4

Read more...

ΟΜΙΛΙΑ Μ.Χαρακόπουλου στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Σωφρονιστικού Συστήματος

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟΥ

Αθήνα, 31 Μαΐου 2017


ΟΜΙΛΙΑ
ΤΟΥ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗ ΤΟΜΕΑΡΧΗ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΑΡΜΟΔΙΟΥ ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ
κ. ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Σωφρονιστικού Συστήματος & λοιπών Δομών Εγκλεισμού Κρατουμένων, με θέμα ημερήσιας διάταξης:
«Έκφραση γνώμης της Επιτροπής επί του Στρατηγικού Σχεδίου για το Σωφρονιστικό Σύστημα του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για τα έτη 2018 – 2020».


«Θεωρώ αξιέπαινη την πρωτοβουλία της Επιτροπής, κυρία Πρόεδρε, ωστόσο, οφείλω να πω ότι είναι κοινά αποδεκτό, ότι η χώρα βρίσκεται σε φάση έξαρσης της εγκληματικότητας και της σοβαρής παραβατικότητας. Τα φαινόμενα είναι καθημερινά και καταχρηστικά. Από τις περιπτώσεις των ληστειών μετά φόνου ή άσκησης βίας έως τις καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας από ανεξέλεγκτες αγέλες περιθωριακών που δημιουργούν ανενόχλητοι νησίδες ανομίας στο κέντρο της πρωτεύουσας.
Σε αυτά, να προσθέσουμε και την δράση ομάδων τρομοκρατών που έφτασαν στο σημείο να αποπειραθούν δολοφονική ενέργεια σε έναν πρώην πρωθυπουργό. Το αίσθημα ασφάλειας του πολίτη φοβούμαι ότι έχει κυριολεκτικά καταρρακωθεί, νιώθει συχνά παντελώς ανυπεράσπιστος, και παρά τις ηρωικές προσπάθειες της αστυνομίας το κράτος να τον έχει εγκαταλείψει. Και ενώ επικρατεί αυτή η νοσηρή ατμόσφαιρα και θα έπρεπε να έχει σημάνει ήδη συναγερμός στην κυβέρνηση και στα αρμόδια υπουργεία, ώστε να ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα και να επιβληθεί ο νόμος και η τάξη, οι αποφάσεις που προωθούνται είναι ακριβώς προς την αντίθετη κατεύθυνση. Περισσότερη ανοχή προς την πάσης φύσεως εγκληματικότητα.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και οι αποφάσεις που δίνουν μαζικά «συγχωροχάρτι» σε φυλακισμένους που έχουν καταδικαστεί για βαριά εγκλήματα και οι οποίοι εξερχόμενοι των σωφρονιστικών καταστημάτων συνεχίζουν την παράνομη δράση τους. Η επιχειρηματολογία υπέρ αυτής της πολιτικής είναι εξωφρενική καθώς εδράζεται στην έλλειψη χώρου. Και αντί να υπάρξει ένας σχεδιασμός, αφήνουμε τους πάντες έξω κατατρομοκρατώντας την κοινωνία.
Το στρατηγικό σχέδιο για το Σωφρονιστικό Σύστημα 2018-2020 περιγράφει τα προβλήματα του ποινικού σωφρονισμού στη χώρα μας και θέτει τις κατευθύνσεις πάνω στις οποίες πρέπει να επιχειρηθεί η αντιμετώπισή τους.
Το κύριο ζήτημα σύμφωνα με τους συντάκτες του, είναι βέβαια ο υπερπληθυσμός των κρατουμένων σε σχέση με τη χωρητικότητα των υφιστάμενων σωφρονιστικών καταστημάτων, οι κακές συνθήκες διαβίωσης των κρατουμένων και η διαρκής προσπάθεια να διατηρηθούν οι «αποσυμφορητικές διατάξεις» ώστε ο αριθμός των κρατουμένων να βρίσκεται κάτω από 10.000.
Παρά ταύτα όμως, στην Ελλάδα δεν υπάρχει υπερπληθυσμός κρατουμένων σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό. Η «Λευκή Βίβλος» του Συμβουλίου της Ευρώπης στην οποία και παραπέμπει το έγγραφο του Υπουργείου Δικαιοσύνης, αναφέρει ότι «ο αριθμός κρατουμένων ανά 100.000 κατοίκους στα κράτη μέλη του Συμβουλίου», δηλαδή στο σύνολο των ευρωπαϊκών κρατών, «κυμαινόταν τα έτη 2012-2014 μεταξύ 124 και 134 ανά 100.000 κατοίκους». Στην Ελλάδα, λοιπόν, ο αριθμός των κρατουμένων την 1η Φεβρουαρίου 2017, όπως αναφέρεται στο σχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης ήταν 9.383 κρατούμενοι, δηλαδή, περίπου 85 κρατούμενοι ανά 100.000 κατοίκους.
Επομένως, το πραγματικό μας πρόβλημα δεν είναι ότι έχουμε υπερβολικό αριθμό κρατουμένων, αλλά ότι η χώρα δεν διαθέτει σωφρονιστικά καταστήματα με τέτοια χωρητικότητα ώστε να μπορεί να στεγαστεί με συνθήκες αξιοπρέπειας και ασφάλειας ο αναλογικά μικρότερος αριθμός κρατουμένων στην Ελλάδα. Τουλάχιστον κατά το 1/3 μικρότερος από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Χρειαζόμαστε, επομένως, ένα ευρύ πρόγραμμα κατασκευής νέων σωφρονιστικών καταστημάτων και αναβάθμισης αυτών που λειτουργούν αλλά και προτεραιότητα στην ασφάλεια με σωφρονιστικά καταστήματα νέου τύπου, η οποία ασφάλεια δε φαίνεται δυστυχώς, να αποτελεί προτεραιότητα για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.
Περαιτέρω, τα μέτρα αποσυμφόρησης που λήφθηκαν με το ν.4325/2015, η ισχύς τους παρατάθηκε έως 28 Αυγούστου 2017 με το ν.4411/2016, έχουν μάλλον χαρακτηριστικό και καταλυτικό της έννομης τάξης χαρακτήρα, και δεν μπορούν ούτε πρέπει να αποτελούν ντε φάκτο μόνιμη λύση με τυχόν αλλεπάλληλες παρατάσεις της ισχύος τους. Σοβαρό σφάλμα, εξάλλου, της έκτακτης αυτής νομοθεσίας, ήταν η οριζόντια εφαρμογή της αδιακρίτως σε δράστες βίαιων και μη αδικημάτων, με τραγικό αποτέλεσμα κάποιοι από όσους επωφελήθηκαν και απολύθηκαν πρόωρα, να διαπράξουν νέα αποτρόπαια εγκλήματα βίας στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό.
Γενικότερο, άλλωστε, πολιτισμικό πρόβλημα της χώρας, αποτελεί το έλλειμμα σεβασμού στους υφιστάμενους κανόνες δικαίου, πρόβλημα που επιτείνεται με τη θέσπιση κατά καιρούς προσωρινών ρυθμίσεων που καθιερώνουν κατ' εξαίρεση, ευνοϊκή μεταχείριση υπέρ παραβατών του ενός ή του άλλου είδους για συγκυριακούς λόγους. Η απροθυμία για μακροπρόθεσμο προγραμματισμό με οριστική αντιμετώπιση του φαινομένου και η πλημμελής τήρηση των κανόνων, καταλήγουν στην αδυναμία του κράτους δικαίου να λειτουργήσει στρατηγικά συντονισμένα, συλλογικά και αποτελεσματικά.
Κλείνω, κυρία Πρόεδρε, λέγοντας ότι δυστυχώς, πολύ φοβάμαι ότι με την συγκεκριμένη κυβέρνηση, ελάχιστες είναι οι ελπίδες να λειτουργήσει το κράτος, ως κράτος. Τα φαινόμενα αποσύνθεσης είτε λόγω ανικανότητας, είτε λόγω ιδεοληψιών συνεχίζονται και θα εντείνονται. Η αποτυχία της κυβέρνησης στον τομέα της ασφάλειας είναι πλέον «εκκωφαντική», όπως και σε κάθε άλλο τομέα και γι' αυτό πρέπει να δοθεί ένα τέλος όσο το δυνατόν πιο σύντομα.
Ευχαριστώ»

Read more...

Ομιλία Μ. Χαρακόπουλου στην παρουσίαση του βιβλίου της Άννας Καρακασίδου-Μπίσκα

Παρουσίαση βιβλίου Καρακασίδου 1

Λάρισα, 19 Μαΐου 2017

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην παρουσίαση του βιβλίου της Άννας Καρακασίδου-Μπίσκα: «Επώδυνα μυστικά – Λυτρωτικές αλήθειες»

