Χρησιμοποιούμε τα cookies στην ιστοσελίδα μας, σύμφωνα με την Οδηγία 2009/136/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Μάξιμος Χαρακόπουλος | Νέα Δημοκρατία - Ομιλίες
Menu
A+ A A-

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ 11ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Μάξιμος 11ο ΣυνέδριοΝΔ 2

Αθήνα, 16 Δεκεμβρίου 2017

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ
ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
ΣΤΟ 11ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ


«Φίλες και φίλοι,

Σε μια εποχή σύγχυσης, απαισιοδοξίας και απουσίας οραμάτων η μεγάλη φιλελεύθερη παράταξη δηλώνει και πάλι ένα ηχηρό ιστορικό παρών.
Όπως και στο απώτερο παρελθόν, αλλά κυρίως μετά το 1974, με τον Εθνάρχη Κωνσταντίνο Καραμανλή, η παράταξή μας έρχεται να ξανακτίσει ό,τι έχουν γκρεμίσει η ακρότητα και η ανευθυνότητα.
Για αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι μόνον εμείς, η Νέα Δημοκρατία, στεκόμαστε όρθιοι, μετά την λαίλαπα της σφοδρής κρίσης που βιώνουμε εδώ και 8 χρόνια.
Σε εμάς στρέφουν το βλέμμα της ελπίδας οι περισσότεροι συμπολίτες μας, τώρα που κατέρρευσαν τα ασύστολα ψεύδη του λαϊκισμού, τώρα που η δημαγωγία ξεγυμνώθηκε από τις κενές υποσχέσεις, τώρα που η ελληνική κοινωνία βίωσε, με τον πιο πικρό τρόπο, τις συνέπειες της νίκης της εξαλλοσύνης και της αμετροέπειας.
Δυστυχώς, η προσπάθεια που έγινε, παρά τα όποια λάθη της, την διετία 2012-2014, δεν ολοκληρώθηκε. Γιατί επικράτησε το θυμικό έναντι της λογικής, και γιατί κάποιοι, όπως παραδέχθηκαν πρόσφατα τα ίδια τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, δεν ήθελαν η Ελλάδα να βγει από τα μνημόνια και την κρίση με τους τότε όρους.
Ήθελαν άλλους, βολικότερους, αυτούς που τότε έσκιζαν τα μνημόνια στις πλατείες, που φοβέριζαν τις αγορές και τους κακούς ηγέτες της Ευρώπης. Και σήμερα είναι τα καλά παιδιά, άφησαν το σφυροδρέπανο και πήραν το σφυρί της WallStreet, χωρίς αιδώ, χωρίς μια συγγνώμη στον ελληνικό λαό. Έχοντας αναδείξει μοναδικό τους θεό την καρέκλα της εξουσίας, που επιθυμούν να κρατήσουν πάση θυσία.

Φίλες και φίλοι,

Ανάμεσα στους τομείς που κυριολεκτικά δεινοπαθούν στα δίσεκτα για την κοινωνία χρόνια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι αυτός της ασφάλειας.
Εδώ, διαπιστώνονται ανάγλυφα οι επιδράσεις ακραίων ιδεοληψιών που για δεκαετίες φυτοζωούσαν σε περιθωριακούς πολιτικούς χώρους και τώρα βρέθηκαν σε θέσεις ευθύνης. Εδώ, η κυβέρνηση πουλάει αριστεροσύνη, για να μπορεί να ελέγχει τα «δικά της παιδιά».
Το αποτέλεσμα είναι βέβαια να την πληρώνει ο μέσος πολίτης, η νομιμότητα, η τάξη και εντέλει η ίδια η ελευθερία. Διότι χωρίς το αίσθημα της ασφάλειας δεν υφίσταται και ελευθερία. Αυτές οι δύο έννοιες είναι αλληλένδετες.
Στην Ελλάδα, όμως, αυτές οι αυτονόητες αλήθειες τείνουν να λησμονηθούν. Εδώ ισχύουν άλλα μέτρα και σταθμά. Εδώ μπορούν οι γνωστοί άγνωστοι να ελέγχουν μια ολόκληρη περιοχή της πρωτεύουσας, χωρίς το κράτος να παρεμβαίνει.
Δυο και τρεις φορές την εβδομάδα, τα «δικά τους παιδιά» κάνουν πάρτυ με μολότοφ και πέτρες, στις συνοριακές γραμμές του Εξαρχιστάν, όπου οι αστυνομικοί παίζουν το ρόλο του στόχου, χωρίς δυνατότητα αντίδρασης.
Ο περίφημος Ρουβίκωνας έχει σπάσει κάθε ρεκόρ ασυδοσίας, χτυπώντας δημόσια και ιδιωτικά κτίρια, απειλώντας ανθρώπους μπουκάροντας σε πρεσβείες και στη Βουλή. Και καμαρώνει με τα επιτεύγματά του στο διαδίκτυο. Γιατί όχι, αφού απολαμβάνει τη στοργική προστασία αυτών που υποτίθεται ότι έχουν ως έργο να προφυλάσσουν τη δημόσια τάξη! Αυτών που διατάζουν τα περιπολικά να γίνουν ταξί για τα «δικά τους παιδιά».
Στα πανεπιστήμια, ορδές περιθωριακών τρομοκρατούν, κτυπούν και εκβιάζουν φοιτητές, καθηγητές και επισκέπτες. Ένα κλίμα τρόμου επικρατεί εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει η απόλυτη ελευθερία έκφρασης.
Αλλά και απέναντι στο ποινικό έγκλημα η ίδια ανεύθυνη στάση. Με τον νόμο-έκτρωμα Παρασκευόπουλου άνοιξαν οι πύλες των φυλακών για να εξέλθει κάθε καρυδιάς καρύδι, και να συνεχίσουν την εγκληματική τους δράση. Και όμως, παρά τα συνεχή κρούσματα η κυβέρνησή δεν πτοείται. Έφτασε στο σημείο να δώσει άδεια στους τρομοκράτες για να μην πληγεί ο ψυχισμός τους.

Φίλες και φίλοι,

Για εμάς, όπως έχει δεσμευτεί ο πρόεδρός μας και αυριανός πρωθυπουργός, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, η ασφάλεια είναι ζήτημα πρώτης προτεραιότητας. Ο νόμος και η τάξη θα αποκατασταθούν σε κάθε γωνιά της ελληνικής επικράτειας. Ο πολίτης θα νοιώσει και πάλι ελεύθερος, χωρίς τον φόβο της βίας και της αυθαιρεσίας. Και αυτό είναι κάτι που δεν χρειάζεται καμία τρόικα. Μόνον τη δική μας βούληση. Και αυτήν την έχουμε.
Είμαστε δίπλα στον αστυνομικό, γιατί θέλουμε να είμαστε δίπλα στον πολίτη. Το μέλλον μας δεν μπορεί να είναι οι κλειδαμπαρωμένες πόρτες και ο φόβος μόλις σουρουπώσει. Δεν ήταν αυτή η Ελλάδα που μεγαλώσαμε και δεν πρέπει να είναι αυτή που θα μεγαλώσουν τα παιδιά μας. Γι αυτήν, λοιπόν, την ευρωπαϊκή Ελλάδα της ασφάλειας και της προόδου δεσμευόμαστε ως αυριανή κυβέρνηση».

Read more...

ΟΜΙΛΙΑ ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΣΤΑΘΗ

ΒΙΜΛΙΟ ΜΑΞΙΜΟΣ 1 1

Λάρισα, 7 Δεκεμβρίου 2017

ΟΜΙΛΙΑ ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΣΤΑΘΗ
«ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΠΡΟΤΥΠΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ»
που πραγματοποιήθηκε στο Αμφιθέατρο του «Χατζηγιάννειου Δημοτικού Πνευματικού Κέντρου»

