Menu
A+ A A-

Μ. Χαρακόπουλος: “Τι πρέπει να προσέξουμε στο νέο Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο”

ΠΑΡΟΝ

MAXIMOS NEW

Τι πρέπει να προσέξουμε στο νέο Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Το μεταναστευτικό προσφυγικό ζήτημα συνιστά ένα από τα σημαντικότερα και πιο ακανθώδη προβλήματα για την ΕΕ στο σύνολό της. Η επιρροή του είναι καταλυτική σχεδόν σε όλες τις πολιτικές εξελίξεις στα κράτη μέλη κυρίως της δυτικής Ευρώπης για πάνω από μια δεκαετία. Όποιος δεν βλέπει αυτή την αλήθεια, απλώς εθελοτυφλεί απέναντι στην πραγματικότητα. Η άνοδος πολλών λαϊκιστικών ακόμη και ακροδεξιών κομμάτων από την Σκανδιναβία μέχρι την Ιταλία και την Ελλάδα -η Χρυσή Αυγή θυμίζουμε αντρώθηκε στην συνοικία γκέτο του Αγίου Παντελεήμονα- και από την Γερμανία έως την Ισπανία εδράζεται στις τεκτονικές μετακινήσεις του εκλογικού σώματος εξαιτίας και του μεταναστευτικού ζητήματος. Το ίδιο διαπιστώνουμε και στην Γαλλία, όπου η Λεπέν διεκδικεί ακόμη και την προεδρία ενός κράτους πρότυπου της ανεκτικότητας και της δημοκρατίας, στην οποία μάλιστα πρόσφατα απόστρατοι αλλά και εν ενεργεία στρατιωτικοί έκαναν λόγο ακόμη και για εμφύλιο πόλεμο, ενώ και στην επικράτηση του BREXIT, στην αρχαιότερη φιλελεύθερη δημοκρατία, αυτή του Ηνωμένου Βασιλείου, επίσης το μεταναστευτικό ήταν κυρίαρχο στην ατζέντα των οπαδών της απόσχισης από την ΕΕ.
Την ίδια ώρα, και υπό την πίεση των κοινωνικών τους, το πρόβλημα επιδιώκεται να μετατεθεί στις χώρες σύνορο της Ευρώπης. Ανάμεσά τους η Ελλάδα έχει ίσως το σημαντικότερο πρόβλημα για πολλούς λόγους. Ο κυριότερος ασφαλώς είναι η γεωγραφική της θέση στο σταυροδρόμι της Δύσης με την Ανατολή, και ταυτοχρόνως έναν γείτονα κυριολεκτικά ανεξέλεγκτο, όπως είναι η Τουρκία. Η Άγκυρα έχει εργαλειοποιήσει στο μέγιστο το μεταναστευτικό. Εδώ και χρόνια, το χρησιμοποιεί για να προωθεί τους στόχους της τόσο σε σχέση με την ΕΕ όσο και έναντι της Ελλάδας. Από την πρώτη επιθυμεί τα δισεκατομμύρια για την διαχείριση των προσφύγων, οι οποίοι ειρήσθω εν παρόδω, προέρχονται συχνά από περιοχές που η ίδια έχει συμμετάσχει ενεργά στην πρόκληση χάους. Η Τουρκία έδειξε τις προθέσεις της τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 2020, όταν συγκέντρωσε δεκάδες χιλιάδες μετανάστες για μια οργανωμένη εισβολή τους, με την βοήθεια της στρατοχωροφυλακής, στο ελληνικό έδαφος. Ο στόχος αναμφισβήτητος: η πρόκληση χάους στην Ελλάδα, στο πλαίσιο ενός υβριδικού πολέμου, που είχε εξαπολύσει εναντίον της. Έχοντας ως προηγούμενο τα γεγονότα του 2015, πίστεψε ότι και αυτή την φορά θα γινόταν το ίδιο. Αλλά λάθεψε. Η κυβέρνηση, με αποφασιστικότητα, κινητοποίησε τον κρατικό μηχανισμό, και εν μέσω μιας σχεδόν καθολικής ομοψυχίας -πλην των γνωστών Λακεδαιμονίων, οι οποίοι ωστόσο σιώπησαν στα ανάλογα γεγονότα της Θέουτα στο Μαρόκο- απέτρεψε το τουρκικό σχέδιο. Η ελληνική στάση κατόρθωσε να ενεργοποιήσει και φίλες ευρωπαϊκές χώρες, που στάθηκαν στο πλευρό μας όχι μόνον στα λόγια αλλά και πρακτικά, στέλνοντας το μήνυμα ότι στον Έβρο βρίσκεται το σύνορο της Ευρώπης. Η επανάληψη του σκηνικού στο Αιγαίο, εν μέσω της πανδημίας, βρήκε την ίδια αποφασιστική απάντηση από τις δυνάμεις του ελληνικού λιμενικού και της FRONTEX, αποδεικνύοντας ότι και στη θάλασσα υπάρχουν σύνορα.
Όπως έχει πολλές φορές διατυπωθεί, το όλο ζήτημα απαιτεί μια συνεκτική και ολοκληρωμένη νέα ευρωπαϊκή μεταναστευτική και προσφυγική πολιτική. Είναι φανερό ότι η υπάρχουσα είναι παρωχημένη. Αυτό το κενό καλείται να καλύψει το νέο Σύμφωνο για την Μετανάστευση και το Άσυλο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στο προτεινόμενο σχέδιο υπάρχει μια διάθεση συγκερασμού διαφορετικών επιδιώξεων, των οπαδών μιας «Ευρώπης που δεν θα είναι φρούριο» αλλά ταυτόχρονα να φυλάει τα σύνορά της, που θα δέχεται τους πρόσφυγες αλλά δεν θα έχει μεγάλες ροές προς τα κράτη-μέλη. Για την Ελλάδα το σύμφωνο αυτό μπορεί να αποτελέσει ένα ισχυρό εργαλείο, αρκεί να συμπεριλάβει μερικές βασικές πρόνοιες, όπως η μετεγκατάσταση να είναι υποχρεωτική και να γίνεται με βάση πληθυσμιακά κριτήρια, ο έλεγχος για όσους επιθυμούν να εισέλθουν στο έδαφος της ΕΕ να γίνεται πριν εισέλθουν σε αυτό, δηλαδή, στο έδαφος της Τουρκίας και οι ρήτρες για επιστροφές και επανεισδοχή θα πρέπει να αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα όλων των συμφωνιών της ΕΕ με τρίτες χώρες για αναπτυξιακή ή εμπορική συνεργασία.
Τις θέσεις μας αυτές και από πλευράς του κοινοβουλίου και ιδιαίτερα της Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης, στην οποία έχω την τιμή να προεδρεύω, τις καθιστούμε σαφείς σε όλες τις αντιπροσωπείες των ευρωπαίων κοινοβουλευτικών που μας επισκέπτονται στο πλαίσιο της διαβούλευσης για το νέο Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για την Μετανάστευση και το Άσυλο. Πιστεύω ότι με επιμονή και σωστό σχεδιασμό μπορούμε να καταφέρουμε οι θέσεις μας να γίνουν τελικώς αποδεκτές από τους εταίρους μας.

Ο δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, και πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε (06·06·21) στην εφημερίδα “ΠΑΡΟΝ”

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: “Ατελής Ένωση...”

ΕΣΤΙΑ

MAXIMOS NEW

“Ατελής Ένωση...”