«Φίλες και φίλοι,
Θέλω καταρχάς να ευχαριστήσω την καλή φίλη Άννα Καρακασίδου-Μπίσκα που μου εμπιστεύθηκε την παρουσίαση και αυτού του βιβλίου της. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό πόνημα που υφαίνεται πάνω στην ιστορία. Στην τραγική ιστορία του ποντιακού ελληνισμού, στη γενοκτονία του, στην εκτόπισή του από την πατρίδα του, στην εξάλειψη της πανάρχαιας παρουσίας του, στην αναγκαστική εν κρυπτώ επιβίωση των υπολειμμάτων του.
Και η παρουσίαση ανήμερα της ημέρας μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων είναι και ένα μνημόσυνο στους εκατοντάδες χιλιάδες αδελφούς μας που υπήρξαν θύματα ενός οργανωμένου απάνθρωπου σχεδίου που είχε στόχο την εξαφάνιση των Χριστιανών της καθ’ ημάς Ανατολής.
Αλλά δεν πρόκειται μόνον για την καταγραφή αναμνήσεων από τις προσωπικές τραγωδίες, τις οδύσσειες των ηρώων που παρελαύνουν από τις σελίδες του βιβλίου. Είναι κάτι πολύ περισσότερο, είναι η ανασύνθεση μιας εποχής, μέσα από τα μάτια των ανθρώπων που έζησαν τα γεγονότα, τις ψυχικές τους διακυμάνσεις, τους εσωτερικούς τους αγώνες και τέλος η επιθυμία ή η ανάγκη για ανακάλυψη της αλήθειας που είναι και ένα είδος ολοκλήρωσης του δράματος που ξεκίνησε πριν από έναν περίπου αιώνα.
Είναι πανθομολογούμενο ότι η λογοτεχνία έχει την ευχέρεια να αποδώσει τα ιστορικά γεγονότα σε τέτοιες διαστάσεις που αδυνατεί να το κάνει η καθαρή ιστορία.
Η λογοτεχνική γραφίδα αναδεικνύει κάθε πλευρά, ορατή και αθέατη, του σκηνικού που διαδραματίζονται οι ιστορικές πράξεις. Ανασυνθέτει στη λεπτομέρειά τους το φυσικό περιβάλλον, τα χωριά και τις πόλεις, τις φορεσιές και την καθημερινότητά των ανθρώπων, αλλά και τις βαθύτερες σκέψεις, τα συναισθήματά τους, τις εσωτερικές αλλαγές και μεταμορφώσεις που επισυμβαίνουν παράλληλα με τα ιστορικά δρώμενα.
Αυτό το πολυδιάστατο παζλ είναι μια πολύ δύσκολη διαδικασία, πολύ πιο δυσχερής από το να συγκεντρωθούν ημερομηνίες και γεγονότα, από το να καταγραφούν οι εξωτερικές, πολιτικές και οικονομικές αιτίες που τα προκάλεσαν, όπως και οι συνέπειές τους. Η κατάδυση στα ανθρώπινα άδυτα είναι επιχείρημα ριψοκίνδυνο και περιπετειώδες. Αλλά όταν πετυχαίνει παράγει διαχρονικά αποτελέσματα.
Πόσο ελλιπέστερη θα ήταν η εικόνα που θα είχαμε για τα λίκνα του ελληνικού πολιτισμού στη Μικρά Ασία, στην Ιωνία, στον Πόντο, στην Καππαδοκία, πόσο πιο αδύνατη θα ήταν η σχέση μας μαζί τους και στα όσα ανείπωτα συνέβησαν αν δεν υπήρχαν κάποια σπουδαία λογοτεχνικά έργα.
Και φέρνω για παράδειγμα, τα “Ματωμένα Χώματα” της Διδούς Σωτηρίου, το “Νούμερο 31328” του Ηλία Βενέζη –που ειρήσθω εν παρόδω έγινε ταινία από τον πρόσφατα εκλιπόντα Νίκο Κούνδουρο, ταινία που θάφτηκε για να μην θιχτούν οι απόγονοι των δραστών, αλλά και το “Στου Χατζηφράγκου” του Κοσμά Πολίτη, που αναδεικνύει τη Σμύρνη πριν την καταστροφή της.
Θα πρόσθετα ακόμη τη “Λωξάνδρα” της Μαρίας Ιορδανίδου και το σχετικά πρόσφατο “Ούτε το όνομά μου” της Θέα Χάλο, που μιλά και αυτή με τρόπο συγκλονιστικό για την Οδύσσεια των Ελλήνων του Πόντου. Και φυσικά κι άλλα πολλά, λιγότερο ή περισσότερο γνωστά, που συνθέτουν την μεγάλη τοιχογραφία του ελληνισμού της καθ΄ ημάς Ανατολής, του ελληνισμού που έπαψε να υφίσταται ξαφνικά και αποτρόπαια, έπειτα από 3 χιλιάδες χρόνια.
Σ΄ αυτή την χορεία της διατήρησης της βαθιάς μνήμης ανθρώπων, τοπίων, βιωμάτων φιλοδοξεί να προσθέσει τη δική της ψηφίδα και η Άννα Καρακασίδου-Μπίσκα με το βιβλίο της “Επώδυνα Μυστικά Λυτρωτικές Αλήθειες”.
Η συγγραφέας ιχνηλατεί ορισμένα πρόσωπα της μεγάλης τραγωδίας της Γενοκτονίας των Ποντίων –αλλά και των απογόνων τους. Εκεί που χάθηκαν πάνω από 350 χιλιάδες άνθρωποι, είτε από το σπαθί του φανατισμού και της μισαλλοδοξίας είτε από τις κακουχίες που εσκεμμένα εκτέθηκαν και είχαν σκοπό την εξόντωσή τους.
Εκεί που εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι ξεσπιτώθηκαν άρον-άρον, αφήνοντας πίσω για πάντα σπίτια, εκκλησιές, προγόνους και όνειρα, και έφυγαν ως πρόσφυγες για να ξεκινήσουν μια νέα αρχή. Άνθρωποι που στις καρδιές τους έμενε πάντα μέχρι να φύγουν από τον κόσμο αυτό μια χαίνουσα ανοιχτή πληγή, μια ακατανίκητη νοσταλγία για ό,τι άφησαν πίσω τους.
Άνθρωποι που έπεσαν θύματα ενός σατανικού σχεδίου αποχριστιανοποίησης της οθωμανικής αυτοκρατορίας, για να εξυπηρετηθούν συγκεκριμένα συμφέροντα, πολιτικά και οικονομικά. Ένα σχέδιο που συμπεριελάμβανε ακόμη τους Έλληνες της Ιωνίας, τους Αρμένηδες και τους Ασσύριους αλλά και όλους τους άλλους, από κάθε περιοχή, από την Καππαδοκία, την Πόλη, την Ίμβρο και την Τένεδο, που σε διαφορετικές χρονικές στιγμές αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, στο όνομα της τουρκικής καθαρότητας.
Το που οδήγησε αυτή η ιδεοληψία το βλέπουμε σήμερα καθαρά στα τεκταινόμενα της γείτονος που προσπαθεί να γυρίσει το ρολόι της ιστορίας στο παρελθόν και να αναστήσει το οθωμανικό απολίθωμα, διολισθαίνοντας στον αυταρχισμό και στον ισλαμιστικό ολοκληρωτισμό. Και γι’ αυτό και οι απόγονοι των δραστών αρνούνται ακόμη να αναγνωρίσουν αυτό το έγκλημα που διαπράχθηκε τότε και αντιθέτως το συνεχίζουν εφαρμόζοντας σήμερα πια τη γενοκτονία της μνήμης με την μετατροπή εκκλησιών σε τεμένη.
Μετέτρεψαν την Αγία Σοφία των Μεγαλοκομνηνών στην Τραπεζούντα σε τζαμί, την Αγία Σοφία στη Νίκαια, την Αγία Σοφία στην Ανδριανούπολη. Και δεν κρύβουν ότι επιθυμούν διακαώς την μετατροπή και αυτής της Αγιασοφιάς στην Πόλη, του συμβόλου της οικουμενικής ορθοδοξίας, σε τζαμί.
Στο βιβλίο της η Άννα Καρακασίδου-Μπίσκα ανασύρει από τη λήθη συγκλονιστικές προσωπικές περιπέτειες, μικρές ιστορίες εντός της μεγάλης Ιστορίας. Όπως
• του μωρού που έπρεπε να στραγγαλισθεί από τους γονείς του για να επιζήσουν οι υπόλοιποι στον ταξίδι της σωτηρίας, παρά το ότι «η έλευση στη ζωή ενός βρέφους είναι η έλευση ενός αγγέλου στη γη (σελ. 19)», και σώθηκε ως εκ θαύματος και μεγαλώνοντας έγινε Τούρκος αστυνομικός που μισούσε τους Έλληνες,
• του παιδιού που έμεινε ορφανό και αποπαίδι σε έναν κόσμο εχθρικό, για να γίνει ληστής,
• του παλληκαριού που σώθηκε δυο φορές την ίδια μέρα από τον θάνατο, για να σωθεί από τον γέροντα που έμεινε τελευταίος κλειδοκράτορας στο αποψιλωμένο από κατοίκους χωριό του,
• τους νέους που ανακάλυπταν έκπληκτοι τις ελληνικές τους ρίζες.
Τελικά, όμως, μήπως αυτό δεν είναι η πραγματική Ιστορία; Οι μικρές, καθημερινές, προσωπικές ιστορίες και οι σχέσεις που τις δένουν μεταξύ τους; Σχέσεις που διαταράσσονται βίαια όταν ενσκήπτει η λαίλαπα του πολέμου.
Μέχρι να βρεθώ μεταπτυχιακός υπότροφος στην Κωνσταντινούπολη, θεωρούσα υπερβολικές τις αναφορές σε κρυπτοχριστιανούς και Ρωμιούς που δεν αντηλλάγησαν με βάση τη συνθήκη της Λοζάνης.
Στην φοιτητική εστία που φιλοξενούμουν μια μέρα οι συγκάτοικοί μου, Τούρκοι φοιτητές, μου παρουσίασαν έναν φοιτητή λέγοντας μου «sizden kalan biri’dir / είναι ένας από εσάς που έμεινε». Ήταν ένας φοιτητής, μικρό το δέμας, από τη Ριζούντα, σημερινό Ρίζε, γενέτειρα και του προέδρου Ερντογάν.
Ποντιακά δεν μιλώ, αλλά αν δώσει κανείς προσοχή καταλαβαίνει, καθώς βάση τους είναι τα αρχαία ελληνικά. Θυμάμαι ότι μου πρόσφερε ένα αχλάδι ως απίδι. Είπαμε να τα ξαναπούμε. Τον αναζήτησα, αλλά μου είπαν ότι έφυγε στο χωριό του.
Θυμούμαι, επίσης, ότι αργότερα όταν έμενα σε ένα κελί που μου παραχώρησε το πατριαρχείο στην εκκλησία της Ευαγγελίστριας στο Boyacikoyi / Βαφεοχώριον του Βοσπόρου, όπου βοηθούσα τον κύριο Μιχάλη στο ψαλτήρι στα αναγνώσματα, πρόσεξα ανάμεσα στο ελάχιστο εκκλησίασμα –τόσο λίγοι που γνωριζόμασταν όλοι- έναν ξένο. Ρώτησα και έμαθα ότι ερχόταν από την άλλη πλευρά του Βοσπόρου, από το Kadikoyi, προκειμένου στην περιοχή του να μην αποκαλυφθεί ότι ήταν χριστιανός.
Θυμούμαι επίσης πρωτοσέλιδο του περιοδικού Aktuel εκείνη την εποχή με ολοσέλιδη φωτογραφία μιας ηλικιωμένης με γαλάζια μάτια, που κοίταγαν ευθέως το φακό, με μια ξανθή γάτα στα γόνατά της, της Φατμέ, να λέει «εγώ τουρκικά δεν ξέρω και τα ρωμαίικα δεν τα έμαθα από τον αέρα».
Χιλιάδες ελληνόφωνοι κρυπτοχριστιανοί δεν μπόρεσαν να έρθουν στην Ελλάδα, καθώς στη συνθήκη της Λοζάνη ως κριτήριο ανταλλαγής των πληθυσμών δεν ελήφθη η γλώσσα αλλά η θρησκεία. Έτσι ήρθαν ως ανταλλάξιμοι οι Ρωμιοί Ορθόδοξοι της Καππαδοκίας, της Πισιδίας, του Δυτικού Πόντου και άλλοι που ήταν τουρκόφωνοι, όχι, όμως, οι ελληνόφωνοι κρυπτοχριστιανοί.
Στη διάρκεια της διδακτορικής μου διατριβής είχα εντοπίσει σπαρακτική επιστολή κρυπτοχριστιανών από το Σταυρί στο Ερζερούμ προς το προξενείο μας στην Πόλη, οι οποίοι, με αφορμή την έλευση του Ελευθερίου Βενιζέλου για την υπογραφή της ελληνοτουρκικής φιλίας του 1930, ζήταγαν να τους επιτραπεί να έρθουν στην Ελλάδα. Δυστυχώς, το ελληνικό κράτος δεν θέλησε να ανοίξει αυτό το κεφάλαιο.
Πρόπερσι, κατά το ετήσιο προσκύνημα του Οικουμενικού Πατριάρχη στην Καππαδοκία, μαζί με τον πρόεδρο της Πανελλήνιας Ένωσης Καππαδοκικών Σωματίων επισκεφθήκαμε τη γενέτειρα των παππούδων του, το Μισθί, απ’ όπου πρόσφυγες έχουν εγκατασταθεί και στη Μάνδρα, προκειμένου να δούμε τις εργασίες αποκατάστασης της δωδεκάτρουλης εκκλησίας των Αγίων Βασιλείου και Βλασίου.
Εκεί ο εργάτης, ο Χασάν, όταν άκουσε ότι είμαστε Έλληνες άρχισε να μας μιλάει στα ρούμτζα, τα ρωμαίικα, δηλαδή ποντιακά. Ήταν από την Τραπεζούντα, και προς αναζήτηση εργασίας βρέθηκε στην Προύσα όπου και παντρεύτηκε. Με ρώτησε για ποιο λόγο στο δάπεδο του ναού υπήρχε δεξιά και αριστερά ένα μακρόστενο κενό. Του απάντησα ότι εκεί ήταν τα στασίδια. Δεν κατάλαβε. Όταν του εξήγησα, αναφώνησε «Α, τα σκαμνία». Τον ρώτησα αν τα παιδιά του μιλούνε ρούμτζα. Δυστυχώς, μου είπε δεν θα μάθουν γιατί ούτε η γυναίκα του ξέρει, ούτε η μάνα του είναι μαζί του.
Έτσι χάνεται σιγά-σιγά η γλώσσα, αλλά πλέον με το διαδίκτυο πολλοί στον ιστορικό Πόντο αρχίζουν να αναρωτιούνται για την πραγματική καταγωγή τους. Στην Τουρκία των αντιφάσεων που διώκει τον ελληνόφωνο συγγραφέα του βιβλίου “Pontos kulturu / Ο πολιτισμός του Πόντου» Ομέρ Ασάν, γυρίστηκε η πολύ καλή ταινία που αναδεικνύει το πρόβλημα των κρυπτοχριστιανών «Yureyini sor / Ρώτα την καρδιά σου» που υπάρχει και με ελληνικούς υπότιτλους.
Η όσμωση Ποντίων προσφύγων από την Ελλάδα και τον ιστορικό Πόντο, που βρέθηκαν μετανάστες στη Γερμανία και τραγουδούν ίδια τραγούδια και χορεύουν τους ίδιους χορούς, ήταν ένα σοκ για αμφότερους και αφορμή αναζήτησης της ταυτότητας όσων έχουν μείνει στις αλησμόνητες πατρίδες της Ανατολής.

Φίλες και φίλοι,
Η συγγραφέας στηλιτεύει τον πόλεμο, ως μια παρέκκλιση του φυσικού νόμου και της ανθρώπινης φύσης. Κι όπως γράφει «Πατρίδες, μέρη αγαπημένα, μνημεία, δημιουργήματα, πολιτισμοί, κόποι ολόκληρης ζωής περνάνε στα χέρια άλλων, αλλάζουν ταυτότητα. Είναι τα κλεμμένα όνειρα των ανθρώπων, που υφαρπάζονται βίαια. Το χειρότερο όμως όλων είναι ο πόνος και η συμφορά, που επιφέρει ο πόλεμος γιατί χάνονται ψυχές, παλληκάρια σκοτώνονται, οικογένειες ξεκληρίζονται, μικρά παιδιά βρίσκονται έρμαια της τύχης χάνουν την ταυτότητά τους, αλλάζουν ταυτότητα, και όλα αυτά δεν επέρχονται ανώδυνα, αλλά συμβαδίζουν με ψυχικά κατάλοιπα» σελ. 169
Θεωρώ ότι το στοιχείο που κάνει αυτό το βιβλίο ιδιαίτερο, και το οποίο πρέπει να πούμε ότι διαβάζεται μονορούφι, αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει είναι η επίμονη προσπάθεια να ολοκληρωθεί ο κύκλος ή ορθότερα οι πολλοί κύκλοι που έμειναν ανοικτοί. Είναι η ανάδειξη της αδήριτης ανάγκης να πληρωθούν οι λογαριασμοί που άνοιξαν για τους πρωταγωνιστές του βιβλίου, που οι περισσότεροι έχουν δύο ονόματα και ταυτότητες. Του Δωρόθεου-Κενάν, του Ερντογάν-Ιορδάνη, της Μελπωμένης-Μελέκ.
Είναι η αποκάλυψη των μυστικών που κρατούσε μέσα της η ζωή ή κάποιοι από τους πρωταγωνιστές. Η υποχρέωση αυτά τα μυστικά να δουν και πάλι το φως της ημέρας, γιατί μόνον έτσι θα ερχόταν η λύτρωση, η κάθαρση, κατά την δομή της αρχαίας τραγωδίας.
Και αυτή η διαδικασία, η νομοτελειακή, η αναπόφευκτη, ξετυλιγόταν είτε από τη θέληση των ίδιων των προσώπων του δράματος είτε από την ίδια τη ζωή. Ή όπως το γράφει η συγγραφέας «Η μοίρα έρχεται μόνη της και αποδίδει δικαιοσύνη και βρίσκεται τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά από τα θέλω των ανθρώπων». Σελ. 96
Ποιο είναι, όμως, κάθε φορά το κυρίαρχο μυστικό, τι είναι αυτό που καλύπτεται και πρέπει να αποκαλυφθεί, τουλάχιστον από τους και προς τους πρωταγωνιστές; Είναι η μαγική λέξη ταυτότητα. Το ποιος πραγματικά βρίσκεται στο βάθος, πίσω από το κοινωνικό και το συγκυριακό παραπέτασμα.
Η πορεία προς αυτήν την αποκάλυψη δεν είναι ένα παιχνίδι ικανοποίησης, όπως σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Είναι ένα επίπονο, οδυνηρό και επικίνδυνο ταξίδι αυτογνωσίας. Κι αυτό αφορά και όλους εκείνους που έμειναν στα εδάφη του Πόντου, με αλλαγμένη ταυτότητα, για να γλυτώσουν το μαχαίρι. Και κράτησαν κρυφή την αληθινή τους ταυτότητα ακόμη και από τα παιδιά τους. Οι χιλιάδες κρυπτοχριστιανοί που, εξωτερικά εμφανίζονται ως πιστοί μουσουλμάνοι, και μέσα τους προσεύχονται στην Παναγία.
Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, όλοι. Όταν η ταυτότητα για έναν άνθρωπο είναι δομικό στοιχείο της ύπαρξής του, όταν χωρίς αυτήν, ή όταν αυτή είναι ελλιπής, χάνει την ακεραιότητά του, πώς δικαιολογείται αυτή η επίθεση εναντίον της ταυτότητας στη χώρα μας; Γιατί αυτό συμβαίνει εδώ και καιρό. Μια ολομέτωπη επίθεση σε κάθε στοιχείο που συγκροτεί την ελληνική ταυτότητα, τη γλώσσα, την ιστορία, τις παραδόσεις, τη θρησκεία. Κάποιοι κύκλοι τυφλωμένοι από ιδεοληψίες και εμμονές θέλουν να αλλοιώσουν και να εξαφανίσουν ει δυνατόν ότι μας κάνει αυτό που είμαστε.
Είναι άραγε τυχαίο ότι οι ίδιοι κύκλοι αρνούνται τον όρο Γενοκτονία για τους Έλληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας, αλλά και εν γένει των Χριστιανών της Ανατολής; Ασφαλώς και όχι. Και αν οι χριστιανοί αδελφοί μας στην Τουρκία κρύβονται για να επιβιώσουν από την εκδικητικότητα των αλλόδοξων, εδώ στην Ελλάδα έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια εσωτερική καταπίεση, πιο ύπουλη και ίσως και πιο επικίνδυνη, που ξεκίνησε με το «Συνωστισμό» της κ. Ρεπούση.
Γι’ αυτό και ο αγώνας για την ταυτότητα και τη μνήμη είναι αγώνας ζωής του ελληνισμού. Δεν είναι αγώνας οπισθοφυλακής για ξεχασμένες ιστορίες. Είναι για το σήμερα και κυρίως το αύριο. Για έναν κόσμο που δεν θα έχει χάσει την ψυχή του.
Γι’ αυτό πιστεύω ότι βιβλία σαν της Άννας Καρακασίδου-Μπίσκα προσφέρουν πολύτιμη συμβολή για την επίτευξη αυτού του σκοπού. Και σας το συστήνω ανεπιφύλαχτα.

