Menu
A+ A A-

ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙΡΟ 4

Κάιρο Αιγύπτου, 17 Νοεμβρίου 2018

 

Ομιλία
εισηγητή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη συνεδρίαση της Διεθνούς Γραμματείας της ΔΣΟ στο Κάιρο.

Θέλω καταρχήν να εκφράσω τη χαρά μου που οι εργασίες της Γραμματείας της ΔΣΟ πραγματοποιούνται στην φιλόξενη χώρα της Αιγύπτου, λίκνο ενός από τους μεγαλύτερους πολιτισμούς της ανθρωπότητας, που ακόμη από τα σπλάχνα της γης έρχονται στο φως περικαλλή δείγματά του.
Μια χώρα που από την αρχαιότητα είχε στενές σχέσεις με την πατρίδα μου, την Ελλάδα. Από τα λαμπρά ελληνιστικά χρόνια που ακολούθησαν την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η πόλη του, η Αλεξάνδρεια στέκει μέχρι σήμερα ως ανάμνηση αυτής της εποχής.
Η Αίγυπτος, όμως, είναι και ένας χώρος που ο χριστιανισμός βρήκε εύφορο έδαφος από τα πρώτα χρόνια που ακολούθησαν τη διδασκαλία του Χριστού, που ως βρέφος βρήκε εδώ καταφύγιο. Είναι η χώρα που γεννήθηκε ο υγιής μοναχισμός από τον Άγιο Αντώνιο, εδώ που τον πατριαρχικό θρόνο της Αλεξανδρείας λάμπρυναν άνδρες όπως ο Μέγας Αθανάσιος, και πάνω από 100 Άγιοι αναγνωρισμένοι από την Εκκλησία μας, που έζησαν στη χώρα του Νείλου.
Και σήμερα ακόμη ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος ο Β΄ συνεχίζει μια μακρά και πλούσια παράδοση, και υπό τη σοφή ποιμαντορία του πραγματοποιείται ένα μακρόπνοο ιεραποστολικό έργο σε όλη την αφρικανική ήπειρο, για το οποίο χθες μας μίλησε ιδιαίτερα συγκινητικά. Και θέλω στο σημείο αυτό να εξάρω την πρωτοβουλία που ανακοίνωσε ο Γραμματέας της ΔΣΟ για την στήριξη του ιεραποστολικό έργου του Πατριαρχείου Αλεξάνδρειας.

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Είναι εξαιρετικά σημαντικό ότι αυτή η συνάντησή μας πραγματοποιείται στην Αίγυπτο, στην πολύπαθη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, η ευρύτερη αυτή περιοχή έχει καταστεί εκ νέου το θέατρο σκληρών πολεμικών συγκρούσεων, αναζωπύρωσης της μισαλλοδοξίας και των εμφύλιων παθών.
Χώρες, όπως το Ιράκ, η Συρία και η Λιβύη, οδηγήθηκαν σχεδόν στο χάος, με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες, κατεστραμμένες τις παραγωγικές δομές, με εκατομμύρια πρόσφυγες που μεγάλο μέρος τους έχει καταφύγει σε άλλες γειτονικές χώρες ή ακόμη και στην Ευρώπη.
Εν γένει, ο χριστιανισμός στην αρχαία κοιτίδα του, τίθεται υπό διωγμό και απειλή ολοκληρωτικής εξαφάνισης.
Σήμερα, ευτυχώς, βρισκόμαστε σε ένα καλύτερο σχετικά σημείο, και στη Συρία και στο Ιράκ, καθώς έχει εξαλειφθεί ο κίνδυνος του Ισλαμικού Κράτους, και σταδιακά ανασυγκροτούνται εκ νέου οι χριστιανικές κοινότητες των χωρών αυτών. Ο δρόμος, όμως, για την τελική επίλυση είναι ακόμη μακρύς.
Αλλά και εκτός της Συρίας και του Ιράκ, υπάρχουν χώρες που οι χριστιανοί υποφέρουν από τον θρησκευτικό φανατισμό, που φθάνει στην καταστροφή των ναών τους ακόμη και στη φυσική τους ακόμη εξόντωση.
Και ανάμεσα σε αυτούς, δυστυχώς, είναι και οι αδελφοί μας Χριστιανοί κόπτες της Αιγύπτου, που εδώ και χρόνια έχουν καταστεί στόχος φανατικών κύκλων, που με ένδυμα τη θρησκεία κηρύσσουν το μίσος και προβαίνουν σε φονικές επιθέσεις χωρίς να διακρίνουν αν τα θύματά τους είναι μεγάλοι ή παιδιά, άνδρες ή γυναίκες, λίγοι ή πολλοί. Και πρόσφατα, δυστυχώς, υπήρξαν χριστιανοί προσκυνητές στο Μοναστήρι του Αγίου Σαμουήλ που δολοφονήθηκαν από εξτρεμιστές.