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Που οδεύει η Ευρώπη 76 χρόνια μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου; Τέτοιες μέρες -στις 8 Μαΐου- το1945, η ναζιστική Γερμανία υπέγραφε στο Βερολίνο την άνευ όρων συνθηκολόγηση της Βέρμαχτ.
Την επαύριον του πιο καταστροφικού πολέμου που είχε γνωρίσει η ανθρωπότητα, η Ευρώπη κειτόταν σε ερείπια, ενώ είχαν χάσει τη ζωή τους πάνω από 50 εκατομμύρια άνθρωποι. Από το 1939 μέχρι και το 1945 διαπράχθηκαν ασύλληπτα εγκλήματα και απάνθρωπες θηριωδίες στην προσπάθεια της ναζιστικής Γερμανίας και των συνοδοιπόρων της να επιβληθούν επί των άλλων λαών, στο όνομα μιας ιδεολογίας που ως βασικό πυρήνα της είχε το μίσος. Ανάμεσα στις εγκληματικές πράξεις που διαπράχθηκαν ξεχωρίζει, αναμφίβολα, το Ολοκαύτωμα, καθώς με μαζικές εκτελέσεις, λειτουργία κρεματορίων και κάθε είδους διαστροφικά μαρτύρια επιδιώχθηκε η εξολόθρευση των Εβραίων. Αλλά και η χώρα μας κατέβαλε δυσανάλογο με τα μεγέθη της τίμημα κατά την τριπλή κατοχή την περίοδο 1941-44, με χιλιάδες νεκρούς, με εκτελέσεις, με φυλακίσεις και βασανιστήρια, με την πυρπόληση ολόκληρων “μαρτυρικών” χωριών. Ταυτόχρονα, όμως, στα σκοτεινά αυτά χρόνια έλαμψαν τα ηρωικά κατορθώματα όσων με αυτοθυσία πολέμησαν, είτε στους στρατούς των συμμάχων είτε στα αντιστασιακά κινήματα, και τελικά κατανίκησαν τον ναζισμό και τον φασισμό.
Έκτοτε, κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι της ιστορίας. Η Ευρώπη προσπάθησε να γιατρέψει τις πληγές της, να ανοικοδομήσει τις ερειπωμένες πόλεις της, να δημιουργήσει θεσμούς που θα σέβονταν τα ανθρώπινα δικαιώματα και θα έφερναν την ειρήνη και την συνεργασία όλων των ευρωπαϊκών λαών. Κι αυτό το όραμα, μιας Ενωμένης Ευρώπης άρχισε να πραγματοποιείται δίνοντας για δεκαετίες την ελπίδα στους Ευρωπαίους ότι το αύριο μπορεί να είναι μόνο πιο φωτεινό. Το πρωτοφανές αυτό πείραμα μέσα στην Ιστορία δημιούργησε, ιδιαίτερα μετά το 1989 και την πτώση του τείχους του Βερολίνου, εξαιρετικές προϋποθέσεις για την ευημερία και την προκοπή όλων των πολιτών.
Ωστόσο, η πορεία αυτή απεδείχθη ότι δεν ήταν ανέφελη. Παρά τα σοβαρά επιτεύγματα που έχουν σημειωθεί τα προηγούμενα χρόνια, είναι πολλά τα “σαράκια” που υπονομεύουν τον ευρωπαϊκό χώρο. Κατ’ αρχάς, ο συνεχιζόμενος ανταγωνισμός των κρατών για οικονομική και πολιτική ηγεμονία που οδηγεί σε απόκλιση επιδιώξεων και ομαδοποιήσεις συμφερόντων, μακράν των ευρωπαϊκών αρχών, με χαρακτηριστικά παραδείγματα το BREXIT ή τη γερμανική πολιτική έναντι της Τουρκίας.
Εντάθηκε, επίσης, η αίσθηση ότι οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ δεν συμμερίζονται τις επιθυμίες και τις ανάγκες των ασθενέστερων στρωμάτων, την ώρα που διευρύνεται η ψαλίδα φτωχών-πλουσίων και βορρά-νότου. Κάπως, έτσι, εξαπλώθηκαν και γιγαντώθηκαν την προηγούμενη δεκαετία οι δυνάμεις του λαϊκισμού και του αντευρωπαϊσμού. Σε μερικές χώρες, μάλιστα, “πήραν κεφάλι” ακόμη και νεο-ναζιστικές αντισημιτικές οργανώσεις, όπως για παράδειγμα στην Ελλάδα με την “Χρυσή Αυγή” -τα ηγετικά της στελέχη είναι πλέον στη φυλακή- στις βαλτικές δημοκρατίες, αλλά και στην Ουκρανία, τα μέλη των οποίων συνεχίζουν να δρουν ασύδοτα.
Την ίδια ώρα επιταχύνθηκε η αποστασιοποίηση της Ευρώπης από τις θεμελιώδεις πηγές της συγκρότησής της, δηλαδή την ελληνορωμαϊκή παιδεία και τον χριστιανισμό. Τέλος, επετράπη, αν δεν επιδιώχθηκε από κάποιους, η ανάδυση νέων εστιών έντασης, που μας απομακρύνουν από το “γκωλικό” όραμα μιας ενιαίας Ευρώπης από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια. Πρόσφατα, για παράδειγμα, εμφανίστηκε ένας “περίεργος” χάρτης των Βαλκανίων με χαραγμένα νέα σύνορα, και ο οποίος, παρά τις διαψεύσεις, έχει προκαλέσει εύλογη ανησυχία. Ταυτόχρονα, η αναθεωρητική Τουρκία εξακολουθεί την άκρως επιθετική της πολιτική στη Μέση Ανατολή, στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Κύπρο, στο Αιγαίο και στον Καύκασο, με την Ευρώπη να διστάζει να της βάλει “χαλινάρι”.
Απέναντι σε όλα αυτά τα φαινόμενα, η Ευρώπη οφείλει να αποδείξει ότι έχει ακόμη τις δυνάμεις και τη σοφία να αντιδράσει με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα. Εν πάση περιπτώσει, σε τέτοιες κομβικές στιγμές είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε τον απαιτούμενο απολογισμό, να επαναβεβαιώνουμε τους αρχικούς μας στόχους και να κρίνουμε την ορθότητα των επιλογών μας. Γιατί αν αφήσουμε στη λήθη το παρελθόν μας, αυτό θα μας βρει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο σαν μέλλον...

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας (ΔΣΟ), βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας και πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ΕΣΤΙΑ του Σαββατοκύριακου 8-9.05.2021

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: Μήνυμα Μπάιντεν στον “σουλτάνο”

eleutheros typos

MAXIMOS NEW

Μήνυμα Μπάιντεν στον “σουλτάνο”

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζον Μπάιντεν ήρθε ως νέμεσις στην εδώ και πλέον του ενός αιώνα γενοκτονία της μνήμης που συστηματικά διαπράττει η Τουρκία. Πολλοί θυμήθηκαν την αποστροφή του Χίτλερ πριν την εισβολή στην Πολωνία «ποιος θυμάται τη γενοκτονία των Αρμενίων!». Η αλήθεια είναι ότι οι Αρμένιοι είχαν στοχοποιηθεί στην Οθωμανική Αυτοκρατορία πολύ πριν την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ήδη, το 1894-95 κατά το πρώτο μαζικό αντιαρμενικό πογκρόμ έχασαν την ζωή τους τουλάχιστον 100.000 άνθρωποι. Ωστόσο, αυτό που συνέβη μετά τον Απρίλιο του 1915 επρόκειτο για μια προσχεδιασμένη επιχείρηση καθολικής εξόντωσης του αρμενικού πληθυσμού, με σκοπό την δημιουργία μιας μονοθρησκευτικής κρατικής οντότητας. Η Τουρκία, ήδη, στις 2 Αυγούστου 1914 είχε υπογράψει μυστική συνθήκη με την Γερμανία, στην οποία προβλεπόταν, μεταξύ άλλων, η αλλαγή των ανατολικών συνόρων της οθωμανικής αυτοκρατορίας και η δημιουργία ενός διαδρόμου προς τους μουσουλμάνους της Ρωσίας. Για τον λόγο αυτό θα έπρεπε να εξαλειφθούν οι Αρμένιοι αυτών των περιοχών. Αφορμή για την εφαρμογή του σατανικού σχεδίου υπήρξε η καταστροφική για τους Τούρκους και τον Ενβέρ πασά ήττα στην μάχη του Σαρικαμίς τον Ιανουάριο του 1915, η οποία ψευδέστατα αποδόθηκε στους Αρμενίους. Οι βίαιοι εκτοπισμοί, οι πορείες του θανάτου, οι εκτελέσεις, τα βασανιστήρια οδήγησαν στον θάνατο 1.500.000 Αρμενίους. Έτσι, καταγράφηκε μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας της ανθρωπότητας, που άνοιξε ταυτόχρονα τον δρόμο για τα ναζιστικά εγκλήματα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τη Γενοκτονία των Εβραίων. Οι Τούρκοι, όμως, δεν περιορίστηκαν στους Αρμένιους, αλλά επέκτειναν τις εκκαθαρίσεις τους στους Έλληνες του Πόντου και τους Ασσυρίους και τέλος στους Έλληνες της Ιωνίας. Ο αρχικός στόχος για την εξάλειψη του χριστιανικού στοιχείου από την ιστορική γη της Μικράς Ασίας και την εξαφάνιση λαών από τις πατρογονικές εστίες τους, ολοκληρώθηκε. Δυστυχώς, σε αυτό το έγκλημα η διεθνής κοινότητα έδειξε μια ασυγχώρητη ολιγωρία, επιτρέποντας στους απογόνους των θυτών να συνεχίζουν να συμπεριφέρονται με τρόπο αλαζονικό και επιθετικό, απειλώντας ανερυθρίαστα τους γείτονες τους.
Για αυτόν τον λόγο η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζων Μπάιντεν αποτελεί ένα ισχυρό μήνυμα για όσους επιμένουν να παραβιάζουν τις αρχές του δικαίου και του σεβασμού στα ανθρώπινα δικαιώματα.
Το γεγονός αυτό, επιπλέον, μας δίνει δύναμη και αισιοδοξία ότι πλησιάζει η ώρα και για την αναγνώριση της Γενοκτονίας όλων των Χριστιανών της Μικράς Ασίας. Τουλάχιστον, ως ελάχιστη δικαίωση για τα εκατομμύρια των θυμάτων εκείνου του εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας, ως ένα κερί για την ανάπαυση των ψυχών τους.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στον “Ελεύθερο Τύπο” στις 29.04.2021