Η πρώτη μου εικόνα με τον συγγραφέα του βιβλίου είναι παραμονές των εκλογών του 1981 στο χωριό μου, στα Βούναινα. Αν και 13 ετών μου άρεσε να παρακολουθώ στα καφενεία τις προεκλογικές ομιλίες των υποψηφίων βουλευτών. Ο Θόδωρος Στάθης ήταν κοντοχωριανός μας, από την Κοιλάδα κι αυτό δημιουργούσε μια συμπάθεια -ήταν ένας από εμάς-, αλλά και δέος καθώς ερχόταν με περγαμηνές από πανεπιστήμια της Αμερικής. Ήταν η εποχή των γαλάζιων και πράσινων καφενείων. Ο Στάθης μίλησε σε γαλάζιο, δεν ξέρω αν είχε άγνοια κινδύνου ή ήταν επιλογή του. Μιλούμε για εποχές με έντονα πολιτικά πάθη. Μετέπειτα, πάντως, μίλαγε στο σωστό, πράσινο καφενείο.
Όταν πολιτεύθηκε ο Στάθης, ο δρόμος από την Κοιλάδα στα Βούναινα ήταν χωματόδρομος και αν έβρεχε και κατέβαζε νερό το Κάτω Ρέμα, ήταν επικίνδυνο να περάσεις τη γέφυρα έξω από το χωρίο μου. Σήμερα ο Λάρισα-Καρδίτσα είναι ένας ασφαλής σύγχρονος αυτοκινητόδρομος με δυο λωρίδες ανά κατεύθυνση και διαχωριστικό.
Τα χρόνια εκείνα, που η χώρα πρόλαβε και μπήκε στην τότε ΕΟΚ, στα Βούναινα υπήρχε ένα τηλέφωνο, στο μπακάλικο του μπάρμπα Κώστα, και αν κάποιον τον ζητούσαν στο τηλέφωνο, τον καλούσαν από το μεγάφωνο της κοινότητας. Σήμερα και στο τελευταίο σπίτι υπάρχουν όχι απλά σταθερά τηλέφωνα, αλλά κινητά και σύνδεση με το διαδίκτυο. Τότε οι μετακινήσεις γίνονταν κατά βάση με το λεωφορείο του ΚΤΕΛ. Σήμερα δεν υπάρχει σπίτι χωρίς αυτοκίνητο.
Τα μνημονεύω γιατί με τη φόρα που έχουν πάρει διάφοροι «αγανακτισμένοι» με περισσή ευκολία ισοπεδώνουν τη μεταπολίτευση και θεωρούν αυτονόητα όλα όσα απολαμβάνουμε σήμερα. Προφανώς, υπήρξαν λάθη και αστοχίες. Ζήσαμε για χρόνια με την ψευδαίσθηση της ευμάρειας των δανεικών, αλλά δεν πρέπει να αφορίζουμε μια ολόκληρη εποχή που χαρακτηρίζεται από την πιο ανέφελη δημοκρατική περίοδο της χώρας μας. Ούτε να διαγράφουμε με μια μονοκονδυλιά όλα όσα έγιναν.
Το βιβλίο του κ. Στάθη είναι απότοκο της αγωνίας του για τον τόπο. Είναι σκέψεις που, προφανώς, δημιουργήθηκαν κατά την μακρά περίοδο της ενασχόλησής του με τα κοινά, και του προσπόρισαν πλούσια εμπειρία, αλλά συμπυκνώθηκαν και οριστικοποιήθηκαν στα χρόνια της κρίσης. Μια κρίση που δυστυχώς, διανύουμε ήδη τον 8ο χρόνο της, χωρίς να διαφαίνεται διαυγής ορίζοντας μπροστά μας. Μια κρίση επίσης, που δεν περιορίζεται μόνον στην χώρα μας, αν και εδώ την βιώνουμε βαρύτερα. Έχει παγκόσμια χαρακτηριστικά και αναζητά εναγωνίως λύσεις.
Σε αυτήν την ιστορική καμπή, όπως συμβαίνει συνήθως, ανατρέχουμε στις πρώτες πηγές της πολιτικής ιστορίας. Κι αυτές δεν είναι άλλες από την αρχαία ελληνική γραμματεία και το ελληνικό παράδειγμα, ιδιαιτέρως αυτό της Αθηναϊκής Δημοκρατίας του λεγομένου Χρυσού Αιώνα.
Αυτό πράττει και στο βιβλίο του ο κ. Στάθης, στην απόπειρά του να ανανεώσει το περιεχόμενο της δημοκρατίας μας, να την αποκαθάρει από τις ξένες προσμείξεις. Σε όλο του το πόνημα ανατρέχει στην αρχαία Αθήνα, για να αντλήσει πρότυπα λειτουργίας και για τα σημερινά πολιτικά πράγματα. Το αποτέλεσμα είναι αρκούντως ικανοποιητικό.
Ο κ. Στάθης εκτιμά απεριόριστα την ελληνική κληρονομιά. Αυτό αναδεικνύεται και στην οξεία κριτική του σε όσους εκ της αλλοδαπής, αλλά και εγχώριους μιμητές τους, τείνουν να υποβαθμίζουν τα επιτεύγματα των «αργόσχολων» αρχαίων Ελλήνων, αλλά και του Βυζαντίου, που νομίζω ότι είναι -λιγότερο από το παρελθόν βέβαια- ο μεγάλος αδικημένος της ιστορικής κριτικής. Αν και θα διαφωνήσω μαζί του ότι η αρχαία ελληνική γραμματεία διασώθηκε μόνον μέσω των λατινικών και αραβικών μεταφράσεων, καθώς παραβλέπει το τιτάνιο έργο των μοναχών.
Βασικός πυρήνας του προβληματισμού του συγγραφέα είναι η Δημοκρατία, η οποία, όπως εύστοχα υπογραμμίζει «έχει αδυναμίες αλλά είναι η μόνη που έχει το σθένος να τις διορθώνει» (σελ. 42)
Δυστυχώς, η ίδια η ιδέα της Δημοκρατίας υπέστη τα προηγούμενα χρόνια σοβαρά πλήγματα. Το δίχως άλλο, κάποια από αυτά προέρχονται από χρόνιες παθογένειες, που εντέλει διαστρέβλωσαν την ίδια την ουσία του δημοκρατικού πολιτεύματος, και τις οποίες με χαρά είδα να επισημαίνει ο συγγραφέας. Ωστόσο, μαζί με τα ξερά είναι υπαρκτός ο κίνδυνος να καούν και τα χλωρά, καθώς η αμφισβήτηση των αρχών της δημοκρατίας γενικεύθηκε αδίκως. Και αυτό εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους.
Ωστόσο, αυτό που φταίει δεν είναι η Δημοκρατία αλλά η απόκλιση από τους κανόνες της. Τώρα, που ο κύκλος της μεταπολίτευσης έχει ολοκληρωθεί, έστω και αν με την παρούσα κυβέρνηση βιώνουμε ένα γκροτέσκο της δεκαετίας του ‘80, μπορούμε να δούμε αντικειμενικότερα τα πράγματα, χωρίς κομματικές παρωπίδες, όπως νομίζω κάνει και ο κ. Στάθης στο βιβλίο του. Το πολιτικό εκκρεμές μετά την μεταπολίτευση μετακινήθηκε ραγδαία από την ακρότητα του «πολιτικού γύψου» στο χάος του όλα επιτρέπονται.
Γενιές μεγάλωσαν σ’ αυτό το περιβάλλον. Το αποτέλεσμα το διαπιστώνουμε στα μπαζωμένα ρέματα, στις καταλήψεις των πανεπιστημίων, στον τραμπουκισμό των οργανωμένων ομάδων, στη βασιλεία της μετριότητας.
Όμως, όπως λέει ο κ. Στάθης, «καμιά δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς εφαρμογή των νόμων, που πρέπει όμως να απηχούν τα χαρακτηριστικά της πραγματικής δημοκρατίας» (σελ. 88)
Και στην Ελλάδα ο νόμος δυστυχώς έγινε «λάστιχο», έγινε τα καλά και συμφέροντα του κάθε ατόμου και της κάθε οργανωμένης ομάδας. Όπως αναφέρει ο κ. Στάθης, η ύπαρξη των «κάθε μορφής συντεχνίας και ομάδων πίεσης, εντέλει διαστρέφουν τη δημοκρατία και ενισχύουν τις ανισότητες» (σελ. 78).
Μάλιστα, δεν διστάζει να στιγματίσει τη δεκαετία του ‘80 ως τον «χρυσούν αιώνα» για τον συνδικαλισμό, ο οποίος εξελίχθηκε στη συνέχεια σχεδόν σε αφεντικό της κυβέρνησης. (σελ. 125) Το αποτέλεσμα ήταν να μπλοκαριστούν απαραίτητες οικονομικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, να βυθιστούμε μέσα σε ένα αντιπαραγωγικό μοντέλο, που συντηρήθηκε και διογκώθηκε με δανεικά, για να σκάσει παταγωδώς μια ωραία πρωία.
Τι σχέση έχει με τη δημοκρατία η ισοπεδωτική λογική, που επικράτησε με πρόφαση την δημοκρατική ισότητα. Γιατί δημοκρατία είναι το περιβάλλον της ανάπτυξης όλων, μέσω της άμιλλας, της αξιοκρατίας, της επιβράβευσης της αριστείας, χωρίς εξαιρέσεις και ταξικούς αποκλεισμούς. Όπως τονίζει ο κ. Στάθης «η δημοκρατία πετυχαίνει τους στόχους γιατί στηρίζεται με αντικειμενικό τρόπο, κατ’ εξοχήν, στην αξιοκρατία. Η αξιοκρατία ευδοκιμεί πάντοτε σε δημοκρατικό καθεστώς» (σελ. 189). Γι’ αυτό και οι εχθροί της αξιοκρατίας, όπως και να αυτοχαρακτηρίζονται, είναι εχθροί της δημοκρατίας.
Ούτε προς όφελος της δημοκρατίας είναι η παντοδυναμία κάποιων ΜΜΕ, τα οποία δυστυχώς παίζουν το ρόλο συγκεκριμένων συμφερόντων και δεν υπηρετούν την αλήθεια. Και σε όσα γράφει για τις παλιότερες περιόδους ο κ. Στάθης θα ήθελα να συμπληρώσω ότι, δυστυχώς, στα χρόνια της κρίσης ήταν αρκετοί ο διαμορφωτές της κοινής γνώμης που παραπλάνησαν, ή που συνέβαλαν στην παραπλάνηση των πολιτών, προβάλλοντας και επαινώντας πασιφανώς ανυπόστατες θέσεις. Κάτι που αποδείχθηκε, αλλά με τεράστιο κόστος, σήμερα. Η ευθύνη τους είναι μεγάλη και στο ότι κάποια απ’ αυτά «ισοπεδώνουν πολλά πράγματα σε ότι αφορά στη πολιτική δραστηριότητα των κομμάτων, με αποτέλεσμα να προκύπτει στους πολίτες ότι όλοι ίδιοι είναι». (σελ. 101)
«Αυτά τα παραδείγματα βίωσε διαχρονικά η νεολαία μας και έτσι προέκυψαν τα «παιδιά του χαβαλέ» που με ορμητήριο τα πανεπιστήμια και τα σχολεία και με σύνθημα την ελεύθερη διακίνηση ιδεών κατέστρεψαν και συνεχίζουν να καταστρέφουν πολλά απ’ αυτά που με κόπο και θυσία αποκτά ο φορολογούμενος με τεράστιες οικονομικές και άλλες θυσίες» (σελ. 126).
Σ’ αυτό το περιβάλλον κυοφορήθηκαν και γιγαντώθηκαν εξαμβλώματα όπως των Εξαρχείων και άλλων γκέτο, που καταστρατηγούν το ύψιστο δικαίωμα του πολίτη που είναι η ασφάλειά του και εν τέλει η ελευθερία του. Αυτό σίγουρα δεν είναι δημοκρατία, είναι ολοκληρωτισμός, που εμφανίζεται με τον μανδύα της επαναστατικότητας. Και την ευθύνη έχουν όσοι έδωσαν και δίνουν πολιτικό άλλοθι σε ενέργειες βίας και τρομοκρατίας.
Σε όλο του το βιβλίο ο κ. Στάθης δεν σταματά να επαναλαμβάνει ότι σκοπός της δημοκρατίας είναι να εκπολιτίσει τον άνθρωπο, να μειώσει και να εξαλείψει τη σύγκρουση μεταξύ των κοινωνικών στρωμάτων. Κάτι που φαίνεται να μην γίνεται κατανοητό από όλες τις πολιτικές δυνάμεις, ιδίως αυτές που κατέχουν σήμερα την κυβερνητική εξουσία. Οι οποίες επενδύουν σε ένα διχαστικό λόγο, σε τεχνικές διαιρέσεις, στην καλλιέργεια εμπάθειας. Άρα δεν ελπίζω να βρει ευήκοα ώτα η προτροπή του ότι «έχει ακόμη ελπίδες στην αριστερά που βρίσκεται στην εξουσία, ώστε να ξεπεράσει την πάλη των τάξεων και να συμβιώσει με το κεφάλαιο για το καλό όλων». Σελ. 225
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η άμβλυνση των οικονομικών ανισοτήτων είναι βασικός στόχος της δημοκρατίας. Εδώ θα συνυπογράψω ανεπιφύλακτα τη θέση του ότι «η ιδιωτική επιχείρηση πρέπει να αποτελεί την ιερή αγελάδα και με κάθε τρόπο να της εξασφαλίζουμε τα προς το ζην ώστε να διατηρείται, χωρίς διακοπή η ροή «γάλακτος» προς όλους μας» (σελ. 210).
Ο κ. Στάθης, και με την εμπειρία από κυβερνητικές θέσεις, κάνει μια σειρά από ενδιαφέρουσες προτάσεις, που θα κινητοποιήσουν την οικονομική μας μηχανή, στους καιρούς της παγκοσμιοποίησης αλλά και της όξυνσης των οικονομικών αντιθέσεων.
Εξαιρετική είναι η επισήμανσή του για το ρόλο της παιδείας, την οποία οφείλουμε να δούμε εξαρχής, αν θέλουμε να δημιουργήσουμε ευσυνείδητους πολίτες και καλλιεργημένους ανθρώπους.
Άφησα για το τέλος τις επισημάνσεις του για την πολιτική ζωή, τα κόμματα, τους βουλευτές και τις εκλογές. Συμφωνώ σε πολλά από όσα προτείνει, κάποια θέλουν περαιτέρω σκέψη και σε άλλα θα μου επιτρέψει να διατυπώσω κάποιες αντιρρήσεις.
Θα συμφωνήσω ότι τα κόμματα έχουν τη βασική ευθύνη για την πορεία που πήραν τα πράγματα στη χώρα μας. Ότι επικράτησε μια ρουσφετολογική λογική της σχέσης ψηφοφόρου και κόμματος και ότι οι διάφορες ομάδες συμφερόντων επέβαλαν την άποψή τους εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Αυτό που με μια λέξη το χαρακτηρίζουμε ως λαϊκισμό. Και το οποίο μας κατατρύχει έως σήμερα.
Έχουν όμως όλοι στον ίδιο βαθμό την ευθύνη γι’ αυτό; Και είναι μόνον ευθύνη του πολιτικού; Ίσως το «ψάρι να βρωμάει από το κεφάλι» και όπως σημειώνει ο κ. Στάθης «για να επιτευχθεί ο στόχος το καλό παράδειγμα πρέπει να έρχεται συνεχώς από την κορυφή» για να συμπληρώσει, ωστόσο, σωστά ότι «και η κοινωνία ολόκληρη πρέπει να είναι πρόθυμη και να επιθυμεί στην πράξη την υλοποίηση του πολύ σημαντικού αυτού στόχου» (σελ. 203). Κακά τα ψέματα. Το ταγκό χρειάζεται δύο.
Ο κ. Στάθης προτείνει μια σειρά μέτρων, που άπτονται της λειτουργίας των κομμάτων. Κάποια από αυτά ιδιαίτερα ρηξικέλευθα. Ωστόσο θα σταθώ σε δύο που εστιάζω και τις αντιρρήσεις μου. Το ένα είναι το θέμα του σταυρού, το οποίο αντικαθίσταται με την κλήρωση ανάμεσα στους υποψηφίους, μετά τις εκλογές. Διότι κατ’ αυτόν τον τρόπο θα πεθάνει το ρουσφέτι. Το ρουσφέτι ωστόσο πνέει τα λοίσθια, ήδη, καθώς δεν υπάρχει η δυνατότητα για να ισχύσει. Αντιθέτως, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος της επικράτησης της αναξιοκρατίας, τουλάχιστον στο πλαίσιο που είναι δομημένη η κοινωνία μας.
Το δεύτερο, είναι το ζήτημα της απλής αναλογικής. Δυστυχώς, η Ελλάδα δεν έχει ένα μοντέλο δημόσιας διοίκησης που δουλεύει ανεξάρτητα από την πολιτική. Ένα εκλογικό σύστημα που δεν υποβοηθά στον σχηματισμό ισχυρών κυβερνήσεων επιφέρει αρνητικές συνέπειες. Και αυτό ελπίζω να μην το δούμε στις μεθεπόμενες εκλογές. Βεβαίως, ο κ. Στάθης βάζει μια δικλείδα ασφαλείας, να επιδοτείται με έδρες κάθε κόμμα που συμμετάσχει σε κυβερνητικό σχήμα. Πάλι, όμως, με δυσκολία μπορώ να σκεφτώ ότι ένα τέτοιο σχήμα θα λειτουργήσει αποτελεσματικά, στο σημείο, μάλιστα, που βρίσκεται η Ελλάδα.
Σε κάθε περίπτωση, το βιβλίο του κ. Στάθη συμβάλει με τον προβληματισμό του σε μια συζήτηση που πρέπει να γίνει, γιατί είναι επιταγή των καιρών. Το περιεχόμενο της Δημοκρατίας είναι αλληλένδετο με την ποιότητα της ζωής μας. Καλοτάξιδο.

 ΒΙΒΛΙΟ ΜΑΞΙΜΟΣ 2 1

Read more...

Ομιλία Μ. Χαρακόπουλου στη συζήτηση επερώτησης ΝΔ για το μέλλον της Ευρώπης

Επικ. Επερώτηση 1

Αθήνα, 4 Δεκεμβρίου 2017

Ομιλία
του κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου

κατά τη συζήτηση της Επίκαιρης Επερώτησης της ΝΔ με θέμα:
«Η συμμετοχή της Ελλάδας στη συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης»

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
είναι κοινός τόπος πλέον η διαπίστωση πως η Ευρωπαϊκή Ένωση, το μεγάλο αυτό ιστορικό πείραμα που οικοδομήθηκε πάνω στα ερείπια δύο παγκοσμίων πολέμων με σκοπό τη διαρκή ευημερία και την ειρήνη στους λαούς της Ευρώπης, βρίσκεται σε ένα μεγάλο σταυροδρόμι.

Τα προηγούμενα χρόνια, έως και πρόσφατα, παρακολουθήσαμε τα απειλητικά σημάδια της αποσύνθεσης και την υποχώρηση της εμπιστοσύνης των Ευρωπαίων πολιτών προς την Ένωση και τους θεσμούς της. Κατέστη φανερό ότι ή η Ευρώπη θα προχωρήσει με αποφασιστικότητα σε μεγαλύτερη εμβάθυνση με αναδιάταξη των στόχων της ή θα συνεχίσει την οδό της παρακμής, με άδηλο αποτέλεσμα.

Στο πλαίσιο αυτό, η αφύπνιση δυνάμεων και προσωπικοτήτων όπως ο Πρόεδρος της Κομισιόν Γιούνκερ και ο Πρόεδρος Μακρόν, που θέτουν μετ’ επιτάσεως το αίτημα της αναμόρφωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έρχονται την κατάλληλη στιγμή.

Για την Ελλάδα η συμμετοχή της στα ευρωπαϊκά τεκταινόμενα και η συμβολή της στη διαμόρφωση του νέου ευρωπαϊκού μέλλοντος είναι απλώς μονόδρομος. Αυτό αποδείχθηκε, αλλά από την ανάποδη, κατά την καταστροφική περίοδο του πρώτου εξαμήνου του 2015, τότε που ο ανεύθυνος πολιτικός λόγος από τους επιγόνους του πάλαι ποτέ «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» λίγο έλειψε να εκτροχιάσει τη χώρα από τις ευρωπαϊκές ράγες.
Το ποια θα ήταν η εξέλιξη, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το παραδέχονται σήμερα ακόμα και όσοι με αυταπάτες τότε είχαν σηκώσει παντιέρα, τουλάχιστον λεκτικά, για άλλα λιμάνια. Προφανώς θα είχαμε βουλιάξει στο οικονομικό και κοινωνικό χάος.

Δυστυχώς, το ρεσιτάλ πολιτικής ανευθυνότητας και ψεύδους συνεχίζεται χωρίς ίχνος τσίπας. Ακούμε έκπληκτοι τον κ. Τσίπρα να επαινεί τον Πρόεδρο Αναστασιάδη γιατί βγήκε η Κύπρος από το μνημόνιο και να λέει ότι οσονούπω θα τους ακολουθήσουμε και εμείς, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ και οι λοιποί αντιμνημονιακοί συγγενείς ξόρκιζαν το κυπριακό πρόγραμμα εξόδου από την κρίση. Ή όταν ο Πρωθυπουργός πηγαίνει στην Πορτογαλία, μια ακόμη χώρα που βγήκε από τη μέγγενη των μνημονίων -γιατί δεν είχε εκεί ΣΥΡΙΖΑ-, ακούμε επίσης να τους συγχαίρει, την ίδια ώρα που η Κυβέρνησή του τσεκουρώνει τα επιδόματα των πολυτέκνων και των τριτέκνων, που σφαγιάζει συντάξεις και μισθούς, ενώ παίρνουν μπρος οι πλειστηριασμοί σπιτιών, στο άκουσμα των οποίων κάποτε σκίζατε τα ιμάτιά σας για να μην τα πάρουν οι τράπεζες.

Φτάσαμε στο σημείο πρώην Υπουργός σας να λέει ότι φταίει η Νέα Δημοκρατία που δεν προχώρησε τους πλειστηριασμούς και έβγαζε αποφάσεις προστασίας της κατοικίας. Εδώ πια σηκώνουμε τα χέρια. Αδυνατούμε να παρακολουθήσουμε τους συνειρμούς. Φεύγουμε από την πολιτική και εισερχόμαστε στα χωράφια της ψυχοπαθολογίας.

Για εμάς, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, και για τον ευρωπαϊκό δρόμο δεν υπάρχουν ήξεις αφήξεις. Παραμένουμε σταθεροί στη γραμμή που χάραξε ο εθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής πολλές δεκαετίες πριν: Η Ελλάδα ανήκει στη Δύση. Και πρέπει να είναι στην πρώτη γραμμή των διεργασιών, ώστε υπερνικώντας τα τεράστια προβλήματα που έχουν επισωρεύσει οι χρόνιες παθογένειες και εμμονές, να συντονίσουμε το βήμα μας με τις πρωτοπόρες ευρωπαϊκές χώρες.