Άννα καλοτάξιδο!»

Read more...

Ομιλία Μ. Χαρακόπουλου στην παρουσίαση του βιβλίου της Άννας Καρακασίδου-Μπίσκα

Παρουσίαση βιβλίου Καρακασίδου 1

Λάρισα, 19 Μαΐου 2017

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην παρουσίαση του βιβλίου της Άννας Καρακασίδου-Μπίσκα: «Επώδυνα μυστικά – Λυτρωτικές αλήθειες»

«Φίλες και φίλοι,
Θέλω καταρχάς να ευχαριστήσω την καλή φίλη Άννα Καρακασίδου-Μπίσκα που μου εμπιστεύθηκε την παρουσίαση και αυτού του βιβλίου της. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό πόνημα που υφαίνεται πάνω στην ιστορία. Στην τραγική ιστορία του ποντιακού ελληνισμού, στη γενοκτονία του, στην εκτόπισή του από την πατρίδα του, στην εξάλειψη της πανάρχαιας παρουσίας του, στην αναγκαστική εν κρυπτώ επιβίωση των υπολειμμάτων του.
Και η παρουσίαση ανήμερα της ημέρας μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων είναι και ένα μνημόσυνο στους εκατοντάδες χιλιάδες αδελφούς μας που υπήρξαν θύματα ενός οργανωμένου απάνθρωπου σχεδίου που είχε στόχο την εξαφάνιση των Χριστιανών της καθ’ ημάς Ανατολής.
Αλλά δεν πρόκειται μόνον για την καταγραφή αναμνήσεων από τις προσωπικές τραγωδίες, τις οδύσσειες των ηρώων που παρελαύνουν από τις σελίδες του βιβλίου. Είναι κάτι πολύ περισσότερο, είναι η ανασύνθεση μιας εποχής, μέσα από τα μάτια των ανθρώπων που έζησαν τα γεγονότα, τις ψυχικές τους διακυμάνσεις, τους εσωτερικούς τους αγώνες και τέλος η επιθυμία ή η ανάγκη για ανακάλυψη της αλήθειας που είναι και ένα είδος ολοκλήρωσης του δράματος που ξεκίνησε πριν από έναν περίπου αιώνα.
Είναι πανθομολογούμενο ότι η λογοτεχνία έχει την ευχέρεια να αποδώσει τα ιστορικά γεγονότα σε τέτοιες διαστάσεις που αδυνατεί να το κάνει η καθαρή ιστορία.
Η λογοτεχνική γραφίδα αναδεικνύει κάθε πλευρά, ορατή και αθέατη, του σκηνικού που διαδραματίζονται οι ιστορικές πράξεις. Ανασυνθέτει στη λεπτομέρειά τους το φυσικό περιβάλλον, τα χωριά και τις πόλεις, τις φορεσιές και την καθημερινότητά των ανθρώπων, αλλά και τις βαθύτερες σκέψεις, τα συναισθήματά τους, τις εσωτερικές αλλαγές και μεταμορφώσεις που επισυμβαίνουν παράλληλα με τα ιστορικά δρώμενα.
Αυτό το πολυδιάστατο παζλ είναι μια πολύ δύσκολη διαδικασία, πολύ πιο δυσχερής από το να συγκεντρωθούν ημερομηνίες και γεγονότα, από το να καταγραφούν οι εξωτερικές, πολιτικές και οικονομικές αιτίες που τα προκάλεσαν, όπως και οι συνέπειές τους. Η κατάδυση στα ανθρώπινα άδυτα είναι επιχείρημα ριψοκίνδυνο και περιπετειώδες. Αλλά όταν πετυχαίνει παράγει διαχρονικά αποτελέσματα.
Πόσο ελλιπέστερη θα ήταν η εικόνα που θα είχαμε για τα λίκνα του ελληνικού πολιτισμού στη Μικρά Ασία, στην Ιωνία, στον Πόντο, στην Καππαδοκία, πόσο πιο αδύνατη θα ήταν η σχέση μας μαζί τους και στα όσα ανείπωτα συνέβησαν αν δεν υπήρχαν κάποια σπουδαία λογοτεχνικά έργα.
Και φέρνω για παράδειγμα, τα “Ματωμένα Χώματα” της Διδούς Σωτηρίου, το “Νούμερο 31328” του Ηλία Βενέζη –που ειρήσθω εν παρόδω έγινε ταινία από τον πρόσφατα εκλιπόντα Νίκο Κούνδουρο, ταινία που θάφτηκε για να μην θιχτούν οι απόγονοι των δραστών, αλλά και το “Στου Χατζηφράγκου” του Κοσμά Πολίτη, που αναδεικνύει τη Σμύρνη πριν την καταστροφή της.
Θα πρόσθετα ακόμη τη “Λωξάνδρα” της Μαρίας Ιορδανίδου και το σχετικά πρόσφατο “Ούτε το όνομά μου” της Θέα Χάλο, που μιλά και αυτή με τρόπο συγκλονιστικό για την Οδύσσεια των Ελλήνων του Πόντου. Και φυσικά κι άλλα πολλά, λιγότερο ή περισσότερο γνωστά, που συνθέτουν την μεγάλη τοιχογραφία του ελληνισμού της καθ΄ ημάς Ανατολής, του ελληνισμού που έπαψε να υφίσταται ξαφνικά και αποτρόπαια, έπειτα από 3 χιλιάδες χρόνια.
Σ΄ αυτή την χορεία της διατήρησης της βαθιάς μνήμης ανθρώπων, τοπίων, βιωμάτων φιλοδοξεί να προσθέσει τη δική της ψηφίδα και η Άννα Καρακασίδου-Μπίσκα με το βιβλίο της “Επώδυνα Μυστικά Λυτρωτικές Αλήθειες”.
Η συγγραφέας ιχνηλατεί ορισμένα πρόσωπα της μεγάλης τραγωδίας της Γενοκτονίας των Ποντίων –αλλά και των απογόνων τους. Εκεί που χάθηκαν πάνω από 350 χιλιάδες άνθρωποι, είτε από το σπαθί του φανατισμού και της μισαλλοδοξίας είτε από τις κακουχίες που εσκεμμένα εκτέθηκαν και είχαν σκοπό την εξόντωσή τους.
Εκεί που εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι ξεσπιτώθηκαν άρον-άρον, αφήνοντας πίσω για πάντα σπίτια, εκκλησιές, προγόνους και όνειρα, και έφυγαν ως πρόσφυγες για να ξεκινήσουν μια νέα αρχή. Άνθρωποι που στις καρδιές τους έμενε πάντα μέχρι να φύγουν από τον κόσμο αυτό μια χαίνουσα ανοιχτή πληγή, μια ακατανίκητη νοσταλγία για ό,τι άφησαν πίσω τους.
Άνθρωποι που έπεσαν θύματα ενός σατανικού σχεδίου αποχριστιανοποίησης της οθωμανικής αυτοκρατορίας, για να εξυπηρετηθούν συγκεκριμένα συμφέροντα, πολιτικά και οικονομικά. Ένα σχέδιο που συμπεριελάμβανε ακόμη τους Έλληνες της Ιωνίας, τους Αρμένηδες και τους Ασσύριους αλλά και όλους τους άλλους, από κάθε περιοχή, από την Καππαδοκία, την Πόλη, την Ίμβρο και την Τένεδο, που σε διαφορετικές χρονικές στιγμές αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, στο όνομα της τουρκικής καθαρότητας.
Το που οδήγησε αυτή η ιδεοληψία το βλέπουμε σήμερα καθαρά στα τεκταινόμενα της γείτονος που προσπαθεί να γυρίσει το ρολόι της ιστορίας στο παρελθόν και να αναστήσει το οθωμανικό απολίθωμα, διολισθαίνοντας στον αυταρχισμό και στον ισλαμιστικό ολοκληρωτισμό. Και γι’ αυτό και οι απόγονοι των δραστών αρνούνται ακόμη να αναγνωρίσουν αυτό το έγκλημα που διαπράχθηκε τότε και αντιθέτως το συνεχίζουν εφαρμόζοντας σήμερα πια τη γενοκτονία της μνήμης με την μετατροπή εκκλησιών σε τεμένη.
Μετέτρεψαν την Αγία Σοφία των Μεγαλοκομνηνών στην Τραπεζούντα σε τζαμί, την Αγία Σοφία στη Νίκαια, την Αγία Σοφία στην Ανδριανούπολη. Και δεν κρύβουν ότι επιθυμούν διακαώς την μετατροπή και αυτής της Αγιασοφιάς στην Πόλη, του συμβόλου της οικουμενικής ορθοδοξίας, σε τζαμί.
Στο βιβλίο της η Άννα Καρακασίδου-Μπίσκα ανασύρει από τη λήθη συγκλονιστικές προσωπικές περιπέτειες, μικρές ιστορίες εντός της μεγάλης Ιστορίας. Όπως
• του μωρού που έπρεπε να στραγγαλισθεί από τους γονείς του για να επιζήσουν οι υπόλοιποι στον ταξίδι της σωτηρίας, παρά το ότι «η έλευση στη ζωή ενός βρέφους είναι η έλευση ενός αγγέλου στη γη (σελ. 19)», και σώθηκε ως εκ θαύματος και μεγαλώνοντας έγινε Τούρκος αστυνομικός που μισούσε τους Έλληνες,
• του παιδιού που έμεινε ορφανό και αποπαίδι σε έναν κόσμο εχθρικό, για να γίνει ληστής,
• του παλληκαριού που σώθηκε δυο φορές την ίδια μέρα από τον θάνατο, για να σωθεί από τον γέροντα που έμεινε τελευταίος κλειδοκράτορας στο αποψιλωμένο από κατοίκους χωριό του,
• τους νέους που ανακάλυπταν έκπληκτοι τις ελληνικές τους ρίζες.
Τελικά, όμως, μήπως αυτό δεν είναι η πραγματική Ιστορία; Οι μικρές, καθημερινές, προσωπικές ιστορίες και οι σχέσεις που τις δένουν μεταξύ τους; Σχέσεις που διαταράσσονται βίαια όταν ενσκήπτει η λαίλαπα του πολέμου.
Μέχρι να βρεθώ μεταπτυχιακός υπότροφος στην Κωνσταντινούπολη, θεωρούσα υπερβολικές τις αναφορές σε κρυπτοχριστιανούς και Ρωμιούς που δεν αντηλλάγησαν με βάση τη συνθήκη της Λοζάνης.
Στην φοιτητική εστία που φιλοξενούμουν μια μέρα οι συγκάτοικοί μου, Τούρκοι φοιτητές, μου παρουσίασαν έναν φοιτητή λέγοντας μου «sizden kalan biri’dir / είναι ένας από εσάς που έμεινε». Ήταν ένας φοιτητής, μικρό το δέμας, από τη Ριζούντα, σημερινό Ρίζε, γενέτειρα και του προέδρου Ερντογάν.
Ποντιακά δεν μιλώ, αλλά αν δώσει κανείς προσοχή καταλαβαίνει, καθώς βάση τους είναι τα αρχαία ελληνικά. Θυμάμαι ότι μου πρόσφερε ένα αχλάδι ως απίδι. Είπαμε να τα ξαναπούμε. Τον αναζήτησα, αλλά μου είπαν ότι έφυγε στο χωριό του.
Θυμούμαι, επίσης, ότι αργότερα όταν έμενα σε ένα κελί που μου παραχώρησε το πατριαρχείο στην εκκλησία της Ευαγγελίστριας στο Boyacikoyi / Βαφεοχώριον του Βοσπόρου, όπου βοηθούσα τον κύριο Μιχάλη στο ψαλτήρι στα αναγνώσματα, πρόσεξα ανάμεσα στο ελάχιστο εκκλησίασμα –τόσο λίγοι που γνωριζόμασταν όλοι- έναν ξένο. Ρώτησα και έμαθα ότι ερχόταν από την άλλη πλευρά του Βοσπόρου, από το Kadikoyi, προκειμένου στην περιοχή του να μην αποκαλυφθεί ότι ήταν χριστιανός.
Θυμούμαι επίσης πρωτοσέλιδο του περιοδικού Aktuel εκείνη την εποχή με ολοσέλιδη φωτογραφία μιας ηλικιωμένης με γαλάζια μάτια, που κοίταγαν ευθέως το φακό, με μια ξανθή γάτα στα γόνατά της, της Φατμέ, να λέει «εγώ τουρκικά δεν ξέρω και τα ρωμαίικα δεν τα έμαθα από τον αέρα».
Χιλιάδες ελληνόφωνοι κρυπτοχριστιανοί δεν μπόρεσαν να έρθουν στην Ελλάδα, καθώς στη συνθήκη της Λοζάνη ως κριτήριο ανταλλαγής των πληθυσμών δεν ελήφθη η γλώσσα αλλά η θρησκεία. Έτσι ήρθαν ως ανταλλάξιμοι οι Ρωμιοί Ορθόδοξοι της Καππαδοκίας, της Πισιδίας, του Δυτικού Πόντου και άλλοι που ήταν τουρκόφωνοι, όχι, όμως, οι ελληνόφωνοι κρυπτοχριστιανοί.
Στη διάρκεια της διδακτορικής μου διατριβής είχα εντοπίσει σπαρακτική επιστολή κρυπτοχριστιανών από το Σταυρί στο Ερζερούμ προς το προξενείο μας στην Πόλη, οι οποίοι, με αφορμή την έλευση του Ελευθερίου Βενιζέλου για την υπογραφή της ελληνοτουρκικής φιλίας του 1930, ζήταγαν να τους επιτραπεί να έρθουν στην Ελλάδα. Δυστυχώς, το ελληνικό κράτος δεν θέλησε να ανοίξει αυτό το κεφάλαιο.
Πρόπερσι, κατά το ετήσιο προσκύνημα του Οικουμενικού Πατριάρχη στην Καππαδοκία, μαζί με τον πρόεδρο της Πανελλήνιας Ένωσης Καππαδοκικών Σωματίων επισκεφθήκαμε τη γενέτειρα των παππούδων του, το Μισθί, απ’ όπου πρόσφυγες έχουν εγκατασταθεί και στη Μάνδρα, προκειμένου να δούμε τις εργασίες αποκατάστασης της δωδεκάτρουλης εκκλησίας των Αγίων Βασιλείου και Βλασίου.
Εκεί ο εργάτης, ο Χασάν, όταν άκουσε ότι είμαστε Έλληνες άρχισε να μας μιλάει στα ρούμτζα, τα ρωμαίικα, δηλαδή ποντιακά. Ήταν από την Τραπεζούντα, και προς αναζήτηση εργασίας βρέθηκε στην Προύσα όπου και παντρεύτηκε. Με ρώτησε για ποιο λόγο στο δάπεδο του ναού υπήρχε δεξιά και αριστερά ένα μακρόστενο κενό. Του απάντησα ότι εκεί ήταν τα στασίδια. Δεν κατάλαβε. Όταν του εξήγησα, αναφώνησε «Α, τα σκαμνία». Τον ρώτησα αν τα παιδιά του μιλούνε ρούμτζα. Δυστυχώς, μου είπε δεν θα μάθουν γιατί ούτε η γυναίκα του ξέρει, ούτε η μάνα του είναι μαζί του.
Έτσι χάνεται σιγά-σιγά η γλώσσα, αλλά πλέον με το διαδίκτυο πολλοί στον ιστορικό Πόντο αρχίζουν να αναρωτιούνται για την πραγματική καταγωγή τους. Στην Τουρκία των αντιφάσεων που διώκει τον ελληνόφωνο συγγραφέα του βιβλίου “Pontos kulturu / Ο πολιτισμός του Πόντου» Ομέρ Ασάν, γυρίστηκε η πολύ καλή ταινία που αναδεικνύει το πρόβλημα των κρυπτοχριστιανών «Yureyini sor / Ρώτα την καρδιά σου» που υπάρχει και με ελληνικούς υπότιτλους.
Η όσμωση Ποντίων προσφύγων από την Ελλάδα και τον ιστορικό Πόντο, που βρέθηκαν μετανάστες στη Γερμανία και τραγουδούν ίδια τραγούδια και χορεύουν τους ίδιους χορούς, ήταν ένα σοκ για αμφότερους και αφορμή αναζήτησης της ταυτότητας όσων έχουν μείνει στις αλησμόνητες πατρίδες της Ανατολής.