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ: Αργεί ακόμη η Ανάσταση στην Κύπρο…

protothema logo orange

MAXIMOS NEW

Αργεί ακόμη η Ανάσταση στην Κύπρο…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Δύσκολα θα οδηγήσει στην «Ανάσταση», την επίλυση του κυπριακού, η εντός της Εβδομάδος των Παθών διεξαγωγή στη Γενεύη, στις 27-29 Απριλίου, της λεγόμενης άτυπης πενταμερούς για το Κυπριακό. Πρόκειται για μια ακόμη απόπειρα επίλυσης του χρονίζοντος προβλήματος της μαρτυρικής Μεγαλονήσου, που δημιουργήθηκε πριν από 47 χρόνια, με την τουρκική εισβολή και κατοχή του 37% της συνολικής έκτασής της. Αναμφίβολα, ο διάλογος μεταξύ των μερών είναι πάντα ευπρόσδεκτος. Ωστόσο, ρεαλιστικά αντικρίζοντας την κατάσταση, είναι εξαιρετικά δύσκολο να είμαστε αισιόδοξοι. Και τούτο, πρωτίστως, προκύπτει από την αδιάλλακτη τουρκική στάση, η οποία εκπορεύεται από τον επιθετικό αναθεωρητισμό της τουρκικής ηγεσίας, που υπαγορεύει το νεο-οθωμανικό της όραμα. Η οπτική αυτή αποκαλύφθηκε ακόμη μια φορά στην, χωρίς υπερβολή, ιστορική συνέντευξη Δένδια-Τσαβούσογλου στην Άγκυρα. Ο υπουργός Εξωτερικών της γείτονος έλαβε, βεβαίως, τη δέουσα απάντηση από τον Έλληνα ομόλογό του, Νίκο Δένδια, που για καιρό «θα το φυσάει και δεν θα κρυώνει». Όμως, μην αυταπατώμεθα, η τουρκική πολιτική δεν θα αλλάξει τα χούγια της. Στο Κυπριακό θέτει πλέον, επισήμως, ζήτημα αναγνώρισης δύο κρατών, προσβλέποντας μάλλον σε μια χαλαρή συνομοσπονδία, ώστε να αποκτήσει λόγο τόσο στο ελεύθερο τμήμα της Κύπρου όσο και στην ΕΕ, μέσω των φερέφωνών της στα κατεχόμενα
Όλο το προηγούμενο διάστημα, η Τουρκία φρόντισε με κάθε τρόπο να δείξει το πώς βλέπει την Κύπρο: διεξαγωγή παράνομων ερευνών και γεωτρήσεων στην κυπριακή ΑΟΖ, αλλά και στα κυπριακά χωρικά ύδατα συνοδεία πολεμικών πλοίων, άνοιγμα της περίκλειστης πόλης-φάντασμα της Αμμοχώστου, διαρκείς απειλές για νέα εισβολή. Εσχάτως, στην τουρκική φαρέτρα μπήκε ακόμη ένα όπλο, αυτό της πολιτιστικής προπαγάνδας. Με τη σειρά «Κάποτε στην Κύπρο», που προβάλλεται στο κρατικό κανάλι TRT, παρουσιάζονται τα γεγονότα του 1963, πλήρως διαστρεβλωμένα.
Επομένως, οι πιθανότητες επιτυχίας της πενταμερούς είναι ελάχιστες, καθώς κανείς δεν θα μπορούσε να παραχωρήσει «γη και ύδωρ», όπως επιθυμούν οι Τούρκοι, υιοθετώντας προτάσεις που ναρκοθετούν την επιβίωση του ελληνισμού στο νησί. Μια λύση, δηλαδή, που θα εξισώνει το 18% με το 82% του πληθυσμού, δίνοντας επιπλέον τη δυνατότητα εμπλοκής της Άγκυρας σε κάθε απόφαση που δεν θα συνάδει με τα συμφέροντά της.
Αντιθέτως, κάθε δίκαιη λύση, πρέπει να είναι σύμφωνη με τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, ώστε η Κυπριακή Δημοκρατία μιας ενωμένης Κύπρου να είναι ένα κράτος, εντός του οποίου όλοι ανεξαιρέτως οι πολίτες να είναι ίσοι, με τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις, με κρατική κυριαρχία, χωρίς περιορισμούς και υποσημειώσεις και με απόλυτη ισχύ του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Μια Κύπρος, που δεν θα φιλοξενεί ξένους στρατούς στο έδαφός της -είτε πρόκειται για τον κατοχικό τουρκικό είτε ακόμη και τα υπολείμματα της βρετανικής αποικιοκρατίας- και επιπροσθέτως δεν θα δεσμεύεται πλέον από τις αναχρονιστικές εγγυήσεις.
Αυτό ήταν, άλλωστε, και το μήνυμα που έστειλαν οι Ελληνοκύπριοι, με το συντριπτικό ποσοστό του 76%, στο δημοψήφισμα του 2004 για το περιβόητο σχέδιο Ανάν. Και είναι αξιοπερίεργο, αυτοί που πρωταγωνίστησαν τότε στην επιβολή των προνοιών εκείνου του σχεδίου, που άνοιγαν διάπλατα τις πόρτες στην επίτευξη μόνιμων τουρκικών επιδιώξεων, να επιχειρούν σήμερα να μεταμορφώσουν την πραγματικότητα για να εμφανιστούν δικαιωμένοι. Ωστόσο, αν κάποιους δικαίωσαν οι κατοπινές εξελίξεις στην Τουρκία είναι εκείνους που με σύνεση και οξυδέρκεια δεν υπέκυψαν ούτε στις σειρήνες του όποιου συμβιβασμού ούτε στις απειλές για «σεισμούς και καταποντισμούς», που θα ακολουθούσαν το «Όχι».

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο protothena.gr στις 20.04.21

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: “Γάτες Αγκύρας...”

kathimerini

MAXIMOS NEW

Γάτες Αγκύρας...