Παρά, λοιπόν, τις αισιόδοξες προβλέψεις που είχαν επικρατήσει στις αρχές της παρούσας χιλιετίας, ότι ο αιώνας μας θα ήταν αυτός της ανεμπόδιστης ανάπτυξης και ειρήνης, πολύ σύντομα όλ’ αυτά διαψεύστηκαν.
Αντιθέτως, τα προβλήματα συσσωρεύονται με ανησυχητική ταχύτητα. Στην πραγματικότητα, ένας νέος ιδιόμορφος παγκόσμιος ψυχρός πόλεμος έχει ξεκινήσει, με νέες αντιπαραθέσεις και νέους διαχωρισμούς, πολλές φορές με φόντο τον ανταγωνισμό για τις ενεργειακές πηγές και τις διαδρομές που θα ακολουθήσουν για την εξαγωγή και την πώλησή τους.
Στην Ευρώπη ένα νέο τείχος κατασκευάζεται, ερήμην των λαών. Δυνάμεις με ακραίο λόγο βγαίνουν στην επιφάνεια και να απειλούν να δυναμιτίσουν το ευρωπαϊκό όραμα.
Στην ανατολική Μεσόγειο παρακολουθούμε απειλές πολέμου, κυρίως από την Τουρκία, εναντίον ενός κυρίαρχου κράτους, όπως είναι η Κύπρος, με αφορμή τις έρευνες για κοιτάσματα φυσικού αερίου στην ΑΟΖ της.
Έχουμε, επιπλέον, μια ανησυχητική αναζωπύρωση στη λωρίδα της Γάζας, που απειλεί έναν ακόμη γύρο αιματηρών συγκρούσεων μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων.
Η πληγή της Ουκρανίας εξακολουθεί να υφίσταται, και μάλιστα προσφάτως πήρε και εκκλησιαστική διάσταση –που ευχόμαστε και προσευχόμαστε να μην οδηγηθεί σε περαιτέρω ρήξη εντός της Ορθοδοξίας, αλλά να επικρατήσει η σωφροσύνη και η καταλλαγή, προς όφελος της Ορθοδοξίας και της Ειρήνης.
Επειδή, όμως, με περισσή ευκολία γίνεται λόγος για σχίσμα, να θυμίσω ότι σχίσμα προκαλείται όταν υπάρχουν δογματικά ζητήματα και όχι ζητήματα διοίκησης της εκκλησίας, όπως το ανακύψαν με την εκκλησία της Ουκρανίας. Επιπλέον, εμείς είμαστε ένας πολιτικός οργανισμός και αρμοδιότητά μας δεν είναι η επίλυση ούτε δογματικών ούτε διοικητικών, νομοκανονικών θεμάτων των εκκλησιών. Άλλωστε, γι’ αυτό και στην οργάνωσή μας έχουμε μέλη από την Αρμενία, την Αίγυπτο, την Αιθιοπία, έχουμε κόπτες με τους οποίους δεν υπάρχει κοινωνία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αυτό, όμως, δεν στέκεται εμπόδιο στη συμμετοχή τους στη ΔΣΟ.
Πολλά θα μπορούσαμε να πούμε για τον εθνοφυλετισμό και τον τεμαχισμό της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας σε εθνικές εκκλησίες, πέραν των 4 πρεσβυγενών, παλαίφατων Πατριαρχείων. Η συζήτηση αυτή, όμως, είναι ιστορικού και θεολογικού ενδιαφέροντος. Η εμπλοκή του οργανισμού μας σε διοικητικά ζητήματα των εκκλησιών, το μόνο που θα καταφέρει είναι να μεταφέρει την κρίση στους κόλπους της ΔΣΟ. Και αυτό δεν πρέπει να το επιτρέψουμε. Άκουσα τα επιχειρήματα των Ρώσων συναδέλφων, θα μπορούσα να αντιτάξω ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο από τους ιερούς κανόνες και τις Οικουμενικές Συνόδου είναι αρμόδιο να λύνει ζητήματα αυτοκεφαλίας, όταν του ζητείται. Και αυτό έπραξε. Έδωσε, μάλιστα, και σχετικά ντοκουμέντα στη δημοσιότητα. Δεν θέλω να επεκταθώ άλλο επ’ αυτού του δικαιώματος του Οικουμενικού Πατριαρχείου να απονέμει αυτοκεφαλία, όπως το έκανε με τη Ρωσία και χώρες της Βαλκανικής.
Αντιθέτως, πιστεύω ότι η ΔΣΟ έχει χρέος να συνδράμει με τις δικές της δυνάμεις, προς την κατεύθυνση της συνεννόησης των χριστιανών, κυρίως της Ανατολής, και την ενίσχυση των προσπαθειών που κάνουν για την επιβίωσή τους.
Θέλω κι από αυτό το βήμα να εκφράσω την ικανοποίησή μου για την υιοθέτηση της πρότασής μου από τη Γενική Συνέλευση της ΔΣΟ στην Αθήνα για τη δημιουργία του Παρατηρητήριου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και να χαιρετίσω τα βήματα που γίνονται για την υλοποίησή του σε συνεργασία με άλλους φορείς όπως το ευρωκοινοβούλιο και το Συμβούλιο της Ευρώπης.
Στόχος μας πάντα πρέπει να είναι η αλληλοκατανόηση μεταξύ των θρησκειών για την εξάλειψη των προκαταλήψεων, την ειρηνική συμβίωση των ανθρώπων, ανεξάρτητα από την θρησκευτική ή εθνοτική τους ταυτότητα.
Η δύναμή μας μπορεί να πολλαπλασιαστεί εφόσον θέσουμε καθαρούς στόχους και τους επιδιώξουμε ενωμένοι.
Και πάλι ευχαριστώ τις πολιτικές και εκκλησιαστικές αρχές της Αιγύπτου για την φιλοξενία και εύχομαι ευημερία και ειρήνη για τον λαό της χώρας του Νείλου.

ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟς ΚΑΙΡΟ

ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟς ΚΑΙΡΟ 2

back to top