Φίλες και φίλοι,
Η συγγραφέας στηλιτεύει τον πόλεμο, ως μια παρέκκλιση του φυσικού νόμου και της ανθρώπινης φύσης. Κι όπως γράφει «Πατρίδες, μέρη αγαπημένα, μνημεία, δημιουργήματα, πολιτισμοί, κόποι ολόκληρης ζωής περνάνε στα χέρια άλλων, αλλάζουν ταυτότητα. Είναι τα κλεμμένα όνειρα των ανθρώπων, που υφαρπάζονται βίαια. Το χειρότερο όμως όλων είναι ο πόνος και η συμφορά, που επιφέρει ο πόλεμος γιατί χάνονται ψυχές, παλληκάρια σκοτώνονται, οικογένειες ξεκληρίζονται, μικρά παιδιά βρίσκονται έρμαια της τύχης χάνουν την ταυτότητά τους, αλλάζουν ταυτότητα, και όλα αυτά δεν επέρχονται ανώδυνα, αλλά συμβαδίζουν με ψυχικά κατάλοιπα» σελ. 169
Θεωρώ ότι το στοιχείο που κάνει αυτό το βιβλίο ιδιαίτερο, και το οποίο πρέπει να πούμε ότι διαβάζεται μονορούφι, αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει είναι η επίμονη προσπάθεια να ολοκληρωθεί ο κύκλος ή ορθότερα οι πολλοί κύκλοι που έμειναν ανοικτοί. Είναι η ανάδειξη της αδήριτης ανάγκης να πληρωθούν οι λογαριασμοί που άνοιξαν για τους πρωταγωνιστές του βιβλίου, που οι περισσότεροι έχουν δύο ονόματα και ταυτότητες. Του Δωρόθεου-Κενάν, του Ερντογάν-Ιορδάνη, της Μελπωμένης-Μελέκ.
Είναι η αποκάλυψη των μυστικών που κρατούσε μέσα της η ζωή ή κάποιοι από τους πρωταγωνιστές. Η υποχρέωση αυτά τα μυστικά να δουν και πάλι το φως της ημέρας, γιατί μόνον έτσι θα ερχόταν η λύτρωση, η κάθαρση, κατά την δομή της αρχαίας τραγωδίας.
Και αυτή η διαδικασία, η νομοτελειακή, η αναπόφευκτη, ξετυλιγόταν είτε από τη θέληση των ίδιων των προσώπων του δράματος είτε από την ίδια τη ζωή. Ή όπως το γράφει η συγγραφέας «Η μοίρα έρχεται μόνη της και αποδίδει δικαιοσύνη και βρίσκεται τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά από τα θέλω των ανθρώπων». Σελ. 96
Ποιο είναι, όμως, κάθε φορά το κυρίαρχο μυστικό, τι είναι αυτό που καλύπτεται και πρέπει να αποκαλυφθεί, τουλάχιστον από τους και προς τους πρωταγωνιστές; Είναι η μαγική λέξη ταυτότητα. Το ποιος πραγματικά βρίσκεται στο βάθος, πίσω από το κοινωνικό και το συγκυριακό παραπέτασμα.
Η πορεία προς αυτήν την αποκάλυψη δεν είναι ένα παιχνίδι ικανοποίησης, όπως σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Είναι ένα επίπονο, οδυνηρό και επικίνδυνο ταξίδι αυτογνωσίας. Κι αυτό αφορά και όλους εκείνους που έμειναν στα εδάφη του Πόντου, με αλλαγμένη ταυτότητα, για να γλυτώσουν το μαχαίρι. Και κράτησαν κρυφή την αληθινή τους ταυτότητα ακόμη και από τα παιδιά τους. Οι χιλιάδες κρυπτοχριστιανοί που, εξωτερικά εμφανίζονται ως πιστοί μουσουλμάνοι, και μέσα τους προσεύχονται στην Παναγία.
Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, όλοι. Όταν η ταυτότητα για έναν άνθρωπο είναι δομικό στοιχείο της ύπαρξής του, όταν χωρίς αυτήν, ή όταν αυτή είναι ελλιπής, χάνει την ακεραιότητά του, πώς δικαιολογείται αυτή η επίθεση εναντίον της ταυτότητας στη χώρα μας; Γιατί αυτό συμβαίνει εδώ και καιρό. Μια ολομέτωπη επίθεση σε κάθε στοιχείο που συγκροτεί την ελληνική ταυτότητα, τη γλώσσα, την ιστορία, τις παραδόσεις, τη θρησκεία. Κάποιοι κύκλοι τυφλωμένοι από ιδεοληψίες και εμμονές θέλουν να αλλοιώσουν και να εξαφανίσουν ει δυνατόν ότι μας κάνει αυτό που είμαστε.
Είναι άραγε τυχαίο ότι οι ίδιοι κύκλοι αρνούνται τον όρο Γενοκτονία για τους Έλληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας, αλλά και εν γένει των Χριστιανών της Ανατολής; Ασφαλώς και όχι. Και αν οι χριστιανοί αδελφοί μας στην Τουρκία κρύβονται για να επιβιώσουν από την εκδικητικότητα των αλλόδοξων, εδώ στην Ελλάδα έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια εσωτερική καταπίεση, πιο ύπουλη και ίσως και πιο επικίνδυνη, που ξεκίνησε με το «Συνωστισμό» της κ. Ρεπούση.
Γι’ αυτό και ο αγώνας για την ταυτότητα και τη μνήμη είναι αγώνας ζωής του ελληνισμού. Δεν είναι αγώνας οπισθοφυλακής για ξεχασμένες ιστορίες. Είναι για το σήμερα και κυρίως το αύριο. Για έναν κόσμο που δεν θα έχει χάσει την ψυχή του.
Γι’ αυτό πιστεύω ότι βιβλία σαν της Άννας Καρακασίδου-Μπίσκα προσφέρουν πολύτιμη συμβολή για την επίτευξη αυτού του σκοπού. Και σας το συστήνω ανεπιφύλαχτα.

Άννα καλοτάξιδο!»

Read more...

Ομιλία Μ. Χαρακόπουλου στη Βουλή στη συζήτηση του 4ου Μνημονίου

Μάξιμος 4ο Μνημόνιο A

Αθήνα, 17 Μαΐου 2017

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην Ολομέλεια της βουλής κατά τη συζήτηση του σχεδίου νόμου του υπουργείου Οικονομικών:


«Συνταξιοδοτικές διατάξεις Δημοσίου και τροποποίηση διατάξεων του ν. 4387/2016, μέτρα εφαρμογής των δημοσιονομικών στόχων και μεταρρυθμίσεων, μέτρα κοινωνικής στήριξης και εργασιακές ρυθμίσεις, Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2018-2021 και λοιπές διατάξεις»

 