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Θα μπορούσαν να της στείλουν μια γάτα Αγκύρας ως μια κίνηση εξευμενισμού. Άλλωστε, συνηθίζονταν στην οθωμανική αυτοκρατορία -η ανασύσταση της οποίας είναι ανομολόγητος πόθος τους- ως δώρο προς τις βασιλικές αυλές της Ευρώπης οι γάτες Αγκύρας με το λευκό μακρύ τρίχωμα. Ίσως, στο πολυτελές σαράι της Άγκυρας δεν ανέμεναν τόσο θόρυβο από την απρεπή υποδοχή που επεφύλαξαν στην πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Φαίνεται, όμως, πως η απερίγραπτη απρέπεια προς την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, κατά την πρόσφατη επίσκεψή της με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ στην τουρκική πρωτεύουσα ήταν το “κερασάκι στην τούρτα” των άκρως εξευτελιστικών συμπεριφορών της τουρκικής ηγεσίας προς θεσμικούς παράγοντες της Ευρώπης, που ενεργοποίησε τα ανταλλακτικά της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης. Είχαν προηγηθεί, βέβαια, οι αλλεπάλληλοι προσβλητικοί χαρακτηρισμοί σε ηγέτες κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με πιο προσφιλή στόχο τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν.
Ωστόσο, το αποκαλούμενο “σκάνδαλο sofagate”, η εμφάνιση της Ούρσουλας φον ντερ Λάιεν ως φτωχής συγγενούς, στην άκρη ενός καναπέ να παρακολουθεί εκ του μακρόθεν τη συνομιλία δυο ανδρών, συνιστά προσβολή για την Ευρώπη και τις αρχές της, με κυριότερη τη θέση που κατέχει η γυναίκα, αποκαλύπτοντας τις μεσαιωνικές αντιλήψεις που διέπουν την ιδεολογία του νεο-οθωμανισμού. Βεβαίως, είχε προηγηθεί η αποχώρηση της Τουρκίας από τη Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Πρόληψη και Καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας, που κατά τραγική ειρωνεία είναι γνωστή ως “Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης”, καθώς υπογράφτηκε το 2011 εκεί, επί εδάφους της χώρας που τώρα αποχωρεί από αυτήν!
Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και ο μετρημένος στα λόγια πρωθυπουργός της Ιταλίας, ο τεχνοκράτης Μάριο Ντράγκι, δεν δίστασε να χαρακτηρίσει δημόσια τον πρόεδρο της Τουρκίας δικτάτορα. Και είναι ίσως από τα παιχνίδια της μοίρας η σύμπτωση ότι αυτός ο χαρακτηρισμός έρχεται τη στιγμή που ο Ερντογάν διώκει, ως επίδοξους υποκινητές... πραξικοπήματος, απόστρατους ναυάρχους για μια κοινή ανακοίνωση, στην οποία εκφράζουν την ανησυχία τους για την πορεία της Τουρκίας, μετά τη δημόσια εκφρασθείσα πρόθεση αλλαγής της συνθήκης του Μοντρέ για το καθεστώς στα στενά των Δαρδανελίων. Η “έκρηξη” Ντράγκι δεν ξέρω αν έσωσε την τιμή της Ευρώπης, αλλά σίγουρα υπενθύμισε ότι η ΕΕ δεν είναι απλά μια οικονομική ένωση. Μπορεί να ξεκίνησε έτσι, αλλά εξελίχθηκε σε έναν κατεξοχήν χώρο ελευθερίας, πολυφωνίας, ανοχής στη διαφορετικότητα.
Η αποχώρηση της Άγκυρας από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης προβάλει ως λογικό βήμα μιας ηγεσίας που απομακρύνει την Τουρκία από τις ευρωπαϊκές αξίες και νοσταλγεί όλο και περισσότερο το οθωμανικό αξιακό σύστημα και τη θέση -κραυγαλέα υποδεέστερη- που η γυναίκα είχε σε αυτό. Η αλήθεια είναι ότι παρά την επιβολή άνωθεν του εκδυτικισμού που επιχείρησε ο Ατατούρκ, με την κατάργηση του χαλιφάτου και τις αστικές μεταρρυθμίσεις, η θέση της γυναίκας στην Τουρκία και ιδιαίτερα στην ενδοχώρα με τα “εγκλήματα τιμής” δεν άλλαξε ιδιαίτερα. Ωστόσο, η αλλαγή μετά την άνοδο του Ερντογάν και τη σταδιακή μετατόπισή του σε ακραία ισλαμιστική και εθνικιστική ρητορεία είναι εμφανής και στην άλλοτε Μεγάλη Οδό του Πέρα, τον πεζόδρομο της Ιστικλάλ στο Μπέγιογλου, όπου πριν 20 χρόνια δεν έβλεπες γυναίκες με μαντίλα και σήμερα τείνουν να είναι πλειοψηφία οι μαντιλοφορούσες.
Η Τουρκία του Ερντογάν απομακρύνεται καθημερινά από αυτά που στη Δύση θεωρούμε αυτονόητα και κεκτημένα -τη δημοκρατία, την ελευθερία του λόγου, τον σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιωμάτων. Όλο και περισσότερο ρέπει στον αυταρχισμό, τις διώξεις πολιτικών αντιπάλων, με πιο χαρακτηριστική την επιχείρηση να τεθεί εκτός νόμου το τρίτο σε δύναμη φιλοκουρδικό κόμμα, τη φίμωση διαφορετικών φωνών στα ΜΜΕ. Εν τέλει, η Τουρκία οπισθοδρομεί σε μια κλειστή, συντηρητική, θεοκρατική κοινωνία, όπως μαρτυρά και η υπαναχώρηση από την κεμαλική κληρονομιά που συνιστά η μετατροπή της Αγιάς-Σοφιάς σε τζαμί. Ταυτόχρονα, επιχειρεί να εμφανιστεί ως προστάτης των μουσουλμάνων όπου γης, ιδιαίτερα στην νοτιοανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια, αλλά και στα εκατομμύρια των μουσουλμάνων που αδυνατούν να ενσωματωθούν στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.
Από μια πλευρά είναι ευτύχημα ότι όλοι πλέον βλέπουν τι κρύβεται πίσω από το όραμα που η Τουρκία κτίζει αργά αλλά σταθερά, εδώ και χρόνια, εκμεταλλευόμενη σε μεγάλο βαθμό, τις ιδιαίτερες σχέσεις με κάποιες χώρες της ΕΕ και, κυρίως, την αντίθεση της Δύσης με τη Ρωσία. Σήμερα, βέβαια, τα περιθώρια κινήσεών της έχουν στενέψει, μετά την αλλαγή σκυτάλης στον Λευκό Οίκο. Ωστόσο, το ψαλίδισμα του νεο-οθωμανικού μεγαλοϊδεατισμού πρέπει να γίνει από όλες τις πλευρές, για να πάψει να αποτελεί κίνδυνο για την ειρήνη και τη διεθνή σταθερότητα. Και ίσως αυτό να λειτουργήσει λυτρωτικά και για την ίδια την Τουρκία...

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 14.04.21

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου στο real.gr: “Επικίνδυνα τα κοντόφθαλμα αλισβερίσια με την Άγκυρα”