Οι άξονες επί των οποίων πρέπει να εφαρμοστούν οι προτεινόμενες αλλαγές είναι συγκεκριμένοι. Πρωτίστως, η οικονομική πολιτική. Η Ευρώπη βρέθηκε το προηγούμενο διάστημα να συμπιέζεται ανάμεσα στη Σκύλλα μιας αυστηρής δημοσιονομικής γραμμής, που διόγκωσε κοινωνικές ανισότητες και το χάσμα Βορρά -Νότου και στη Χάρυβδη ενός αφελούς και εξαιρετικά επικίνδυνου λαϊκισμού, τις συνέπειες του οποίου βιώνει και ο ελληνικός λαός.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι προτάσεις για ταχύτερη ενοποίηση, για κοινό προϋπολογισμό, κοινό Υπουργό Οικονομικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η μετατροπή του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας ESM σε Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο και η εγγύηση των καταθέσεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο, κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση. Επί τούτων η Κυβέρνηση οφείλει επιτέλους να πάρει ξεκάθαρη θέση και όχι να εμφανίζεται με διφορούμενη στάση, όπως συνηθίζει, για να ικανοποιεί και το ακροαριστερό ακροατήριό της.

Ο δρόμος μας πρέπει να είναι αυτός των μεγάλων μεταρρυθμίσεων, που θα συνοδεύονται όμως από την επιβεβλημένη κοινωνική πολιτική. Αυτό είναι, θα έλεγα, και το μεγάλο στοίχημα για όλη την Ευρώπη.

Επιπλέον, οφείλουμε να αναλάβουμε πρωτοβουλίες για το θέμα του ασύλου και της μετανάστευσης.
Κύριε Υπουργέ, οι ταπεινωτικοί έλεγχοι των Ελλήνων ταξιδιωτών στα αεροδρόμια της Γερμανίας με τη de facto ακύρωση της Συνθήκης Σένγκεν πρέπει θα αρθούν. Δυστυχώς και σε αυτόν τον τομέα ελάχιστες είναι οι ελπίδες μας από την παρούσα Κυβέρνηση που πρώτο βιολί παίζουν συνιστώσες, ΜΚΟ, αλληλέγγυοι.

Τέλος, κύριε Πρόεδρε, απαραίτητη είναι η συγκρότηση ενός αξιόμαχου ευρωπαϊκού στρατού και η χάραξη κοινής εξωτερικής πολιτικής, όπως φάνηκε και στο μέτωπο της Μέσης Ανατολής, μια προσπάθεια που δεν πρέπει να οδηγεί σε έναν νέο διχασμό της Ευρώπης και σε νέα τείχη, αλλά στην εμπέδωση της ασφάλειας όλων των Ευρωπαίων πολιτών.
Σας ευχαριστώ».

Δείτε το βίντεο:
https://www.youtube.com/watch?v=kRBkIFK7ksg&feature=youtu.be

Read more...

Εισήγηση Μ. Χαρακόπουλου επί του κανονισμού για τις αλλαγές στη Σένγκεν

Μάξιμος Σένγκεν 1

Αθήνα, 30 Νοεμβρίου 2017


Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
Βασικού Εισηγητή της Νέας Δημοκρατίας

στην Κοινή συνεδρίαση της Διαρκούς Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και της Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης
με θέμα: «Διατύπωση γνώμης επί της πρότασης Κανονισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, σχετικά με την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΕ) 2016/399 όσον αφορά τους κανόνες που εφαρμόζονται για την προσωρινή επαναφορά των ελέγχων στα εσωτερικά σύνορα».


«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

στον απόηχο της σοβαρής οικονομικής κρίσης που ταλανίζει την ΕΕ, η οποία, συνοδεύεται και από την εκδήλωση επικίνδυνων φυγόκεντρων τάσεων, έχουμε πλέον, δυστυχώς, να αντιμετωπίσουμε και το σοβαρότατο πρόβλημα της ύψωσης νέων εμποδίων στην μετακίνηση πολιτών μεταξύ των κρατών μελών.
Η αλήθεια είναι πως ήδη, πριν έλθει η πρόταση για την τροποποίηση της Συνθήκης Σένγκεν, που σήμερα συζητούμε, έχουμε μια ντε φάκτο ακύρωση των προνομίων της Συνθήκης από τις αλλεπάλληλες περιπτώσεις επαναφοράς ή παράτασης συνοριακών ελέγχων που λαμβάνονται από τα κράτη - μέλη τα δύο τελευταία χρόνια και η οποία, πλήττει πρωτίστως τους Έλληνες πολίτες. Η διαφοροποίηση από την περίοδο που προηγείται είναι αβυσσαλέα. Ενώ από το 2006 έως το 2015 είχαμε 36 τέτοιες περιπτώσεις, την τελευταία διετία που δεν έχει καν ακόμη ολοκληρωθεί, έχουν φτάσει τις 50.
Είναι προφανές ότι η Συνθήκη με τη μορφή που έχει ψηφιστεί και εφαρμοστεί δεν υφίσταται, ακόμη και αν έως τώρα διατηρείται στο πλαίσιο των διατάξεων της, που προφανώς, όμως, δεν δύνανται να ικανοποιήσουν, όχι μόνο τις νέες αντικειμενικές πραγματικότητες, αλλά και τις υποκειμενικές επιλογές που λαμβάνονται από πολλούς εταίρους μας. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, το πλαίσιο που προτείνεται για τη Συνθήκη Σένγκεν που εισάγει τη δυνατότητα παράτασης των ελέγχων στα εσωτερικά σύνορα για μέγιστο χρονικό διάστημα δύο ετών έχει ως στόχο να καθησυχάσει τις κοινωνίες των κρατών - μελών ότι λαμβάνονται όλα τα απαραίτητα μέτρα για την ασφάλειά τους, χωρίς να υπολογίζεται το κόστος της αναστολής ενός από τα σημαντικότερα επιτεύγματα της σύγχρονης Ευρώπης, αυτού της ελεύθερης μετακίνησης, προσώπων εντός της μεγάλης ευρωπαϊκής επικράτειας.
Γιατί τι άλλο μπορεί να δημιουργήσει την συνείδηση του κοινού τόπου, της κοινής πατρίδας αν θέλετε με την ευρύτερη έννοια, από τη δυνατότητα να ταξιδεύεις, να εργάζεσαι, να σπουδάζεις, να νοσηλεύεται ακόμα σε οποιοδήποτε τμήμα του ευρωπαϊκού χώρου, χωρίς διατυπώσεις και ελέγχους.
Αντιλαμβανόμαστε πλήρως τις αιτίες που προκαλούν τις ανησυχίες αυτές στους ευρωπαίους πολίτες- και το ζήτημα της τρομοκρατίας και αυτό της παράνομης μετανάστευσης. Βεβαίως, για την τρομοκρατία οι εσωτερικοί έλεγχοι δεν βοηθούν ιδιαίτερα πολλά κράτη της Δυτικής Ευρώπης, καθώς έχει αποδειχθεί ότι συνιστά ένα αυτοφυές φαινόμενο, που έχει σίγουρα και διεθνείς διακλαδώσεις. Οι τρομοκράτες, έως σήμερα πάντως, είναι στην πλειοψηφία τους πολίτες της Ε.Ε. και όχι μετανάστες.
Σε ότι αφορά το μεταναστευτικό πρόβλημα η Ελλάδα, λόγω της γεωγραφικής της θέσης σε μια γειτονιά που είναι σημείο επαφής 3 ηπείρων, αλλά και ως τμήμα των Βαλκανίων, το αντιλαμβάνεται καλύτερα από τον καθένα και οι Έλληνες, ιδιαιτέρως οι κάτοικοι των νησιών του Αιγαίου, βρίσκονται τα τελευταία χρόνια στον «μάτι του κυκλώνα».
Αντιθέτως, όπως φαίνεται, δεν υπάρχει ανάλογη αντίληψη για το βάρος που σηκώνει η χώρα μας απέναντι στις μεταναστευτικές ροές, για την ανάγκη προστασίας των συνόρων της, που είναι και εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης, γιατί δεν μπορούμε να δεχθούμε ως λύση του προβλήματος, την αυστηροποίηση των εσωτερικών ελέγχων, όπως προβλέπεται από την παρούσα τροποποίηση και που ευθέως «φωτογραφίζει» την Ελλάδα ως βασικό ύποπτο και εναντίον των Ελλήνων πολιτών επιζητά να λάβει αυστηρότερα μέτρα.
Εδώ όμως, κύριε Υπουργέ, προκύπτουν οι δικές σας ευθύνες για τις όποιες ελέγχεστε.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της «Καθημερινής», μετά τον θόρυβο που προκλήθηκε από την επιβολή ελέγχων στα γερμανικά αεροδρόμια σε Έλληνες ταξιδιώτες, το Υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας ερωτήθηκε από την εφημερίδα για τους λόγους αυτής της απόφασης. Η απάντηση του Υπουργείου Εξωτερικών της Γερμανίας ήταν η εξής και την διαβάζω.
«Στο πλαίσιο των δειγματοληπτικών ελέγχων της πτήσης από την Ελλάδα στο διάστημα Ιανουαρίου- Οκτωβρίου 2017, εντοπίστηκαν περίπου 1000 παράνομες αφίξεις, ένας αριθμός που είναι πολλαπλάσιος από όλες τις άλλες πτήσεις εντός Σένγκεν» και καταθέτω το σχετικό δημοσίευμα στα πρακτικά.

(Σε αυτό το σημείο κατατίθεται έγγραφο στα πρακτικά και επισυνάπτεται στο τέλος του πρακτικού)

Ισχύουν κύριε Υπουργέ τα νούμερα αυτά και αν ναι, νιώθετε την ανάγκη να απολογηθείτε για λάθη και παραλείψεις σας που έδωσαν το πάτημα στους Γερμανούς να καταστήσουν την Ελλάδα «μαύρο πρόβατο» στη Σένγκεν και κυρίως μετά από αυτό, τι πράξατε για να μην δίνετε τέτοιες αφορμές σε άλλες χώρες να προχωρούν σε εξαίρεση της Ελλάδος από την Σένγκεν;
Το τι συμβαίνει, το διαπιστώσαμε ήδη με όσα λαμβάνουν χώρα αυτές τις μέρες στα γερμανικά αεροδρόμια, όπου οι Έλληνες που ταξιδεύουν υφίστανται, ως ευρωπαίοι πολίτες δεύτερης κατηγορίας, διαδικασία ελέγχου ταξιδιωτικών εγγράφων, τα αεροπλάνα από την Ελλάδα σταθμεύουν σε ειδικούς χώρους και οι επιβάτες transit κινδυνεύουν να χάσουν τις πτήσεις τους.
Δυστυχώς δεν μπορούμε, παρά να στηλιτεύσουμε την Κυβέρνηση, διότι όπως καταγγέλλεται, ενώ γνώριζε ότι η γερμανική Κυβέρνηση είχε πάρει τέτοιες αποφάσεις, «εποίησε την νήσσαν» και επιχείρησε να υποβαθμίσει το γεγονός, κρατώντας το μυστικό, μέχρι που αποκαλύφθηκε στον Τύπο.
Για το θέμα καταθέσαμε σχετικές ερωτήσεις, στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού ελέγχου και αναμένουμε απαντήσεις. Τα ερωτήματα είναι εύλογα.
Πρώτον, η ελληνική Κυβέρνηση είχε γνώση των αποφάσεων των γερμανικών Αρχών, να επιβάλλουν στους Έλληνες που πηγαίνουν στη Γερμανία καθεστώς ειδικής εποπτείας, αν ναι, γιατί δεν υπήρξε επίσημη ενημέρωση;
Δεύτερον, σε ποιες ενέργειες προβήκατε για να αποτρέψετε μια τέτοιου είδους εξέλιξη;
Και τρίτον, ποιες είναι οι ενέργειες στις οποίες προτίθεστε να προβείτε, ώστε να αρθεί άμεσα το απαράδεκτο αυτό καθεστώς έναντι των Ελλήνων πολιτών, που τους υποβαθμίζει σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας στην Ευρώπη, με δεδομένο μάλιστα, ότι στην Γερμανία κατοικούν και εργάζονται εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας, αλλά και χιλιάδες φοιτητές που σπουδάζουν στη χώρα αυτή.
Δυστυχώς, μετά τη Γερμανία και η Ιταλία διαβάζουμε ότι ελέγχει τους επιβάτες από την Ελλάδα, καθιστώντας έτσι τη χώρα μας παρία στο χώρο του Σένγκεν.
Καταθέτω στα πρακτικά σχετικό δημοσίευμα του «Πρώτου Θέματος».

(Στο σημείο αυτό ο κ. Χαρακόπουλος καταθέτει το ως άνω έγγραφο, το οποίο επισυνάπτεται στο παρόν πρακτικό)

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ελλάδα σηκώνει το μεγαλύτερο βάρος του προσφυγικού-μεταναστευτικού προβλήματος. Δεν υπάρχει, όμως, αμφιβολία ότι στη χώρα μας εξακολουθούν να υπάρχουν και έντονα προβλήματα διαχείρισης της παράνομης μετανάστευσης και δεν μπορώ να μην υπενθυμίσω για μια ακόμη φορά την καταστροφική, χωρίς διάθεση υπερβολής, πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το πρώτο εξάμηνο του 2015 με την αμίμητη ρήση για τους μετανάστες που λιάζονται. Τις ανευθυνότητες εκείνης της περιόδου πληρώνουμε εν πολλοίς σήμερα.
Ωστόσο, θα επιμείνω ότι η λύση των υπαρκτών προβλημάτων δεν είναι η κατάργηση στην πράξη της Συνθήκης Σένγκεν, η δημιουργία Ευρωπαίων πολλών κατηγοριών, η περιθωριοποίηση των χωρών του Νότου και ιδίως της Ελλάδας, σε ρόλο Νήσου Έλλις ή πελώριου στρατοπέδου για τους μετανάστες. Αυτό ίσως υπάρχει στα μυαλά κάποιων κατ’ όνομα Ευρωπαίων πολιτικών. Ίσως υπάρχει και σε όσους προσπαθούν να κολακέψουν ή να καθησυχάσουν κοινωνικά στρώματα, τα οποία βάσει άστοχων επιλογών κινούνται σε ακραίες πολιτικές κατευθύνσεις. Το αποτέλεσμα, όμως, είναι ότι κατά αυτό τον τρόπο ενισχύονται οι εσωτερικοί εθνικισμοί, επιβάλλεται μια ριζικά διαφορετική ατζέντα από αυτή που οραματίστηκαν οι γεννήτορες της Ενωμένης Ευρώπης, επιβραβεύονται όσοι καταστρατηγούν την ανάγκη της αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών μελών, καταφέρονται και νέα πλήγματα στην ήδη τραυματισμένη ευρωπαϊκή συνείδηση.
Εμείς, αντιθέτως, θα επιθυμούσαμε την εμβάθυνση της συνεργασίας στην προστασία των εξωτερικών συνόρων, η οποία μπορεί να επιτευχθεί όχι μόνο με μέτρα προφύλαξης τους, αλλά και με την πίεση προς τις χώρες προέλευσης και διέλευσης των μεταναστών. Αλλά και στη συνέχεια με μια από κοινού αντιμετώπιση της παράτυπης μετανάστευσης που δεν θα καθιστά την Ελλάδα ως χώρο συγκέντρωσης μεταναστών και άρα σε κατάσταση μόνιμης καραντίνας από την υπόλοιπη Ευρώπη, διότι κάτι τέτοιο θα σήμαινε ότι η χώρα μας μπορεί να μη βγήκε από την Ε.Ε. λόγω της οικονομικής κρίσης, αλλά κινδυνεύει να βρεθεί με το ένα πόδι εκτός Ευρώπης, λόγω της νέας Σένγκεν.
Κυρία Πρόεδρε, κατόπιν τούτων θεωρούμε ότι η πρόταση για την αύξηση των χρονικών ορίων επιβολής εσωτερικών ελέγχων στη Ζώνη Σένγκεν όχι μόνο θέτει εμπόδια στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, αλλά παρακάμπτει το ζήτημα της διαχείρισης των εξωτερικών συνόρων της Ένωσης, το οποίο εν προκειμένω βεβαίως είναι ζήτημα ελληνικό, αλλά δεν πρέπει να λησμονούμε ότι είναι πρωτίστως ευρωπαϊκό.
Σας ευχαριστώ».