«Στην κατελθούσα από το βήμα συνάδελφο θα έλεγα το εξής: Να ζητήσετε συγγνώμη από τον ελληνικό λαό που τον εξαπατήσατε με χονδροειδή ψέματα και υποκλέψατε την ψήφο του.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
το τέταρτο μνημόνιο που συζητούμε, το μνημόνιο των τρομερών περικοπών και της μακράς λιτότητας που η Κυβέρνηση φορτώνει τον τόπο, ήταν αχρείαστο, όπως και το τρίτο μετά το κλείσιμο των τραπεζών. Και αυτό το δεύτερο μνημόνιο, μέσα σε δυόμισι χρόνια, είναι αποκλειστικά δικό σας έργο και έρχεται απλώς να επιβεβαιώσει αυτό που όλοι πλέον έχουν αντιληφθεί, ότι είστε πρόθυμοι σε κάθε υποχώρηση, παραχώρηση και εκχώρηση, με αντάλλαγμα λίγο ακόμη χρόνο στους θώκους της εξουσίας.
Εσείς, βεβαίως, συνεχίζετε να μιλάτε και να συμπεριφέρεστε ωσάν η Ελλάδα να είναι η χώρα των λωτοφάγων. Η αλήθεια, όμως, δεν μπορεί να κρυφθεί πίσω από τα ψεύδη της κυβερνητικής προπαγάνδας. Και η αλήθεια είναι ότι κάθε μέρα παραπάνω στο Μέγαρο Μαξίμου για τον ΣΥΡΙΖΑ, σημαίνει κάθε μέρα και πιο χαμηλά για τον ελληνικό λαό.
Παραλάβατε μια οικονομία που έβγαινε από την κρίση, που αντίκριζε το τέλος των μνημονίων και την φέρατε στα τάρταρα. Από το «Ούτε 1 ευρώ μέτρα» και το «Τέλος της λιτότητας και των θυσιών», που σε όλους τους τόνους υπόσχονταν ο κ. Τσίπρας, με το τέταρτο μνημόνιο μας φορτώσατε με 4,9 δισεκατομμύρια ευρώ. Και μαζί με τα 9,2 δισεκατομμύρια ευρώ του τρίτου μνημονίου ο λογαριασμός ξεπερνάει τα 14 δισεκατομμύρια, δηλαδή 3.400 ευρώ για κάθε νοικοκυριό.
Τη νύφη καλούνται να την πληρώσουν κυρίως οι συνταξιούχοι που τους υποσχεθήκατε «φύκια για μεταξωτές κορδέλες» για να τους υφαρπάξετε την ψήφο. Και τώρα τους αρπάζετε μέσα από τα χέρια δύο συντάξεις. Όμως, τη νύφη πληρώνουν και όλοι οι φορολογούμενοι, που θα δουν από τη μείωση του αφορολόγητου να κάνει φτερά ένα ακόμη μηνιάτικο.
Τη νύφη πληρώνουν οι ελεύθεροι επαγγελματίες, αλλά και οι αγρότες, με την ακόμη μεγαλύτερη αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών. Τη νύφη πληρώνουν οι αδύναμοι οικονομικά συμπολίτες μας με τη μείωση του επιδόματος θέρμανσης, αλλά και μιας σειράς κοινωνικών επιδομάτων. Τη νύφη πληρώνουν -και μάλιστα αναδρομικά-, τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας με τη μείωση των ειδικών μισθολογίων.
Στην προκειμένη περίπτωση η Κυβέρνηση ανερυθρίαστα παραβιάζει κάθε έννοια δικαίου και πολιτικής εντιμότητας. Αντί να εφαρμόσει τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, επιστρέφοντας και το υπόλοιπο 50% των παρακρατηθέντων από τις αποδοχές των εργαζομένων στα Σώματα Ασφαλείας, με τις ρυθμίσεις για το μισθολόγιο εμπαίζει απροκάλυπτα τους ανθρώπους που καθημερινά διακινδυνεύουν τη ζωή τους για την ασφάλεια των συμπολιτών μας, για τη διαφύλαξη της περιουσίας και του φυσικού πλούτου της χώρας.
Με την κατάργηση του υπολογισμού της στράτευσης και των ετών πανεπιστημιακής εκπαίδευσης στα μισθολογικά κλιμάκια χιλιάδες άνθρωποι θα δουν μειώσεις στα εισοδήματά τους. Ο κ. Τόσκας πριν από λίγο είπε ότι δεν θα έχουν πρόβλημα όσοι πρόλαβαν να αναγνωρίσουν τον χρόνο στράτευσης. Οι υπόλοιποι;
Με το νέο μισθολόγιο προκύπτει άμεση μείωση αποδοχών για τους νεοεισερχόμενους στα Σώματα Ασφαλείας -τουλάχιστον αυτό δεν είδα να αμφισβητείται- ενώ για τους ήδη υπηρετούντες καθιερώνεται προσωπική διαφορά.
Έτσι, όμως, βάζετε σε βαθεία κατάψυξη τους μισθούς στη συντριπτική πλειοψηφία των ενστόλων, οι οποίοι δεν θα μπορούν να ξαναδούν αύξηση των πραγματικών εισοδημάτων τους -κάποιοι ακόμη και μέχρι την αποστράτευσή τους- αν δεν υπερβούν την προσωπική διαφορά.
Ο κ. Τόσκας προκειμένου να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, μας είπε ότι η προσωπική διαφορά είναι θεσμοθετημένη, κατοχυρωμένη και δεν έχει χρονικό περιορισμό εφαρμογής. Πώς, όμως, να γίνετε πιστευτοί ότι μπορείτε να εγγυηθείτε το μέλλον της προσωπικής διαφοράς στους μισθούς αστυνομικών και πυροσβεστών, όταν με αυτό, με το τέταρτο μνημόνιο πετσοκόβετε την προσωπική διαφορά στις συντάξεις;
Επιπλέον, εφόσον η προσωπική διαφορά δεν θα υπολογίζεται στις κρατήσεις για την αναλογική σύνταξη, θα οδηγήσει μοιραία σε περαιτέρω μείωση των συντάξιμων αποδοχών.
Καταργείτε, ακόμα, το επίδομα του πενθημέρου και ορίζετε ότι οι ένστολοι θα μπορούν να λάβουν επίδομα υπερεργασίας για μόνο τέσσερα Σαββατοκύριακα το μήνα. Αντί για πενήντα δυο Σαββατοκύριακα το έτος θα λαμβάνουν σαράντα οκτώ. Πριν λίγο κατατέθηκε νομοτεχνική βελτίωση. Όλα αυτά, όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θυμίζουν τη γνωστή ιστορία με τον Χότζα. Επιβάλλετε μια σειρά αρνητικών ρυθμίσεων και όταν αποσύρετε κάποια, θέλετε και από πάνω να σας πουν και «ευχαριστώ».
Καταθέτω για τα Πρακτικά το ψήφισμα διαμαρτυρίας της πανελλαδικής ένστολης διαμαρτυρίας των Σωμάτων Ασφαλείας, που καταγγέλλουν τους κυβερνώντες ότι τους αντιμετωπίζουν ως πολίτες τριτοκοσμικής χώρας.
(Στο σημείο αυτό ο Βουλευτής κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος καταθέτει για τα Πρακτικά το προαναφερθέν ψήφισμα, το οποίο βρίσκεται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής)
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
γνωρίζουμε την αλλεργία των κυβερνώντων στην Αστυνομία. Όμως, θα πρέπει κάποτε να γίνει κατανοητό ότι κράτος δικαίου χωρίς Σώματα Ασφαλείας δεν μπορεί να υπάρξει.
Σας καλούμε, λοιπόν, αφού ο κύριος υπουργός μάς είπε ότι θα επανεξετάσει με το υπουργείο Οικονομικών τα κλιμάκια μισθοδοσίας για να κάνει διορθώσεις, να αποσύρετε τις ρυθμίσεις για το μισθολόγιο και να υπάρξει διαβούλευση με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς.
Σε κάθε περίπτωση, δέσμευση της Νέας Δημοκρατίας και του Προέδρου της Κυριάκου Μητσοτάκη είναι η υλοποίηση της απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας για την απόδοση των αναδρομικών που εκκρεμούν, αλλά και η κατάθεση ενός νέου μισθολογίου για τις Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας που θα διασφαλίζει αξιοπρεπείς αποδοχές.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
είναι εμφανές ότι οι «κόκκινες γραμμές» για το αφορολόγητο και τις συντάξεις του κ. Τσακαλώτου θυσιάστηκαν στον βωμό των κόκκινων χαλιών της εξουσίας.
Η αλήθεια είναι, επίσης, ότι για την εφαρμογή ή μη των περίφημων αντίμετρων μετά τη λήξη του μνημονίου, απαιτείται η έγκριση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και ότι για την πλήρη εφαρμογή χρειάζονται πλεονάσματα 5,5%. Δεν λέτε αυτό που σας είπε το πρωί ο εισηγητής μας, ότι με το 3,5% τα αντίμετρα θα είναι μηδέν.
Για να επιτυγχάνονται, όμως, αυξημένα πλεονάσματα, θα συνεχιστεί μια φορομπηχτική πολιτική που ήδη έχει λιανίσει τον κορμό της παραγωγικής βάσης της χώρας και έχει εξαϋλώσει τη μεσαία τάξη. Συνεχίζετε μια καταστροφική και αδιέξοδη πορεία που προκαλεί ασφυξία στην επιχειρηματικότητα και σκοτώνει την πραγματική οικονομία.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το πείραμα της δημαγωγίας το πληρώσαμε και εξακολουθούμε να το πληρώνουμε πολύ ακριβά. Είναι καιρός να αλλάξουμε ρότα με γνώμονα την αλήθεια και τη σκληρή δουλειά για να βγούμε επιτέλους στο ξέφωτο της πραγματικής ανάπτυξης και της ευημερίας.
Σας ευχαριστώ».

Δείτε το βίντεο της Ομιλίας στην κάτωθι ηλεκτρονική διεύθυνση:

https://youtu.be/7g1QaFSdCos

Read more...

Ομιλία Μ. Χαρακόπουλου στη συνεδρίαση των Προέδρων και Εισηγητών των Επιτροπών της ΔΣΟ στη Χίο

Μάξιμος ΔΣΟ α

Χίος, 4 Μαΐου 2017

Ομιλία
εισηγητή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτή Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας,
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου,
στη συνεδρίαση της Διεθνούς Γραμματείας, των Προέδρων και Εισηγητών των Επιτροπών της ΔΣΟ στη Χίο


Κύριε Πρόεδρε, κύριε Γραμματέα,
Αγαπητοί συνάδελφοι,

Θα ήθελα και εγώ να σας καλωσορίσω –και ιδιαίτερα τα νέα μέλη, τους κόπτες της Αιγύπτου- στην Ελλάδα και στο νησί της Χίου, την ιδιαίτερη πατρίδα του Γενικού μας Γραμματέα. Πρόκειται για έναν τόπο με πλούσια ιστορία, που ξεκινά πριν από τα χρόνια του Ομήρου και συνεχίζεται αδιάλειπτα έως και σήμερα.

Είναι ένας τόπος συνάμα μαρτυρικός. Οι κάτοικοι τού ακμάζοντος τότε νησιού υπέστησαν ολοκληρωτική σχεδόν σφαγή το 1822 από τους Τούρκους. Τιμωρήθηκαν για την επιμονή τους να διατηρήσουν την εθνική και θρησκευτική τους ταυτότητα, την ελληνική τους συνείδηση και την Ορθόδοξη πίστη. Ο θάνατός τους, ωστόσο, στάθηκε η αφορμή για την εκδήλωση ενός κύματος αλληλεγγύης από τον χριστιανικό κόσμο, με τη βοήθεια και του περίφημου πίνακα του Ντελακρουά, που και σήμερα κοσμεί το Μουσείο το Λούβρου. Αλληλεγγύη που συνέβαλε καθοριστικά στην επιτυχία της ελληνικής επανάστασης και στην ανεξαρτησία του κράτους μας.

Η εισαγωγή μου δεν έχει, δυστυχώς, μόνον χαρακτήρα ιστορικό. Το μαρτύριο των Χριστιανών της Ανατολής εξακολουθεί αμείωτο έως και σήμερα. Πριν από έναν αιώνα, στις απέναντι ακτές της Μικράς Ασίας, λίγα μόλις μίλια από εδώ που βρισκόμαστε, ο χριστιανισμός ήταν παντού παρών. Η γενοκτονία, όμως, των Χριστιανών της Ανατολής -Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων- σχεδόν εξαφάνισε αυτή τη δισχιλιετή μαρτυρία.

Τώρα πια απομένουν μονάχα κάποιες εκκλησιές και μοναστήρια, που κι αυτά βρίσκονται υπό την δαμόκλειο σπάθη αυτή τη φορά της Γενοκτονίας της Μνήμης, που ακολουθούν οι οπαδοί του νεο-οθωμανικού δόγματος. Από αυτή την νέα Γενοκτονία κινδυνεύει ακόμη και η Αγιασοφιά στην Κωνσταντινούπολη, το Οικουμενικό αυτό σύμβολο της Χριστιανοσύνης.

Η Γενοκτονία των Χριστιανών στις ημέρες μας έχει επεκταθεί σε όλο τον χώρο της Μέσης Ανατολής, το λίκνο αυτό του Χριστιανισμού. Ο σύγχρονος κόσμος φαίνεται συχνά να λησμονεί ότι εδώ γεννήθηκε και άνθισε ο Χριστιανισμός. Ότι εδώ γεννήθηκε ο μοναχισμός, ο ασκητισμός των στυλιτών, ότι εδώ γεννήθηκαν οι Πατέρες της Εκκλησίας. Καισάρεια, Αντιόχεια, Δαμασκός, Χαλέπι, Ιεροσόλυμα, Αλεξάνδρεια, Σινά. Ένας κόσμος που άκμασε ιδιαίτερα στα ένδοξα βυζαντινά χρόνια.

Υπάρχει ένα βιβλίο, ενός Σκωτσέζου περιηγητή, του Ουίλιαμ Νταρίμπλ, που στα τέλη του περασμένου αιώνα, κάνει ένα ταξίδι, σε όλους αυτούς τα ιερούς τόπους, με βάση το Λειμωνάριο του 6ου αιώνα, και το ονομάζει «Ταξίδι στη σκιά του Βυζαντίου». Αλλά και ένας άλλος σπουδαίος διανοούμενος, γνωστός στους Ρώσους φίλους μας, ο Λέβ Γκουμιλιώφ, συμπεριλαμβάνει στον βυζαντινό κόσμο όλους τους Χριστιανούς της Ανατολής, σε όποιο δόγμα κι αν ανήκουν.

Αυτός ο κόσμος είναι που σήμερα βρίσκεται σε μέγιστο κίνδυνο. Η ενίσχυση ακραίων και μισαλλόδοξων δυνάμεων σε χώρες όπως η Συρία και το Ιράκ, έχει προκαλέσει την εξόντωση ή την εκδίωξη εκατοντάδων χιλιάδων συνανθρώπων μας και μεταξύ αυτών την πλειοψηφία των Χριστιανών. Αλλά και σε άλλες χώρες, ο χριστιανικός πληθυσμός ζει υπό το φόβο των βάρβαρων τρομοκρατικών επιθέσεων, όπως στην Αίγυπτο. Είναι άλλωστε πρόσφατες οι αιματηρές εκρήξεις που στοίχησαν τη ζωή σε δεκάδες πιστούς στις κοπτικές εκκλησίες.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε ότι αφορά τη Συρία, η ρωσική επέμβαση, σε μια κρίσιμη στιγμή του πολέμου, άλλαξε το ρου των γεγονότων. Έκτοτε, παράλληλα και με την προέλαση των δυνάμεων που πολεμούν το Ισλαμικό Κράτος στην ανατολική Συρία και στο Ιράκ, η ελπίδα για μια έστω και μεσοπρόθεσμα ειρηνική διευθέτηση των συγκρούσεων, αλλά και επιβίωσης του χριστιανισμού, έχει πάλι ανθίσει.

Αν και πρέπει να επισημάνουμε ότι συχνά γεωπολιτικά, γεωστρατηγικά και γεωοικονομικά συμφέροντα υπερτερούν τόσο των ανθρωπιστικών αξιών όσο και αυτής ακόμη της αυτονόητης αλληλεγγύης απέναντι στους συνανθρώπους μας που υποφέρουν από τη βία φανατικών. Και γίνεται ακατανόητη ακόμη περισσότερο μια ανάλογη στάση, όταν αφορά Χριστιανούς, τους οποίους κάποιες μεγάλες δυνάμεις δείχνουν απροθυμία να προστατεύσουν. Κάτι που, δυστυχώς, εμείς οι Έλληνες το βιώσαμε με οδυνηρό τρόπο το 1922, όταν βρεθήκαμε χωρίς καθόλου συμμάχους.
Εύστοχα αναφέρθηκε στις ευθύνες της χριστιανικής Δύσης ο συνάδελφος από την Ιορδανία.