logo real

MAXIMOS NEW

Επικίνδυνα τα κοντόφθαλμα αλισβερίσια με την Άγκυρα

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Είναι πραγματικά θλιβερό ευρωπαϊκές δυνάμεις να προτιμούν να τείνουν στην Τουρκία «καρότα», αντί «μαστιγίου», υπηρετώντας κοντόφθαλμα αλισβερίσια, ακόμη κι όταν η συμπεριφορά της γείτονος καταντά άκρως εξευτελιστική προς τη θεσμική ηγεσία της ΕΕ. Πλέον, όμως, η συνεχιζόμενη τύφλωση για τις πραγματικές επιδιώξεις της γείτονος, όπως δείχνει η δράση της «όπου φτάνει το χέρι της», από τα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή, μέχρι την Αφρική και τον Καύκασο, καθίσταται άκρως επικίνδυνη.
Ο νεο-οθωμανικός αναθεωρητισμός ξεδιπλώνεται σε όλη του την έκταση και απαιτείται άμεσα μια συντονισμένη επιχείρηση περιορισμού του πριν καταστεί ανεξέλεγκτος. Κι αυτό προϋποθέτει, μεταξύ άλλων, την πίεση για απόσυρση του τουρκικού στρατού που βρέθηκε σε όμορες χώρες στη διάρκεια πολεμικών συγκρούσεων.
• Εν πρώτοις είναι η Συρία. Στις υπό τουρκική κατοχή περιοχές συνεχίζουν να δρουν ακραίες ισλαμιστικές οργανώσεις, ενώ υπό διωγμό βρίσκονται οι Χριστιανοί, οι Κούρδοι και οι άλλες μειονότητες. Η στάση της Άγκυρας δείχνει ολοφάνερα ότι κινείται με σκοπό την μονιμοποίηση της παρουσίας της, εμποδίζοντας έτσι την εξεύρεση πολιτικής λύσης που να διασφαλίζει την εδαφική ακεραιότητα της χώρας και την ασφάλεια του συνόλου του πληθυσμού της.
• Έπεται η Λιβύη, στην οποία συνεχίζουν να δρουν χιλιάδες Τούρκοι στρατιωτικοί και φιλότουρκοι τζιχαντιστές από την Συρία, παρά την διαδικασία ειρήνευσης που έχει επιτύχει η διεθνής κοινότητα. Πρόκειται για χώρα που μας ενδιαφέρει πολλαπλώς, γεωπολιτικά και οικονομικά, και γι’ αυτό πολύ ορθά ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στην Τρίπολη, θέτοντας, μεταξύ άλλων στη νέα ηγεσία της Λιβύης, την άμεση αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων.
• Έντονη τουρκική στρατιωτική παρουσία καταγράφεται και στην περιοχή της Υπερκαυκασίας, ως αποτέλεσμα και του πρόσφατου πολέμου του Ναγκόρνο Καραμπάχ-2. Η Τουρκία, με οπλισμό, στρατιωτικό προσωπικό και μεταφερόμενους τζιχαντιστές, συνέβαλε στη συντριβή των Αρμενίων, που έμειναν απελπιστικά μόνοι. Χωρίς αμφιβολία, οι τουρκικές φιλοδοξίες δεν περιορίζονται στο Αζερμπαϊτζάν, αλλά επεκτείνονται τόσο προς τις τουρκόφωνες κεντροασιατικές δημοκρατίες, πέραν της Κασπίας, όσο και προς τους μουσουλμάνους του Καυκάσου, εντός της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Δεν είναι τυχαίο ότι τζιχαντιστές από την Τσετσενία και το Νταγκεστάν έχουν πολεμήσει στη Συρία, μέσα από τις τάξεις ισλαμιστικών οργανώσεων.
• Τέλος, ο κατοχικός στρατός συνεχίζει να παραμένει στην Κύπρο, μετά την εισβολή του 1974, εμποδίζοντας την οποιαδήποτε βιώσιμη λύση που θα επανένωνε το διαιρεμένο νησί. Και για τον λόγο αυτό δεν νοείται η αποδοχή κάποιας προσφερόμενης πρότασης, στο πλαίσιο και της νέας διαδικασίας επίλυσης του κυπριακού που βρίσκεται αυτό το διάστημα σε εξέλιξη, χωρίς την απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων.
Η Άγκυρα έχει καταφέρει ως σήμερα να εκμεταλλευθεί τις αντιθέσεις των μεγάλων δυνάμεων για να διεισδύσει στρατιωτικά σε ξένα εδάφη. Ωστόσο, αυτή η «ευελιξία» δεν μπορεί να λειτουργεί εσαεί. Η διεθνής κοινότητα οφείλει να επιβάλει τη νομιμότητα, καταδεικνύοντας τις τουρκικές κινήσεις ως πράξεις που έμπρακτα καταστρατηγούν τους κανόνες του διεθνούς δικαίου και υπονομεύουν την ειρήνη. Στην περίπτωση που εδραιωθεί η τουρκική στρατιωτική παρουσία στις περιοχές που αναφέρθηκαν είναι πιθανό οι νέο-οθωμανικές φιλοδοξίες να παραμένουν ζωντανές, ακόμα και όταν ο Ερντογάν δεν θα είναι στο τιμόνι της Τουρκίας. Η ιστορία, δικαίως, θα είναι αμείλικτη με όσους Ευρωπαίους ηγέτες δεν σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο real.gr στις 12 Απριλίου 2021

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: Τουρκικός “δούρειος ίππος” στα Βαλκάνια

ΝΕΑ logo

MAXIMOS NEW

Τουρκικός “δούρειος ίππος” στα Βαλκάνια

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Το πρόσφατο βαρυσήμαντο άρθρο του πρώην υπουργού Αλέκου Παπαδόπουλου (Το Βήμα, 24.2), με το οποίο προειδοποιεί ότι η Αλβανία τείνει να μεταβληθεί σε 82η νομαρχία της Τουρκίας, ανέδειξε στις πραγματικές του διαστάσεις ότι ο βαλκανικός χώρος βρίσκεται από καιρού στο στόχαστρο της γείτονος, ως ζωτικό τμήμα της αναβίωσης μιας νεο-οθωμανικής αυτοκρατορίας, όπως άλλωστε το είχε θέσει ευθέως και ο θεωρητικός του ιδεολογήματος Αχμέτ Νταβούτογλου, με το περίφημο βιβλίο του “Το στρατηγικό βάθος”.
Για τον σκοπό αυτό η Τουρκία έχει ξεδιπλώσει μια τεράστια επιχείρηση οικονομικού, πολιτικού, κοινωνικού και πολιτιστικού ελέγχου ιδιαίτερα των χωρών των δυτικών Βαλκανίων. Η Άγκυρα για να πετύχει τον στόχο της διεισδύει επιθετικά, χρησιμοποιώντας ως οχήματα: α) τον Τουρκικό Οργανισμό Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΤΙΚΑ) για την παροχή βοήθειας σε τρίτες χώρες, β) την παντοδύναμη Υπηρεσία Θρησκευτικών Υποθέσεων Diyanet, που υψώνει μιναρέδες στα Βαλκάνια, και γ) το Ινστιτούτο “Γιουνούς Εμρέ”, που προωθεί την τουρκική γλώσσα και οθωμανική κληρονομιά. Στο σχέδιο της Άγκυρας εντάσσεται και η αλλαγή πρόσληψης του οθωμανικού παρελθόντος στα Βαλκάνια, ώστε αντί για την κοινή για όλους μνήμη της υποδούλωσης και του σκοταδισμού, να επικρατήσουν απόψεις περί δήθεν πολυπολιτισμικότητας και ανεκτικότητας. Την εξιδανικευμένη αυτή εικόνα ενισχύει και με τη στήριξη που παρέχει στην τουρκική βιομηχανία του θεάματος, που εξάγει μαζικά στα Βαλκάνια, αλλά και τις αραβικές χώρες, σήριαλ, που εξωραΐζουν το οθωμανικό παρελθόν ή προβάλουν την Τουρκία ως μια σύγχρονη χώρα πρότυπο.
Η πλέον ισχυρή τουρκική παρουσία στα δυτικά Βαλκάνια διαπιστώνεται στην Αλβανία, όπου ο πρωθυπουργός Έντι Ράμα δεν κρύβει τη στενή του φιλιά με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος τον στηρίζει και τον καθοδηγεί. Τουρκικές εταιρείες ελέγχουν κρίσιμους τομείς της αλβανικής οικονομίας, όπως αυτοί της ενέργειας, των αερομεταφορών και των τραπεζών. Καταλυτική, όμως, είναι και η τουρκική επιρροή στην εκπαίδευση, στον πολιτισμό και στην ανάδειξη της νέας πολιτικής ελίτ. Η πρόσφατη έρευνα του ΕΛΙΑΜΕΠ, που δείχνει την εχθρική αντιμετώπιση που έχει η Ελλάδα από την αλβανική ελίτ -σε αντίθεση με τον απλό λαό- αποδεικνύει το πόσο επισταμένα έχει εργαστεί η Άγκυρα.
Η χώρα μας έχει -και δικαίως- όλη την προσοχή της στραμμένη το τελευταίο διάστημα προς τα ανατολικά, εκεί που ξεδιπλώνονται οι τουρκικές αναθεωρητικές προκλήσεις. Την ίδια, όμως, κινητικότητα οφείλουμε να επιδείξουμε και στη βαλκανική ενδοχώρα. Η εν δυνάμει περικύκλωσή μας από κράτη υπό τουρκική επιρροή πρέπει να αντιμετωπιστεί με κάθε μέσο.
Η δράση της Άγκυρας δεν είναι επικίνδυνη μόνον για την Ελλάδα, αλλά και για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα δυτικά Βαλκάνια υπό τουρκική επιρροή όχι μόνον δεν θα ενσωματωθούν ποτέ στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, αλλά θα καταστούν τουρκικός “δούρειος ίππος”, που θα υπονομεύει εσαεί την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, προς όφελος των τουρκικών συμφερόντων.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στα ΝΕΑ στις 24.03.21