Δείτε το βίντεο:
https://youtu.be/Y1nyyMkndzY

 

Read more...

Εισήγηση Μάξιμου Χαρακόπουλου στο 6ο Προσυνέδριο της ΝΔ “Για την Καθημερινότητα και την Ασφάλεια”

Μάξιμος Προσυνέδριο 1 1

Αθήνα, 22 Νοεμβρίου 2017

Εισήγηση
αναπληρωτή τομεάρχη Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας,
αρμόδιου για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης,
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στο 6ο Προσυνέδριο της ΝΔ “Για την Καθημερινότητα και την Ασφάλεια”

«Κύριε πρόεδρε,
Θα ήθελα καταρχήν να συγχαρώ την οργανωτική επιτροπή για τον καινοτόμο προσυνεδριακό διάλογο στην πορεία προς το Συνέδριό Αρχών και Θέσεων του Δεκεμβρίου.
Φίλες και φίλοι,
Γεννήθηκα σε ένα μικρό χωριό του θεσσαλικού κάμπου, στα Βούναινα. Η Λάρισα, όπως ξέρετε, φημίζεται εκτός των άλλων για τη ζέστη της το καλοκαίρι. Συνηθίζαμε, λοιπόν, μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του ’90 να κοιμόμαστε το βράδυ έξω, στις βεράντες των σπιτιών. Πριν λίγους μήνες η τοπική μας κοινωνία συγκλόνισε από ένα άγριο έγκλημα που απασχόλησε το πανελλήνιο, τη δολοφονία μιας ηλικιωμένης 91χρονης, της κυρά Σοφίας, για λίγα ευρώ, αφού υπέστη μαρτύριο βασανισμών τη νύχτα. Το έγκλημα δεν έχει διαλευκανθεί.
Το Προσυνέδριο μας γίνεται σε μια περιοχή με έντονη εγκληματικότητα και ανασφάλεια των πολιτών, που μου είναι γνώριμη. Έμεινα μετά το στρατό, σχεδόν για πέντε χρόνια, μέχρι το 1999, εδώ πιο πάνω στην οδό Μακεδονίας. Ένα δρόμο πριν την Ηπείρου, όπου πριν λίγα χρόνια έγινε η αποτρόπαια δολοφονία με τρόπαιο μια βιντεοκάμερα, του πατέρα που κατέβηκε να πάρει το αυτοκίνητό του για να μεταφέρει την ετοιμόγεννη γυναίκα του στο μαιευτήριο. Ξαναβρέθηκα στην περιοχή ως αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, καθώς η έδρα του υπουργείου είναι στην Αχαρνών, στην πλατεία Βάθυς. Από το παράθυρο του υπουργείου τους πρώτους μήνες έβλεπα χρήστες και διακινητές ναρκωτικών, πορνεία αλλοδαπών, παρεμπόρειο, παραβατικότητα κάθε μορφής. Θυμούμαι ότι υπήρχε απροθυμία των συνεργατών μου, ιδιαίτερα των κοριτσιών, να εργάζονται στην απογευματινή βάρδια γιατί πολλές φορές φεύγαμε αργά το βράδυ και φοβόντουσαν, ένοιωθαν ανασφάλεια, να διασχίσουν τους δρόμους μέχρι την Ομόνοια για να πάρουν το μετρό. Έρχονταν δικοί τους να τους πάρουν ή καλούσαν ταξί στην είσοδο του υπουργείου. Είκοσι δύο μήνες αργότερα, όταν έφευγα από το υπουργείο, η κατάσταση, χάρις στην πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά και την υλοποίησή της από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, είχε αισθητά βελτιωθεί.
Δυστυχώς, τα τελευταία δυόμισι χρόνια, με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ η κατάσταση έχει δραματικά επιδεινωθεί. Όσο κι αν ο πρωθυπουργός επιχειρεί -με χρήση ακόμη και fake news από το βήμα της βουλής- να παρουσιάσει μια εικονική πραγματικότητα στην οποία άλλωστε ζει η κυβέρνησή του, η εγκληματικότητα χτυπάει κόκκινα. Είπε ο κ. Τσίπρας ότι οι ληστείες με αρπαγή τσαντών έχουν μειωθεί κατά 75%. Η αλήθεια είναι ότι από το 2014 στο 2016 έχουν αυξηθεί κατά 67,5%. Είπε ο κ. Τσίπρας ότι οι κλοπές και διαρρήξεις καταστημάτων έχουν μειωθεί κατά 7%. Η αλήθεια είναι ότι αυξήθηκαν κατά 25,5%. Είπε ο κ. Τσίπρας ότι οι κλοπές και διαρρήξεις σπιτιών έχουν μειωθεί κατά 8,6%. Η αλήθεια είναι ότι είναι αυξημένες κατά 5% το 2015 και 2,5% το 2016. Είπε ο κ. Τσίπρας ότι οι ληστείες σε σούπερ μάρκετ έχουν μεμιωθεί κατά 22%. Η αλήθεια είναι ότι έχουν αυξηθεί κατά 32,3%. Είπε ο κ. Τσίπρας ότι οι ληστείες εντός σπιτιών έχουν μειωθεί κατά 22%. Η αλήθεια είναι ότι έχουν αυξηθεί κατά 18,4% το 2015 και κατά 3,5% το 2016.
Πως φτάσαμε, όμως εδώ; Λίγο οι μετανάστες που λιάζονται, λίγο ο νόμος Παρασκευόπουλου που αποφυλάκισε χιλιάδες κακοποιούς, λίγο ο νόμος Γαβρόγλου που επέβαλε το άσυλο ανομίας στα πανεπιστήμια, λίγο η στοργή της κυβέρνησης στις «συλλογικότητες», λίγο η κατάργηση της ομάδας ΔΕΛΤΑ κατ’ απαίτηση της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ και η αποδυνάμωση της ΔΙΑΣ, λίγο οι ΟΠΚΕ που αντί να αντιμετωπίζουν τη βαριά εγκληματικότητα φυλάττουν κυβερνητικούς στόχους.
Με το νόμο Παρασκευόπουλου χιλιάδες εγκληματίες βγήκαν από τις φυλακές για να συνεχίσουν τη δράση τους. Μάλιστα, κάποιοι εξ αυτών εξέθεσαν και διεθνώς τη χώρα –θυμίζω τον Αφγανό που δολοφόνησε τη φοιτήτρια στη Γερμανία και αποδείχθηκε ότι είχε αποφυλακιστεί με το νόμο Παρασκευόπουλου. Ξέρεται, αυτό δεν μπορεί να αφήνει ανεπηρέαστους και τους αστυνομικούς. Δεν είναι από πέτρα. Συλλαμβάνουν έναν κακοποιό και σύντομα τον βλέπουν έξω και καλούνται και πάλι να τον συλλάβουν.
Με το νόμο Γαβρόγλου επεβλήθη το άσυλο ανομίας στα πανεπιστήμια που μετατρέπονται σε άντρα εγκληματικότητας. Στο ΑΠΘ οι φοιτητές καταγγέλλουν διακίνηση ναρκωτικών και ο αρμόδιος υπουργός Παιδείας παραπέμπει σε ένα “ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα” για την πάταξή του. Στο Πάντειο πανεπιστήμιο καθηγητής ξυλοκοπείται γιατί κάποιοι δεν συμφωνούν με τις απόψεις του. Στην ΑΣΟΕΕ δέρνουν άτομο με αναπηρίες γιατί τους ενοχλούν οι θέσεις του. Στο ίδιο πανεπιστήμιο, στο πεζοδρόμιο της Πατησίων καθημερινά οργιάζει το παρεμπόριο. Και η πραμάτεια που το πρωί απλώνεται στο πεζοδρόμιο, το βράδυ φυλάσσεται στο πανεπιστήμιο. Πρέπει να μπει ένα τέλος στο άσυλο που έχει καταστεί ένας απαρχαιωμένος θεσμός. Καθιερώθηκε για την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και όχι παραβατικών στοιχείων.
Το κράτος εν κράτει στο κέντρο της Αθήνας, στα Εξάρχεια, και με τη βούλα του αρμόδιου υπουργού θεωρείται άβατο. Κανείς δεν τολμά να απομακρύνει το ΚΕΠ των αναρχικών από την πλατεία. Η μια υπηρεσία ρίχνει στην άλλη το μπαλάκι των ευθυνών. Υπάρχει η αίσθηση ότι το κράτος έχει παραιτηθεί από την περιοχή. Τα λεωφορεία δεν κυκλοφορούν το βράδυ. Κρατικές υπηρεσίες εμφανίζονται; Το ΣΔΟΕ τολμά να πατήσει και να κάνει ελέγχους στην περιοχή; Αντιθέτως μετά τις παρελάσεις με καλάσνικοφ που είχαμε με συμμετοχή αναρχικών από όλη την Ευρώπη, φτάσαμε στο σημείο να έχουμε ένοπλες επιθέσεις, δολοφονικές απόπειρες με καλάσνικοφ κατά αστυνομικών στο φυλάκιο μπροστά από τη Χαριλάου Τρικούπη στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ. Ουσιαστικά οι αστυνομικές δυνάμεις που κατοικοεδρεύουν στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ στην Χαριλάου Τρικούπη ή στο Πολυτεχνείο λειτουργούν ως συνοριακά φυλάκια για να οριοθετούν την επικράτεια του Εξαρχιστάν, του «κράτους των Εξαρχείων». Πρέπει κάποτε να τελειώνουμε με αυτό, και χρειάζεται πολιτική βούληση γιατί οι νησίδες ανομίας και το αίσθημα της ανασφάλειας επεκτείνονται στο Μενίδι, στο Ζεφύρι, στο κέντρο της Αθήνας και αλλού. Χρειάζεται πολιτική βούληση για όλα αυτά τα ζητήματα. Η αστυνομία διαθέτει την επάρκεια, τον επαγγελματισμό για να κάνει καλά τη δουλειά της. Και το βλέπουμε με τις μεγάλες επιτυχίες που φέρνει εις πέρας. Αρκεί να λυθούν τα χέρια της. Για να λυθούν τα χέρια της, λοιπόν, χρειάζεται αλλαγή πολιτικής. Αυτή την αλλαγή πολιτικής δεσμεύεται και επαγγέλλονται ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η ΝΔ.
Δεσμευόμαστε να καταργήσουμε τον νόμο Παρασκευόπουλου, δεσμευόμαστε να καταργήσουμε το άσυλο ανομίας στα Πανεπιστήμια, δεσμευόμαστε να δημιουργήσουμε τις φυλακές Γ΄ Τύπου, υψίστης ασφαλείας, και να βάλουμε κλωβούς σε όλες τις φυλακές. Δεν είναι δυνατόν μέσα από τις φυλακές μέλη εγκληματικών οργανώσεων με τα κινητά τους τηλέφωνα να συνεννοούνται και να κατευθύνουν εγκληματικές πράξεις. Πρέπει να μπει ένα τέλος στα φαινόμενα αυτά της ανομίας. Θα πρέπει να απελευθερωθούν όλοι οι δημόσιοι και ιδιωτικοί χώροι που τελούν υπό κατάληψη. Να υπάρξει χαρτογράφηση της εγκληματικότητας σε όλη τη χώρα, και ιδιαίτερα στην πρωτεύουσα. Να αντιμετωπισθούν οι νησίδες και τα άβατα ανομίας. Με κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη δεν θα υπάρχουν άβατα και νησίδες ανομίας. Ο νόμος θα εφαρμοστεί παντού, χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς υποσημειώσεις. Είναι βασική υποχρέωση μιας ευνομούμενης πολιτείας, ενός κράτους δικαίου να παρέχει αυτό το αγαθό της ασφάλειας στους πολίτες.
Για την ΝΔ τα ζητήματα αυτά είναι ψηλά στην ατζέντα μας, άρα ψηλά είναι και η ιεράρχηση της αντιμετώπισης των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι λειτουργοί της δημόσιας τάξης, τα όργανα της τάξης, που λέγαμε παλιά. Δέσμευση δική μας είναι η τήρηση των δικαστικών αποφάσεων. Έχει δεσμευτεί ο ίδιος ο πρόεδρος για δύο πράγματα: την υλοποίηση της απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας για την απόδοση και του υπόλοιπου 50% των παρακρατηθέντων στους εργαζόμενους στα Σώματα Ασφαλείας και για ένα μισθολόγιο που θα δίνει αξιοπρεπείς αποδοχές στα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Και, βεβαίως, την παροχή όλων εκείνων των απαραίτητων μέσων για να επιτελούν με επάρκεια το έργο τους.
Πολλοί λένε ότι τα ζητήματα της ασφάλειας του νόμου και της τάξης είναι μια συντηρητική ατζέντα. Δεν είναι έτσι αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι. Η ασφάλεια είναι κοινωνικό αγαθό. Τολμώ να πω ότι είναι θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα που οφείλει κάθε ευνομούμενη πολιτεία, κάθε κράτος δικαίου να παρέχει στους πολίτες του. Γι’ αυτό το κράτος δικαίου και γι’ αυτό το κοινωνικό αγαθό, το θεμελιώδες δικαίωμα, δεσμευόμαστε ότι θα εργαστούμε αύριο όλοι με την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη για να το αποκαταστήσουμε».

ΠΡΟΣΥΝΕΔΡΙΟ 6

Απαντήσεις σε ερωτήσεις των συμμετεχόντων στο προσυνέδριο

Σχετικά με την ανομία στο κέντρο, και τις θέσεις της ΝΔ για τη λύση αυτού του προβλήματος
«Τόνισα από την αρχή ότι, το δόγμα της μηδενικής ανοχής στη βία για εμάς είναι ξεκάθαρο και είναι και δέσμευση του επόμενου πρωθυπουργού, με τη ψήφο του λαού, του Κυριακού Μητσοτάκη. Θα τα ακούσετε και από τον ίδιο στη συνέχεια, αλλά χαίρομαι που σημειώσατε την προσπάθεια που έγινε από την προηγούμενη κυβέρνηση, η οποία ανακόπηκε. Κινείτο προς τη σωστή κατεύθυνση. Πρέπει να κινηθούμε, λοιπόν, προς αυτή την κατεύθυνση, της επιβολής του νόμου, χωρίς υποσημειώσεις χωρίς εξαιρέσεις, σε όλους και παντού. Αυτή είναι η απόλυτη και καθαρή θέση της ΝΔ. Η αστυνομία έχει τις δυνατότητες, την επάρκεια και τον επαγγελματισμό, αρκεί να έχει καθαρή πολιτική βούληση για να επιτελέσει την αποστολή, την οποία το κράτος δικαίου της εμπιστεύτηκε».