Το χρέος, λοιπόν, όλων όσοι συμμετέχουμε σ’ αυτό το συνεχώς αναβαθμιζόμενο θεσμό, της ΔΣΟ, είναι να σταθούμε δίπλα στους αδελφούς μας Χριστιανούς στην μαστιζόμενη από την πόλεμο και την τρομοκρατία Μέση Ανατολή. Με έναν κύριο και θα έλεγα ιερό σκοπό:
• Να παραμείνουν οι Χριστιανοί στις εστίες τους αλλά και να επιστρέψουν όσοι, εκατοντάδες χιλιάδες, έφυγαν ως πρόσφυγες.
• Να μην κοπεί το νήμα 2.000 ετών αδιάλειπτης χριστιανικής παρουσίας. Να ακουστούν και πάλι οι καμπάνες της Ανάστασης σε κάθε εκκλησία στο Ιράκ, στη Συρία, και όπου αλλού.
• Να λειτουργούν χωρίς τον φόβο της τρομοκρατίας στην Αίγυπτο, στον Λίβανο ακόμη και στη Λιβύη.
• Να συμβάλλουμε κι εμείς από τη μεριά μας στη δημιουργία μιας ειρηνικής, πραγματικά πολυπολιτισμικής Μέσης Ανατολής, όπου όλες οι θρησκείες ισότιμα με σεβασμό στην ιδιαιτερότητα του άλλου θα συνυπάρχουν.

Από μεριάς μας χρειάζεται ενεργοποίηση προς την κατεύθυνση ανάληψης πρωτοβουλιών από τις χώρες που εκπροσωπούμε στη Διακοινοβουλευτική Συνέλευση Ορθοδοξίας. Αναφέρω μερικές σκέψεις, ως γενικό πλαίσιο προτάσεων που απαιτεί τον εμπλουτισμό και τη συμβολή όλων μας:
• Την εκπόνηση ενός προγράμματος υποτροφιών για χριστιανούς φοιτητές και μαθητές, που επιστρέφοντας στην πατρίδα τους θα μπορούν να συνεισφέρουν στην ανύψωση του πνευματικού και υλικού επιπέδου των συμπατριωτών τους.
• Τη φιλοξενία σε κατασκηνώσεις νέων από τις εμπόλεμες χώρες ή από τις περιοχές που διαβιούν ως πρόσφυγες
• Την οικονομικο-τεχνική ενίσχυση των τοπικών Εκκλησιών με σκοπό την αρωγή του ποιμνίου τους. Για το λόγο αυτό χρειάζεται και η στενότερη συνεργασία μαζί τους, ώστε να υπάρξει και άμεση και έγκυρη πληροφόρηση των σχετικών αναγκών.
• Την συμβολή στην ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων ναών και μονών, στις περιοχές που είναι δυνατόν να υπάρξουν τέτοια προγράμματα.

Η οικονομική κρίση που ταλανίζει πολλές από τις χώρες μας αποτελεί οπωσδήποτε τροχοπέδη σε πιο μεγάλες παρεμβάσεις, και σίγουρα μακράν των πραγματικών μας επιθυμιών. Ωστόσο, στο μέτρο του δυνατού, οφείλουμε να καταπιαστούμε με αυτό το έργο, και ελπίζω να καταφέρουμε αρκετά αν ενώσουμε τις δυνάμεις μας.

Παράλληλα, και ως εισηγητής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, θεωρώ ότι θα πρέπει να εξετάσουμε το ενδεχόμενο να παρεμβαίνουμε με πιο συντονισμένο τρόπο σε ζητήματα παραβίασης των δικαιωμάτων των χριστιανών. Όπως για παράδειγμα οι τρομοκρατικές επιθέσεις στην Αίγυπτο. Αλλά και με αφορμή άλλα γεγονότα, όπως η ανάγκη αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Χριστιανών της Ανατολής από το τουρκικό κράτος αλλά και η μετατροπή των εκκλησιών στην Τουρκία σε τεμένη.
Καθ’ αυτόν τον τρόπο η φωνή μας θα γίνεται σταδιακά πιο ισχυρή, ιδιαιτέρως αν απευθύνεται σε θεσμούς όπως ο ΟΗΕ, το Ευρωκοινοβούλιο, ο ΟΑΣΕ και οι παρεμβάσεις μας είναι βέβαιο ότι τότε θα είναι πιο αποτελεσματικές.

Τέλος, αναφορικά με όσα ειπώθηκαν για τις εξελίξεις στα Σκόπια θα ήθελα να πω ότι ελπίζω τώρα να συνειδητοποιήσουν την αξία της φιλίας και καλής γειτονίας με την Ελλάδα, που είναι προϋπόθεση εισόδου τους στους ευρωατλαντικούς θεσμούς. Και προϋπόθεση φιλίας και καλής γειτονίας για την Ελλάδα είναι ο σεβασμός της ιστορικής αλήθειας και όχι ο σφετερισμός της όπως γίνεται από τη FYROM. Δεν είναι δυνατόν να αποδεχθούμε ποτέ ότι οι εμφανισθέντες αιώνες μετά Χριστόν Σλάβοι στη βαλκανική είναι Μακεδόνες απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Αυτό είναι ύβρις την οποία επ’ ουδενί δεν δεχόμαστε.
Ορθώς η οικουμενική ορθοδοξία, όλες οι κατά τόπους ορθόδοξες εκκλησίες, δεν αναγνωρίζουν την αυτοαποκαλούμενη “Εκκλησία της Μακεδονίας”, που είναι κανονικό έδαφος του πατριαρχείου της Σερβίας.
Κατά τα λοιπά, τα Σκόπια είναι καλοδεχούμενα στη ΔΣΟ με τη διεθνή τους ονομασία.
Σας ευχαριστώ».

Read more...

Ολόκληρη η ομιλία στην επιτροπη Ευρωπαικών υποθέσεων 30.3.2017

ΒΟΥΛΗ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ

Αθήνα 30 Μαρτίου 2017

ΟΜΙΛΙΑ
του βουλευτή Λαρίσης,
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην κοινή συνεδρίαση των Επιτροπών Οικονομικών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της βουλής,

με θέμα τη «διατύπωση Γνώμης επί της πρότασης Κανονισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με τον ορισμό, την παρουσίαση και την επισήμανση των αλκοολούχων ποτών, τη χρήση των ονομασιών των αλκοολούχων ποτών στην παρουσίαση και επισήμανση άλλων τροφίμων, καθώς και την προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων για τα αλκοολούχα ποτά

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Όπως ορθώς ελέχθη, οι γεωγραφικές ενδείξεις είναι άυλη πολιτιστική κληρονομιά της Ευρώπης, για αυτό και η Ε.Ε. οφείλει να προστατεύει τα προϊόντα γεωγραφικής ένδειξης που παράγονται με συγκεκριμένες προδιαγραφές και ποιοτικά χαρακτηριστικά, συνδεδεμένα με την παράδοση κάθε τόπου.
Η προστασία αυτή, κύριε Πρόεδρε, πρέπει να υπάρχει όχι μόνον εντός της Επικράτειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά να επεκτείνεται και εκτός Ευρώπης με τις εμπορικές συμφωνίες της Ένωσης με τρίτες χώρες. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να πάψει να διαβαθμίζει τα προϊόντα ονομασίας προέλευσης και τα προϊόντα γεωγραφικής ένδειξης σε προϊόντα που απολαμβάνουν πλήρους προστασίας σε σχέση με άλλα που περιορίζονται σε αυξημένη προστασία και τα περισσότερα που δεν έχουν καμία προστασία στις συμφωνίες με τρίτες χώρες. Είναι πρόσφατος ο κουρνιαχτός από τη CETA, τη Συμφωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τον Καναδά.
Λαμβάνοντας υπόψη τα ιδιαίτερα δεδομένα της Χώρας μας, το μέγεθος των επιχειρήσεων σε σχέση με τους υπόλοιπους εταίρους μας και το γεγονός ότι υφίσταται άμεση σχέση των αλκοολούχων ποτών, προϊόντων γεωγραφικής ένδειξης με την αγροτική παραγωγή, επιτρέψτε μου να πω, εκπροσωπώντας μια περιοχή που παράγει ένα εμβληματικό προϊόν γεωγραφικής ένδειξης, το τσίπουρο Τυρνάβου, να διατυπώσω κάποιες επισημάνσεις που αφορούν στο σχέδιο του νέου Κανονισμού.
Καταρχάς, θα ήθελα να σταθώ στην άμεση και στενή σχέση που πρέπει να έχουν τα αλκοολούχα ποτά – προϊόντα γεωγραφικής ένδειξης με την αγροτική παραγωγή. Από την εισαγωγή της πρότασης για τον νέο Κανονισμό, αυτό είναι φανερό. Η σχέση, όμως, αυτή στην πράξη μεταφράζεται με την προστασία της αγροτική μας παραγωγής που δίνει την πρώτη ύλη για την παρασκευή των αλκοολούχων ποτών γεωγραφικής ένδειξης. Οι τοπικές κοινωνίες που στηρίζουν και προωθούν, όπως μπορούν, τα προϊόντα αυτά τα θεωρούν ως το τελικό στάδιο μιας παραγωγικής διαδικασίας που θα μοιράσει την προστιθέμενη αξία σε όλους, από τον παραγωγό μέχρι τον οινοποιό και τον αποσταγματοποιό.
Αυτό, όμως, συνηγορεί υπέρ της μεγαλύτερης εμπλοκής του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, το οποίο, λόγω της άμεσης σχέσης του με την παραγωγική διαδικασία, μπορεί να συνεισφέρει πολλαπλά και θεωρώ ότι είναι λάθος η διατύπωση γνώμης, χωρίς τις επισημάνσεις των Υπηρεσιών του, όπως επίσης θεωρώ παράλειψη, για να χρησιμοποιήσω μια ήπια έκφραση, το ότι δεν έχουμε τις απόψεις της Κεντρικής Συνεταιριστικής Ένωσης Αμπελοοινικών Προϊόντων (ΚΕΟΣΟΕ) που εκφράζει τους συνεταιρισμένους αμπελουργούς και τους οινοποιητικούς συνεταιρισμούς.
Με την ευκαιρία αυτή, θα ήθελα να επαναλάβω μια παλαιότερη πρότασή μου, μετά από συνεργασία με τον οινοποιητικό συνεταιρισμό Τυρνάβου, για την αιθυλική αλκοόλη γεωργικής προέλευσης από την οποία θα πρέπει να παρασκευάζονται τα αλκοολούχα ποτά γεωγραφικής ένδειξης, καθότι δεν διευκρινίζεται γεωγραφικά η προέλευσή της, θα ήταν ωφέλιμο να προταθεί η χρήση αλκοόλης από εγχώρια προϊόντα. Παρασκευή ούζου ή τσίπουρου από Ελληνική αμπελοοινική αλκοόλη της οποίας η ποιότητα είναι αδιαμφισβήτητα υψηλή, θα αποτελούσε χρήσιμη διέξοδο για τους αμπελουργούς του τόπου μας που κατά περιόδους βλέπουν την παραγωγή τους να μένει αδιάθετη.
Σήμερα, κατά κανόνα, η αλκοόλη αυτή προέρχεται από εισαγωγές ή από επεξεργασία εισαγόμενης μελάσας. Το δεύτερο σημείο, κύριε Πρόεδρε, που θα ήθελα να σταθώ αφορά στην ανάθεση στην Επιτροπή της εξουσίας να αποφασίζει ακόμη και για την ακύρωση της προστασίας γεωγραφικών ενδείξεων που αναφέρονται στον προηγούμενο Κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 110/2008 και μεταφέρονται στον παρόντα.
Χαρακτηριστικά είναι τα όσα αναφέρονται στην Έκθεση του Γενικού Χημείου του Κράτους που μας δόθηκε σχετικά με τα παραπάνω που γίνεται φανερό ότι η Επιτροπή αποκτά υπερεξουσίες οι οποίες, αν δεν θέσουμε τις αντιρρήσεις μας, ίσως αποδειχθούν επιζήμιες για τις κατοχυρωμένες γεωγραφικές ενδείξεις της Χώρας μας.
Επιπλέον, η παραγωγή αλκοολούχων ποτών στη Χώρα μας είναι κυρίως μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις, όπως μας εξήγησε νωρίτερα ο εκπρόσωπος του Γενικού Χημείου του Κράτους, άνω του 65% για τις οποίες το διοικητικό άχθος, η γραφειοκρατία, το οικονομικό κόστος που επιφέρει ο νέος Κανονισμός θα είναι δυσβάσταχτα. Παρότι λοιπόν γίνεται αναφορά σε διαδικασίες που πρέπει να ακολουθηθούν, όπως παραδείγματος χάριν σύμφωνα με την παρ. 4 του αρ. 43 «πριν την έκδοση μιας κατ’ εξουσιοδότηση πράξης η Επιτροπή διεξάγει διαβουλεύσεις με εμπειρογνώμονες που ορίζουν τα Κράτη – Μέλη» δεν πρέπει να εφησυχάζουμε για την περίπτωση που ενδεχομένως θα αφορούν στα Ελληνικά αλκοολούχα προϊόντα γεωγραφικής ένδειξης.
Ωστόσο, οι διατάξεις αυτές αποτελούν απευθείας παρεμβάσεις και οι αντιρρήσεις μας πρέπει να είναι σαφείς, ενώ δεν πρέπει να αμελήσουμε την παροχή διευκρινίσεων σχετικά με το καθεστώς ….στις εμπορικές συναλλαγές με τρίτες χώρες.
Τέλος, στο θέμα της συσκευασίας διαφαίνεται η πρόθεση που υπάρχει για την εμφιάλωση - συσκευασία σε περιοχές ή χώρες εκτός των γεωγραφικών ορίων των αλκοολούχων προϊόντων γεωγραφικής ένδειξης. Στην έκθεση του Γενικού Χημείου του Κράτους περιγράφονται ορθά επιχειρήματα, όπου καταστρατηγείται η έννοια της ονομασίας των προϊόντων γεωγραφικής ένδειξης και οι ιδιαίτερες συνθήκες της χώρας μας που επιβάλλουν τη διατήρηση του σημερινού θεσμικού πλαισίου, όπως ο κίνδυνος υποβάθμισης ή νοθείας του προϊόντος που μεταφέρεται χύμα.
Κύριε Πρόεδρε, δεν θα θέλαμε η πικρή εμπειρία που έχουμε με το ελαιόλαδο που εξάγεται χύμα στην Ιταλία και εκεί συσκευάζεται και εμφιαλώνεται με απώλεια της προστιθέμενης αξίας του προϊόντος για τους παραγωγούς, να βρει εφαρμογή και στα αλκοολούχα ποτά με γεωγραφική ένδειξη. Για αυτούς τους λόγους, πιστεύω ότι ως χώρα δεν πρέπει να συναινέσουμε στον νέο κανονισμό της ευρωπαϊκής επιτροπής για τα αλκοολούχα ποτά, καθώς μπορεί να αποδειχθεί η κερκόπορτα για την άλωση εμβληματικών ελληνικών προϊόντων με γεωγραφική ένδειξη.