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: "Τι μας διδάσκει η Επανάσταση του ‘21"

Εφ. Συντακτών

MAXIMOS NEW

Τι μας διδάσκει η Επανάσταση του ‘21

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η έναρξη της εθνικής μας παλιγγενεσίας, τα 200 χρόνια της οποίας εορτάζουμε φέτος, συνιστά μεγάλο ορόσημο στην ιστορία του νεότερου ελληνισμού, αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης. Η απόφαση της αποτίναξης του οθωμανικού ζυγού έπειτα από αιώνες σκλαβιάς και επιβολής του φόβου στους ραγιάδες, αποτελεί θρίαμβο του ελεύθερου πνεύματος. Κι αυτός ήταν ο λόγος που η ελληνική επανάσταση ξεσήκωσε τεράστια κύματα φιλελληνισμού στις κοινωνίες της εποχής.
Αναμφίβολα, η λατρεία της αρχαίας Ελλάδας, που είχε καταστεί πρότυπο, έστω και σε θεωρητικό επίπεδο, μεταξύ των διανοουμένων σε Ευρώπη και Αμερική, έπαιξε επίσης ρόλο στην εκδήλωση των θετικών αισθημάτων για τους εξεγερμένους Έλληνες. Σε αντίθεση, με τις τότε ηγεσίες των μεγάλων δυνάμεων, που προέτασσαν τις γεωπολιτικές και οικονομικές τους προτεραιότητες έναντι του δικαίου και των ιδανικών. Σε σημείο μάλιστα, που η Ιερά Συμμαχία, ένας συνασπισμός χριστιανικών δυνάμεων, να επιδιώκει με πάθος τη διατήρηση στη ζωή του “μεγάλου ασθενούς”, την ακεραιότητα δηλαδή της αναχρονιστικής, πνευματικά, οικονομικά και κοινωνικά, οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Σε αυτό το εξόχως αντιδραστικό κλίμα που επικρατούσε εκείνη την περίοδο στα ευρωπαϊκά ανακτοβούλια υπήρχε η πιθανότητα η επανάσταση στην Ελλάδα να αντιμετωπίσει ακόμη και πιο άμεσα κατασταλτικά μέτρα. Στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, μάλιστα, ο τσάρος Αλέξανδρος επέτρεψε στα τουρκικά στρατεύματα να εκστρατεύσουν και να συντρίψουν τον στρατό του Αλέξανδρου Υψηλάντη. Ωστόσο, ο Καποδίστριας, οι ανταγωνισμοί μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων και η φιλελληνική κοινή γνώμη σε όλη την Ευρώπη και τη Ρωσία ήταν οι παράγοντες που απέτρεψαν τα χειρότερα στα πρώτα καθοριστικά βήματα του επαναστατικού αγώνα. Μην λησμονούμε, άλλωστε, ότι αρχικώς οι φιλικοί για να δώσουν θάρρος στους φοβισμένους χωρικούς να πολεμήσουν τον Τούρκο, διέδιδαν πως όχι μόνον ο τσάρος ήταν πίσω από την επανάσταση, αλλά και ότι ο ρωσικός στρατός ήδη κατέβαινε προς βοήθεια των ομοδόξων Ελλήνων. Και κάπως έτσι έγινε το θαύμα. Παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις, ακόμη και τις επιθυμίες και την προσπάθεια κάποιων ξένων δυνάμεων να σβήσει η φωτιά της επανάστασης, αυτή φούντωσε και απλώθηκε από την Κρήτη μέχρι την Ήπειρο και τη Μακεδονία, και από το Μεσολόγγι μέχρι τη Σάμο και τη Χίο. Και παρά την καταστολή των εξεγερμένων σε κάποιες περιοχές, ο ελληνισμός είχε με το σπαθί του, κυριολεκτικά, ελευθερώσει ένα μεγάλο τμήμα των εδαφών του.
Αυτές οι νίκες, όπως και οι αποτρόπαιες σφαγές και τα πογκρόμ των Τούρκων -με εμβληματική αυτή της Χίου για την οποία ο ζωγράφος Ντελακρουά δημιούργησε ένα συγκλονιστικό πίνακα που ταρακούνησε την Ευρώπη- πυροδότησαν ακόμη ισχυρότερα φιλελληνικά ρεύματα. Ολοένα και περισσότεροι πνευματικοί άνθρωποι συμπαραστέκονταν στον αγώνα του ελληνισμού. Ο ίδιος ο μεγάλος ρομαντικός ποιητής Λόρδος Βύρων θα κατέφθανε να πολεμήσει για την ελληνική ελευθερία, και τελικά να πεθάνει στο ηρωικό Μεσολόγγι. Η έξαρση του φιλελληνισμού δεν θα μπορούσε να μην επηρεάσει τις ευρωπαϊκές ηγεσίες, οι οποίες πιέζονταν πλέον και από τη νέα πραγματικότητα που δημιουργήθηκε επί του πεδίου των μαχών. Η Ελλάς δεν ήταν πλέον ένας μύθος, όπως περίπου υποστήριζε ο Μέττερνιχ.
Για τον λόγο αυτό και οι μετέπειτα αποτυχίες, ατυχίες και παρεκκλίσεις της επανάστασης, με τους θλιβερούς εμφυλίους πολέμους να αμαυρώνουν τον ηρωικό αγώνα, αλλά και η εισβολή του Ιμπραήμ, που εφάρμοζε την πολιτική της καμένης γης, δεν στάθηκαν ικανά να γυρίσουν προς τα πίσω το ρολόι της ιστορίας. Ο κύβος είχε ήδη ριφθεί. Η απόφαση των τριών δυνάμεων, της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας να στείλουν τα πλοία τους στις ελληνικές θάλασσες προκαθόριζε το αποτέλεσμα. Ως εκ τούτου, η ναυμαχία του Ναβαρίνου, από τον συμμαχικό στόλο, υπό την ηγεσία των ναυάρχων Κόδριγκτων, Χέυδεν και Δεριγνύ, αποτέλεσε ένα καταλυτικό γεγονός στην πορεία της επανάστασης. Καθοριστικός, επίσης, στάθηκε και ο ρωσο-τουρκικός πόλεμος του 1828-1829, καθώς η ήττα του σουλτάνου τον ανάγκασε να αποδεχθεί τα τετελεσμένα και έτσι να επιτευχθεί η ανεξαρτησία της Ελλάδας, έστω και σε περιορισμένα εδαφικά όρια. Η αρχή όμως είχε γίνει.
Ο εορτασμός, επομένως, των 200 ετών από την επανάσταση πρέπει να εμπεριέχει και σημαντικά διδάγματα. Γιατί, δυστυχώς, και στις μέρες μας η χώρα μας συνεχίζει να προκαλείται από τον ίδιο αντίπαλο, ο οποίος απροκάλυπτα θέλει να ανασυστήσει την οθωμανική αυτοκρατορία. Όπως, λοιπόν, τότε, έτσι και σήμερα το στοιχείο που θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την αναχαίτιση της επιθετικότητας του ανιστόρητου γείτονα είναι η δική μας αποφασιστικότητα στην υπεράσπιση του δικαίου χωρίς εκπτώσεις. Και αυτή η αποφασιστικότητα είναι, σε τελική ανάλυση, που μπορεί να κερδίσει και τις απαραίτητες διακρατικές συμμαχίες, αλλά και τη θετική εικόνα στο επίπεδο της παγκόσμιας κοινής γνώμης.