Για την πάταξη της τρομοκρατίας
«Η μάχη κατά της τρομοκρατίας δεν είναι μόνον αστυνομική, είναι και ιδεολογική. Νομίζω ότι έχουμε κάνει σημαντικά βήματα σε αυτή τη μάχη. Δεν είμαστε στο επίπεδο που ήμασταν όταν πολλοί πανηγύριζαν όταν η «17 Νοέμβρη» δολοφονούσε όχι μόνον πολιτικά πρόσωπα, στρατιωτικούς αλλά και απλούς πολίτες, που τους βάπτιζε παράπλευρες απώλειες, όπως τον αείμνηστο Αξαρλιάν. Αυτή τη μάχη, όμως, πρέπει να την δίνουμε όλοι καθημερινά. Δυστυχώς, στο παρελθόν, όπως μου θύμισε ο κ. Σόμπολος, υπήρχαν και έντυπα που έδιναν βήμα για να δημοσιεύονται προκηρύξεις, για να προπαγανδίζεται η δράση της «17 Νοέμβρη», η δράση εγκληματικών οργανώσεων. Διστάζανε πολλοί δημοσιογράφοι τα πρώτα χρόνια να πουν ότι είναι τρομοκρατική οργάνωση η «17 Νοέμβρη». Την έλεγαν «επαναστατική οργάνωση». Δυστυχώς, τα Εξάρχεια, που είναι ένα φυτώριο νέας τρομοκρατίας, έχουν και αυτή τη διάσταση που πρέπει να προσέξουμε. Θα πρέπει να μας προβληματίσει όλους το γεγονός ότι όταν βγήκε ο Κουφοντίνας, ο αρχιδολοφόνος της «17 Νοέμβρη», με άδεια, και δεν βρέθηκε ένας από την κυβέρνηση να καταδικάσει την εξέλιξη αυτή, και να αναλάβει νομοθετικές πρωτοβουλίες για να μην επαναληφθούν τέτοια φαινόμενα, υπήρχαν άνθρωποι που τον χειροκρότησαν, και τον ανέμεναν απέξω. Άρα η μάχη αυτή είναι καθημερινή και τα ζητήματα αυτά για την ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι πολύ ψηλά».

Δείτε το σχετικό βίντεο:
https://youtu.be/Dt8iVonjfo4

Read more...

Ομιλία του κ. Μ.Χαρακόπουλου στην παρουσίαση του βιβλίου «Καισάρεια, τομ.Α΄», της κ. Κατ. Νικολαίδου- Ντάναση

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Αθήνα, 20 Νοεμβρίου 2017

Ομιλία του κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην παρουσίαση του βιβλίου
«Καισάρεια, τομ.Α΄, Η Μονή Τιμίου Προδρόμου στο Ζίντζίδερε (Φλαβιανά).
Το πνευματικό και εκπαιδευτικό κέντρο της Καππαδοκίας»,
της κ. Κατερίνας Νικολαίδου- Ντάναση
που πραγματοποιήθηκε στο Πνευματικό Κέντρο Κωνσταντινουπολιτών
από το Σύνδεσμο Μεγαλοσχολιτών

Φίλες και φίλοι,
Γεννήθηκα σε ένα μικρό προσφυγικό χωριό Καππαδοκών και μεγάλωσα με ακούσματα από τους παππούδες μου για το μεμλεκέτ, την πατρίδα, όπως αποκαλούσαν τη Μικρασία. Τα ακούσματα αυτά αλλά και η καθημερινή ζωή με τα ήθη και έθιμα που μεταλαμπαδεύτηκαν στη νέα πατρίδα αποτέλεσαν την αφορμή για το ενδιαφέρον μου για την Καππαδοκία.
Η διδακτορική μου διατριβή για τους Ρωμιούς της Καππαδοκίας εκδόθηκε και επανεκδόθηκε -με πρόλογο αυτή τη φορά και του Διευθυντή του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών κ. Σταύρου Ανεστίδη-, και κάθε χρόνο στο ετήσιο προσκύνημα με τον Οικουμενικό Πατριάρχη στην αγιοτόκο Καππαδοκία ανακαλύπτω και κάτι άγνωστο σε εμένα έως πρότινος από αυτόν τον μαγικό κόσμο της Ανατολής.
Θέλω λοιπόν, να ευχαριστήσω την συγγραφέα την κ. Κατερίνα Νικολαίδου Ντανάση γιατί το βιβλίο της «Καισάρεια» αποτελεί ένα ταξίδι στο χώρο και κυρίως στο χρόνο –θα έλεγα με φθηνά ναύλα- προσφέροντας πολύτιμες γνώσεις για τους ελληνορθόδοξους της Καππαδοκίας, που έζησαν στη γη των πατέρων τους μέχρι την υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών που επέβαλε η συνθήκη της Λοζάνης.
Το βιβλίο αξίζει να διαβαστεί πρώτα από όλα για το σεβασμό με τον οποίο η συγγραφέας προσεγγίζει το αρχειακό υλικό, τις πρωτογενείς πηγές, τα χειρόγραφα. Χωρίς να την γνωρίζω, γνωρίζω, όμως, το αίσθημα του δέους που γεύτηκε και της ευθύνης όταν ανακαλύπτεις ένα νέο στοιχείο, ένα μικρό τεκμήριο ιστορίας που οφείλεις να μοιραστείς με τις επόμενες γενιές.
Το βιβλίο της Κατερίνας Νικολαίδου Ντανάση, Καισάρεια, κατορθώνει ανασύροντας από την ιστορική λήθη πρόσωπα και χώρους να αναστήσει μια ολόκληρη εποχή στην αγαπημένη μας Καππαδοκία.
Οι προσωπικές μαρτυρίες και τα έγγραφα, μαζί με τα στοιχεία που αποτελούν καρπό μιας συστηματικής έρευνας, με επίκεντρο το Ζιντζίδερε, την Καισάρεια, την Κερμίρα, τη Μερσίνα, τα Ποτάμια, αλλά και οι βιογραφίες προσωπικοτήτων όπως ο μητροπολίτης Παΐσιος, ο μητροπολίτης Αγαθάγγελος, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αγαθάγγελος, ο Αναστάσιος Νικολαΐδης, ο Ανέστης Μωραΐτης, ο Νεόφυτος Ευαγγελίδης μετέπειτα μητροπολίτης Ελασσόνος, αναδύουν το άρωμα ενός κόσμου που χάθηκε για πάντα εκεί γύρω στα 1924.
Παρακολουθούμε την ραγδαία ανάπτυξη που είχε ο ελληνικός κόσμος της Μικράς Ασίας, την αυξανόμενη αυτοπεποίθησή του, καθώς εισερχόταν στην διαδικασία της χειραφέτησής του, με το όραμα της Μεγάλης Ιδέας να συνεπαίρνει τις καρδιές όλων των Ρωμιών. Ακόμη και αν το περιεχόμενό της ήταν η εκπαιδευτική ανύψωση των μελών των ελληνικών κοινοτήτων και στο τελευταίο χωριό, ακόμη και αν αυτό ήταν τουρκόφωνο.
Διαπιστώνουμε σ’ αυτήν την εθνική έξαρση, να πρωταγωνιστούν οι ίδιοι παράγοντες, όπως και στα υπόλοιπα τμήματα του ελληνισμού. Ο κυριότερος είναι ασφαλώς η Εκκλησία, που είναι ταυτοχρόνως φορέας της ταυτότητας του γένους, και μάλιστα σε πληθυσμούς που ήταν όχι μόνον απομονωμένοι, εντός πολυαριθμότερων αλλόδοξων, αλλά δεν μιλούσαν καν την ελληνική γλώσσα.
Η ταυτότητα και η πίστη ταυτίζονται, και είναι η εκκλησιαστική πράξη που κρατά και τις δύο ζωντανές. Όπως γράφει η συγγραφέας «το κήρυγμα του θείου λόγου γινόταν στην τουρκική γλώσσα για να γίνεται κατανοητό από τους τουρκόφωνους χριστιανούς». Η εκκλησία είναι ταυτοχρόνως, όμως, και μηχανισμός εθνικής αφύπνισης, καθ’ όλη τη διάρκεια του 18ου , 19ου και αρχών του 20ού αιώνα.
Το ζήτημα της τουρκοφωνίας μεγάλου μέρους των Καππαδοκών, που αποτέλεσε εμπόδιο στην ομαλή ένταξη των προσφύγων στην Ελλάδα σε βαθμό που κάποιοι τους αποκαλούσαν τουρκόσπορους, αναδεικνύεται σε διάφορα σημεία του βιβλίου. Θυμούμαι την προγιαγιά μου, που πέθανε σε βαθύ γήρας το 1980, να μην ξέρει άλλα ελληνικά από το «πάτερ ημών».
Η εκκλησία αποτέλεσε πραγματική κιβωτό σωτηρίας για τους τουρκόφωνους ρωμιούς της Ανατολής. Η εθνική συνείδηση ταυτίστηκε με τη θρησκευτική. Αν έλεγαν για κάποιον «τούρκεψε» σήμαινε ότι αλλαξοπίστησε.
Στο βιβλίο της Νικολαΐδου παρατηρούμε ότι οι πρωτοβουλίες της εκκλησίας για τον φωτισμό των Ελλήνων, η ίδρυση σχολείων και σχολών είναι αυτές που φέρνουν τις νέες ιδέες που ακμάζουν στην Δύση, σε κάθε σημείο που ζουν οι Έλληνες.
Ακόμη και η προσπάθεια να μορφωθούν τα κορίτσια, τα οποία αναλαμβάνουν στη συνέχεια, κυρίως μέσω της οικογενείας, την εκπαίδευση των ελληνοπαίδων, προάγει τη θέση της γυναίκας, κάτι που συνιστά πραγματική επανάσταση για τα ήθη της ανατολής.
Στην περίπτωση μάλιστα της Καππαδοκίας, ο ρόλος της γυναίκας ως φορέα της εθνικής συνείδησης αποκτά μεγαλύτερη σημασία, καθώς επικρατεί η τουρκοφωνία ενώ οι άνδρες, λόγω των οικονομικών συνθηκών μεταναστεύουν σε άλλες περιοχές.

Φίλες και φίλοι,
Το έργο της Ιεράς Μονής του Τιμίου Προδρόμου από το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, θα χαρακτηριστεί χωρίς υπερβολή, εκπληκτικό. Θα μετατρέψει την Καππαδοκία, μετά από αιώνες σκοτεινούς, κάτω από τον οθωμανικό ζυγό, σε φάρο πνευματικό για όλη την Μικρά Ασία.
Ιδιαίτερα υπό την σοφή επιστασία του αρχικώς ηγουμένου και στη συνέχεια Μητροπολίτου Καισαρείας Παϊσίου Κεπόγλου, του Μεγάλου Παϊσίου, όπως αποκαλείται, και που φημολογείται ότι είχε μυηθεί και στην Φιλική Εταιρεία, «η Μονή Τιμίου Προδρόμου αναδείχθηκε σε θρησκευτικό, εκκλησιαστικό, πνευματικό, εκπαιδευτικό και εθνικό κέντρο της επαρχίας» (σελ. 53). Είναι χαρακτηριστικό ότι από τους μοναχούς που μαθήτευαν στο Σχολείο της Μονής 16 αργότερα αναδείχθηκαν σε επισκόπους και μητροπολίτες (σελ. 56).
Ενδεικτικό του κύρους της Κατά Καισάρειαν Ιερατικής Σχολής είναι και το γεγονός ότι εκτός από σπουδαστές και διευθυντές της ανυψώθηκαν σε επισκοπικούς θρόνους. Επιτρέψτε μου να μνημονεύσω εκτός του Μητροπολίτου Καισαρείας Παϊσίου Κεπόγλου και τον Νεόφυτο Ευαγγελίδη, ο οποίος στις 12 Αυγούστου 1910 εξελέγη μητροπολίτης Ελασσώνος.
Ο Νεόφυτος κλήθηκε να αντιμετωπίσει τη διείσδυση ρουμανικής προπαγάνδας στην επαρχία του με την ίδρυση ρουμανοβλαχικού σχολείου στο Δαμάσι, ενώ ήταν αυτός που υποδέχθηκε τον ελληνικό στρατό ως ελευθερωτή στις 6 Οκτωβρίου του 1912 στην τότε έδρα της μητρόπολής του στην Τσαριτσάνη, προσφωνώντας τον αρχιστράτηγο και διάδοχο του θρόνου Κωνσταντίνο.
Στις κτιριακές εγκαταστάσεις της Μονής Τιμίου Προδρόμου ιδρύονται από τον μητροπολίτη Ιωάννη, η Ροδοκανάκειος Ιερατική Σχολή, το κατά Καισάρειαν Κεντρικό Παρθεναγωγείο και τα Καππαδοκικά Ορφανοτροφεία -το οποίο ο μητροπολίτης Ιωάννης θεώρησε ως σπουδαιότερο έργο του, καθώς και ο ίδιος ήταν ορφανός και ζήτησε να ταφεί μπροστά στην πρότυπο δημοτική σχολή.
Επίσης μεταφράζονται βιβλία στα καραμανλίδικα, ενώ στήνεται ακόμη και τυπογραφείο και βιβλιοθήκη. Στη μονή αυτή εξορίζονται καθαιρεμένοι από την Πύλη Οικουμενικοί Πατριάρχες και άλλοι μητροπολίτες. Το επισκέπτονταν υψηλοί επισκέπτες όπως ο ηγεμόνας Μολδοβλαχίας Καλλιμάχιος ή ο πρίγκιπας Δημήτριος Μουρούζης.
Όπως συνοψίζει η συγγραφέας «η Ροδοκανάκειος Ιερατική Σχολή αναδείχθηκε σε Διδασκαλείο, όπου εκπαιδεύονταν οι διδάσκαλοι της Μ. Ασίας. Ομοίως και το Κεντρικό Παρθεναγωγείο αναδείχθηκε σε Σχολή Νηπιαγωγών, με την οικονομική ενίσχυση του υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας και τροφοδοτούσε με νηπιαγωγούς και δασκάλες τις κοινότητες της Καισάρειας και των γειτονικών επαρχιών, Οι απόφοιτοι αυτών των εκπαιδευτηρίων μόρφωσαν χιλιάδες χριστιανόπουλα στις κοινότητες της Μ. Ασίας. Από την άποψη αυτή η Μονή αποτέλεσε το μεγάλο εθνικό κέντρο που συνετέλεσε τα μέγιστα στον εξελληνισμό της κεντρικής Μ. Ασίας» (σελ. 73).
Ο αγώνας για την πνευματική ανύψωση των Ελλήνων της Καππαδοκίας, και όχι μόνον, ήταν για τους μοναχούς, διττός. Τόσο απέναντι στην οθωμανική σκλαβιά, όσο και στην δράση των προτεσταντών μισσιονάριων, που είχαν διεισδύσει για τα καλά στην Μικρά Ασία και προσηλύτιζαν ορθοδόξους και Αρμένιους, χρησιμοποιώντας τα άφθονα υλικά μέσα που διέθεταν αλλά και την αμορφωσιά που επικρατούσε.
Η μονή, όμως, λόγω της δράσης της αποτελούσε και στόχο των Οθωμανών, που επέδραμαν εναντίον της, όπως έγινε μετά την επανάσταση του 1821, όταν λεηλατήθηκε. Έχει μάλιστα εξαιρετικό ενδιαφέρον να μελετήσουμε ποια είναι η συμμετοχή κατοίκων της Καππαδοκίας στην μεγάλη παλιγγενεσία του έθνους.
Στο βιβλίο παρατίθενται στοιχεία για φιλικούς αλλά και κάποιους που αγωνίστηκαν στην επανάσταση, όπως του Σινασίτη Λάζαρου Παπάζογλου, ο οποίος έφυγε από την Κωνσταντινούπολη και μετέβη στην Πελοπόννησο για να καταταγεί στον ελληνικό στρατό και να πολεμήσει υπέρ της ελευθερίας του έθνους. Για την πράξη του αυτή απόλαυε της γενικής εκτίμησης και του σεβασμού των συγχωριανών του, ακόμη και του μητροπολίτη Καισαρείας (σελ. 163).
Συγκλονιστική είναι και η περιγραφή όπου ένας Φιλικός ντυμένος δερβίσης επισκέφθηκε το σπίτι της οικογένειας Μποσταντζόγλου στην κοινότητα της Κερμίρας, πατρίδα και του βραβευμένου με Όσκαρ σκηνοθέτη Ηλία Καζάν για την ταινία του Αμέρικα-Αμέρικα.