Read more...

Ομιλία Μ. Χαρακόπουλου στην παρουσίαση βιβλίου Θεόδωρου Καράογλου

Μάξιμος Κατερίνη 1

Κατερίνη 19 Μαρτίου 2017

Ομιλία
του Βουλευτή – Συγγραφέα
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου

στην παρουσίαση του βιβλίου του Βουλευτή κ.Θ.Καράογλου
«Ορκίζομαι»

Κυρίες και κύριοι, φίλες και φίλοι,

Ο καλός συνάδελφος Θοδωρής Καράογλου αποφάσισε με το βιβλίο του Ορκίζομαι να θέσει προς συζήτηση ένα κομβικό για την λειτουργία του πολιτικού μας συστήματος ζήτημα, αυτό της συνταγματικής αναθεώρησης.

Ανατρέχοντας στην ιστορική εξέλιξη των ελληνικών συνταγμάτων από τις απαρχές της προσπάθειας δημιουργίας του νεοελληνικού κράτους, την επαύριο της ελληνικής παλιγγενεσίας και στα πρώτα του βήματα, διαπιστώνουμε την απλούστατη αλήθεια ότι οι αναθεωρήσεις λαμβάνουν χώρα σε μεταβατικές περιόδους. Όταν δηλαδή έχουν διαμορφωθεί νέες κοινωνικές και πολιτικές πραγματικότητες που απαιτούν από το συνταγματικό κανόνα, που είναι ο άξονας της λειτουργίας της κοινωνίας, να προσαρμοσθεί αναλόγως.

Αυτόν τον ρόλο έπαιξε και το Σύνταγμα του 1975, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής άνοιγε μια νέα εποχή που άφηνε πίσω της τον ζόφο των αντιδημοκρατικών παρεκκλίσεων και της άνισης αντιμετώπισης των πολιτών. Άνοιγε μια εποχή, όπου η Ελλάδα θα μπορούσε να διατρέξει τα βήματα που την χώριζαν από την αναπτυγμένη και δημοκρατική δυτική Ευρώπη και μάλιστα να γίνει πλήρες και ισότιμο μέλος της σε σχεδόν μια 5ετία.

Στην πραγματικότητα λοιπόν, η ψήφιση του νέου Συντάγματος όχι μόνον αντανακλούσε την νέα κατάσταση που διαμορφώθηκε μετά την πτώση της επταετούς δικτατορίας, την εγκαθίδρυση της εθνικής συμφιλίωσης με την νομιμοποίηση του ΚΚΕ, που ολοκλήρωνε ένα μεγάλο κύκλο που είχε ανοίξει από τις απαρχές του εμφυλίου πολέμου, ήδη με το τέλος της κατοχής, αλλά δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη και την ευημερία του τόπου.

Το Σύνταγμα έγινε μοχλός αυτής της μετάβασης και μάλιστα σε μια ορισμένη κατεύθυνση, που χάρη στον οραματισμό και στην αποφασιστικότητα του Εθνάρχη, επετεύχθη παρά τις αντιδράσεις του πρώιμου αλλά πάντα ισχυρού λαϊκισμού, που δυστυχώς στην πατρίδα μας έχει βαθιές ρίζες.

Ερχόμενοι στο σήμερα, είναι νομίζω ελάχιστοι όσοι δεν αντιλαμβάνονται ότι η εποχή που ζούμε έχει επίσης χαρακτηριστικά του τέλους και της μετάβασης. Ουσιαστικά η μεταπολίτευση έχει τελειώσει, κι απλώς ζούμε σε μακρά μεταβατική περίοδο που δεν ξέρουμε πόσο θα διαρκέσει και κυρίως προς τα πού θα πάμε.

Και αυτά τα δύο στοιχεία είναι αλληλένδετα μεταξύ τους. Η τρέχουσα περιπέτεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ύστατη και απελπισμένη απόπειρα να διατηρηθεί η μεταπολίτευση στην πλέον παρηκμασμένη της μορφή. Είναι η προσπάθεια συγκεκριμένων στρωμάτων να γαντζωθούν από την εξουσία και να περισώσουν τα προνόμιά τους, αδιαφορώντας βεβαίως για την καταστροφή που προκαλούν στη χώρα και στις επερχόμενες γενιές.

Θα έλεγα ότι πρόκειται για την εκδήλωση του πιο αντικοινωνικού ατομικισμού, ο οποίος εκτράφηκε στα χρόνια της μεταπολίτευσης, όπου οι αξίες του σεβασμού προς το σύνολο, της ηθικής προσωπικότητας και του αγνού πατριωτισμού ποδοπατήθηκαν κυριολεκτικά από την φρενίτιδα της ψευδούς ευμάρειας που πρόσφερε ένα παρασιτικό παραγωγικό μοντέλο.

Ως εκ τούτου, σήμερα είναι εκ νέου η ώρα μια ουσιαστικής αναθεώρησης του Συντάγματος, που όχι μόνον θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες της νέας πραγματικότητας αλλά θα δημιουργεί τις συμπαγείς συνθήκες για την ανάπτυξη και την ευημερία του λαού μας, θα σημάνει την αφετηρία μιας νέας εποχής.

Για το λόγο αυτό, απαιτείται η έναρξη ενός δημοσίου διαλόγου, όπου θα τεθούν όλα τα ζητήματα τα οποία θα πρέπει να αναθεωρήσουμε και να προσθέσουμε. Αλλά προσοχή όταν λέμε δημόσιο διάλογο δεν εννοούμε την καρικατούρα διαλόγου που έχει εξαγγείλει η κυβέρνηση. Δεν εννοούμε αυτόκλητες λαϊκές συνελεύσεις, ανάλογες με αυτές που δρούσαν στην πλατεία των αγανακτισμένων, και προετοίμασαν την έφοδο των δημαγωγών στην εξουσία.

Οι θεσμοί δεν είναι παιχνίδια στα χέρια της εκτελεστικής εξουσίας για να τους χρησιμοποιεί κατά το δοκούν και ίδιον συμφέρον. Η Ελλάδα είναι κράτος δικαίου, με νόμους και κανόνες, με εμπεδωμένη δημοκρατία, που σέβεται και ακολουθεί τις προβλεπόμενες διαδικασίες. Δεν θα γίνει, όσο κι αν το επιθυμούν κάποιοι, ούτε Βενεζουέλα ούτε νεοσοβιετική λαϊκή δημοκρατία. Όσοι το ονειρεύονται έχουν χάσει προ πολλού το ραντεβού με την ιστορία.

Πολύ περισσότερο που αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι η επιστροφή στις παθογένειες του παρελθόντος, που μέσω του συντάγματος, ευελπιστούν κάποιοι να διατηρήσουν τα οφίκιά τους ή να διαιωνίσουν την εξουσία τους. Χρειαζόμαστε μια φυγή μπρος τα εμπρός. Υπερβαίνοντας την κρίση με ριζικές μεταρρυθμίσεις που θα ανοίξουν το δρόμο στις υγιείς παραγωγικές δυνάμεις του τόπου να αναπτυχθούν και στο πολιτικό σύστημα να αποκτήσει εκ νέου την χαμένη του αξιοπιστία.

Κι αυτός ο διττός στόχος να κινηθεί πάνω σε ένα όραμα του ελληνισμού που θα αρδεύει ταυτοχρόνως από την προσήλωσή μας στη διατήρηση της εθνικής μας ταυτότητας αλλά και τον ευρωπαϊκό μας προσανατολισμό, που συνεπάγεται τον εκσυγχρονισμό και την πίστη μας στις δυτικές αξίες του πολιτισμού.

Ο κ. Καράογλου στο βιβλίο του προτείνει 19 αλλαγές που στοχεύουν στην αναβάθμιση του πολιτικού μας συστήματος και στη θεσμική θωράκιση του Συντάγματος. Νομίζω ότι στα περισσότερα από όσα αναφέρει συμφωνώ ανεπιφύλακτα.

Ξεκινώ από όσα αναφέρονται στο πολιτικό σύστημα, το οποίο κυριολεκτικά περνά μαύρες μέρες. Ίσως πρόκειται, κρίνοντας από την εικόνα της δημόσιας αντιπαράθεσης των κομμάτων και των βουλευτών, από τις χειρότερες ημέρες του κοινοβουλευτισμού. Η κρίση των μεγάλων κομμάτων, οδήγησε πολλούς συμπολίτες μας είτε στην ιδιώτευση είτε στην στήριξη άλλων κομματικών σχηματισμών, με την ελπίδα του νέου. Το νέο το είδαμε, το καλό δεν είδαμε.


Γιατί δυστυχώς, μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση, έχω την εντύπωση ότι η κατάσταση χειροτερεύει, το επίπεδο πέφτει. Ας ελπίσουμε ότι αυτός ο κύκλος της αναζήτησης σύντομα θα κλείσει. Άλλωστε κριτής όλων είναι ο ίδιος ο ψηφοφόρος. Ωστόσο, η μείωση του αριθμού των βουλευτών από 300 σε 200 είναι μια απόφαση που μπορεί να οδηγήσει στην αναβάθμιση του κοινοβουλίου, και για την οποία δεν χρειάζεται αναθεώρηση του συντάγματος.

Όπως, επίσης, η κατάτμηση των περιφερειών μαμούθ όπως της Β΄ Αθηνών, όπου οι ψηφοφόροι δεν γνωρίζουν τους βουλευτές που τους εκπροσωπούν παρά μόνον μέσω των τηλεοπτικών παραθύρων. Κι αυτό το στοιχείο δεν προάγει ούτε τη δημοκρατία ούτε την ποιότητα του κοινοβουλευτισμού.

Έχουμε δει δυστυχώς ότι η πολιτική αντιπαράθεση στα λεγόμενα πάνελ, υποβιβάζεται σε ανταλλαγή της ατάκας και εξυπνακισμών, και οι πιο φωνακλάδες επισκιάζουν όσους επιχειρούν να μιλήσουν με επιχειρήματα. Ακόμη χειρότερα, η τηλεοπτική δημοκρατία αποκλείει τους μη αρεστούς ή τους μη έχοντες πρόσβαση στα ΜΜΕ, ανεξάρτητα από τις πραγματικές τους ικανότητες.

Αναμφίβολα, μια θετική αλλαγή είναι και η δυνατότητα συμμετοχής βουλευτών από την ομογένεια. Σήμερα σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης είναι εφικτή η εφαρμογή αυτής της πρότασης, που θα προσδώσει άλλο δυναμισμό στα κοινοβουλευτικά πράγματα, κινητοποιώντας τους απανταχού της γης συμπατριώτες μας. Μια πρόταση που συνδυάζεται αναπόφευκτα και με τη δυνατότητα της ψήφου στους ομογενείς μας, κάτι που η ΝΔ αγωνίζεται να πραγματοποιηθεί εδώ και πολλά χρόνια.

Ένα ακόμη σημείο που θα ήθελα να επισημάνω είναι και η αποσύνδεση της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας από τη διάλυση της Βουλής. Πρόκειται στην πραγματικότητα για μια νόθευση της επιθυμίας του εκλογικού σώματος, να πέφτει μια κυβέρνηση, εκβιαζόμενη από την αδυναμία της εκλογής προέδρου της δημοκρατίας, για την οποία χρειάζονται τουλάχιστον 180 ψήφοι.

Αυτό το είδαμε και το 2014, όπου οι δυνάμεις του λαϊκισμού το χρησιμοποίησαν με απόλυτο κυνισμό και ανευθυνότητα ώστε να ανατρέψουν την τότε κυβέρνηση, και να καταλάβουν την εξουσία. Το αποτέλεσμα ήταν τη στιγμή που κάναμε τα πρώτα δειλά βήματα εξόδου από την μνημονιακή πολιτική, ρίξαμε μια βουτιά υπό την ηγεσία των Τσίπρα –Βαρουφάκη, στην κρίση του 15, που ακόμη πληρώνουμε και θα πληρώνουμε για πολύ όσο παραμένει αυτή η κυβέρνηση.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κατάργηση του νόμου «περί ευθύνης υπουργών» είναι μια αδήριτη ανάγκη, καθώς έως σήμερα έχει επισωρεύσει πλήθος κακών και συμβάλλει ταυτοχρόνως στην αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος.

Στην πραγματικότητα, όλες οι παραπάνω προτεινόμενες αλλαγές εντάσσονται σε μια αμυντική λογική της συνταγματικής αναθεώρησης, που προσδοκά να μειώσει ή να υπερβεί τις σοβαρές παθογένειες του παρελθόντος.

Όμως, εμείς σήμερα χρειαζόμαστε και τις θετικές, τις επιθετικές θα έλεγα αποφάσεις που ανοίγουν προοπτικές. Και ανάμεσά του ως κορωνίδα θα θέσω την αναθεώρηση του άρθρου 16 για την παιδεία.
Για δεκαετίες επικρατεί στην Ελλάδα ένας ιδιότυπος στρουθοκαμηλισμός στο ζήτημα αυτό. Ενώ παντού γύρω μας ανοίγουν σαν τα μανιτάρια ιδιωτικά πανεπιστήμια, ενώ τα ελληνόπουλα ξενιτεύονται για να σπουδάσουν όπου μπορούν και η χώρα χάνει σε συνάλλαγμα, θέσεις εργασίας αλλά και εγκεφάλους, καθώς πολλά από τα παιδιά αυτά δεν επιστρέφουν, εδώ αρνούμαστε να προσαρμοστούμε.