Άρθρο Εφ

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι γενικός γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην “Εφημερίδα των Συντακτών” στις 20.03.21

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: «Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος!»

eleutheros typos

MAXIMOS NEW

Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος!

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η ελληνική επανάσταση του 1821 συνιστά ένα από τα μεγαλύτερα γεγονότα του 19ου αιώνα. Η εξέγερση των υπόδουλων Ελλήνων ενάντια μιας τεράστιας αυτοκρατορίας, της Οθωμανικής, συντάραξε όλον τον κόσμο και προκάλεσε αλυσιδωτές αντιδράσεις, που οδήγησαν στο τέλος της Ιεράς Συμμαχίας και της τάξης που επεδίωξε να επιβάλει. Για να φθάσουμε, όμως, στις φλογερές ημέρες του ’21 είχε προηγηθεί μια μακρά περίοδος σύνθετης ιδεολογικής προετοιμασίας, όπου τα γηγενή στοιχεία μπολιάστηκαν με ιδέες που έρχονταν από τη δυτική σκέψη. Γιατί αυτό που ονομάζουμε “νεοελληνικό διαφωτισμό”, όπως καθιέρωσε τον όρο ο Κ.Θ. Δημαράς, είναι μια διαδικασία σύνθεσης της παράδοσης και του δυτικού διαφωτισμού. Και όταν μιλούμε για παράδοση εννοούμε τόσο την εκκλησιαστική-βυζαντινή, όσο και την λαϊκή, που εδράζεται στο κοινοτικό σύστημα και εκδηλώνεται στον λαϊκό πολιτισμό, όπως είναι το δημοτικό τραγούδι. Η οποιαδήποτε απόπειρα να αποσπάσουμε το ένα ή το άλλο στοιχείο και να παρουσιάσουμε την προεπαναστατική ελληνική σκέψη μονοδιάστατα -όπως κατά κόρον συμβαίνει τα τελευταία χρόνια από συγκεκριμένους κύκλους- καταλήγει σε ένα παραμορφωτικό αφήγημα.
Τρανή απόδειξη αυτής της δημιουργικής σύζευξης είναι τα Συντάγματα της Ανεξαρτησίας, τα οποία χαρακτηρίστηκαν ως τα δημοκρατικότερα της τότε Ευρώπης, έχοντας εγκολπωθεί τις θεμελιώδεις αρχές των πολιτικών δικαιωμάτων που εισέφεραν στην ανθρωπότητα η Αμερικανική και η Γαλλική Επανάσταση. Γιατί, παράλληλα, τα αρχικά τους άρθρα αναφέρουν ότι επικρατούσα θρησκεία είναι η Ανατολική Ορθόδοξος του Χριστού Εκκλησία, και Έλληνες είναι οι “πιστεύουσιν εις Χριστόν”. Αλλά και ο Αλέξανδρος Υψηλάντης από το Ιάσιο στις 24 Φεβρουαρίου 1821, ως προμετωπίδα στην προκήρυξή του για την έναρξη της επανάστασης βάζει το “Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος”.
Κι αυτό διότι όλοι οι Έλληνες της εποχής του ‘21 γνώριζαν καλά ότι αν ο ελληνισμός άντεξε, αν κράτησε αλώβητη την ταυτότητά του, αυτό το όφειλε στην Ορθοδοξία. Ήταν κοινός τόπος πως όποιος άλλαζε την πίστη του χανόταν για το έθνος, τούρκευε ή φράγκευε, αναλόγως. Επιπλέον, στα χρόνια της σκλαβιάς ήταν η Εκκλησία που κράτησε ζωντανή και τη γλώσσα και την ελληνική παιδεία. Τα μοναστήρια αναδείχθηκαν σε θεματοφύλακες της αρχαιοελληνικής γραμματείας με την αντιγραφή των έργων της. Ιερωμένοι ήταν σπουδαίοι λόγιοι, ενώ ο Πατριάρχης Κύριλλος Λούκαρης ήταν αυτός που εγκατέστησε το πρώτο ελληνικό τυπογραφείο στην Πόλη το 1627 που σύντομα κατέστρεψαν οι Τούρκοι με προτροπή των Καθολικών. Η πρωτοπόρα μοναχή, Αγία πλέον, Φιλοθέη, ίδρυσε τον 16ο αιώνα σχολείο για κορίτσια και το πλήρωσε με τη ζωή της. Η πλειοψηφία όσων μάθαιναν στοιχειώδη κολλυβογράμματα, ιδιαίτερα κατά τους πρώτους δύο αιώνες της τουρκοκρατίας, ήταν από την Εκκλησία, τους παπάδες και τους μοναχούς. Μόνον στις αρχές του 18ου αιώνος, μετά από την περίοδο του “θρησκευτικού ουμανισμού”, σημειώνεται η ανάδειξη νέων εστιών παιδείας.
Αλλά και σε αυτή τη νέα περίοδο που, όπως γράφει ο ιστορικός Απόστολος Βακαλόπουλος, ένα πάθος για την παιδεία κυριεύει τους Έλληνες με σκοπό την εθνική αφύπνιση, οι κληρικοί θα πρωταγωνιστήσουν στον φωτισμό του Γένους. Την περίοδο αυτή θα αναδειχθεί, ανάμεσα στις τόσες σπουδαίες σχολές, η Αθωνιάδα σχολή, στο Άγιον Όρος, που κατέστη το εκπαιδευτικό κέντρο του ελληνισμού. Υπό τη διεύθυνση του Ευγένιου Βούλγαρη, μιας βιβλικής μορφής της ελληνικής λογιοσύνης με απίστευτο εύρος γνώσεων και ερευνών, η Σχολή θα μεγαλουργήσει. Αργότερα, ο Βούλγαρης θα βρεθεί στη Ρωσία όπου, ως σύμβουλος της Αικατερίνης της Μεγάλης, θα εργαστεί για την απελευθέρωση της Ελλάδος, ενώ θα γίνει Αρχιεπίσκοπος Σλαβωνίου και Χερσώνος. Για την ανάδειξη της ελληνικής παιδείας εργάσθηκε και το πλήρωσε με την ζωή του ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Με αποστολή να αναχαιτίσει το κύμα του εξισλαμισμού που λάβαινε χώρα κυρίως στην Ήπειρο, ο πατροκοσμάς γύριζε πολιτείες και χωριά παροτρύνοντας τους γονείς να σπουδάζουν τα παιδιά τους και μέσα σε 16 χρόνια ίδρυσε περίπου 200 σχολεία. Στα τέλη του 18ου και αρχές του 19ου αιώνα μια μεγάλη πλειάδα ιερωμένων λογίων, διδασκάλων του Γένους, θα συμβάλουν καθοριστικά στο θαύμα του “νεοελληνικού φωτισμού” και συνάμα θα αγωνιστούν ενεργά για την απελευθέρωση του έθνους. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν μορφές, όπως ο Κωνσταντίνος Οικονόμος ο εξ Οικονόμων, ο Άνθιμος Γαζής, ο Γρηγόριος Κωνσταντάς, ο Νεόφυτος Βάμβας, ο Θεόκλητος Φαρμακίδης, ο Νεόφυτος Δούκας, ο Θεόφιλος Καΐρης. Όλοι αυτοί, και πολλοί άλλοι ακόμη, παρά τις μεταξύ τους αντιθέσεις και τη στάση που κράτησε ο καθένας στις δυτικές επιρροές, έβαλαν το στίγμα τους στο μεγάλο πνευματικό κίνημα των προεπαναστατικών χρόνων, μαζί με τον Αδαμάντιο Κοραή, τον Ρήγα Φεραίο, τον Κωνσταντίνο Κούμα και τόσους άλλους.
Σήμερα, το ελληνικό έθνος καλείται και πάλι, αν επιθυμεί να επιβιώσει ως διακριτή οντότητα στον ραγδαία μεταβαλλόμενο κόσμο, να επιτύχει μια νέα σύνθεση που θα συμπεριλαμβάνει μαζί με τα επιτεύγματα του παγκόσμιου πολιτισμού και τα δικά του ιδιαίτερα στοιχεία από τη μακραίωνη ιστορία του. Η επίτευξη αυτού του στόχου συνιστά και την ουσιαστικότερη απόδοση τιμής σε όσους θυσιάστηκαν για την ελευθερία των Ελλήνων πριν από 200 χρόνια.