Όταν οι χωριανοί άκουσαν τον Φιλικό, που απήγγειλε και πατριωτικά ποιήματα, συγκινήθηκαν, συγκέντρωσαν φλουριά και κοσμήματα για τις ανάγκες του αγώνα. «Έκτοτε η οικογένεια Μποστατζόγλου θεωρούσε το δωμάτιο ιερό και απέφευγε να το χρησιμοποιεί, διότι είχε τελεσθεί μια ‘‘μυσταγωγία’’ στον χώρο» (σελ. 161).
Φέτος επισκεφθήκαμε με τον πατριάρχη την επιβλητική εκκλησία της Παναγίας με το εντυπωσιακό καμπαναριό, που έχουν αφεθεί στην φθορά του χρόνου και τον ιερόσυλων. Δυστυχώς, δεν κατανοούν πολλοί ότι τα ρωμαίικα μνημεία και οι χριστιανικές εκκλησίες στην Ανατολή είναι πολύτιμη κληρονομιά για τους νυν κατέχοντες, αλλά και μνημεία του οικουμενικού πολιτισμού.
Η λάμψη της μονής, πάντως, ήταν τέτοια, που ακόμη και οι Μωαμεθανοί την επισκέπτονταν και μάλιστα σε ορισμένη ημέρα, πιστεύοντας ότι θα γιατρευθούν. «Κάθε Πέμπτη έρχονταν καραβάνια ολόκληρα Τούρκων από τα γύρω χωριά, μεταφέροντας τους ασθενείς τους. Άλλοι εκοιμώντο στην αυλή και άλλοι στην υπόγεια εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα. Ο παπάς τους «διάβαζε» την ευχή χαράματα της Παρασκευής και στη συνέχεια αναχωρούσαν για τα χωριά τους, αφού προσέφεραν τα πεσκέσια τους: κότες, κοκόρια και αρνιά» (σελ. 65).
Όπως σωστά αναφέρει η συγγραφέας «η βυζαντινή παράδοση επέζησε στην οικονομική οργάνωση, στη λαϊκή θρησκεία και στην οικογενειακή ζωή. Με την πάροδο των αιώνων, οι μουσουλμάνοι υιοθέτησαν στοιχεία από τις λατρευτικές συνήθειες και τη λαϊκή πίστη των χριστιανών» (σελ. 66).
Ομολογώ, ότι μου προκάλεσε ευχάριστη έκπληξη το γεγονός ότι σχεδόν πια έναν αιώνα από την μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών, στα Ποτάμια, το χωριό του Αγίου Γεωργίου, στα δίπατα παλιά ρωμαίικα αρχοντικά, που σήμερα κατοικούνται από Τούρκους, βλέπει κανείς ανάγλυφους δικέφαλους αετούς.
Μαζί, όμως, με την εκκλησία, καθοριστική ήταν η συμβολή των κοινοτήτων, οι οποίες συσπειρωμένες γύρω από την εκκλησία, είχαν αναπτύξει του δικούς τους θεσμούς, τη δική τους ιεραρχία. Ήταν μικρά κύτταρα ενός τεράστιου οργανισμού που είχε ως κέντρο του το Οικουμενικό Πατριαρχείο, και αναπτυσσόταν σε περιβάλλον σκλαβιάς, προστατεύοντας τα μέλη του από τις αυθαιρεσίες της εξουσίας και τονώνοντας την εθνική συνείδηση κυρίως μέσω της παιδείας.
Για το λόγο αυτό και απομακρυσμένες περιοχές όπως η Καππαδοκία, ποτέ δεν αποκόπηκαν από τον κορμό του γένους. Παρέμειναν μέχρι και το 1923 ως ζωντανό του κομμάτι, συμμέτοχο στην μεγάλη εθνική περιπέτεια, έχοντας βέβαια τις ιδιαιτερότητες του τόπου και των πληθυσμιακών αναλογιών.
Στο πλαίσιο αυτό ιδρύθηκαν και οι πολυάριθμες αδελφότητες, είτε των ξενιτεμένων είτε των ντόπιων. Στο βιβλίο αναφέρονται η Καππαδοκική Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα, η Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα «Η αρωγός του λύχνου - Αρμονία» από τους Κερμιριώτες της Πόλης, η «Ομόνοια» των Μουταλασκηνών, αλλά και στην Καισάρεια η «Αθηνά», και στο Ζίντζίδερε η «Ένωσις Φλαβιανών» (σελ. 95).
Θα ήταν παράλειψη, ωστόσο, να μην αναφέρουμε ως έναν από τους παράγοντες αυτής της γενικής προσπάθειας της πνευματικής και εθνικής αφύπνισης τη δράση των ευεργετών του έθνους.
Ο Θεόδωρος Εμμανουήλ Ροδοκανάκης, που χάρη στη δική του ετήσια χρηματοδότηση 5 χιλ. φράγκων ιδρύθηκε και λειτούργησε η ομώνυμη αρχικώς σχολή στην Μονή, ο περιβόητος τραπεζίτης Γεώργιος Ζαρίφης, ο μουταλασκινός τραπεζίτης Συμεωνάκης Σινιόσογλου, και άλλοι, εκατοντάδες περισσότερο ή λιγότερο γνωστοί, που θεώρησαν υποχρέωσή τους να χρησιμοποιούν μέρους του πλούτου τους για το κοινό καλό. Κάτι που το έχουμε ανάγκη και σήμερα, σε διαφορετικές συνθήκες, αλλά που δυστυχώς είναι είδος εν ανεπαρκεία.

Το βιβλίο της Κατερίνας Νικολαίδου Ντανάση, Καισάρεια, είναι ένα συναρπαστικό ανάγνωσμα, ιδιαίτερα για όσους έλκουμε καταγωγή από τις αλησμόνητες πατρίδες της καθ’ ημάς Ανατολής. Προσωπικά αναμένω με ενδιαφέρον το δεύτερο τόμο της τριλογίας.
Ευχαριστώ τη συγγραφέα για την τιμή να είμαι εκ των παρουσιαστών -άρα και αναγνωστών του βιβλίου της- και εύχομαι να είναι καλοτάξιδο!

Read more...

ΟΜΙΛΙΑ ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ στη συνεδρίαση της Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων με θέμα το BREXIT

ΕΥΡ ΜΑΞΙΜΟΣ 1

Αθήνα, 8 Νοεμβρίου 2017

ΟΜΙΛΙΑ ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
στην κοινή συνεδρίαση της Ειδικής Διαρκής Επιτροπή Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και της Διαρκής Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων
με θέμα ημερήσιας διάταξης:
«Παρακολούθηση των θεσμικών εξελίξεων σχετικά με τη διαδικασία εξόδου του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση».

 

«Από την πορεία της συζήτησης, νομίζω εύστοχα η Ν.Δ. ζήτησε να ανοίξει αυτός ο διάλογος, σε επίπεδο Εθνικής Αντιπροσωπείας, των συνεπειών του Brexit, της εξόδου του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ε.Ε.

Κύριε Πρόεδρε,

νομίζω ότι το Brexit, αυτό το διαζύγιο Μεγάλης Βρετανίας και Ε.Ε., είναι ένα σύμπτωμα της υποχώρησης του ευρωπαϊκού οράματος. Μέχρι πρότινος μιλούσαμε για διευρύνσεις, πλέον συζητούμε για αποχωρήσεις.
Βεβαίως, το Ηνωμένο Βασίλειο δεν ήταν ποτέ από τους θιασώτες, το είπατε κι εσείς νωρίτερα, της ευρωπαϊκής ενοποίησης, μάλλον, ως τροχοπέδη λειτουργούσε στην πορεία της πλήρους ενοποίησης. Ωστόσο, επιβεβαιώνει το γεγονός ότι δεν είναι πια θελκτική η Ε.Ε., το βλέπουμε από την αναβίωση εθνικισμών, το βλέπουμε από την υποχώρηση ευρωπαϊκών αξιών πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και χαρακτηριστική είναι η υποχώρηση της αξίας της αλληλεγγύης, της ευρωπαϊκής αρχής, την οποία βιώνουμε και στο ελληνικό οικονομικό πρόβλημα στα χρόνια της κρίσης, τη βιώνουμε και στο μεταναστευτικό- προσφυγικό. Πέραν της όποιας κριτικής εύλογα μπορούμε να ασκήσουμε στις πολιτικές και τα λάθη της κυβέρνησης, θα ήταν υποκριτικό από μέρους μας να μην αναγνωρίσουμε ότι και η Ε.Ε. επιδεικνύει έλλειμμα αλληλεγγύης προς την χώρα μας στα δύο αυτά ζητήματα. Αυτό ως μια γενική παρατήρηση.
Στη, μέχρι τώρα, συζήτηση εστιάσαμε, κυρίως, στις συνέπειες που έχει το Brexit στα δικαιώματα, εργασιακά και άλλα, ευρωπαίων πολιτών στο Ηνωμένο Βασίλειο, στις συνέπειες που έχει στον τουρισμό και την ναυτιλία και εύλογα, θα έλεγα, διότι 60.000, εάν δεν κάνω λάθος, Έλληνες δραστηριοποιούνται, ζουν, εργάζονται στη Μεγάλη Βρετανία, 12.000 φοιτητές βρίσκονται στο Ηνωμένο Βασίλειο και λόγω της γνωστής εμμονής στη χώρα μας να μην αναθεωρηθεί το άρθρο 16 του Συντάγματος που επιβάλλει το κρατικό μονοπώλιο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, εύστοχα μιλήσαμε για τον τουρισμό και τη ναυτιλία, καθώς είναι συγκριτικά πλεονεκτήματα για τη χώρα μας.
Εγώ θα ήθελα να επικεντρώσω λίγο παραπάνω την παρέμβασή μου και την προσοχή μας στις συνέπειες που θα έχει στην κοινή αγροτική πολιτική και γιατί προέρχομαι από μια κατεξοχήν αγροτική περιφέρεια, αλλά και γιατί υπηρέτησα ως Αναπληρωτής Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης στην προηγούμενη κυβέρνηση.
Όπως ξέρετε και ειπώθηκε, νομίζω, και νωρίτερα, η Μεγάλη Βρετανία είναι από τους καθαρούς δότες στον κοινοτικό προϋπολογισμό, νομίζω 14% είναι η συμμετοχή της στον κοινοτικό προϋπολογισμό, διορθώστε με, κύριε Υπουργέ, εάν κάνω λάθος. Το μεγαλύτερο μέρος του κοινοτικού προϋπολογισμού κατευθύνεται, επίσης, στην κοινή αγροτική πολιτική. Θυμάμαι την κριτική των Βρετανών επί Μπλερ ότι δεν είναι δυνατόν το 40% του κοινοτικού προϋπολογισμού να κατευθύνεται στο 5% των ευρωπαίων πολιτών, που είναι οι δραστηριοποιούμενοι στη γεωργία και την κτηνοτροφία. Προφανώς έχει μειωθεί το ποσοστό, αλλά εξακολουθεί να είναι πάρα πολύ σημαντικό. Όμως, από τις αγροτικές επιδοτήσεις, τις λεγόμενες κοινοτικές ενισχύσεις, στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό το αγροτικό εισόδημα.
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι το εξής: Μέχρι το 2020 που διαρκεί η υφιστάμενη προγραμματική περίοδος, ισχύουν οι δεσμεύσεις της Μεγάλης Βρετανίας στην κοινή αγροτική πολιτική ή θα υπάρχει υπαναχώρηση, γεγονός που θα σημάνει αμέσως είτε οριζόντιες μειώσεις των επιδοτήσεων είτε μεγαλύτερη εθνική συμμετοχή των κρατών μελών στα κονδύλια της κοινής αγροτικής πολιτικής.
Το δεύτερο ερώτημα είναι τι γίνεται μετά το 2020, αν και είναι νωρίς να πει κανείς κάτι παραπάνω γι' αυτό, αλλά θα πρέπει να δούμε, διότι εάν έχουμε μια δραματική συρρίκνωση της κοινής αγροτικής πολιτικής, αυτό θα έχει, επίσης, δραματικές συνέπειες και στο αγροτικό εισόδημα. Επιμένω σε αυτό, κύριε Πρόεδρε, διότι ήδη οι αγρότες βιώνουν τις οδυνηρές συνέπειες της υπέρμετρης φορολόγησης, της αύξησης των ασφαλιστικών εισφορών και του υψηλού κόστους παραγωγής. Θα ήταν πολύ επώδυνο να υποστούν και μια επιπλέον μείωση του εισοδήματός τους μέσω των περικοπών των κονδυλίων της κοινής αγροτικής πολιτικής, άρα και των αγροτικών επιδοτήσεων.
Θα κλείσω με ένα ερώτημα προς τον Υπουργό, σε συνέχεια του θέματος που έβαλε ο κ. Κουμουτσάκος, ενόψει του ταξιδιού του Προέδρου της Τουρκίας κ. Ερντογάν στη χώρα μας.
Όπως ξέρετε, προάγγελος αυτού του ταξιδιού ήταν η προδρομική επίσκεψη του Αντιπροέδρου της Κυβερνήσεως της Τουρκίας κ. Τσαβούσογλου στην Αθήνα και τη Θράκη, όπου στην Αθήνα συνέβη κάτι ασύνηθες, εάν όχι πρωτόγνωρο. Μιλώ για τη συνάντηση του κ. Τσαβούσογλου με τον Έλληνα Υπουργό Παιδείας, ερήμην του Υπουργείου Εξωτερικών μια συνάντηση για την οποία δεν υπήρξε καμία ενημέρωση και καμία πληροφόρηση. Δεν θέλω να χρωματίσω περισσότερο την παρατήρησή μου αυτή, κύριε Υπουργέ, θα παρακαλούσα, όμως, να λάβουμε περισσότερες πληροφορίες αυτής της συναντήσεως.
Σας ευχαριστώ.

Δείτε το video της ομιλίας: https://youtu.be/jjHm5W9PeFI

Read more...

Εισήγηση Μάξιμου Χαρακόπουλου στη Συνεδρίαση της Διεθνούς Γραμματείας της ΔΣΟ στο Σότσι 22-25.10.17

Σότσι 1

Σότσι Ρωσίας, 22 Οκτωβρίου 2017

Εισήγηση
του εισηγητή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτή Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας,
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη Συνεδρίαση της Διεθνούς Γραμματείας
των Προέδρων και Εισηγητών των Επιτροπών της ΔΣΟ
στο Σότσι 22-25.10.17

«Κύριε Πρόεδρε,
Κύριε Γενικέ Γραμματέα,
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Θέλω εκ προοιμίου να ευχαριστήσω τη ρωσική αντιπροσωπεία για η θερμή φιλοξενία που μας επιφύλαξε στο Σότσι και να εκφράσω τη χαρά μου που βρισκόμαστε για μια ακόμη φορά όλοι μαζί για να συζητήσουμε τα πεπραγμένα του οργανισμού μας, και να καθορίσουμε τους μελλοντικούς του στόχους. Θεωρώ ότι η μέχρι σήμερα πορεία μας είναι ιδιαίτερα γόνιμη, καθώς έχουμε ήδη δώσει το δικό μας στίγμα, το οποίο είμαι βέβαιος ότι το παρακολουθούν πολλοί.