Και η υποκρισία είναι πρωτοφανής, όταν οι ίδιοι που τα αρνούνται στέλνουν τα παιδιά τους έξω σε ιδιωτικά πανεπιστήμια, ενώ δεκάδες καθηγητές διδάσκουν σε ιδιωτικά πανεπιστήμια του εξωτερικού ιδιαίτερα στην Κύπρο. Αυτή η κωμωδία πρέπει να σταματήσει και να δώσουμε διέξοδο σε δυνάμεις οικονομικές και πνευματικές, που μπορούν να δημιουργήσουν μια πραγματική κοσμογονία. Η Ελλάδα μπορεί να γίνει κέντρο εκπαιδευτικό για τα Βαλκάνια, τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, της Εγγύς και Μέσης Ανατολής.

Πριν τελειώσω θα ήθελα να θίξω και ένα ζήτημα το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ το κάνει σημαία για επικοινωνιακούς λόγους. Αναφέρομαι στις σχέσεις κράτους-εκκλησίας και ότι πηγάζει εξ αυτού. Εδώ διαπιστώνουμε μια εμμονή που έχει δύο αιτίες. Η μία είναι η απόγνωση των στελεχών του που τους κάνει να θέλουν να αποδείξουν την αριστεροσύνη τους, καθώς υπογράφουν με τα χέρια και τα πόδια κάθε μνημονιακή υποχρέωση, σε μνημόνια που οι ίδιοι προκάλεσαν. Αφού δεν μπορούν να κάνουν τους επαναστάτες στα δύσκολα, στοχοποιούν την εκκλησία.

Η δεύτερη αιτία είναι οι ιδεολογικές τους αντιλήψεις, οι οποίες δεν στρέφονται μόνον κατά της Ορθοδοξίας αλλά συνολικά έναντι της ελληνικής εθνικής συνείδησης. Κι αυτό δεν είναι κάτι δευτερεύον. Γιατί όσον αφορά τις σχέσεις του κράτους με την εκκλησία, τον θρησκευτικό όρκο ή τον τρόπο διδασκαλίας των θρησκευτικών στα σχολεία και οι ίδιοι οι ιεράρχες δεν έχουν αντίρρηση μέσα από ένα διάλογο να βρεθεί ένα modus vivendi. Αυτό είναι ένα και ο εξοβελισμός της Ορθοδοξίας είναι ένα άλλο, με άλλη στόχευση.

Γιατί, όπως σημειώνει και ο Καράογλου, το ζητούμενο είναι τι κοινωνία θέλουμε. Αν επιθυμούμε τη διατήρηση της ελληνικής ταυτότητας, της δικής μας ιδιοπροσωπείας, προστατεύοντας και προάγοντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του έθνους μας, όπως είναι η γλώσσα, η παιδεία, η ιστορία και η θρησκεία μας ή αν έχουμε αποφασίσει ότι τελειώσαμε με αυτά και διαχεόμαστε σε άλλα σύνολα. Αυτό είναι λοιπόν κάτι που όλοι μαζί πρέπει να αποφασίσουμε και θα πρέπει να βρει την αντανάκλασή του στο Σύνταγμά μας.

Read more...

Ολόκληρη η Ομιλία Μ. Χαρακόπουλου στην ολομέλεια του νσχ υπ. Εσωτερικών 23.02.17

Μάξιμος βουλ

Αθήνα, 23 Φεβρουαρίου 2017

Ομιλία
του αναπληρωτή τομεάρχη Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιου για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτή Λαρίσης,
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου

στη συζήτηση στην Ολομέλεια της βουλής του νσχ του υπουργείου Εσωτερικών:
«Συμπληρωματικά Μέτρα εφαρμογής του Κανονισμού (ΕΕ, ΕΥΡΑΤΟΜ) 1141/2014 περί ευρωπαϊκών πολιτικών κομμάτων και ιδρυμάτων, μέτρα επιτάχυνσης του κυβερνητικού έργου αρμοδιότητας Υπουργείου Εσωτερικών και άλλες διατάξεις»

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Απολωλός ην και ευρέθη, ο κ. Τσακαλώτος. Πλην, όμως, αν και ομίλησε, άλαλος απεδείχθη όσον αφορά στα αποτελέσματα του Eurogroup. Δεν μας έκανε σοφότερους, μας παρέπεμψε στη συνεδρίαση της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων την Τρίτη. Όσο και αν αποφεύγει η κυβέρνηση να τοποθετηθεί, να δώσει ξεκάθαρες απαντήσεις -και κρύβεται με non paper- θα το πιει το πικρό ποτήρι…

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Η συζήτηση ενός ακόμη νομοσχεδίου την τελευταία διετία διεξάγεται υπό συνθήκες αβεβαιότητας, που έχουν δημιουργήσει κυρίως η αναβλητικότητα, η ανευθυνότητα και η ανικανότητα αυτής της κυβέρνησης.

Παρακολουθούμε όλοι, πολίτες και πολιτικοί, ένα ρεσιτάλ καθυστερήσεων. Τώρα, πάμε πάλι για έναν νέο γύρο μετά την Καθαρά Δευτέρα. Για να δούμε πόσο μακρά θα είναι η σαρακοστή… Ας ελπίσουμε μόνον να μην ξανακούσουμε τον πρωθυπουργό να βάζει το Πάσχα ως χρονική αφετηρία για την απογείωση της ανάπτυξης, γιατί αυτό το υποσχέθηκε πέρυσι.

Τώρα πια σας μάθαμε. Μοναδικό κριτήριο όλων των αποφάσεών σας είναι οι καρέκλες της εξουσίας. Τα πάντα υποτάσσονται σε αυτόν τον υπέρτατο στόχο: Οι τακτικές κινήσεις, οι επικοινωνιακές ιαχές, η υπονόμευση του πολιτικού κλίματος, η διχαστική ρητορεία, οι λεονταρισμοί άνευ αντικειμένου.

Και δυστυχώς, σε αυτό το ανούσιο και καταστροφικό παιχνίδι εντυπώσεων, εντάσσονται και οι απειλές για πιθανό δημοψήφισμα, για Grexit, για δραχμή. Όλα συντηρούνται εντέχνως από εσάς. Στελέχη σας τα ξαναζεσταίνουν, για να μένουν όλες οι πόρτες ανοιχτές.

Και ό,τι αποφασίζεται είναι κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, στο γόνατο. Χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η ζημιά που προκαλείται στην οικονομία, που αρχίζει και πάλι να βρίσκεται στα όρια του συναγερμού, με μια νέα μπαρουφακειάδα να βρίσκεται προ των πυλών.

Κι όμως, η χώρα και η οικονομία, αυτό που χρειάζονται για να ορθοποδήσουν είναι ακριβώς το αντίθετο: Αξιοπιστία, βεβαιότητα, ηρεμία. Ό,τι δηλαδή δεν προσφέρετε εσείς, γιατί δεν θέλετε και γιατί δεν μπορείτε. Φαίνεται, όμως, ότι η μπογιά σας έχει περάσει. Δύο χρόνια ήταν αρκετά για να πέσουν οι μάσκες και να αποκαλυφθούν τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Το τι πραγματικά πρεσβεύει η κυβέρνηση αποκαλύπτεται κι από το νομοσχέδιο που συζητούμε. Ένα ακόμη μνημείο προχειρότητας, όπως μας έχει συνηθίσει. Ένα νομοσχέδιο χωρίς ειρμό, διανθισμένο με ρουσφετολογικές διατάξεις και την καλλιέργεια προσδοκιών για μονιμοποίηση σε χιλιάδες συμπολίτες μας για την υφαρπαγή της στήριξης σήμερα, της ψήφου αύριο.

Ιδού το δήθεν ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς. Με κόλπα και τερτίπια επιχειρείτε να ντριπλάρετε το ΑΣΕΠ, για να βολέψετε δικούς σας ανθρώπους. Χωρίς καμία ιεράρχηση αναγκών. Χωρίς καμία αξιοκρατία. Με πρόσχημα παντού τις έκτακτες ανάγκες.

Αλλά εσείς δημιουργείτε τις έκτακτες ανάγκες, με τον τρόπο που διαχειρίζεστε τα πράγματα! Χαρακτηρίζοντας δυο χρόνια τώρα το φαινόμενο της μετανάστευσης, ως έκτακτο, επιχειρείτε να δικαιολογήσετε τις έκτακτες διαδικασίες προσλήψεων και τις παρατάσεις των συμβάσεων, εκτός των προβλεπομένων. Μέχρι πότε, όμως, ένα πρόβλημα που χρονίζει θεωρείται έκτακτο, προκειμένου να έχετε άλλοθι για προσλήψεις χωρίς κριτήρια;

Αντιθέτως, όταν πρόκειται για διαδικασίες που προβλέπονται από τον νόμο -και μάλιστα είναι γνωστές από καιρό- τότε παθαίνετε επιλεκτική αμνησία και σύγχυση. Όπως στην περίπτωση των Πυροσβεστών Πενταετούς Υποχρέωσης. Εκεί, χωρίς καμία έκτακτη κατάσταση, καταφέρατε να τους οδηγήσετε σε τρίχρονη ομηρία με την παράταση της αβεβαιότητας για τη μονιμοποίησή τους.

Ο τρόπος που σκέφτεστε αποκαλύπτεται και στην περίπτωση της ρύθμισης για τους δημοτικούς αστυνομικούς που παρέμειναν στην ΕΛΑΣ, ενώ έχετε επανασυστήσει τη Δημοτική Αστυνομία.

Το ορθό θα ήταν να καταταγούν 312 νέοι αστυνομικοί με αδιάβλητες, αξιοκρατικές διαδικασίες μέσω των πανελληνίων εξετάσεων, που δεν επιδέχονται καμία αμφισβήτηση. Νέους αστυνομικούς που θα έχουν τις ηλικιακές προϋποθέσεις να συνεισφέρουν στην ασφάλεια των πολιτών χρειάζεται η αστυνομία και όχι τέτοιες τακτοποιήσεις.

Αλλά αυτό το νομοσχέδιο βρίθει στοιχείων αδιαφάνειας. Όπως είναι η εξαίρεση των μισθώσεων για τη στέγαση υπηρεσιών της ΕΥΠ από τις ισχύουσες διατάξεις για τη στέγαση των υπηρεσιών του δημοσίου. Και το κάνετε χωρίς καμία δικλείδα ασφαλείας: Ούτε τετραγωνικών μέτρων, ούτε ανώτατου μισθώματος. Ποιόν εξυπηρετεί το ομιχλώδες αυτό τοπίο; Σίγουρα όχι τη διαφάνεια.

Εύλογα ερωτηματικά εγείρουν οι ρυθμίσεις που αφορούν την Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων, όπως η ρύθμιση που ορίζει ως κριτήριο μετάθεσης τη γεωγραφική έδρα της υπηρεσίας προελεύσεως του μετατιθέμενου, όταν διεθνώς τα κριτήρια για την επιλογή των αστυνομικών που στελεχώνουν τέτοιες μονάδες είναι μόνο τα υψηλότερα πρότυπα επαγγελματισμού.

Επίσης, δεν λάβαμε απάντηση για ποιο λόγο μειώθηκε κατά μία τριετία, από 8 σε 5 χρόνια, ο χρόνος που πρέπει να παρέλθει για να μετατεθεί στην Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων αστυνομικός, ο οποίος έχει υπηρετήσει ή υπηρετεί σε γραφεία μελών της κυβέρνησης, υφυπουργών, γενικών γραμματέων, κομμάτων και βουλευτών; Ποιοι θα ευνοηθούν από αυτή τη διάταξη μένει να το δούμε.

Καταργείτε, επιπλέον, τη δυνατότητα τοποθέτησης των υπηρετούντων στην Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων, μετά τη λήξη της θητείας τους, στον τόπο συμφερόντων τους. Αυτή δεν ήταν χαριστική παροχή, αλλά κίνητρο για την προσέλκυση άξιων στελεχών στην Υπηρεσία. Ενδεχομένως να υπήρξαν καταχρηστικές συμπεριφορές. Σε κάθε περίπτωση ορθώς υπήρξε νομοτεχνική βελτίωση προκειμένου να είναι σαφής η διατύπωση ότι η νέα διάταξη δεν έχει ισχύ για τους ήδη υπηρετούντες.

Τέλος δεν λάβαμε καμία απάντηση έως τώρα, γιατί εξαιρούνται οι αυτοτελείς υπηρεσίες στην Αττική και τη Θεσσαλονίκη, που υπάγονται απευθείας στο Αρχηγείο της Αστυνομίας, από τις υπηρεσίες στις οποίες μπορούν να μετατεθούν μετά τη λήξη της θητείας τους οι υπηρετούντες στο Εσωτερικών Υποθέσεων.

Ενώ μπορούν να μετατεθούν στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής ή Θεσσαλονίκης, στερούνται τη δυνατότητα μετάθεσης στη Δίωξη Οικονομικού Εγκλήματος, στη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, στην Αντιτρομοκρατική, στη Διεύθυνση Εγκληματολογικών Ερευνών και στη Διεύθυνση Ειδικών Αστυνομικών Δυνάμεων.

Εν πάση περιπτώσει, η πολιτεία οφείλει να αποδεικνύει έμπρακτα την προσήλωσή της στον αγώνα κατά της διαφθοράς υποστηρίζοντας, στελεχώνοντας αξιοκρατικά και αξιοποιώντας το προσωπικό των Υπηρεσιών Εσωτερικού Ελέγχου.

Δυστυχώς, η κυβέρνηση αναλίσκεται σε διευθετήσεις και τακτοποιήσεις όταν οι εστίες ανομίας πολλαπλασιάζονται, η δράση των γνωστών αγνώστων επεκτείνεται και εκτός του κράτους των Εξαρχείων, ενώ το αίσθημα ανασφάλεια του πολίτη καθημερινά αυξάνεται.

Η κυβέρνηση αυτή είναι η χαρά του κάθε μπαχαλάκη. Δεν ξέρω αν οι δεκάδες προσαγωγές μετά το χτύπημα στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ θα σημάνουν και αλλαγή στη στάση σας. Ίδωμεν…

Για όλους αυτούς τους λόγους αδυνατούμε να συναινέσουμε στο υπό συζήτηση νομοσχέδιο - κουρελού.

Σας ευχαριστώ».

Δείτε το βίντεο της ομιλίας παρακάτω:
https://www.youtube.com/watch?v=RtoNGF5DeNk&feature=youtu.be

 

Read more...