ΑΡΘΡΟ ΕΛ.ΤΥΠΟΣ

Ο δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας (ΣΔΟ), βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στον Ελεύθερο Τύπο στις 20.03.21

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: Πρωτογενής παραγωγή με… λαμπόγυαλα;

kathimerini

MAXIMOS NEW

Πρωτογενής παραγωγή με… λαμπόγυαλα;

Χρόνια τώρα μιλούμε για αναδιάρθρωση του πρωτογενούς τομέα και θυμάμαι τη μόνιμη απορία των ανθρώπων της υπαίθρου, που έκρυβε αγανάκτηση γιατί τα προϊόντα τους δεν είχαν τιμή: “τι να βάλουμε λαμπόγυαλα;”. Ποιος θα το φαντάζονταν ότι θα φτάναμε στο σημείο σε γη υψηλής παραγωγικότητας να… φυτεύουμε φωτοβολταϊκά και μάλιστα σε μια χώρα ελλειμματική σε πολλά αγροτικά προϊόντα!
Η πανδημία του κορονοϊού, εκτός όλων των υπολοίπων συνεπειών, κτύπησε ανελέητα τον πιο δυναμικό κλάδο της ελληνικής οικονομίας, τον τουρισμό. Η δεκαετής οικονομική κρίση θα είχε ασφαλώς ακόμη δυσμενέστερες συνέπειες αν ο τουριστικός τομέας δεν έδειχνε τέτοια δυναμική που συνέβαλε καταλυτικά στην εισροή συναλλάγματος και στη δημιουργία εκατοντάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας. Περίπου το 25% του ΑΕΠ της χώρας για το 2019 έχει ως άμεση ή δευτερογενή πηγή τον τουρισμό. Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, είναι ταυτόχρονα και ο πιο ευάλωτος σε εξωτερικές αναστατώσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι ταξιδιωτικές εισπράξεις την περίοδο Ιανουαρίου-Αυγούστου 2020 εμφάνισαν μείωση κατά 80% σε σύγκριση με την αντίστοιχη περίοδο του 2019.
Αναμφίβολα, αυτή η δυσάρεστη εξέλιξη θα πρέπει να κτυπήσει συναγερμό για τους σχεδιασμούς της επόμενης ημέρας, γιατί δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η τουριστική ανάκαμψη θα επέλθει σύντομα -λαμβάνοντας υπόψη τις οικονομικές δυσχέρειες των χωρών προέλευσης των τουριστών. Αλλά και κανείς δεν αποκλείει ένα άλλο γεγονός που θα προκαλέσει και πάλι μια νέα κρίση. Άρα, η τουριστική “μονοκαλλιέργεια” δεν μπορεί να είναι η πανάκεια της ταλαιπωρημένης οικονομίας μας.
Αντιθέτως, η παρούσα δοκιμασία ανέδειξε την τεράστια σημασία που ενέχει η πρωτογενής παραγωγή. Επίσης, επιβεβαιώθηκε για μια ακόμη φορά ότι το μοντέλο της αποκλειστικής παροχής υπηρεσιών, χωρίς πρωτογενή παραγωγή, που για χρόνια επικρατούσε στα καθ’ ημάς, για να δικαιολογήσει την αποσάθρωση του αγροτικού τομέα που από 14% του ΑΕΠ το 1970 είχε πέσει το 2010 μόλις στο 4,5%, είναι ένας μύθος. Χώρες όπως το Ισραήλ, που διαθέτει καλλιέργειες ακόμη και στην έρημο, αλλά και η Ολλανδία ή η Γερμανία, που ασφαλώς είναι πολύ πιο μπροστά από εμάς στην παροχή υπηρεσιών, διαθέτουν ταυτόχρονα μια ακμάζουσα πρωτογενή παραγωγή.
Ως εκ τούτου, η χώρα μας, αν επιθυμεί να δημιουργήσει μια υγιή παραγωγική δομή με αντοχές και υψηλές αποδόσεις για να καταστεί “περιβόλι της Ευρώπης”, οφείλει να προχωρήσει στην αναβάθμιση της αγροτικής της παραγωγής. Πρόσφατα, σχετικά στοιχεία προκαλούν αισθήματα συγκρατημένης αισιοδοξίας, καθώς παρατηρείται άνοδος ως προς το ποσοστό του ΑΕΠ, όχι μόνον λόγω της πτώσης του τελευταίου, αλλά και σε απόλυτους αριθμούς. Βεβαίως, οι παθογένειες που ταλανίζουν την πρωτογενή παραγωγή παραμένουν και είναι πολλές. Αναφερόμαστε:
• Στην εξάρτηση από τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, που βαίνουν μειούμενες βάσει της νέας ΚΑΠ.
• Στην απουσία σύγχρονου συνεταιριστικού κινήματος -τα έργα και οι ημέρες του κρατικοδίαιτου συνεταιριστικού κινήματος έχουν αφήσει πολλές ανοιχτές πληγές.
• Στον κατακερματισμό των καλλιεργειών και τη χαμηλή παραγωγικότητα.
• Στο χαμηλό επίπεδο αξιοποίησης της “έξυπνης γεωργίας” με τη χρήση νέων τεχνολογιών.
• Στη γήρανση του αγροτικού πληθυσμού -το ποσοστό νέων ηλικίας 15 έως 29 ετών στους απασχολούμενους του πρωτογενούς τομέα από 10% το 2008 έχει υποχωρήσει στο 8% το 2017.
Όλα αυτά εντοπίζονται με ενάργεια στην “Έκθεση Πισσαρίδη”, όπου κατατίθενται και σοβαρές προτάσεις για την επίλυσή τους. Για την επιτυχία, όμως, αυτού του μεγαλεπήβολου αλλά και καθοριστικού για την ανάπτυξη της οικονομίας στόχου, απαιτείται εξειδίκευση των μέτρων και προσήλωση στην υλοποίησή του. Η Πολιτεία, οφείλει να λάβει γρήγορες αποφάσεις, υπερνικώντας τα γρανάζια της γραφειοκρατίας και τη συνήθη βραδύτητα του κρατικού μηχανισμού, που θα επιτρέπουν:
• Τον εκσυγχρονισμό των αγροκτηνοτροφικών εκμεταλλεύσεων και την ίδρυση καθετοποιημένων μονάδων (παραγωγής - μεταποίησης - εμπορίας).
• Την αποτελεσματική προώθηση του branding των ελληνικών προϊόντων αγροδιατροφής και ιδιαίτερα των προϊόντων γεωγραφικής ένδειξης (ΠΓΕ) και ονομασίας προέλευσης (ΠΟΠ).
• Την κινητροδότηση υγιών συνεταιριστικών σχημάτων με επιχειρηματικό προσανατολισμό.
Ταυτόχρονα είναι επιβεβλημένη η λήψη επιμέρους μέτρων, που μπορούν, όμως, να κάνουν τη διαφορά, όπως η αντιμετώπιση του υψηλού κόστους παραγωγής με φοροαπαλλαγές για το λεγόμενο “αγροτικό πετρέλαιο” και κυρίως με εκτεταμένα έργα ταμίευσης και αξιοποίησης του αρδευτικού νερού με κλειστά δίκτυα άρδευσης, παράλληλα με την παραγωγή “πράσινης” υδροηλεκτρικής ενέργειας.
Ο αγροτικός τομέας μπορεί να συμβάλει καθοριστικά στην ανάπτυξη της οικονομίας μας. Όχι μόνον να δώσει δουλειά στους νέους, αλλά να δώσει και ζωή στην χειμαζόμενη από ερήμωση ελληνική επαρχία. Και σίγουρα, λύση δεν μπορεί να είναι η τοποθέτηση φωτοβολταϊκών σε χωράφια υψηλής παραγωγικότητας. Ας φυτεύσουν “λαμπόγυαλια” σε άγονη γη. Τόσα μπαΐρια και τσαΐρια διαθέτουμε…

Αρθρο ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην “Καθημερινή της Κυριακής” στις 07.03.21

Read more...