Αυτό, όμως, δημιουργεί και απαιτήσεις τόσο ως προς την εμβάθυνση του έργου μας όσο και τη διεύρυνσή του. Η αναβάθμιση της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας μπορεί να της δώσει μια περίοπτη θέση ανάμεσα στους διαφόρους διεθνείς οργανισμούς και να γίνει σημείο αναφοράς για τα κράτη μας.

Ως εισηγητής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, θα ήθελα να επισημάνω, κάτι που είναι δυστυχώς ευρέως γνωστό: τα δικαιώματα των Ορθοδόξων και εν γένει των Χριστιανών, συχνά παραβιάζονται συστηματικά, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις μπορούμε να μιλούμε για κανονικές διώξεις.

Αυτό συμβαίνει, πρωτίστως, στο ευρύτερο χώρο της Μέσης Ανατολής, σε χώρες όπως τη Συρία, το Ιράκ αλλά και στην Αίγυπτο, όπου ακραίοι ισλαμιστές έβαλαν στο στόχαστρό τους το χριστιανικό στοιχείο. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά: δεκάδες χιλιάδες νεκροί, εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, καταστροφή ναών και μνημείων.

Ωστόσο, οι πρόσφατες νίκες εναντίον του Ισλαμικού Κράτους –όπως είπε και ο συνάδελφος από τη Συρία, δημιουργούν ένα νέο περιβάλλον, που θα πρέπει να αξιοποιηθεί στο έπακρο ώστε να αποκατασταθεί και πάλι η λάμψη του Χριστιανισμού στο αρχαίο λίκνο του.

Οφείλουμε, όμως, να επισημάνουμε ότι, παράλληλα με τις ζοφερές αυτές καταστάσεις, διαπιστώνονται και αρκετά σημάδια ελπίδας για τη δυνατότητα ειρηνικής συνύπαρξης μουσουλμάνων και χριστιανών σ’ αυτήν την διακεκαυμένη ζώνη του πλανήτη. Αυτό το βλέπουμε στην Αίγυπτο, αλλά και στη Συρία, με την πολιτική που ακολουθούν οι σημερινές ηγεσίες τους.

Το βλέπουμε όμως πρωτίστως στον Λίβανο. Και αυτή την ειρηνική συνύπαρξη Χριστιανών κάθε δόγματος και όλων των Μουσουλμάνων θα έχουμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε ιδίοις όμμασι ως ΔΣΟ, κατά την επίσκεψή μας στην Βηρυτό, τον Μάρτιο, στο πλαίσιο του συνεδρίου που θα διεξαχθεί στο Λιβανέζικο Κοινοβούλιο και στο Πανεπιστήμιο του Μπάλαμαντ. Ο Λίβανος είναι ένα φωτεινό παράδειγμα στην πολύπαθη Μέση Ανατολή.

Αγαπητοί συνάδελφοι,
Θα ήταν, όμως, μεγάλη παράλειψη να περιορίζαμε την παραβίαση των δικαιωμάτων των Ορθοδόξων μόνον στο χώρο της Μέσης Ανατολής. Δυστυχώς, ανάλογα κρούσματα έχουμε και επί ευρωπαϊκού εδάφους. Τέτοιο παράδειγμα αποτελεί η Αλβανία. Μια χώρα που πέρασε για 45 χρόνια από ένα σκληρό καθεστώς αθεΐας που καταδίωξε απηνώς κάθε λατρευτική πράξη, κατέστρεψε ναούς, που τους μετέτρεψε σε αποθήκες και σε στάβλους. Ωστόσο, η πτώση του κομουνισμού, δεν έφερε, όπως περίμεναν και οι ίδιοι οι κάτοικοι της χώρας αυτής, την απόλυτη ελευθερία της έκφρασης και της θρησκευτικής συνείδησης.

Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια έχει επικρατήσει ένας ακραίος αλβανικός εθνικισμός, ο οποίος στρέφεται κυρίως εναντίον της ορθοδοξίας και της μεγάλης εθνικής ελληνικής μειονότητας που διαβιεί στην περιοχή της Βορείου Ηπείρου στη σημερινή Αλβανία εδώ και χιλιάδες χρόνια. Το τελευταίο διάστημα έχουν αυξηθεί τα κρούσματα αυθαιρεσιών σε περιοχές όπως η Χειμάρα, με κατεδαφίσεις σπιτιών ακόμη και εκκλησιών, αρπαγή περιουσιών και διώξεων, που δεν συνάδουν σε καμία περίπτωση με ευρωπαϊκό κράτος, που φιλοδοξεί να ενταχθεί στην ΕΕ.

Ταυτοχρόνως, εντός του αλβανικού στοιχείου είναι ανησυχητική η αύξηση του ακραίου ισλαμισμού, που αποτελεί απειλή για όλα τα Βαλκάνια. Ο πρόσφατα ψηφισθείς νόμος για τις μειονότητες εντάσσεται σε αυτήν την εθνικιστική πολιτική των Τιράνων, που θα πρέπει να βρει αποφασιστική απάντηση από τη διεθνή κοινότητα, και η ΔΣΟ μπορεί να έχει τη δική της συνεισφορά σ’ αυτό.

Καταπατήσεις, όμως ανθρωπίνων δικαιωμάτων ορθοδόξων έχουμε ακόμη και σε ορθόδοξες χώρες. Ένα ακόμη λυπηρό γεγονός, το οποίο και αυτό εντάσσεται στην ίδια λογική του ακραίου εθνικισμού, είναι η απόφαση της ουκρανικής βουλής “βερχόβνα ράντα”, που υπογράφηκε από τον πρόεδρο της χώρας, για τον νέο εκπαιδευτικό νόμο.

Τα εμπόδια που μπαίνουν στη διδασκαλία των μειονοτικών γλωσσών μετά το δημοτικό, που σύντομα μπορεί να καταργηθεί και εκεί, συνιστούν πράξη που απάδει μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής χώρας. Δεν μπορεί τον 21ο αιώνα οι Έλληνες της Μαριούπολης, οι Βούλγαροι, οι Ρουμάνοι, οι Ούγγροι, οι Σλοβάκοι, που ζουν στην Ουκρανία να μην διδάσκονται την γλώσσα τους, και να επιστρέψουμε στις σταλινικές λογικές της καταστολής της δεκαετίας του 1930.

Κύριε Γραμματέα,
Η αγωνία μας για την Ορθοδοξία, πιστεύω ότι πρέπει να συμπεριλαμβάνει πάντοτε εκτός από τους ορθόδοξους πληθυσμούς και τα ορθόδοξα μνημεία μας. Και για τούτο το λόγο, είναι χρέος μας να αποτρέψουμε την καταστροφή τους ή την μετατροπή τους για αλλότριους σκοπούς. Αναφέρθηκε χθες ο πρόεδρος κ. Ποπόφ στις πρωτοβουλίες της ΔΣΟ για τις καταστροφές μνημείων στο Κοσσυφοπέδιο, την Κύπρο,, τη Μέση Ανατολή κ.α. που ευαισθητοποίησαν και το ευρωκοινοβούλιο που εξέδωσε ψήφισμα διαμαρτυρίας.

Αναφέρω σαν παράδειγμα προς αποφυγήν, για μια ακόμη φορά, την συστηματική πολιτική της τουρκικής ηγεσίας να μετατρέπει βυζαντινούς ναούς σε ισλαμικά τεμένη. Ιδίως τον στόχο της για την μετατροπή της Αγιασοφιάς στην Πόλη, τον οποίο προσεγγίζει με μελετημένα βήματα. Αυτήν την εξέλιξη πρέπει συντονισμένα όλοι οι ορθόδοξοι, όλοι οι χριστιανοί και όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτου θρησκεύματος, που σέβονται την ιστορία, να την αποτρέψουμε

Κύριε πρόεδρε, κύριε γενικέ,
Για να γίνει πιο αποδοτική η εργασία μας, θα ήθελα να προτείνω στη σημερινή μας συνάντηση την δημιουργία ενός μόνιμου Παρατηρητηρίου Παραβιάσεων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ορθοδόξων. Θεωρώ ότι ένας τέτοιος μηχανισμός θα έλθει να καλύψει ένα μεγάλο κενό. Το Παρατηρητήριο μπορεί να αναδειχθεί σε θεσμό στον οποίο οι απανταχού ορθόδοξοι θα μπορούν να βρίσκουν πρόσβαση και μέσω αυτού να πληροφορείται η διεθνής κοινότητα, άμεσα, έγκυρα και ουσιαστικά τα γεγονότα.

Για το σκοπό αυτό ίσως χρειάζεται να δημιουργηθεί μια μόνιμη γραμματεία, με εξειδικευμένο προσωπικό, η οποία θα εργασθεί για την σύσταση ενός παγκόσμιου δικτύου αμφίπλευρης ενημέρωσης. Το κόστος ενός τέτοιου εγχειρήματος είναι νομίζω ελάχιστο σε σχέση με τα οφέλη που θα προκύψουν από την λειτουργία του. Τα στοιχεία αυτά θα μπορούν να παίρνουν την μορφή ετήσιας Έκθεσης Παραβίασης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ορθοδόξων όπου γης. Η Έκθεση θα αποστέλλεται στον ΟΗΕ, στο Συμβούλιο Ασφαλείας, στο Συμβούλιο της Ευρώπης, την ΕΕ και θα κοινοποιείται στα κράτη μέλη της ΔΣΟ και εκείνα που προβαίνουν σε παραβιάσεις. Ήδη, όπως είπε στην εισήγησή του και ο πρόεδρος Ποπόφ, τα ψηφίσματά μας λαμβάνονται υπόψη από διεθνείς οργανισμούς και τη διεθνή κοινότητα.


Θα παρακαλούσα, λοιπόν, στην επόμενη συνάντησή μας το ζήτημα αυτό να είναι στην ημερήσια διάταξη, προκειμένου να έχουν τη δυνατότητα όλες οι αντιπροσωπείες να τοποθετηθούν επ’ αυτής πριν λάβουμε απόφαση.

Τέλος, θα ήθελα για μια ακόμη φορά να ευχαριστήσω τους φίλους Ρώσους διοργανωτές της Συνόδου στο υπέροχο Σότσι, στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, σημείο συνάντησης των πολιτισμών, από την αρχαιότητα, και την εποχή του χρυσόμαλλου δέρατος, μέχρι και τις ημέρες μας.

Σας ευχαριστώ».

Σότσι 2 1 Σότσι 3

Read more...

Παρεμβάσεις Αντιπροέδρου Διακομματικής Επιτροπής για το Δημογραφικό, 19/10/17

Μάξιμος Δημογραφικό α 1

Αθήνα, 19 Οκτωβρίου 2017

Παρεμβάσεις
Αντιπροέδρου Διακομματικής Επιτροπής για το Δημογραφικό,
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη συνεδρίαση της 19ης Οκτωβρίου 2017


Πρώτη παρέμβαση του κ. Χαρακόπουλου:

«Κυρία Πρόεδρε, θα ήθελα να πω, ότι συμμερίζομαι απόλυτα τον προβληματισμό που κατέθεσε ο συμπατριώτης μου, ο κ. Μπαργιώτας και παραιτούμαι του λόγου. Ο λόγος πρέπει να δοθεί στους φορείς, να τους ακούσουμε με ενδιαφέρον και επί αυτών να τοποθετηθούμε. Η κυρία Υπουργός, θα μπορούσε να έρθει στην Επιτροπή, αφού ολοκληρωθεί ο κύκλος των ακροάσεων και εκεί ενδεχομένως, θα μπορούσαμε να κάνουμε παρατηρήσεις με βάση τα όσα θα έχουμε ακούσει από όλους τους φορείς. Φαντάζομαι ότι θα υπάρξει και άλλη ακρόαση, διότι υπάρχουν και άλλοι φορείς, που εκκρεμεί η πρόσκλησή τους».

Δεύτερη παρέμβαση του κ. Χαρακόπουλου:

«Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε,

Νομίζω κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ότι και η δεύτερη συνεδρίαση της Επιτροπής μας με την ακρόαση φορέων ήταν άκρως ενδιαφέρουσα. Μεγάλο μέρος βεβαίως των τοποθετήσεων των φορέων αφορούσε διαπιστώσεις, ποια είναι η πραγματικότητα και το πώς οδηγηθήκαμε σε αυτήν την πραγματικότητα και στο δεύτερο μέρος ακούσαμε προτάσεις.
Θεωρώ ότι και το γεγονός ότι αναλώθηκε μεγάλος χρόνος στην παρουσίαση των δεδομένων, στο πώς οδηγηθήκαμε σ’ αυτή τη δύσκολη πραγματικότητα, που βιώνουμε, που πολλοί θεωρούν ότι είναι και μη αναστρέψιμη πια -δεν ξέρω, άκουσα για δύο κατώφλια: Το επικίνδυνο κατώφλι του 1,5, που περάσαμε από το 1996 και το Ακραίο κατώφλι του 1,3, που περάσαμε το 2001 από τον κ. Μπαλούρδο του Ε.Κ.Κ.Ε.- νομίζω ότι είναι χρήσιμο, καθώς χτυπάει ένα καμπανάκι στην ελληνική κοινωνία. Το λέω αυτό, διότι και σ’ αυτή την Επιτροπή, στις πρώτες μας συνεδριάσεις ακούσαμε τοποθετήσεις ότι “κινδυνολογούμε, όταν λέμε ότι είναι μείζον εθνικό θέμα το δημογραφικό” και ότι “όλα αυτά εντάσσονται σε μια συντηρητική ατζέντα”. Νομίζω ότι τα πράγματα είναι περισσότερο άσχημα, απ' ό,τι φανταζόμαστε.
Η πραγματικότητα είναι δυσάρεστη και οι πολύπλευρες συνέπειες σε πολλές πτυχές της κοινωνικής και οικονομικής ζωής αναλύθηκαν: και για το ασφαλιστικό σύστημα και για το σύστημα υγείας και το σύστημα πρόνοιας, τις δημοσιονομικές επιπτώσεις που έχει το δημογραφικό στη χώρα σε μια δύσκολη οικονομική συγκυρία έτσι κι αλλιώς, αλλά και στην ερήμωση της υπαίθρου.
Είπε ο κ. Πάϊδας νωρίτερα για τα σχολεία στην ελληνική επαρχία, που ερημώνουν. Πριν λίγο δέχτηκα ένα τηλέφωνο από τον Πρόεδρο της Βερδικούσιας. Η Βερδικούσια -για όσους δε ξέρουν- είναι ένα ορεινό χωριό στην Ελασσόνα, που ήταν το κατεξοχήν χωριό των πολυτέκνων στη Βαλκανική και σήμερα κι αυτό φθίνει, έχει προβλήματα και μ’ ενημέρωσε ο Πρόεδρος του Χωριού ότι στο εξαθέσιο Δημοτικό Σχολείο -αν και τελειώνει ο Οκτώβρης- έχουμε δύο κενά δασκάλων.
Όμως, στις δομές αυτές και στα προβλήματα που υπάρχουν αναφέρθηκε και η εκπρόσωπος της Ανώτατης Συνομοσπονδίας Γονέων Μαθητών Ελλάδος, η κυρία Βαλαβάνη, στα ολοήμερα σχολεία -που πια δεν είναι ολοήμερα, εάν θέλουμε, να είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας-, στα προβλήματα που υπάρχουν με τους βρεφονηπιακούς σταθμούς, στα κενά, στα σχολεία. Μια σειρά από παθογένειες, που οφείλουμε, ν’ αντιμετωπίσουμε ως Πολιτεία.
Νομίζω ότι υπάρχουν και θετικά απ’ όλη αυτή την ενδιαφέρουσα συζήτηση που έγινε. Εγώ, θα συμφωνήσω με τη διαπίστωση του κ. Μπαλούρδου ότι θα πρέπει, να υπάρχει συνέχεια στην πολιτική για το δημογραφικό, συνέχεια στην πολιτική του Κοινωνικού Κράτους. Ξέρετε, όποτε ελήφθησαν μέτρα, φάνηκε ότι είχαν και απόδοση. Αναφερθήκατε στο 2004, στην πολιτική που ακολουθήθηκε τότε με τη στήριξη του τρίτου παιδιού -αναφέρθηκε και η κυρία Ξυράφη, η Πρόεδρος του Συλλόγου Πολυτέκνων Ανατολικής Αττικής-, αλλά το πρόβλημα είναι η ασυνέχεια. Σαν να πήρε τη σκυτάλη από εσάς η κυρία Ξυράφη και είπε ότι το 2010 έπαψε, να υπάρχει αυτή η πολιτική στήριξης του τρίτου παιδιού λόγω και της οικονομικής κρίσης, αλλά και επιλογών. Το ίδιο γίνεται και με την ακύρωση των πολυτεκνικών επιδομάτων από τη στιγμή που, ουσιαστικά, με το ένα χέρι η Πολιτεία σας τα δίνει και με το δεύτερο σας τα παίρνει πίσω, με όλ’ αυτά που μνημονεύσατε νωρίτερα με τον ΕΝΦΙΑ, με το φόρο στα αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού που δίνονται στους πολύτεκνους για τις οικογενειακές τους ανάγκες.
Είναι, λοιπόν, σημαντικό, να υπάρχει μια ουσιαστική πολιτική, να συμφωνήσουμε στον καθορισμό αυτής. Νομίζω ότι από τις προτάσεις που διατυπώθηκαν, μπορούμε να τις ιεραρχήσουμε και να καθορίσουμε έναν μακροχρόνιο σχεδιασμό, που θ’ αναστρέψει αυτή την κατάσταση.
Εγώ, το ερώτημα που θα ήθελα, να θέσω προς όλους τους εκπροσώπους, που βρίσκονται εδώ, είναι να μας βοηθήσουν με τις τοποθετήσεις τους σ’ αυτή την ιεράρχηση προτεραιοτήτων: Ποια θεωρείτε -και με βάση και τη διεθνή εμπειρία και τις δικές σας μελέτες- ότι θα είναι τα μέτρα εκείνα άμεσης αποτελεσματικότητας; Ποια είναι τα βραχυπρόθεσμης αποτελεσματικότητας μέτρα; Ποια είναι εκείνα, που μεσοπρόθεσμα θ’ αποδώσουν και ποια είναι εκείνα σε μακροχρόνιο σχεδιασμό, που θα οδηγήσουν στην αναστροφή αυτής της φθίνουσας πορείας, που έχουμε στη χώρα μας».

Τρίτη παρέμβαση του κ. Χαρακόπουλου, που ως αντιπρόεδρος της Επιτροπής προεδρεύει:

«Εμείς σας ευχαριστούμε, κυρία Ξυράφη επειδή τέθηκε και από εσάς, όπως και από τον κ. Αργείτη, το ζήτημα της εθνικής διάστασης του προβλήματος και της ασφάλειας.
Κυρία Πρόεδρε,
δεν ξέρω αν είναι σωστό να καλέσουμε εκπροσώπους των Ενόπλων Δυνάμεων για να μας ενημερώσουν, αλλά σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη μας και τη διάσταση αυτή. Συνεχώς μειώνονται οι κληρωτοί, κάθε κλάση έχει λιγότερους που προσέρχονται και υπάρχει ένα ζήτημα ασφάλειας της χώρας, που πρέπει να ληφθεί υπόψη.
Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ για τη συμβολή σας στην Επιτροπή μας».

Δείτε το σχετικό βίντεο:
https://www.youtube.com/watch?v=ubgtWHJhacA&feature=youtu.be

 

Read more...

Ομιλία Μ.Χαρακόπουλου στην Ολομέλεια της βουλής στη συζήτηση του ν/σ του υπουργείου Αγροτ. Ανάπτυξης

Μάξιμος βουλή 1 2

Αθήνα, 12 Οκτωβρίου 2017

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην Ολομέλεια της βουλής
κατά τη συζήτηση του ν/σ του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων:
«Διακίνηση και εμπορία νωπών και ευαλλοίωτων αγροτικών προϊόντων και άλλες διατάξεις»

«Ευχαριστώ κυρία πρόεδρε.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

η συζήτηση του νομοσχεδίου του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, ενός πράγματι ενδιαφέροντος νομοσχεδίου που κινείται σε θετική κατεύθυνση, γίνεται την επαύριον του λεγόμενου ‘‘αναπτυξιακού Συνεδρίου’’ στην Περιφέρεια της Θεσσαλίας παρουσία του πρωθυπουργού.

Βεβαίως, όπως διαβάζουμε, κύριε υπουργέ, χρειάστηκαν πάνω από δέκα διμοιρίες ΜΑΤ και πλήθος αστυνομικών που είχαν δημιουργήσει ένα αποστειρωμένο περιβάλλον για την πραγματοποίηση του ‘‘συνεδρίου-φιέστα’’.

Δυστυχώς, πέραν κάποιων παραχωρήσεων στρατοπέδων στον Δήμο Λαρισαίων, δύσκολα μπορούσε κανείς να διακρίνει συγκεκριμένες και κοστολογημένες εξαγγελίες του πρωθυπουργού για την ‘‘παραγωγική Ελλάδα’’, για την οποία υποτίθεται ότι θα μας παρουσίαζε τον δικό του οδικό χάρτη. Δεν επανέλαβε καν τη δέσμευση για την απορρόφηση και των 480 επιλαχόντων νέων αγροτών της Θεσσαλίας, όπως έπραξε για τους νέους αγρότες στο Συνέδριο της Δυτικής Μακεδονίας. Επικοινωνιακά παιχνιδίσματα, αντί συγκροτημένης πρότασης.

Ιδιαίτερα όσα είπε, για να δικαιολογήσει τις εμμονές σας, για την ακύρωση της ήπιας εκτροπής του Αχελώου δεν έπεισαν για την ύπαρξη εναλλακτικού σχεδίου με χρονοδιάγραμμα, που μπορεί να ξεδιψάσει τον θεσσαλικό κάμπο που απειλείται με ερημοποίηση. Διατηρούσα, έστω, αμυδρές ελπίδες ότι ο πρωθυπουργός θα ξεπερνούσε τις ιδεοληψίες σας και θα υιοθετούσε την ομόφωνη πρόταση αυτοδιοικητικών και επιστημονικών φορέων της Θεσσαλίας για την ολοκλήρωση των έργων του Αχελώου.

Αλήθεια, έχετε σκεφτεί, πέραν των εκατομμυρίων που, καλώς ή κακώς, δαπανήθηκαν έως σήμερα για ένα έργο που θα παραμείνει ημιτελές, πόσο θα κοστίσει η αποκατάσταση της περιοχής από τα έργα που τα καθιστάτε αχρείαστα;
Είπε ακόμα ο πρωθυπουργός ότι όλες οι δράσεις στον πρωτογενή τομέα θα αξιολογούνται, έτσι ώστε κάθε ευρώ να έχει πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα. Αλήθεια, ποιο είναι το πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα της προικοδότησης της υπό εκκαθάριση ΠΑΣΕΓΕΣ με 1,8 εκατομμύρια ευρώ από τον ΕΛΓΑ;

Μιλώ, κύριε υπουργέ, για τις αγροτικές οργανώσεις που ως Αναπληρωτής Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης έστειλα στον Οικονομικό Εισαγγελέα για τη διαχείριση των σχεδόν 60 εκατομμυρίων ευρώ που έλαβαν ως επιχορήγηση από τον ΕΛΓΑ από το 1994 έως το 2011, χωρίς ποτέ να δώσουν λογαριασμό.

Βεβαίως, έγινα δυσάρεστος –ακόμα και στο κόμμα μου- γιατί δεν υπέγραψα καμία χρηματοδότηση σε ΠΑΣΕΓΕΣ, ΓΕΣΑΣΕ και ΣΥΔΑΣΕ και ουδείς τόλμησε μετά την παραίτησή μου για τη γνωστή ιστορία του γάλακτος, να υπογράψει απόφαση εκταμίευσης.

Πληροφορούμαστε, λοιπόν, πριν από λίγες ημέρες ότι υπήρξε εκταμίευση με δικαστική απόφαση. Στην ανακοίνωσή του ο ΕΛΓΑ, για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, υποστηρίζει ότι δεν παρέστη εκπρόσωπός του στη δίκη να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του Δημοσίου, γιατί είχε άγνοια.

Είναι δικαιολογία αυτή, κύριε Υπουργέ; Πόσω δε μάλλον, όταν ο Οργανισμός για πρώτη φορά πληρώνει μόνο το 80% της ζημιάς! Λεφτά υπάρχουν στον ΕΛΓΑ, αλλά για την ΠΑΣΕΓΕΣ! Και αφού δεν αναζητάτε ευθύνες από τη Διοίκηση του Οργανισμού, θα μας πείτε τουλάχιστον τι θα πράξετε; Θα το καταπιείτε έτσι; Τι άλλο να περιμένουμε; Να περιμένουμε και άφεση αμαρτιών;

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

όπως είπα εξ αρχής, το νομοσχέδιο κινείται σε θετική κατεύθυνση. Είναι πράγματι σημαντικό να πληρώνονται οι παραγωγοί εντός 60 ημερών, όπως ορίζει η σχετική κοινοτική Οδηγία που αυστηροποιείται. Δυστυχώς, η εξαίρεση που υπήρχε στην Οδηγία ‘‘εκτός αν άλλως ορίζουν τα μέρη’’ έγινε κανόνας, με θύματα τους πιο αδύναμους σ’ αυτή τη σχέση, δηλαδή τους παραγωγούς. Για να μην καταστεί, όμως, φενάκη, θα πρέπει να νοούνται και τα πολυκαταστήματα ως έμπορος και τα τυροκομικά προϊόντα να υπαχθούν στο Παράρτημα Ι. Αλλιώς, αν οι τυροκόμοι πληρώνουν τους κτηνοτρόφους σε 60 ημέρες και τα σούπερ μάρκετ τους εξοφλούν σε 6 ή 9 μήνες, η ρύθμιση θα στραγγαλίσει μικρές τυροκομικές μονάδες και θα οδηγήσει τον χώρο σε “καρτελοποίηση”.

Κύριε υπουργέ, αν διέγνωσα σωστά αυτά που είπατε όσον αφορά τις νομοτεχνικές βελτιώσεις, είναι θετικό το ότι κάνετε δεκτές τις επισημάνσεις των φορέων.

Η δεύτερη σημαντική παρέκβαση του σχεδίου νόμου είναι η σήμανση προέλευσης στο γάλα. Ο κ. Τσίπρας εχθές στη Λάρισα, προσπαθώντας να γίνει πιστευτός σε όσα υποσχέθηκε, έκλεισε την ομιλία του λέγοντας ότι εφόσον αυτά ακούγονται από το στόμα του πρωθυπουργού, δεν μπορεί παρά να υλοποιηθούν.

Δεν ξέρω, κύριε Υπουργέ, αν γέλασαν στο ακροατήριο. Όμως, είναι τόσα τα παραδείγματα των διαψεύσεων -δεν μιλώ για τις αποκαλούμενες από τον ίδιο ως αυταπάτες- που δεν ξέρω τι να πρωτομνημονεύσω.

Μια και μιλάμε, όμως, για το γάλα, τον θυμάμαι σε αυτή την αίθουσα ως πρωθυπουργό να δεσμεύεται ότι θα καταργήσει την πολύκροτη ρύθμιση του ΟΟΣΑ για το φρέσκο γάλα. Ωστόσο, όχι μόνο δεν επανέφερε τη διάρκεια ζωής στις 5 ημέρες από τις 7, στις οποίες συγκρατήθηκε λόγω και της δικής μου τότε παραίτησης, αλλά πλέον δεν υπάρχει κανένα όριο. Επαφίεται η διάρκεια ζωής του φρέσκου γάλακτος στον πατριωτισμό των γαλακτοβιομηχανιών. Τόση αξία, λοιπόν, έχουν οι δεσμεύσεις του Πρωθυπουργού.

Οι κτηνοτρόφοι, βέβαια, θυμούνται, κύριε Υπουργέ, και τη δική σας δέσμευση για την ‘‘τροπολογία Χαρακόπουλου’’, όπως την είχατε ονομάσει, για επαναφορά της διάρκειας ζωής του γάλακτος στις 5 ημέρες.

Η ρύθμιση που φέρνετε για το γάλα είναι ουσιαστικά αντιγραφή της γαλλικής ρύθμισης, καθώς οι Γάλλοι πριν δύο χρόνια ξεκίνησαν τη σχετική αξίωση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που δέχθηκε τη σήμανση για μια δοκιμαστική περίοδο 2 ετών. Αλλά και επ' αυτού σας επισημάνθηκαν γκρίζες ζώνες, τις οποίες καλό είναι να τις δείτε πριν καταστεί η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης. Μιλώ για τον αθέμιτο ανταγωνισμό με άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίες μπορεί να εισάγουν γάλα που αρμέχτηκε σε τρίτη χώρα, να το επεξεργάζονται, να το συσκευάζουν και να το πλασάρουν στην ελληνική αγορά ως προϊόν της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όσον αφορά στην υποχρέωση σήμανσης της χώρας προέλευσης του κρέατος πέρα της ζυγιστικής μηχανής και στην ταμειακή, θεωρώ ότι είναι πράγματι θετικό βήμα. Ακρογωνιαίος, όμως, λίθος για να μη μείνει δώρον άδωρον, είναι η εντατικοποίηση των ελέγχων, οι οποίοι, δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, όπως οι ίδιοι οι κτηνοτρόφοι επισημαίνουν, έχουν ατονήσει.

Εν κατακλείδι, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το νομοσχέδιο αυτό μοιάζει με μια φωτεινή εξαίρεση στον ορυμαγδό μέτρων που επιβάλλατε στους αγρότες και κτηνοτρόφους, από την εκτίναξη των ασφαλιστικών εισφορών μέχρι την κατάργηση φοροαπαλλαγών, όπως το λεγόμενο ‘‘αγροτικό πετρέλαιο’’.

Κύριε υπουργέ, φαντάζομαι ότι τώρα θα συνειδητοποιείτε την αξία της λαϊκής ρήσης ‘‘έξω από το χορό πολλά τραγούδια’’. Τάξατε πολλά. Υποσχεθήκατε πολλά, ίσως γιατί είχατε αυταπάτες, ίσως γιατί είχατε καλές προθέσεις. Όμως, στο τέλος της ημέρας δεν κρινόμαστε από τις προθέσεις μας, αλλά από τα έργα μας. Φτάνουν οι αμαρτίες σας. Μη σηκώνετε στους ώμους σας και τις αμαρτίες άλλων που σας εκθέτουν, όπως στην περίπτωση της ΠΑΣΕΓΕΣ.

Σας ευχαριστώ».

Δείτε το βίντεο της ομιλίας:
https://www.youtube.com/watch?v=coMxYAD4HF4&feature=youtu.be

Read more...